demony przeszłości - Netkobiety.pl

Zależy jakiego zaufania bo niewątpliwie zaufanie można rozpatrywać na kilku różnych płaszczyznach. Np. zaufanie do męża,żony,dziewczyny czy chłopaka, że nas nie zdradzi fizycznie. Np. zaufanie do przyjaciela, że nikomu nie powie o naszych problemach jeśli oczekiwaliśmy od niego jakiejś porady. Np. zaufanie do rodzica czy dziecka też polega na czymś innym. Jeśli ufam swojej żonie to mówię jej o swoich problemach,smutkach,radościach itp. Jest moją żoną ale też jest moim przyjacielem,kumpelą i najbliższą mi osobą. Wydawałoby się, że komu ma zaufać jeśli nie facetowi z którym żyje tyle lat. A tu niespodzianka...

Tak na marginesie definicja słowa zaufanie:
Zaufanie ? emocje okazywane ludziom, przedmiotom, a także instytucjom, takim jak firma, rząd czy społeczeństwo. Zaufanie może być wzajemne. Zaufanie to wiara w określone działania czy własności obiektu obdarzonego zaufaniem. Zaufanie oznacza również przekonanie jednej ze stron w to, że motywacją drugiej strony wobec niej jest bycie uczciwym i chcącym działać dobrze . Zaufaniem obdarowujemy osobę, której wierzymy, że będzie doradzać nam dobrze, myśląc o nas, a nie o sobie.

Przeczytałem jeszcze raz cały wątek od początku i mogę powiedzieć jedno. Gdybym rozstał się z żoną wcześniej przed rozpętaniem całej afery nigdy bym nie dowiedział się o niej tylu rzeczy. Odszedłbym w poczuciu winy. Był czas, że żałowałem,że zajrzałem do jej przeszłości. Myślałem, że mój główny problem to etap jej życia w którym chodziła do łóżka z każdym facetem, który miał na to ochotę. Później myślałem, że mój główny problem to są jej kłamstwa. Gdybym rozstał się zaraz po ujawnieniu afery nigdy bym się nie dowiedział rzeczy najważniejszej.

Moja żona nigdy mnie nie kochała bo nie jest zdolna do takiego uczucia. Ale warto było przez to wszystko przejść, żeby się o tym dowiedzieć.

Witaj.
Cały czas zaglądam do Twojego wątku.   

Pytanie: co teraz zrobisz z tą wiedzą?
Bo mówisz o czasie przeszłym, a teraz jest dziś i będzie jutro...

Acha... i rozumiem, że nie usłyszałeś tego wprost od Niej, a jest to Twoje stwierdzenie w oparciu o zaistniałe fakty.

Pozdrawiam.

Ano, można... i to nie jest fałsz, a uzależnienie - ofiary od kata, niezależnie od tego jaka była to forma przemocy (fizyczna czy psychiczna).Tak naprawdę to tylko Twój świat wywraca się do góry nogami, bo jesteś człowiekiem bardzo poukładanym i bez zaszłości, a świat Twojej żony "porządkuje się", za Twoją przyczyną i pomocą.

Od momentu znalezienia przez Ciebie tych zapisek w jej kalendarzu, z okresu Waszego poznania, idziecie już teraz razem "po nitce do kłębka" do źródła przyczyn jej zachowania, zwichrowanej osobowości.
Z Twojej wypowiedzi wynika, że nie wiesz nic o rodzinie w jakiej wzrastała Twoja żona - jakie zdarzenia/przeżycia z dzieciństwa spowodowały, że nienawidzi swojej matki. Myślę, że musiały być dość drastyczne i trwały w niej, choć uśpione, przez całe dotychczasowe życie. Psychoterapeutka  dotarła do źródła i odkryła zakamarki jej duszy z okresu dzieciństwa - jest tam nagromadzony ból, rozpacz, gniew i z pewnością nieporadność dziecka.

Jak odkryje się również przed Tobą (zakodowane urazy z dzieciństwa), to myślę, że wówczas pozwoli Ci to zrozumieć, dlaczego nie chciała być SOBĄ i przez lata żyła w innej skórze.
Teraz ją zrzuca i jest to bolesne dla Niej (rozdrapuje stare rany) i dla Ciebie, bo u Ciebie tworzą się nowe.

Oj, myślę, że jeszcze historii będzie ciąg dalszy...

P.s. Poczytaj wątek userki STRZAŁA, zobaczysz jak bardzo była uzależniona od swojej matki - dręczycieli!

Nie jedna osoba na Twoim wątku napisała Ci, że jest pod wrażeniem Twojej dojrzałości. Imponujesz wszystkim swoim spokojem, tym, że zawsze kierujesz się wartościami, które są dla Ciebie najważniejsze: miłość, prawda, szacunek. Takie rzeczy wynosi się z domu rodzinnego. Ty miałeś prawdopodobnie szczęście.

