Zdradzam męża i co dalej?

Rudas współczuję.
Śmiem twierdzić, że twój "kochanek" o ile jest bardzo dobry w pocieszaniu i zalotach, o tyle nawet nie MYŚLI o tym by dźwigać ciężar trudu codziennego życia z twoim synkiem.
Dlaczego tak uważam? Otóż gdy szykowaliśmy się do wyboru tematów do dyplomu (a była to pedagogika specjalna) rozpatrywaliśmy różne problemy badawcze. Próbowano prowadzić badania rodzin z dziećmi niepełnosprawnymi. O ile stosunki matek i ich dzieci generalnie nie stanowią problemu o tyle z ojcami się to nie udało. Dlaczego? Otóż nie udało się zgromadzić wystarczająco licznej reprezentatywnej grupy ojców. Jeżeli biologiczni ojcowie nie są w stanie podołać ciężarowi takiej sytuacji, czegóż się spodziewać po człowieku obcym dla dziecka? Który nawet nie wychowuje dziecka własnego. Podoła temu?
Możesz zostać sama, jeszcze bardziej samotna i jeszcze bardziej sfrustrowana, bo zostanie zawiedziona nadzieja, którą w nim pokładasz.
Jak sobie wyobrażasz wasze ewentualne wspólne życie i co ON na ten temat sądzi?
Zauroczenie jest piękne i fascynujące, ale realnego życia nie zastąpi ani nie zmieni.
Nie jestem w stanie niczego Ci poradzić poza znalezieniem pomocy psychologicznej w tej trudnej sytuacji.
Powodzenia i sił życzę

Niezwykle poruszyła mnie ta historia. Staram się zrozumieć, dlaczego ludzie chcą być ze sobą lub chcą się rozstać.

W całej tej historii chciałbym zwrócić uwagę - jako obiektywny czytelnik, na parę oto spraw. Z góry uprzedzam, że nie lubię umoralniać innych, ponieważ i ja sam popełniam błędy.

1. Sprawa dzieci. Co z nimi? Gdzie będą mieszkać i z kim?
2. Kochanek, dawna miłość - co oprócz czułości i słodkich słów może Ci zaoferować? Jeśli zostawisz dzieci mężowi, to jest szansa na zamieszkanie z dawną miłością?
3. Naprawdę chcesz zamienić męża na kochanka? Zwróć uwagę, że w sercu zachowałaś i pielęgnowałaś uczucia wobec osoby, która tak naprawdę już nie jest tym samym człowiekiem, jakim niegdyś była. Przecież ludzie się zmieniają, czasami nawet nie do poznania. Zmierzam do tego, że może Ci się wydawać, że znasz kochanka bardzo dobrze, a w gruncie rzeczy możesz być w wielkim błędzie.
4. A jeśli to tylko zauroczenie dawną miłością?
5. Czy Twój mąż to zły człowiek, od którego należy uciekać gdzie pieprz rośnie?

Przemyśl wszystko spokojnie. Nikt Cię nie goni.

1.Dzieci będą mieszkały zemną,to jasne,bo napewno ich nie zostawię
2 Nie rozmawiałam z nim o tym,nie planuję na dzień dzisiejszy zz nim wspólnej przyszłości,bo wiem że to co teraz czuje(zauroczenie???) nie ma nic wspólnego z prawdziwym życiem
3. Mam tego świadomośc,nie chcę zostawic męża dla kochanka,on mi tylko uświadomił ze jestem nieszczęśliwa,a wiedziałam o tym wcześniej ale chciałam to zagłuszyć dla "dobra" dzieci.
4. Właśnie tak mi się wydaje że to zauroczenie,
5. Pisałam wyżej- to nie jest zły człowiek.Ale też wg mnie nie powinno być się z kimś tylko dlatego że jest dobrym człowiekiem

Dla informacji,dzieci to zupełnie inna sprawa.O tym że mam dzieci pisałam w pierwszym poście,nie wydaje mi się że jestem egoistką.Chcę rozwiązać ten problem w sposób , w który najmniej mogłabym skrzywdzić innych.A to że zwróciłam się o radę na forum świadczy o tym że nie wiem jak to wszystko pookładać i ogarnąć,co świadczy o tym że mam wyrzuty sumienia,jest mi z tym żle,ciężko bo nie byłam w takiej sytuacji.Rozumiem Twoje zdanie,ja czuję się winna temu wszystkiemu,ale nie pisz że jestem egoistką.

