Kolejna banalna historia uczucia do żonatego mężczyzny - Netkobiety.pl

Boję się po prostu, że jak podejmę już w końcu tę decyzję, a raczej jak uda mi się konsekwentnie ją utrzymać, to nie zostanie mi już w moim życiu nawet tej odrobiny radości (choć okupionej miotaniem się):(

Kpisz czy o drogę pytasz?

Odrobiną radości nazywasz poniżanie siebie? Postępowanie wbrew swoim zasadom? Lekceważenie Twoich prawdziwych potrzeb? Niezważanie na cierpienie?

Już dziś raz to napisałam (nie, to już wczoraj). Powtórzę. Rozpędź się. Walnij głową w ścianę. Mocno.

Czy naprawdę podjęłaś decyzje o tak wysokiej zapłacie za kilka chwil podniecenia? Chcesz takiego ochłapu?

Taak. Poza facetem, nic nie może sprawić Ci radości. Tragiczne!

Aga30,:)
BRAWO ! BRAWO ! BRAWO !
Nareszcie konkrety.
Powiedz, skąd u Ciebie ten lęk?
Czy ten ogólnodostępny dobrobyt wmówił Ci, że właśnie na tym życie się kończy?
Kto Wam młodym wmawia, że wystarczy z kimś być, kogoś mieć? 
Jak bliskie jest Tobie zdanie, od którego wiele piszących tu dziewczyn zaczyna: "Wiem, że to obciach ale mam 16, 17 lat i nadal z nikim nie spałam. Co ze mną nie tak?" I aż płakać się chce.
Czy na tym powinno polegać Twoje szczęście / nieszczęście?
Zastanów się jakie masz priorytety w życiu?
To właśnie z takim podejściem młode damy łapią co popadnie.Wreszcie z takim podejściem w stałym związku następuje NUDA !!! Bo wszystkie numerki już wypróbowane. ALE NIEEEEE, jest antidotum. Nie próbowaliście jeszcze tego, w tym, z tym, na tym, czy z tamtą...:(

NAS FACETÓW TAK SAMO TO DOTYCZY.

Aż tak wiele nas nie różni. Można by żeć, że jesteśmy dwoma dopełniającymi się połówkami.
Jakie myśli ukoją Twoje fizyczne dolegliwości kiedy będziesz już starszą, siwą panią w okularach ? Zastanawiałaś się kiedyś?
Zatem teraz - Ty bądź lepsza. Wiesz już w czym rzecz. Wiesz? Nie powtarzaj tego co niepowinno się było wydarzyć. Przecież mamy na to wpływ.

Kolejna banalna historia uczucia do żonatego mężczyzny...

Kiedyś oglądałąm program, w którym wysłali 20 facetów do jakiegoś baru... (10 z obrączkami, 10 bez) na 10 żonatych, 8 znalazło kobietę w ciągu krótkiego czasu, z 10 wolnych tylko 2...
powiem tak- czasem mi wstyd że jestem kobietą!

Niekochana podpisuję się pod Twoimi przemyśleniami....ale mam też własne..... ja podziwiam agę za szczerość, za szczerość przed samą sobą(a to jest sztuka !) i nie jest ważne, że nam nie przeszkadza jej szczerość, ważne, że ona ma szansę poznania rożnych opinii, przemyśleń. Może chociaż jedno słowo spowoduje jej zastanowienie, zatrzymanie.
Aga, dobrze, że powstają takie wątki ... i nie możecie oczekiwać współczucia ale dostajecie szansę na zrozumienie, na przemyślenia i refleksje... i chyba zdajesz sobie sprawę , że kradzież to kradzież i nie liczą się pobudki kradzieży ale jej skutki i skrucha lub jej brak u złodzieja :
Kradniesz lizaka w sklepie
1- z łakomstwa
2-właściciel ma stratę 0,50 gr. tylko takich złodziejaszków w skali roku ma tysiące i straty w dziesiątki tysięcy złotych i po kilku latach ogłasza plajtę ( w sklepach wydaje sie dziesiątki tysięcy zł. na zapobieganiu kradzieżom)
3-......????....( masz skruchę lub nie)
Kradniesz znak stopu ze skrzyżowania
1-dla zabawy
2-w wypadku na skutek kradzieży tego znaku ginie kilka osób
3-......????.....( masz skruchę lub nie)
ale tak jak w jednym tak i w drugim przypadku.......to kradzież......i masz skruchę lub nie.......smutne to rozumowanie kochanek....i smutne te tragiczne skutki kradzieży - nerwice, samobójstwa, zapomniane i odrzucone dzieci....nie gojące się rany.....smutne to.......