Wygląda na to, że Twoja żona  jest dorosłym dzieckiem dysfunkcyjnym. Czy zaznajomiłeś się z tym tematem?? Ona prawdopodobnie takiego szcęścia jak ty nie miała. Nie trzeba żyć wśród głębokiej patologi (np.: alkoholizmu), żeby być kompletnie emocjonalnie i mentalnie rozjechanym.

Napisałeś, że tak naprawdę nie wiesz kim ona jest. Napisałeś, że jest fałszywa, że nie potrafi kochać, ufać, że kłamie. Hm... to wszystko niestety prawda. Nie umiem opisać własnymi słowami dlaczego tak jest, więc wkleje Ci fragment ksiażki "12 kroków dla dla Dorosłych Dzieci z uzależnieniowych i innych rodzin dysfunkcyjnych":

"Dorastaliśmy w rodzinach dysfunkcyjnych. Ich środowisko wypaczyło nasze myślenie o nas samych i o otaczającym nas świecie. Widząc siebie w krzywym zwierciadle informacji i sygnałów dawanych nam przez naszych rodziców, uwierzyliśmy, że jesteśmy "nie w porządku". Zostaliśmy pozbawieni naszej autentycznej tożsamości i zaczęliśmy szukać sposobów na dobre samopoczucie. Chociaż wyglądamy jak dorośli, nadal zachowujemy się jak dzieci i pozwalamy, aby inni mieli wpływ na nasze myślenie o sobie, nasze poczucie własnej wartości i nasze szczęście. Nasze nieprawidłowe myślenie było przyczyną tego, że podejmowaliśmy decyzje, które nas niszczyły. Dlatego też chcemy przestać poprawiać własne samopoczucie nieskutecznymi zachowaniami, nadużywaniem innych ludzi, seksem, substancjami odurzającymi, manią posiadania, manią sukcesu, pieniędzmi itp."

Sama borykam się z tym problemem. Nawet nie masz pojęcia jak ciężko jest żyć w ciągłym poczuciu winy. Ja kocham swoich rodziców najbardziej na świecie, ale wiem, że prawdopodobnie nieświadomie truli mnie swoimi toksynami, które wynieśli z własnych domów. Ja juz jestem świadoma, tego i zrobię wszystko, żeby nie zatruć tym moich dzieci. Niestety DDA/DDD to taka wiecznie niekończąca się historia, toksyny rujnujące życie całym pokoleniom.

Stoisz przed trudnym wyborem. Prawdopodobnie Tobie jako normalnie funkcjonującemu mężczyźnie wydaje się ta sytuacja nie do zniesienia, żeby żyć z kimś kto tak naprawdę całe życie udawał kogoś kim nie jest. Cokolwiek postanowisz (odejdziesz od niej, zostaniesz), wspieraj ją w terapi dla dobra Twoich dzieci.

Ja strasznie współczuje Twojej żonie, bo wiem co ona tam gdzieś na dnie nosi. Jakkolwiek patetycznie i niewiarygodnie to zabrzmi, ale i tak  to napiszę. Psychiczny ból, ktory odczuwa Twoja żona był/jest tak ogromny, że wolała przed całym światem udawać kogos kim nie była i nie jest niż stawiać czoło (idealnie to ująłeś) demonom przeszłości.

Edit:
Pisalam to gdy jeszcze nie było Twojego posta. Widzę, że już wiesz, że w tej całej historii teraz najwazniejsze jest żeby ochronic przed tym dziecko.

pięknie to napisałaś Żyworódko...

mnie po przeczytaniu tych dzisiejszych wpisów nasunęło się jedno zdanie: Machina ruszyła...

miałam to szczęście uczestniczyć w psychoterapii i twierdzę, że to najlepsze, co mi się w życiu trafiło
pojechałam na kurs..... i tak jakoś wyszło, że grupa, która się zebrała pociągnęła lawinę zdarzeń...
po pierwszym weekendzie mój mąż powiedział, że więcej TAM już nie pojadę
wróciłam "lekko odmieniona", zamyślona, nieobecna
on twierdzi, że bał się o mnie, że byłam nieobecna duchem
lawina różnych przemyśleń i informacji o sobie sprawiła, że na jakiś czas funkcjonowałam jak automat

oczywiście pojechałam jeszcze 4 następne razy, dając sobie dobrowolnie zrobić pranie mózgu...
od tamtej pory jestem szczęśliwym człowiekiem znającym swoją wartość...