wczoraj pracowałem z dziewczyną która zostawiła męża przez kochanka.
kochanek no cóż fajny był jako kochanek nie nadawał się na nic więcej zostawił ją
potem jeszcze dwa nieudane związki.
ale nie ważna jest jej historia, ważne to co jest w niej teraz,
Złość, strach, smutek.
Złość na siebie że rozwaliła stabilizacje na rzecz przygody i odrobiny fajnego sexu,
smutek że utraciła coś cennego przez własną próżność,
i strach ze już nigdy nie będzie miała tego wszystkiego co jej zapewniało bezpieczeństwo i stabilizację.
Teraz żyje z dnia na dzień w chorym związku z żonatym facetem.
I tęskni za mężem, który dawał jej wszystko i dlatego stał się "nudny"

Naucz się cieszyć małym szczęściem, małymi radościami,
Nie pozwalaj sobą manipulować,a facet który che dobrać ci się do majtek zacznie w tobie wywoływać rożne emocje,
poczucie winy, litość, zazdrość, przerzucanie odpowiedzialności na ciebie, Za chwile da ci odrobinę radości i uśmiechu akceptacji.
A ty łykasz to jak pelikan i stajesz się coraz bardziej rozbita rozdarta, jedno nogą stoisz już w drzwiach u psychiatry. ale pigułki nie załatwią za ciebie spraw,

życzę ci jak najlepiej wiec zastanów się nad tym co robisz o co ci chodzi. Nie bierz pod uwagę nikogo nie rób niczego dla innych tylko pomyśl sama o sobie.

powodzenia

Radzę Rudas1983 przeczytać to uważnie. O tym usiłujemy Ci pisać od początku. The_Devil opisał punkt widzenia męża i ojca. Mam nadzieję, że poczułaś te emocje, bo ja je doskonale czytam miedzy literkami.

Morfeusz - nadal nie mogę się oswoić z Twoją dojrzałością Zaglądaj częściej
Chapeau bas.

Rudas1983, czy Ty masz jakąś pomoc, w opiece nad  chorym dzieckiem ? Możecie czasami wraz z mężem, wyjść do kina, czy znajomych żeby się zresetować ? Mam wrażenie, że jesteś niesamowicie zmęczona i przez to, tracisz umiejętność jasnego myślenia...

Nie chcesz rozwodu, bo szkoda 8 lat, nie zostawisz kochanka, nie mówisz mężowi o kochanku. To jest chore nie uważasz? Powinnaś uświadomić męża o swoim podwójnym życiu, postarać się to naprawić, bo szkoda. A jeśli Twój były także ma kogoś na boku? Wie, że masz męża, ale mimo wszystko chce to kontynuować. A jeśli weźmiesz rozwód, a on się przestraszy tego, że zrobiłaś tak z mężem to może i jego tak potraktujesz i po prostu ucieknie z podkulonym ogonem ? Ratuj małżeństwo!

W całej tej sytuacji myślę że nie chodzi o kochanka tylko o moją samotność.Niekochana miała rację pisałam tylko to co chciałam napisać , a w moich postach brak było szczerości.Jeśli pozwolicie napiszę moją historię od początku,a potem oceńcie sami.

Pragnę napisać to czego nigdy nikomu nie mówiłam i nie wiem czy powiem.Nie jestem młodą, głupią znudzoną żoną i nie szukam odskoczni w postaci kochanka ja po prostu potrzebuję przyjaciela.Ja też walczyłam kilka lat o moje małżeństwo,o nas,o rodzinę.Pisałam kalendarze,pamiętniki bo nie miałam się komu wyżalić,a nie po to żeby pielęgnować złe wspomnienia.Mam nadzieję że ktoś mnie w części zrozumie i sytuację.Od kochanka wymagam tylko tego żeby był moim przyjacielem,który mnie wysłucha.