Naprawdę?

Przecież:

Czyli że marzyłaś o kimś, kto będzie Cię krzywdził?

Cholera, wiedziałam, że w tym kierunku to pójdzie. Przecież wiem, że z moich marzeń iżycia powinno go dyskwalifikować przede wszystkim to, że jest zajęty. Ale na nieszczęście poza tym jest taki... No ok, jest dupkiem, a ja jestem żałosna.

I ? Co dalej?

Od kogo oczekujesz przyjęcia bądź odrzucenia usprawiedliwienia?

Zacytuję powiedzenie, które, jak ulał, pasuje do Twej sytuacji zastanawiania się nad porzuceniem/pozostaniem w związku.

Aga... Zastanów się chwilę - już pal licho tą żonę i jej krzywdę - ale pomyśl co ten Twój ukochany mężczyzna robi Tobie. Może i Ciebie kocha, ale co to za miłość kiedy ważniejsze jest jego szczęście, jego uczucie i to czego on pragnie od Twojego szczęścia? Przecież on chyba zdaje sobie sprawę z tego co Ci robi? Rani Cię tak bardzo że zobacz co się z Tobą dzieje, i to wszystko w imię tej wielkiej niezwykłej miłości?
Wiesz - ja się naczytałam mnóstwo historii, także tych pisanych przez "te trzecie". I każda jedna wydała mi się żałosna i... kompletnie różna od mojej własnej. Teraz powoli (lepiej późno niż wcale) zaczynam dostrzegać, że moja historia wcale nie jest taka odmienna. Jasne, nadal mam ciągoty do wmawiania sobie, że on jest inny niż wszyscy, że taka miłość to raz na całe życie, itd... Ale już jestem świadoma jak strasznie naiwna jestem myśląc w ten sposób, bo tak myśli każda...
Trzeba sobie to uświadomić, naprawdę w to uwierzyć, a później już tylko odbudowywać swoje wartości i to co naprawdę ważne. I z całej tej chorej sytuacji wyciągnąć co się da i uczyć się, uczyć i jeszcze raz - uczyć...

"Człowiek to taki zwykły człowiek. - Jak Pierwszy Człowiek, Drugi Człowiek...
Różnimy się od siebie tak bardzo podobnie,
I przepadamy jak kamienie w wodę..."

Facet39 - znalazłam wątek, w którym króciutko opisujesz swoją historię. Eh - kolejna podobna... A mogę Cię zapytać, jak się to skończyło w Twoim przypadku? To znaczy w jaki sposób zakończyłeś swoją znajomość ze Stokrotką, po jakim czasie sobie z tym poradziłeś (bo na to wygląda...), co na to wszystko Twoja żona - wie w ogóle?

Wsparcia nie dostanę, bo obiecałam się nie użalać
A z tą siłą to powiem Ci... Są lepsze i gorsze dni - na przykład dziś jest pierwszy naprawdę słaby od dłuższego czasu... Ciężko mi przychodzi pisanie o swoich uczuciach, nawet na takim forum gdzie jestem anonimowa. Ale strasznie mi brakuje kogoś, komu mogłabym się po prostu wypłakać. I tu już nie chodzi o niego - bo z tymi uczuciami sobie radzę i to chyba całkiem nieźle - bo rozumowo, emocje gdzieś tam odsunęłam, na tyle ile to możliwe... Tylko to potworne uczucie że zostałam z tym wszystkim kompletnie sama. Mówię - dziś jest zdecydowanie gorszy dzień...