Już to pisałam, że nie jesteś tak do końca zwykłym facetem...
Wierzę w twoją mądrość, choć emocje (dziś bardzo silne) potrafią przysłonić i zamazać prawdziwy obraz

zanim coś stanie się czarne... przez jakiś czas jest czasami szare...

czekają cię jeziora łez.... ale kobiety tak mają...
pozwól płakać i przytulaj jeśli możesz
czasami trudna jest droga do szczęścia

będę trzymać kciuki.. :)

acha, i chciałam ci jeszcze powiedzieć, że kobiety używają skrótów myślowych
być może Tobie zaufa jako pierwszemu.... ale nie stanie sie to dziś, jutro.... ale może "pojutrze"

No, chłopie! A Ty i Twoja terapia??????

Długo tak nie zajedziesz, i tak juz Ci sie pali rezerwa.

Kontrola jest najgorszą rzeczą, jaką sie robi sobie i małzonkowi.

Dla rodzin jest zawsze ważne hasło "zrozum, że to choroba i zajmij sie sobą". Ty musisz być max poskładany, aby w razie czego - nie przeszkadzac w zdrowieniu, a jakby co - poradzic sobie samemu.

To sa pozory, to nie dojrzalośc, tylko czarna rozpacz.
I wartości - wprost z romansideł.
Teraz juz wiadomo - także DDD, bo wpływ toksycznej matki jest duży.

Powiedziec, ze idziesz po pomoc, bo nie dajesz rady.
Nie dajesz sobie rady - nie przez nią, ale przez siebie.
Z jakiegos powodu taką kobietę wybrałes i z jakiegos powodu byłes przez 15 lat slepy i głuchy, albo godziłes sie na różne rzeczy, albo sam je prowokowałes.
W trudnym związku - oboje wymagają pomocy, oboje sa chorzy.
Zachowujesz sie jak typowa osoba współuzależniona.

Przeniesienie wzorów z dzieciństwa do własnego dorosłego życia?
Tak moja matka jest toksyczną osobą i od pewnego czasu mówię to głośno. Nie udaję, że jest inaczej dlatego też nasze wzajemne relacje od kilku lat pozostawiają wiele do życzenia. Generalnie wychodzę z założenia, że ,,nigdy nie zadowolisz wszystkich bo to zadanie dla agencji towarzyskich" jak brzmi tekst piosenki Yaro. Więc ograniczyłem kontakty do niezbędnego minimum bo nie mają one sensu. Wcześniej już pisała mi niekochana72, że to może być również mój problem na podłożu relacji z matką. 
Cóż mogę napisać...za dużo mam do stracenia. Może rzeczywiście trzeba znaleźć kogoś kto wyjaśni tą kwestię raz na zawsze i poukłada mi we łbie jak należy jeśli będzie taka potrzeba.

Może i jest cos w tym, że wybrał sobie taką a nie inną kobietę z problemami. Może podświadomie stawiał się w roli ofiary. Ja jednak wyczuwam w nim wstręt do tego co odkrył na temat własnej żony, przeszłości, sekretów, wyborów. Do tej pory myślałam, że ofiary próbują usprawiedliwić, zrozumieć swoich oprawców. To, że nadal z nia jest mimo wszystko odczytałam jako zwykła ludzką przyzwoitość, wzgląd na przeżyte razem lata i deklarowanych do niej uczuć.

Dalej upieram się, że wszystko oparte jest na wartościach: miłość, szacunek, zaufanie, prawdomówność itd. Znając je jedynie z definicji  lub myląc z czymś kompletnie innym (np.: w moim przypadku szacunek: to podkulenie ogona i przysłowiowa morda w kuble, to samo mam z miłością, zaufaniem źle je rozumiem)  człowiek nie jest w stanie podjąc słusznych wyborów. Wybory i trwanie w chorych związkach są jedynie konsekwencją tego, że ktoś kiedyś nie nazwał, nie pokazał, nie wpoił, nie utrwalił, lub niewłaściwi zareagował.

Co do słowa wykolejenie, może trochę przesadziłam i powinna zastapić je wypaczeniem? Chodziło mi o to, że osoby DD mają skłonnosci do patologicznego kłamstwa, zdrady, rozwiązłość seksualnej. A wątek ten zaczął się właśnie od tego co odkrył zwykły na temat przeszłości swojej żony.

To jeden biegun, a drugi to te, które ślepną w zwiazkach i nie widzą nawet tego, co inni im pokazują palcem

Jestes DDD, bo miałes taka rodzine, z takimi relacjami, co spowodowało, ze wybrałes taka kobiete, którą postanowiłes "uratowac" (bo biedula miała "przeszłość"). Nie leczone DDA/DDD powoduje takie właśnie powikłania - skłonność do ratowania, wybierania sobie trudnych partnerów, ślepoty na manipulację itp.
Nie pisze tego, żeby Tobie dogryźć, tylko dlatego, ze znam to z autopsji. Jestem DDA i to, co było brane za przejaw mojej dojrzałości i mądrości w zwiazku rozsypało sie w jednej chwili jak bańka mydlana.