Moje dorosłe życie zaczęło się po skończeniu 18 urodzin.O dzieciństwie nie będę pisała,matka zawsze stawiał przede mną wymagania.Pochodzę z biednej rodziny,ale zawsze dobrze się uczyłam i miałam nadzieję że ta bieda się skończy jak skończę szkołę.

Po 18 urodzinach poznałam chłopaka.Zakochałam się ?Sama nie wiem..Okazał się kompletnym idiotą ,brał narkotyki miał swój świat.Ale niestety spałam znim.Byliśmy ze sobą kilka miesięcy.Byłam w klasie maturalnej.Był marzec 2002r.W tym czasie moja mama stwierdziła że nie mamy pieniedzy i trzeba coś "wymyślic".To wymyśliła...Że jestem ubezpieczona w szkole więc kazała mojemu obecnemu chłopakowi i mojemu bratu --złamać mi rękę.Zgodzili się ja też,myślałam że dzięki temu mama mnie doceni.Złamali mi rękę w 3 miejscach dla odszkodowania...

Zakończyłam ten chory związek.Niedługo później dowiedziałam się że jestem w ciąży..Świat mi się zawalił..Nie chciałam TEGO dziecka.Nie chciałam,bo to przekreśliło moje studia,moje życie które tak chciałam mieć nareszcie.. Szybko złożyłam papiery na studia blisko mnie-dostałam się..W 29 tygodniu ciąży dowiedziałam się ze moje nienarodzone dziecko jest chore.Pokochałam je i przepraszałam za to że tak bardzo go nienawidziłm i nie chciałam.Potem operacja wewnątrzmaciczna w Łodzi .Wszystko wróciło do normy tzn moje dziecko,mój SYN urodził się zdrowy dostał 10 punktów Apgar.To było szczęście..Nie trwało długo okazało się że mój syn ma ok 10% mózgu.Nie wierzyłam,wyglądał zdrowo.Potem kolejne operacje i ja sama......Godzenie studiów z opieką nad chorym dzieckiem,które bez przerwy płakało....

Mój syn miał pół roku gdy poznałam mojego męża--znałam go wcześniej kilka lat.Zaczęliśmy się spotykać.Znowu zaszłam w ciąże,to był jeden z najgorszych dni w moim życiu-mam nadzieję że córka mi wybaczy...Zrobiłam to co trzeba było w takiej sytuacji zrobic i mój obecny maz też zrobił to co trzeba-skoro jestem w ciąży trzeba wziąć ślub..Dlaczego wyszłam za niego??Dlatego że mieszkałam z matką która znęcała się nade mną psychicznie,ojcem alkoholikiem,byłam biedna i zostałabym samotną matką 2 dzieci...

Rzuciłam studia dla rodziny.Na początku myślałam że będzie dobrze,że stworzymy prawdziwą rodzinę...Niestety pomyliłam się..Urodziłam córkę,miałam cięcie cesarskie.Byłąm w szpitalu kilka dni,ale mój mąz miał to gdzieś,nie odwiedził nas...A co robił spytacie??Pił ze szczęścia jak mówił.......Potem powrót do domu..Próby rozmowy,dlaczego pije?Czy jest nieszczęśliwy?Co się ogóle dzieje???Zaczęłam walczyc o NAS,O RODZINĘ...A Byłam sama , samiuteńka z dziećmi....

Pamiętam sytuację kiedy mój mąz był w pracy - zadzwoniłam, powiedziałam że musimy jechać z dziećmi do lekarza bo gorączkują....On wrócił do domu..o godzinie 22;30 pijany tak że nie mógł chodzić.....Myślałam że oszaleję,nie wiedziałam co robic,jak to naprawić,obwiniałam siebie i tylko siebie...Zastanawiałam się co ja robię źle,co jest ze mną nie tak..Serce opadło mi do stup...Takie sytuacje trwały bez przerwy..Ja z dziećmi do lekarza jezdziłam autobusem,on pił z kolegami.Trwało to kilka lat ok 5 .Pamiętam kiedy córka miała 3 lata a mój mąż wrócił do domu tak pijany że wypadł z auta,a ona zapytała co się stało tacie?Nie wiedziałm co odpowiedziec małemu dziecku...CO??