Dzięki Wielokropku, przynajmniej się trochę uśmiechnęłam
Nawet jeśli szczerze, to zabrzmiało zabawnie w całym kontekście

bachurku, a Ty masz jakiś kontakt z tym mężczyzną?

Drogi facecie39! Napisz proszę ale szczerze, Jak Twoja żona znosi kochanie dwóch kobiet? Bo rozumiem, że powiedziałeś jej o tym, że inna stała się ważna w Twoim życiu?
To, że postąpiłeś uczciwie wobec swojej żony, zostając z nią dobrze o Tobie świadczy, ale to uczucie, że nie jest się jedyną kobietą w sercu swego ukochanego jest okrutne! Wiem to po sobie!
Jak Wasze życie teraz wygląda?

Proszę! Zaspokój moją ciekawość jak na to wszystko Twoja żona zareagowała? Chyba, że nic nie wie?
Wiesz, ja jestem taką żoną, której małżonek zwiększył objętość swego serca na rzecz jeszcze jednej pani...
Cholernie mi z tym ciężko, chociaż jesteśmy razem!

1. czy miłość to zawsze wierność przysiędze?
3. czy miłość to odpowiedzialność?
2. czy miłość określa się ilością spędzonych razem lat, posiadaniem dzieci, wspólnie wypracowanym majtkiem?
3. czy raz podjęta decyzja nie może zostać zmieniona?

Chciałabym, żebyśmy żyli w idealnym świecie, w którym ludzie kochają się, dbają o siebie i o związek do śmierci. W którym uczucie nie wygasa. W którym nie zmieniają się ludzkie pragnienia i potrzeby... W którym zawsze słuszność postępowania idzie w zgodzie z tym, czego się chce...

facet39 - rozumiem, że nie chcesz wracać do tego, co było. Poza tym zostałeś postawiony niejako między młotem a kowadłem - każda ze stron ma nadzieję na inne powody Twojej decyzji...

Wielokropku, no właśnie o to mi chodzi: czy jest miłość tam gdzie jest nieuczciwość? A skoro jej nie ma, to dlaczego z takim ostracyzmem społecznym traktuje się osoby, które jednak podejmują decyzję adekwatną do sytuacji?

Nie zauważyłam w moim środowisku zjawiska ostracyzmu w stosunku do kogokolwiek. Natomiast do dobrych obyczajów zalicza się, w tymże środowisku, zakończenie nieudanego związku, przed rozpoczęciem nowego. I na pewno nie jest akceptowanym bycie w związku z mężatką/żonatym. A nie żyję, na szczęście, w środowisku osób idealnych.

Wiesz, sądząc po tym jak odpowiedziałeś śmiem twierdzić, że Twoja żona żyje w błogiej nieświadomości. Może to i dobre dla niej. No ale w związku z tym sam borykasz się z trudnym problemem.
Broń Boże nie zamierzam wylewać na Ciebie kubłów z zimną wodą! Mój mąż podobnie jak Ty dopuścił się zdrady emocjonalnej. Nie umiał udźwignąć swego ciężaru i przerzucił część tego ciężaru na mnie. Może i lepiej, gdybym się nigdy o tym nie dowiedziała. Bo moment, kiedy usłyszę, że ona już nic dla niego nie znaczy może nigdy nie nastąpić!

Nie potrafię nabrać dystansu do całej tej sytuacji, choć sytuacja trwa już kilka miesięcy. Trudno być przyjaznym, dobrym i życzliwym jak dostało się od ukochanej osoby nożem w plecy!
Uwierz mi, że podzielenie się swoim doświadczeniem jest bardzo cenne dla ludzi, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji.
Wiem, że nie ma idealnych rozwiązań dla wszystkich, ale kilka słów od siebie na pewno dałoby jakieś światło na pewne sprawy.