Oczywiście - ratownik - i ona zrobi to dla Ciebie
Ona musi przede wszystkim odczuc, że sama potrzebuje terapii, nie masz co nalegać, to nie Twoja sprawa, tylko jej. Albo bedzie sie leczyc albo nie - jest dorosła i ma wolność wyboru.

Mądry psycholog powie Tobie, że to nie ty jestes problemem (bo taka jest prawda), ale i tak potrzebujesz terapii.
W tej chwili w waszym zwiazku sa chore dwie osoby

taaaak, poszukaj hasła "romantyczna obsesja" - mnie powalił na łopatki artykuł na ten temat.

Nikt przez tyle lat mi nigdy nic nie powiedział, że coś zauważył albo że coś jest nie tak w moim związku. Żona budowała pieczołowicie swój wizerunek przez tyle lat dlatego też jeśli cała sprawa ujrzałaby światło dzienne to rodzina,przyjaciele czy znajomi mieliby ten sam problem co ja. Kim jest ta kobieta? Czy mówi prawdę?Czemu kłamała tyle lat?Czemu grała kogoś innego? Szoku doznaliby wszyscy i nie trzeba być do tego ani uzależnionym ani chorym. Po prostu każdy normalny człowiek reaguje w ten sposób na takie wydarzenie w swoim życiu.

Rozmawiamy,dyskutujemy, wymiana poglądów czy doświadczeń to jest to co mnie interesuje. Masz swoje zdanie na ten temat więc czemu miałbym uważać, że mi dogryzasz. Jedyną ,,przeszłością" o której wiedziałem był gwałt i nic innego sobie nie przypominam. Skoro dowiaduję się o takim fakcie od mojej żony,dziewczyny,siostry czy zupełnie obcej kobiety to pierwszy mój odruch jest taki, że bym zaj... sk...I tu wiem co piszę bo miałem taką sytuację w swoim życiu, że byłem zdolny strzelić do jednego z przyszłych gwałcicieli żeby uratować obcą mi dziewczynę przed gwałtem. Chociaż sama się o to prosiła ale to już osobna historia. To też można uznać za skłonność do ratowania czy kompleksu wybawcy? Nie dajmy się zwariować!!! To są normalne ludzkie uczucia,odruchy,zachowania. Współczuję takiej kobiecie,jest mi jej szkoda,chciałbym jej jakoś pomóc i wkurza mnie, że ktoś mógł zrobić coś takiego. Może jest coś ze mną nie tak ale takie jest moje zdanie.

Wybrała leczenie i wie, że terapia jest dla niej ratunkiem. Napisałem, że nawet jak się rozstaniemy to i tak będę nalegał żeby kontynuowała terapię bo robi to dla siebie na przyszłość. Dopóki jest ze mną też robi to dla siebie bo jak się to skończy nie wiadomo. Nie wiem czy ,,nowa" żona będzie dla mnie tym kimś kim była ,,poprzednia". Biorąc pod uwagę, że ,,poprzednia" była udawana,wymyślona i wykreowana przez nią samą nie wiem jaka jest naprawdę. Idąc na terapię robi to dla siebie ale skutkiem tej terapii ma być między innymi lepsza przyszłość naszego związku czy poprawa relacji z dzieckiem czy ze mną więc w jakiś sposób jesteśmy w to zamieszani. Taka terapia z tego co czytałem bardzo często kończy się rozpadem związku ze względu na to, że nie było tak naprawdę miłości tylko wyidealizowanie partnera. Mojego męża akceptuje moja rodzina,uwielbiają go moje koleżanki,jest fajny,dowcipny i przystojny,zarabia kasę więc go kocham ( nie pisałem tu o sobie żeby nie było .

Nie wiem czy jestem chory to się okaże ale wiem, że potrzebuję terapii.

A mnie powaliła książka ,,Szantaż emocjonalny". Niekochana72 zareklamowała ją w ten sposób. Świat po przeczytaniu tej książki nigdy nie będzie taki sam. Zamiast chyba w służbie zdrowia powinna pracować w bardziej kreatywnym zawodzie . Nie zdawałem sobie sprawy jak bardzo na moje życie miał wpływ szantaż emocjonalny stosowany przez moją żonę. Nie wiem czy świadomie czy nie. Niektóre sytuacje przytoczone w tej książce pokrywały się z sytuacjami z mojego życia słowo w słowo. Gdy dotarła do mnie skala tego zjawiska w moim małżeństwie z dnia na dzień powiedziałem dość. Naprawiamy czy raczej budujemy od nowa nasz związek więc zmianie ulegną również takie zachowania. Ta książka zmieniła moje spojrzenie na związek i przy zastosowaniu się do porad w niej zawartych stałem się inny. Nie lepszy nie gorszy ale po prostu inny.