Dojrzałam wtedy do tego aby powiedzieć mojemu mężowi ze ja nie chcę tak żyć,żyć z kim TAKIM JAK ON.. On zaczął się śmiac,powiedział : CO TY BEZE MNIE ZROBISZ??

Kolejna obietnica ze przestanie pic,nie pamiętam ile razy obiecywał,nie pamiętam,obiecywał za każdym razem.....A ja głupia wierzyłam.
Po kolejnych awanturach na prawie rok przestał pic..I to był czas kiedy myślałam że wszystko się ułoży,że będzie dobrze..Do czasu,gdy pojechał autem do pracy i brat przywiózł go tak pijanego że nie kontaktował.Dziwiłam się gdzie jest auto..Poza tym czułam kolejny raz to samo :ból,zawód,upokorzenie,samotności.Następnego dnia okazało się ze auto jest rozwalone-jechał po pijanemu i uderzył w inne auto i uciekł..Jego rodzina ukryła nasze auto i po kryjomu je naprawili.Czułam sie okropnie,co miałam zrobić...Ale sądziłam że to będzie dla niego jakaś lekcja,nauczka..Obiecał że przestanie pic..Nie pił tydzień.Znowu czułam tą moją bezradność,wstyd,wstręt,brak zaufania,upokorzenie..Wstydziłam się sama przed sobą że takie życie wybrałam..

W tym samym czasie mój syn umierał..Nie wiedziałam jak to wszystko ogarnąć..Byłam jak zwykle sama,ze swoimi problemami..

Postawiłam ultimatum-albo mój mąż pójdzie się leczyć albo to koniec,bo nie chciałam bez przerwy robić kroku w tył,choc raz chciałam dać krok do przodu.Znowu obiecywał że sie zmieni ze pójdzie do AA.poszedł.Przestał pic na jakiś czas.I ta moja ciągła niepewność,strach,brak zaufania..To ciągle we mnie jest.

Jestem sama ,samotna to że chwilowo jest z pozoru dobrze nie znaczy że zapomniałam to wszystko.A miłość..Chyba nigdy jej nie było z obu stron...Niestety

To moja w skrócie historia.Ja też walczyłam o rodzinę,pytanie czy ta walka miała sens..Czy ta walka teraz ma sens..

Do dziś czuję się winna temu ze mój syn jest chory,bo może gdybym nie pozwoliła złamać sobie ręki i nie miałabym prześwietleń może byłby zdrowy??Nigdy się nie dowiem..

Nie mam żadnej pomocy w opiece nad synem.Wszystkie obowiązki wykonuję sama np odsysanie,pielęgnacja,rehabilitacja itp
Nie ma szans żeby wyjśc z moim mężem gdziekolwiek,jemu jest dobrze jak jest.Czy jestem zmęczona?Mam 28 lat a czuję się psychicznie i fizycznie na 80.Niestety.

Nie mówiłam nigdy nikomu o tych sprawach,bo się wstydziłam,bałam,czułam się upokorzona..Chcę żeby ludzie postrzegali mnie jako silną osobę,a nie użalającą się nad sobą,bo nie o współczucie mi chodzi czy robienie z siebie męczennicy.Tyle lat potrzebowałam kogoś żeby powiedzieć o swoich problemach.Ale wmawiałam sobie że to są moje problemy którymi nie mogę nikogo obarczać. Jeśli chodzi o NAS i o nasz związek to żyjemy obok siebie,nie z sobą.Łączą nas dzieci , wspólne mieszkanie,rachunki itp sprawy.Nie wiem jeszcze co postanowię,muszę to sobie wszystko pookładać w głowie.Mąż ostatnio stwierdził że nam się nie układa-to było jeszcze przed tym kochankiem.I na tym się skończyła rozmowa,bo dalej nic nie mówił chociaż prosiłam o wyjaśnienia.Jeśli chodzi o to że teraz nie pije-jest bez zmian.Jemu jest z tym źle,czuje się odrzucony przez kolegów przez nasze chore społeczeństwo.Szanuję to że przestał pic,szanuję go jako człowieka.Jak pisał - nie jest on złym człowiekiem.Przeżyłam z nim ponad 8 lat.