TO NIE JEST MIŁOŚĆ!!!  To zauroczenie.  Mija jak grypa. Albo katar.

Po tym wszystkim nazwałbym siebie raczej Syzyfem z własnego wyboru.
Poza tym jestem ścisłowcem i z prostych rachunków jasny jest dla mnie wybór. Ten świadomy.
Z tego samego powodu trudno jest mi szybko ogarnąć sytuacje nieoczekiwane, przesączone emocjami i nie potrafiące się zamknąć w logicznych regułach.
W ten sposób, to co w pewnych sytuacjach jest moją niekwestionowaną zaletą (mogę w domu wszystko naprawić, a w pracy bardzo łatwo diagnozuję problem i wprowadzam usprawnienia), to w sytuacjach życiowych, w relacjach damsko-męskich, jest moją piętą achillesową.
Czy fakt, że moja żona była moją pierwszą dziewczyną ma tutaj znaczenie?

Dla smutnamonia:
Nie powiedziałem żonie i nie rozmawialiśmy o tym, ale nie mogę być do końca pewny że nic nie wie. Zdaję sobie sprawę, że mogło to do niej dotrzeć od osób trzecich. Jeśli wie, to jest aktorem nie gorszym ode mnie. Jest do tego zdolna.
A może naprawdę żyje w błogiej nieświadomości?

Znalazłe w niecie taki cytat:
"(...)Współczesny człowiek stara się na różne sposoby ukryć przed Bogiem, ponieważ Go się lęka; lęka się kary, którą przeczuwa za swoje złe czyny. Lęka się Boga, ponieważ łamie prawo, które Bóg umieścił w jego sumieniu. Łamie zaś prawo, gdyż wydaje się mu, że ono go krępuje, że go pozbawia rozmaitych korzyści i przyjemności. Korzystając z wolności, w którą go wyposażył Stwórca, człowieka chce sam decydować o tym, co jest dobrem, i co jest prawdą. W ten sposób zmierza do tego, by Boga unicestwić, gdyby to było możliwe, i na miejscu Boga stawić siebie.
Odwracając się od Boga, człowiek nie wie, że godzi w siebie samego. Popada w zagubienie. Czyni się wewnętrznie pustym i samotnym. Czyni się nagim. Ogałaca siebie.
Dopóki służą mu siły i zdrowie, dopóki wiedzie mu się materialnie, jakoś sobie radzi w tym swoim ukrywaniu się przed Bogiem. Jednak tylko do czasu. Kiedy pojawią się dolegliwości, kiedy zacznie zbliżać się śmierć, wówczas odezwą się w nim w całej prawdzie bezsens, i przede wszystkim lęk, egzystencjalny lęk.(...)"

Jeśli ktoś woli, to może zamienić słowo BÓG na słowo PRAWDA i też będzie pasować.

Pewnie to mało popularne się okaże, ale ja uważam, że tak. Tylko oczywiście nie PO ślubie, tylko w czasie, który jest ku temu odpowiedni.

Kochana, pisałam do Ciebie to już wiele razy, ale powtórzę jeszcze raz. Twój mąż skrzywdził Cię okrutnie.
Ale to, co zacytowałam, to jak wygląda teraz Twoje życie - to Twoja decyzja. Krzywdzisz samą siebie. W imię czego? Gdybym wiedziała, że w imię miłości, to mogłabym to zaakceptować. Ale ja tu już żadnej miłości nie widzę. A zwłaszcza miłości do samej siebie.

Niekochana. Bo nie mam celu. Rozumiesz. Dopóki nie będę potrafiła określić czego chce dla siebie i czego potrzebuje nie potrafię o to walczyć... Muszę się najpierw zrozumieć:) porozumieć sama ze sobą... Wiec postawiłam na czas. Niech płynie. Życie jest tak krótkie ze te miesiące w kontekście całego życia bedą niczym. Ale kiedy podejmę decyzje- będę stała prosto. Będę siebie pewna.