Podsumowywując powtórzę jeszcze raz nie dajmy się zwariować. Czytając o tych wszystkich uzależnieniach,współuzależnieniach,chorobach,zaburzeniach można dojść do wniosku, że na tym forum nie ma ani jednej normalnej zdrowej osoby. Hasło ,,dajcie mi człowieka a ja znajdę paragraf" można zamienić na ,, dajcie mi człowieka a ja znajdę uzależnienie,zaburzenie,chorobę". Dla mnie objawem tego czy ktoś jest ,,normalny" czy też nie jest przede wszystkim to ,że człowiek zdaje sobie sprawę ze swoich ułomności,problemów i stara się coś zrobić w tym kierunku żeby pomóc przede wszystkim sobie.

Zwykly, tak sobie czytam dzisiejszej nocy Twoj watek i mam glowe nabita sprzecznymi uczuciami, z jednej strony Twoja dojrzalosc, milosc i niewatpliwie madre wnioski, ktore wyciagasz z zaistnialej sytuacji, a z drugiej strony, nie rozpamietuj juz wydarzen z przeszlosci, nie obarczaj nikogo na nie wina, chociaz to przykre, wiem, zdrada potrafi zabic najsilniejszego czlowieka, ale czy Wasze pozniejsze zycie nie udowodnilo Ci, ze zona Cie kocha, ze jest Wam ze soba dobrze ? Poza incydentem z nieposprzatanymbiurkiem przez Waszego syna nie zglaszasz innych powazniejszych zastrzezen co dosposobu wychowywania go. Rozdrabniasz sie, taplasz sie w bagienku urazy, poczucia skrzywdzenia, rzdrapujesz rany, o ktorych wprawdzie dowiedziales sie pozno, ale to sie dzialo 15 lat temu .... Wywalaj tu na forum swoje frustracje, zale i krzywdy oraz niesamowicie fajnie wyrazane przemyslenia, ale odpusc sobie rany na psychice za wydarzenia sprzed lat ..... Oceniaj tylko to, co dzisiaj sie dzieje w Waszym zwiazku, a jesli jest ok, to ciesz sie :-) Sprawa relacji Twojej zony z matka, to zupelnie inna bajka ..... Chociaz w pewnien sposob jest z pewnoscia przyczyna zachowan Twojej zony, ale na to to juz tylko sesje z terapeuta pomoga, aby sie Twoja zona oczyscila z toksyn dziecinstwa. Pogody ducha Ci zycze i spokojnego wyrzucenia z glowy tych faktow z przeszlosci. Jestes madrym i dojrzalym czlowiekiem. Sa w zyciu gorsze rzeczy niz zdrada fizyczna.

Zdrowe osoby mają zdrowe zasoby i nie szukają pomocy w wirtualu.

Pisałam o sobie i swoim doswiadczeniu - w teorii jestem obcykana, a praktyka zaprowadziła mnie i tutaj i na grupy wsparcia.

Generalnie - tez chciałabym myslec o sobie, że mam malutki problemik i jakies niewielkie zaburzonko, a tylko mój małżonek nadaje sie na terapie i ma prawdziwe zaburzenia, ale od samego zaklinania definicji i poczucia bycia lepszym jeszcze nikt nie wyzdrowiał.
Jak czytam złote rady "porozmawiaj z nim", "powiedz o swoich uczuciach" - to mi sie słabo robi, bo człowiek rozmawia i rozmawia, a jak jest patologiczne kłamstwo wynikające z choroby, to wszystko bierze w łeb i wszystkie tłumaczenia i przeprosiny sa w tej samej bajce.
Niestety, trochę trzeba sie potaplać w przeszłości, zeby sie od tego błota odbić i zacząć budowac nową tożsamość - z tą osobą albo juz samemu.

pogaduchy w dziale "TRUDNA MIŁOŚĆ, ZAZDROŚĆ, NAŁOGI" ????
fajne hobby, na cudzym cierpieniu, nie ma co...