Rudas1983
Sporo wytrzymałaś, podziwiam cie za siłę i odwagę jaką masz,
Wiem ze to co się wydążyło w twoim życiu po coś jest, jest twoją i nie zmienisz tego, dopóki tego nie zaakceptujesz nie zaznasz spokoju.
Przychodzi mi do głowy taka myśl.
"To kim dziś jesteś, zawdzięczasz swoim wcześniejszym wyborom"
to co się wydążyło kiedyś stożyło w tobie siłę,
Za mało o tobie wiem żeby wskazać ci inne mocne strony.

Jeśli jesteś gotowa jestem.

Mnie to wcale nie dziwi. Nie neguję też tego.
Jeśli masz taką potrzebę, idź do psychiatry, psychologa i kogo tylko chcesz. Bez szukania aprobaty od męża czy mamy. Jeśli jakiejś potrzebujesz - masz moją.

Rudas, jesli to tylko możliwe poszukaj pomocy w poradni leczenia uzależnień. Tam zajmują się też współuzaleznieniem, pomocą dla żon alkoholików. W poradni zwykle jest też psycholog i psychiatra. Bardzo potrzebujesz fachowego wsparcia i terapii, bo niesiesz na plecach straszny ciężar.

To ja od początku nie pisałam całej prawdy,tylko dlatego że nigdy nikomu się nie żaliłam i nadal nie potrafię..On się już leczy,ale to i tak niczego nie zmieniło,tzn jak pisałam na początku-na pierwszy rzut oka w naszej rodzinie jest wszystko ok.On nadal nie uważa że zrobił mi jakąś krzywdę.I że ja nadal to wszystko w sobie trzymam.Byłam z nim kiedyś na terapii dla współuzależnionych najczęściej kobiet i rzeczywiście dostałam wsparcie,ale niestety w mojej sytuacji nie mogę zbyt często  wychodzić z domu ze względu na Kacpra,bo on wymaga całodobowej opieki.

Chciałam jeszcze napisać o kochanku,bo niekochana napisała wcześniej że mam małe wymagania,teraz chyba wie co miałam na myśli pisząc że wystarczy żeby był.On nigdy ode mnie niczego nie chciał,nie oczekiwał..To ja go kiedyś zostawiłam,może był dla mnie za porządny ? Nieważne . teraz też nie chce ,jak ktoś wcześniej napisał ,dobrać mi się do majtek.Po prostu jest tak samo samotny jak ja,i nie że się nawzajem pocieszamy,ale przynajmniej rozmawiamy.

Jak zupełnie inaczej wygląda teraz twoja historia.
Nie jesteś młodą i znudzoną żoną.
Jesteś młodą a umęczoną kobietą, której los nie szczędził ciosów. Okazuje się, że ojciec twojej córki nie jest biologicznym ojcem chorego synka. Podjął się roli głowy rodziny i nie podołał temu. Znaliście się przedtem parę lat. Nie było wielkiej miłości ale wziął na barki ciężar odpowiedzialności. Tyle, że nie wytrwał. Popadł w nałóg. Nie istotne dlaczego. Istotne, że się go nie wypiera, próbuje z nim walczyć.
A teraz znowu nowy przyjaciel. Teraz podpora, ale gwarancji, że ten wytrwa i podoła też nie masz żadnej. Można tylko współczuć każdemu z Was.
Marena ma rację - ciężko Ci, więc spróbuj sobie znaleźć wsparcie i pomoc. Ale może niech ta przyjaźń poczeka aż nabierzesz na tyle siły by móc kierować świadomie i niezależnie swoimi krokami - niech nie bazuje na twojej obecnej bezsilności.
Życzę sił i powodzenia

Nie mój mąż nie jest biologicznym ojcem mojego syna,choć teraz ma do niego pełne prawa gdyż przysposobił go.Twierdzi że go kocha.Problem z alkoholem nie zaczął si przez dzieci,małżeństwo.Ten problem istniał wcześniej przed ślubem.Miałam tego świadomość,ale myślałam(naiwna) że po ślubie wszystko się zmieni,że rodzina go zmieni.Ale tak nie było.On jest ode mnie 8 lat starszy,sądziłam że będzie dobrym mężem i ojcem dla dzieci,myślałam że jest odpowiedzialny.Myliłam się. Teraz owszem stara się ..Tylko czy ja teraz chcę żeby on się starał ,z mojego punktu widzenia jest już chyba za późno..