Netfacet. Czego się spodziewałam? Nie o to chodzi. Chodzi o to ze w jego oczach nic nie zrobił nie miało prawa dotyczyć mnie i zagrażać naszej miłości bo:
Się nie angażował
Niczego nie obiecywał
To były nieplanowane epizodalne spotkania
Nigdy nie zamierzał związać się z tamta
To był tylko seks czyli jakby obiad w restauracji
Ona "nie towarzyszyła" mu gdy działy się ważne rzeczy w naszym życiu...

Gdybym się nie dowiedziała byłyby dwie opcje. Albo by się zaangażował i odszedł.
Albo by to skończył. Miał ciastko zjadł ciastko big thing....
Największy ból i problem ze się dowiedziałam. I myśle ze tego on najbardziej żałuje. Cały żal i poczucie winy u niego powstały dopiero jak zobaczył moja reakcje. Przedtem uważał ze to nie było nic ważnego.

Ot takie sobie doświadczanie życia...

A ja jestem typem takiej wiesz silnej niezależnej kobiety. Która potrzebuje takiego fundamentalnego oparcia. Życie mogło wrzucać mnie na rafy mogłam każdego dnia walczyć jak lew... Miałam tylko dwie pewne zasady. Dziecko i poczucie ze na świecie jest jeden jeden człowiek który mnie nie zrani...
Tylko taka jedna kotwica której byłam pewna. Ze jest chociaż jeden obszar w moim życiu na którym się nie zAwiode... Myślałam ze on wie co sadze o szczerości zaufaniu i lojalności...
Nie chodzi o to ze to była kobieta seks i tak dalej.
Chodzi o to ze patrzył mi w oczy i mówił jadę na spotkanie służbowe. Wysyłaj esemesa idę na kolacje z klientami miłego wieczoru kochanie... Mówił ze mnie kocha. Kłamał oszukiwał ukrywał fakty.. Nie pomyślał co mogłabym czuć nie pomyślał ze może mnie zranic nie przyszło mu do głowy ze to może mieć dla mnie znaczenie.
Wiec jest obcy dla mnie dzisiaj.
Inny

Gosc z którym żyje. Który zaspokaja moje potrzeby. Czego chcieć wiecej??

Niekochana. Ja chyba się zaczynam plawic w tym własnym udreczaniu, prawda??? Chyba mi z tym dobrze... Terapia... Co nie? Najwyższy czas...

Sorki nie znam Twojej historii i nie bardzo wiem w jakim znaczeniu....z jakiego powodu nazywasz siebie Syzyfem
-boś jak król
-boś próżny
-boś plotkarz przebiegły
-podstępem uciekasz
-wiecznie i bezużytecznie pracujesz
.....ale, że teatr....aktor .......ja się takich wiadomości nie doczytałam.

czy dobrze zrozumiałam, że świadomie wybrałeś 2+1

te nieoczekiwane nie tylko  ścisłowcom" jest trudno ogarnąć.......

nie ma znaczenia czy pierwszą dziewczyną czy pierwszą żoną..... jeśli ma się "skłonności" do nieuczciwości to tak samo jest się nieuczciwym do tych pierwszych jak i następnych

dlatego, że była pierwszą dziewczyną?, że jesteś "ścisłowcem"?czy może ten Syzyf ma coś z tym wspólnego?

...to brzmi strasznie....mnie też mąż zamknął w teatrze na 26 lat i odgrywał różne role i ja nie będąc tego świadoma byłam i widzem i aktorem. Tragikomedia skończona......i wydawać by się mogło, że już świadoma i wolna powinnam być radosna.....a ja czuję ....sama nie wiem co.....jak można czuć się po gwałcie, gwałcie psychiki?!?!
Czuję się brudna i za cholerę nie mogę zmyć z siebie tego brudu.... i jest we mnie wiele innych odczuć ale na razie nie umiem ich nazwać.

do czego ?.... do miłości? , do kochania Cię ponad wszystko?, do godzenia się na życie w teatrze?,do przyzwolenia na granie przez Ciebie roli dobrego męża? ......a może masz na myśli, że jest zdolna do naiwności ?