Skąd takie idealistyczne przekonanie, ze akurat to wyznanie było szczere? A moze było tak samo nieszczere jak wszystkie poprzednie?
Fajnie by było, gdyby na końcu mozna było dopisac "i zyli długo i szczęśliwie", ale jedyne, co jest w tej chwili pewne w tym zwiazku, to to, że "czas pokaże"

Żeby porozmawiać o cudzym cierpieniu nie trzeba być jego świadkiem ani tym bardziej przeżyć coś takiego samemu. Jak sama zauważyłaś ten dział jest jednym z wielu na tym forum więc udzielają się też ludzie bez żadnych doświadczeń typu zdrada,zazdrość,nałogi. Sam piszę w innych działach w wątkach w których mam coś do powiedzenia. Doświadczenie życiowe,czasami mądrość, czasami zwykła chęć pomocy każdego z nas znajduje ujście w wielu wpisach na tym forum. Zamykanie się na różne spojrzenia w danym temacie jest złe. Jeśli ktoś ma do powiedzenia coś mądrego czy po prostu zwykłe życzę powodzenia które też się przydaje to jak najbardziej chcę go wysłuchać. Przemawia przez Ciebie jakaś gorycz albo masz po prostu ciężki dzień .

Iruda ma bardzo dużo racji ale akurat nie w tym przypadku .

I to jest coś co zabija związek z takimi problemami jak nasz. Kłamała tyle lat więc czemu nagle miałaby nie kłamać teraz. Do stracenia moja żona nie ma nic. Albo nie uwierzę i się rozejdziemy albo uwierzę i ,,żyli długo i szczęśliwie".

A tutaj ma baaaaardzo duuuużo racji .

Po wielu fajnych miesiącach mojego związku nadszedł dół a wtedy zaglądam na forum.Tym razem przeczytałem w Twoim wątku swoją historię. Klawiatura zalana łzami. Nawet nie wiesz jak doskonale Cię rozumiem. Nie doczytałem wszystkiego , bo nie daję rady , zbyt dokładnie  widzę swoją historię i zbyt silne uczucia się pojawiły. Trudno tu o pocieszenie, naprawdę trudno.Ja już się nie zastanawiam  CZY da się  z tym żyć , tylko JAK DŁUGO  jeszcze da się z tym żyć żeby nie  zwariować . Chyba łatwiej  byłoby żyć po "wyrównaniu rachunków" na zasadzie wyrównania ilości partnerów seksualnych , tylko że  wtedy sam na siebie nie mógłbym spojrzeć  w lustro.Ciekawe ,czy  wówczas żona będzie rozumiała argumenty , których wcześniej używała.  Też bym powiedział że "to nie ma dla mnie  żadnego znaczenia" "popełniłem błąd" "przepraszam" "byłem głupi"  i  oczekiwałbym  wyrozumiałości za to ,że prawda wychodzi ze mnie w kawałkach i tylko wówczas , gdy zostanę przyparty do muru i ktoś mi udowodni kłamstwo,albo wyrwę żonie z ręki tabletki którymi się chciała zabić w środku nocy, bo nie może się pogodzić z moją przeszłością. A to wszystko  ZAMIAST uśmiechu na twarzy małżonki ,że  po takiej  ilości zaliczonych panienek i wyrównanych rachunkach moralnych , powinno mi się łatwiej żyć. Pary chyba powinny się  dobierać na innych zasadach , niż to jest  ogólnie przyjęte. Skoro  ktoś się puszcza , to niech znajdzie sobie partnera z podobnym przebiegiem  i  podobnymi zasadami moralnymi wtedy będą siebie warci. Związek  zbudowany na kłamstwie tak jak Twój i mój niewiele ma wspólnego ze szczęściem. Smutne to wszystko...

Przepraszam Cię. Z jakiegoś powodu nie trafiała do mnie subskrypcja postów
Iruda ma absolutną rację - TERAZ TY.
Chyba przesłałam Ci "Koniec współuzależnienia" - przeczytaj jeszcze raz, dokładnie. To pozycja, do której należy wracać.
No niestety - tak jak juz kiedyś Ci pisałam: Jeśli nie ma woli leczenia się  u osoby zaburzonej - nie będzie żadnych efektów.  Nic nie da, że Ty chcesz za Was oboje. Ona sama musi CHCIEĆ.
Pora walczyć o SIEBIE. TY jesteś NAJWAŻNIEJSZY.

Oj, ZWYKŁY... Jestem ZŁA  na Ciebie. Bardzo zła. Znów zrobiłeś krok do tyłu. Przepraszam, że tak piszę, ale troszkę juz się znamy, prawda? Zapierałeś i wcześniej przed przyjęciem pewnych rzeczy. Powoli docierało, więc wierzę, że i teraz przetrawisz i przyjmiesz do wiadomości.
Uważam, że mogę tak do Ciebie napisać - bo sama w takim miejscu sterczałam i tupałam nogami. Tak!
Tak sie dzieje, gdy czujemy się bezradni. Gdy wiemy, że zrobiliśmy wszystko, co możliwe i walimi głową w mur. Bo ona/on NIE CHCE. Więc jakoś to MUSIMY usprawiedliwić/zracjonalizować. Bo co będzie, jeśli tego nie zrobimy? Trzeba będzie podjąć DECYZJĘ. Decyzję, która jest bolesna.
Iruda (jak zwykle) wali prawdę między oczy. SZACUNEK za to.
I zgadzam się absolutnie, że w pewnych wątkach nie powinny sie wypowiadać osoby nie zorientowane w temacie. Można w ten sposób więcej szkody niż pożytku spowodować. Tu nie wystarczą tylko dobre chęci. Wiedza i doświadczenie jest potrzebne.