Ja też byłam u psychiatry - pisałam  tu już wielokrotnie - NIE MA SIĘ CZEGO WSTYDZIĆ!
Wstydzić się trzeba, jak człowiek sam siebie porzuca i nie chce przyjąć pomocy.
Kochana - ja to wszystko znam, te skorupy, te pozory silnej kobiety - nie jesteś tu wyjątkowa. Wiele z nas tak robi. Zakichane Siłaczki. Tylko po co?
Kochana - do lekarza marsz to po  pierwsze. Gadaj wszystko - to lekarz, a nie plotkara. Zobaczysz, jaką ulgę przyniesie zrzucenie z karku takiego ciężaru. Z pewnością nawet teraz - po napisaniu tutaj choćby fragmentów - czujesz ulgę, prawda?

A odnośnie Twojego męża. Oprę się tylko na tym, co napisałaś i swoim własnym spojrzeniu.
Najważniejsze - to, żeby utrzymał abstynencję. Tu nie ma zmiłuj - macie dziecko, które wymaga opieki Was obojga - czynny alkoholik to dodatkowa osoba do opieki, a nie pomoc. Tu nie odpuszczaj nawet na centymetr.
Ale jeśli chodzi o pozostałe sprawy - moim skromnym zdaniem Twój mąż zachowuje się naprawdę wyjątkowo. Weź pod uwagę, że świadomie zdecydował sie na wychowanie głęboko upośledzonego dziecka, którego nie jest ojcem biologicznym. Uwierz - na co dzień oglądam dzieci w mniejszym stopniu upośledzone - w większości wychowywane przez samotne matki, bo tatusiowie ni potrafili udźwignąć odpowiedzialności.
Moim zdaniem OBOJE jesteście umordowani stresem i obowiązkami. Ja bym spróbowała zawalczyć o ten związek - terapia bardzo pomaga. Trzeba jednak chcieć. Bez tego - nic się nie uda.
Kochana - weź już odpuść tą Siłaczkową pozę i poproś bliskich o pomoc. Są też organizacje, które przysyłają do pomocy w takiej sytuacji wolontariuszy. Wolne w tygodniu - spożytkujcie na odbudowę więzi między Wami. Moim zdaniem warto.

Rudas - z jakiego jesteś terenu? Jeśli nie chcesz pisać na forum - wyślij mi info na prive.

Odpisałam

To pisałyśmy MY: wielokropnie kochane.

Decyzja podjęta,rozwodzimy się.Dziś powiedziałam mężowi o wszystkim.Poprosił o rozwód.Nie wiedziałam że to dla mnie będzie takie ciężkie..

Ale chcę zacząć nowe życie,jakie ono będzie czas pokaże..Jak wy to przechodziłyście?

Gratuluję decyzji.
Ja do tej decyzji dojrzewałam bardzo długo. Chciałam od dawna ale nie miałam siły...
Z tego co widzę jesteśmy w tym samym wieku... więc głowa do góry. Każdy zasługuje na szczęście.
Trzymam za Ciebie kciuki

To znowu ja

Podjęłam z męzem decyzję o rozwodzie..Potem zaczęliśmy rozmawiać,normalnie,otwarcie..Powiedzieliśmy sobie wszystko co w nas siedziało co nas bolało.Doszliśmy do wniosku że jeszcze raz RAZEM spróbujemy powalczyć o NAS o nasze szczęście,o naszą rodzinę. Trzeba czasu wiadomo,narazie są świeże emocje.Ale mam nadzieję ze się uda,oboje chcemy się postarać.

Zerwałam kontakty z tamtym mężczyzna.Wykasowałam numer telefonu,adres e-mail.Wiem że wszystko jest świeże,ale nie wiem dlaczego nadal o nim myślę..Dlaczego?

Dwukrotnie wkleiłam ten sam post.