Przeczytałam kilka Twoich postów w trakcie " dyskusji" i jawiłeś mi się jako rozsądny człowiek a tu proszę bardzo : błoga nieświadomość. Przecież to brzmi jak - moja żona naiwna i głupia. Naprawdę aż tak źle oceniasz swoją żonę ! Nieświadoma - bo jej nie uświadomiłeś,błoga - nie życzę Ci takiego stanu.
Pisałeś: trudno ogarnąć sytuacje nieoczekiwane, przesączone emocjami i nie potrafiące sie zamknąć w logicznych regułach ale domyślam się, ze sytuacja nie oczekiwana po pewnym czasie jeśli nawet dalej jest przesączona emocjami da się ogarnąć i zamknąć w reguły, może mniej logiczne ale reguły.

zofia282
No, wreszcie bierzesz mnie na tapetę !
Dziękuję.

1.Syzyf skojarzył mi się tylko z tym głazem.
2.Nie wybrałem 2+1, ale ponieważ 1+1=2, to nie zamierzam wprowadzać 3 bo 3 jest niepodzielne przez 2 .
3.Trudno, ale nie aż tak.
4.Czy fakt że 10 lat temu miałem taką skłonność oznacza że teraz co?, czekać na następny wyskok ?
5.No właśnie, 3 jest niepodzielne przez 2 więc Syzyf i głaz. (Ten jest na tyle ciężki, że nie wyobrażam sobie więcej)
6.Może i starszne ale prawdziwe. Brudny to jestem ja i dopóki mam możliwość nie będę paprał innych. Gwałt to gwałt, wcześniej czy później, nie rozróżniam granicy. Ok, jakbym tak dobrze umiał liczyć to powinienem się jej doliczyć, tu masz rację.
7.Do miłości, naiwności ? Nie, masz rację, nie mogłaby być do tego zdolna. Stąd uciekam, bo moje teorie zaczynaja się sypać...
8.Jawiłem się jako rozsądny ? - no cóż, staram się postępować rozsądnie, ale nieraz też potrafię zaryć twarzą w glebę
Przyznaję,
z tym ścisłowcem przesadziłem, przepraszam wszystkich.
Kto sie napije kawy?

Och. Ja tez latte. Z dodatkowym espresso.
Nettacet jesteś w wieku mojego męża. Mój się zagubil fizycznie twierdzi ze nigdy emocjonalnie.
Jak już ma mnie dość... To mówi... To nie jest tego warte. To nic nie znaczyło. Twoje cierpienie jest niewdekwatne do tego co się stało..
Wniosek z tego taki ze syzyf z niego tak długo jak długo ja będę robić pod górkę i ciążyc jak głaz... Hm hm mm ciekawe czy wątrobę tez wydziobuje co noc.... Hmhmhm.
Jestem jego ssyyyzzzzyyyfffooowa praca....

oooooo... to nie tak ! Daleka jestem od brania kogoś na tapetę, na dywanik i rozliczania.Źle odczytałeś moje intencje - staram się by osoba po drugiej stronie monitora zastanowiła się i to nie nad moimi lecz własnymi słowami i zobaczyła co pod nimi ukryła. Często też cała wina za całe zło spada na tą "drugą połówkę" a nie zawsze tak jest i jeśli widzę to, to protestuję. Czasami widzę jak ludzie sami siebie oszukują, mamią i krzywdzą tym innych ale i siebie. Staram się pokazać co ja  "widzę" w ich słowach ( i nie są to żadne zdolności nadprzyrodzone ) co moim zdaniem ukrywają przed sobą i wcale nie twierdzę, że zawsze moje zdanie jest słuszne. Wiem , że gdyby ktoś wczytał się w moją historię to znalazłby coś czego pewnie szukam ale  skrzętnie ukryłam i nie zauważam.
Jestem tu na forum dla siebie dla zrozumienia dlaczego w moim życiu wydarzyło się to co się wydarzyło a zauważam to w historiach innych osób i zapewne zauważyłabym w spostrzeżeniach innych z mojej historii. Jeśli moje słowa spowodują, że osoba " niewidoma" chociaż odrobinkę przejrzy na oczy to już jest sukces i to jej bo ma szanse żyć inaczej i w dodatku szczęśliwiej.
Uczę się tu też szczerości w stosunku do innych ale takiej samej przed sobą. Całe lata nie chciałam nikomu zrobić przykrości czy zranić swoim zdaniem a dzisiaj mam odwagę mówić co myślę ( oczywiście nie mam na myśli obrażania kogoś).