Kochany - jesteś mądrym człowiekiem. Mężczyzną mądrym Moja rada - terapia dla Ciebie. I czytać proszę "Koniec współuzależnienia". To moja prywatna Biblia. Tobie też polecam.
A jak juz tak ładnie o mnie napisałeś:

To o "Koniec uzależnienia" kiedyś napisałam: "Ta książka otworzyła mi oczy. Moje uparcie zamknięte oczy przy czytaniu tej książki zostały otwarte. W jaki sposób? To było jak przeciągnięcie żyletką po tych zamkniętych powiekach. Nie pozwoliłam juz im się zamknąć".
Ty też nie pozwól swoim być WCIĄŻ ZAMKNIĘTYMI. Bo zwykły - nadal SĄ ZAMKNIĘTE. Na chwilę je otworzyłeś. I znów ZAMKNĄŁEŚ. Pora je otworzyć na zawsze.

Może Cię to zdziwi, ale nie zmienię zdania.
Zanim napisałam, co napisałam - przeczytałam post zwykłego faceta Zresztą jak pewnie zauważyłaś - On sam napisał "Jeśli ktoś ma do powiedzenia coś mądrego" - i ja o tym właśnie pisałam
Czytam wszystkie posty ZANIM się wypowiem. I zdania nie zmieniam.
P.S. Zawsze można liczyć na Twoją obecność, gdy tylko się skrytykuje kogoś, kto Cię pochwali. Bardzo przewidywalna jesteś
Pozdrawiam

I jak wiele Twój post wniósł do problemu.  Brawo!

Zrobiles wreszcie prawdziwy pierwszy krok.
Trzymam kciuki !!!!

Nie masz uprawnień do wypraszania  userów z uczestniczenia w wątkach bez względu na tematykę (a nie pierwszy raz Ci się to zdarza) tylko dlatego, że masz o sobie tak wielkie mniemanie ? że "wiedza i doświadczenie", a inni to nie.
Ciebie też chwalą i sama też, ale ja nie wytykam Ci tego. Jednakże w żaden sposób nie czyni Cię to ekspertem. Jestem wyczulona na lekceważące traktowanie ludzi, czego jesteś przykładem, a Twoje uwagi odnoszę również do siebie, bo też się wypowiadałam w tym wątku! Zatem osobiście czuję się dotknięta. Sam autor wątku nie lekceważy żadnych wypowiedzi i wysłuchuje nawet tych forumowiczów, którzy wg Ciebie wykazują się brakiem osobistego "doświadczenia i wiedzy" w problemach go dotyczących, więc nie nad interpretuj jego wypowiedzi.

Ja w przeciwieństwie do Ciebie raczej zachęcam, do aktywnego uczestniczenia w życiu forum. Każda opinia jest warta przeczytania, zatem nie sugeruj stworzenia "zamkniętego kręgu" dla wybranych przez Ciebie osób.
Aaa...i dziękuję za brawa, chociaż ja nie szukam poklasku.
Również pozdrawiam i pomimo propozycji wprowadzenia ograniczeń nadal będę wypowiadała się w tym wątku.

Musiały faktycznie nastąpić, w Twoim w zachowaniu widoczne zmiany (pozytywne), skoro znajoma je zauważyła. Oboje z żoną idziecie ku "nowemu" w Waszym związku, zatem bądź dobrej myśli, że się UDA.

O tak! Bardzo mądre stwierdzenie, bo WSZYSTKO zmienia się w czasie i przestrzeni.
A nasz punkt widzenia, zależy od punktu siedzenia.
Trzymam kciuki.

EDIT:

Ponieważ święta tuż, tuż, to:
" Przemiłej chwili podczas Wigilii,
marzeń spełnienia w DNIU BOŻEGO NARODZENIA
wrażeń moc w Sylwestrową noc
dużo uroku w nadchodzącym Nowym roku..."
przesyłam dla całej Twojej rodzinki...a przy okazji dla WSZYSTKICH userów, którzy zajrzą do Twojego wątku.     

A ja myślałem, że mój przypadek jest taki wyjątkowy . Co się dzieje z tymi kobietami .

Syn nie ma pojęcia o całej sytuacji. Udało się go ,,ochronić". Nie ma żadnych podstaw do tego żeby sądzić, że coś nie gra. Nie ma w naszym domu krzyków,wyzwisk i awantur.