Będę pisała,będę:)
Mam nadzieję ze się uda.Wstałam prawie całkiem z tych kolan 
Teraz muszę nabrac energii do nowego życia i naprawdę wierze że się uda.Dziś dowiedziałam się od tego "kochanka" że chciał żebym była jego kochanką ale jestem za uczciwa
Trochę mnie to podbudowało,bo pisałam na forum dlatego że mnie to gryzło , nie umiem byc kochanką-do tego trzeba miec chyba jakieś predyspozycje     :lol
Dziś znowu zamierzamy porozmawiać z mężem.Jak tylko będzie coś nowego zaraz piszę tutaj.

Dziękuję wam że mnie otrzeźwiłyście i nie tylko Wy dziewczyny,bo faceci z foru także,przede wszystkim Morfeusz:)

Aha jeszcze jedno.Byłam wczoraj z synem na rehabilitacji,a wiadomo są tam ogromne lustra.I zerknęłam.I co zobaczyłam?Wkońcu zobaczyłam w sobie piekna kobietę,atrakcyjną,zadbaną..I co w tym takiego dziwnego?Otóż ja dawno nie patrzyłam na siebie w lustrze i siebie nie widziałam.A tu taka niespodzianka 

Ah,znowu ja.Chyba założę inny wątek w innym dziale.
Z mężem rozmawiamy bardzo dużo o wszystkim i narazie wychodzi nam ok,niestety nadal myślę o tym moim "przyjacielu".Kurde tak bardzo chciałbym o nim już zapomnieć...Jak to zrobić?Staram się zajmować wieloma rzeczami naraz,planuję każdy dzień żeby nie mieć czasu o NIM myśleć..Czasem sama się zastanawiam po co o nim myślę że to bez sensu,ale niestety nie mam na to wpływu,tak się poprostu dzieje i już..
Zaczynam się bardziej otwierać na innych ludzi,przestaję udawać nareszcie.Nie napiszę że jest to łatwe,ale pracuję nad tym i małymi krokami mi to wychodzi dobrze

Mąż powiedział mojej mamie o wszystkim i  ma przyjechać w sobotę żeby mnie "nawracać" A mieszka 250 km ode mnie.

Ruda powodzenia. Przeczytałam twój wątek jak zaczynalas... A zupełnie inaczej się zakończył.
Pewnie ze obydwoje potrzebujecie czasu uwagi i wsparcia. Jak brakuje ci przyjaciela to pisz do nas:)) jesteśmy mądre wyrozumialE cierpliwe i mamy zasady. Myśle ze każda z nas nadaje się na najlepszego przyjaciela:). I żadna z nas Twojej potrzeby przyjaźni nie zlekcewazy. Wiec korzystaj.

Inaczej odchodzi się do kochanka a inaczej z powodu niezgodności w małżeństwie.Moze na razie wylącz go ze swojego życia...Myśle że tarapia to bardzo dobry pomysl.Jakiś mądry "arbiter' pomoze wskazac wlaściwą droge żeby poskladac to co się rozpada.Sami tez powinniście pogadac.Szczerze,otwarcie.Jak trudno nam ludziom jest ze sobą rozmawiac...przykre...Chyba powinnaś spróbowac dla siebie,dla dzieci.A jeśli juz nie będzie szansy wtedy odejśc.Niekoniecznie do kochanka,ale w gląb siebie zeby sie dowiedziec co jest dla mnie najważniejsze i czego oczekuje...

Rudas masz rację jesteś piękną kobietą ,a twój synek pomijając jego chorobę jest śliczny i bardzo podobny do Ciebie.Mam nadzieję ,że wam się uda ,a jak nie przynajmniej będziesz wiedziała ,że zrobiłaś wszystko co mogłaś.Rozmawiajcie dużo i szczerze ,bo tylko tak można wszystko naprawić.Wiem ,że Ci ciężko ,choroba męczy ,sama mam raka więc wiem coś o tym zawsze cierpi cała rodzina każdy na swój sposób.Życzę wam dużo zdrowia ,powodzenia.

Rudas, Twój filmik powalił mnie na kolana. Dobrze, że zamieściłaś ten link, jakże to wiele tłumaczy. Ale mimo wszystko, życzę wam, żebyście odnaleźli do siebie drogę. To tylko chwilowe, to minie, jesteście wielcy, pozdrawiam i chylę czoła ....