Przeczytałam Twój pierwszy post i teraz wiem, że bezskutecznie.... próbujesz zapomnieć......i masz rację Twoja żona żyje w błogiej nieświadomości. Przygniótł Cię głaz niespełnionej miłości a schowałeś się pod nim z braku  miłości do małżonki  (  nie doczytałam się, że kochasz ją).......skorzystałeś z prawa opisania swoich przeżyć a ja skorzystałam z prawa przeczytania ich i wyciągnięcia wniosków i być może niesłusznych. Twoja historia jest podobna do przeżyć mojego męża. Poznał kwiatuszka( tak ją nazywa) i też był oszołomiony nią i całą sytuacją. W romansie pomagały mu również SMS-y ale mnie też - te same.Uświadamiały mi, że  to poważna sprawa ( potrafił wysłać ich dziennie 10 + 8 godzin spędzanych w pracy + kilkanaście chwil kradzionych rodzinie bo spotkania były i po pracy) i chciał bym żyła w błogiej nieświadomości. Starał się trzy lata ....i ja mimo świadomości godziłam się ......do czasu.....a potem jedna myśl - odpocząć i nie myśleć o nim o niej o SMS-ach i miałam chęć zrobienia czegoś dla siebie .....poczuć tą błogą nieświadomość ale tak raz na zawsze......hotel, tabletki i to straszne przebudzenie......i rozczarowanie, że znowu mam świadomość. I już nie chciałam go a nadal z nim byłam - może i mnie coś przygniotło, że nie dałam rady odejść. Kiedy złapałam go za rękę na gorącym uczynku( i nie ma to nic wspólnego z sexem)nie mógł już mieć nadziei na moje życie w "błogiej nieświadomości". Po 6 miesiącach przyszedł ( po wielu głębszych) i płakał i kajał się i przepraszał i chce wrócić i na skrzydłach będzie do mnie leciał i wie co stracił. Kiedyś pytałam czy ona kaktus czy niezapominajka a odpowiedz dostałam teraz - okazało się , że jednak kaktus i więcej ich dzieli jak łączy a z nami to jest tak, że więcej nas łączy jak dzieli no i przecież jesteśmy rodziną i dzieci by się ucieszyły z jego powrotu.
Ma kwiatuszka i niech teraz ona pożyje sobie w błogiej nieświadomości. Ja za nią już dziękuję. Jestem wolnym człowiekiem i wybieram świadomość może i samotną ale spokojną.
Twoja historia pokazała mi co by było gdyby...... gdyby został ze mną,tak z powinności.Uwierz mi, że kobiety czują, że nie są kochane .....no chyba, że mają do czynienia z aktorem, który odgrywa swą oskarową rolę.

Rozumiem, że zostałem nominowany !
W takim razie zapraszam wszystkich na uroczystą galę rozdania oskarów nad moim gro..., a może pod mostem nad najbliższą rzeką... .
Lepiej skończmy mój temat, bo może się skończyć kolejnym rozbitym małżeństwem
Oczywiście w imię uczciwości
A moja historia ? Na pewno jest o wiele ciekawsza niż tych kilka zdań na forum.
Zosiu282, moja świadomość jest już spokojna, może trochę samotna, ale nie aż tak jak by się mogło wydawać. Czuję się bardzo szczęśliwym człowiekiem. Mam swój głaz który zastępuje mi smycz i jest bardzo dobrze