Zgadzam się.

Zgadzam się.

Zgadzam się.

Zgadzam się z punktem 1. Punkt 2 też do tej pory uważałem za oczywisty ale życie go zweryfikowało.

Zgadzam się .

Nie zgadzam się .

Czasami mi się wydaje, że katem .

,,Dokopanie"... nie ma takiej opcji . Unieszczęśliwić może mnie tylko to w obecnej sytuacji, że błędem było danie szansy mojej żonie. Możesz rozszerzyć myśl o złudzeniach i na jakiej podstawie sądzisz, że trwam w nich?

Za 16 lat otrzymam nagrodę dla najdłuższego wątku na tym forum . Zawsze to jakaś pociecha . NEVERENDING STORY to większość wątków na tym forum o zdradzie czy braku zaufania. Jak czytam, że po dwóch latach jeszcze nie można wyjść na prostą i uwagi, że nigdy to nie nastąpi to kojarzy mi się to z jednym.  Alkoholik będzie całe życie alkoholikiem i wystarczy jeden kieliszek. Tak samo jest z nami. Jedna iskra wystarczy żeby wszystko poszło w ....i nie ważne czy nastąpi to teraz,za tydzień czy za 4 lata.

Również nawzajem dla Ciebie i wszystkich netfacetów i netkobiet Wszystkiego Dobrego.

P.S.

Zgadzam się ze wszystkim co napisałeś:).

To samo, co zawsze ;-)
Nic co ludzkie... Te problemy dotykają obie płci.

Trzymam kciuki za Ciebie - góry i doliny psychiczne sa wpisane w odbudowę takiego związku, znam to z autopsji.
Zaufanie trudno sie odbudowuje, zastanawiam sie czy to w ogóle mozliwe.
Własnie przechodzimy kolejna dolinę, ale może to oznacza, ze za chwile bedzie znów trochę w góre?

Zgadzam się.:)

Zawsze przy wychodzeniu z doliny trzeba "wdrapywać się" na górę.

Powodzenia.:)

Kłamstwa się skończyły bo zapowiedziałem, że limit oszustw w naszym związku wykorzystała. Teraz wychodzą rzeczy przemilczane,ukrywane,niedopowiedziane,ukryte gdzieś tam w najskrytszym zakamarku jej duszy. Wszystko wychodzi na wierzch dopiero po terapii. Albo bezpośrednio po rozmowie z psychoterapeutą albo jest to pochodną zmiany sposobu myślenia. W tej chwili nasz związek ociera się o ideał:). Dopiero teraz wiem jak to powinno funkcjonować w normalnym związku. Żałuję tylko, że tak późno ale lepiej późno niż wcale. Mój świat się zmienił i to nie tylko chodzi o żonę ale też o postrzeganie pewnych osób przez pryzmat doświadczeń z dzieciństwa czy okresu gdy moja żona była nastolatką. Ten świat jest prawdziwy chociaż czasami bolesny tak dla niej jak i dla mnie. Najważniejsze, że jest prawdziwy...

Dużo przeszedłem w związku z tą sytuacją ale powiem Ci jedno, że nie wygląda to w tej chwili tak źle jak to odbierasz. Wspólna praca nad sobą i naszym związkiem daje efekty. Ja chcę i ona chce więc w ciężkich chwilach wspomagamy się. Są chwile kiedy targają mną negatywne emocje bo tego nie da się wykluczyć w ciągu tygodnia. Wiem, że sam sobie w głowie dokładam pewne sprawy i to jest złe. Pracuję nad tym. Czytałem Twój wątek i prawda jest taka, że zaufanie to jest fundament pod zbudowanie związku. W tej chwili tak jak napisałem jest naprawdę dobrze gdyby nie to, że ja po drodze coś zgubiłem...szukam tego codziennie w oczach,gestach,słowach mojej żony. Szukam tego wszędzie, szukam potwierdzenia, że mogę jej zaufać. Pracujemy nad tym cały czas.

Ostatnio naszła mnie taka myśl,że gdybyśmy się rozstali to następny facet żyjąc z moją żoną miałby w domu coś czego szukają wszyscy w swoich związkach. Jej świadomość popełnionych błędów,zmiany w zachowaniu,zmiana podejścia do pewnych spraw czyni z niej powoli zupełnie inną osobę. Pewnie by stwierdził, że musiałem być niezłym kretynem, że zostawiłem taką kobietę:). Ciekawe czy powiedziałaby prawdę o powodzie naszego rozstania?:).

witam w Nowym Roku! życząc wszystkiego co dobre, prawdziwe i szczere.... :)

trochę nie rozumiem...
jak to nie rozmawiała o tym z psychologiem?
jeśli nie chce do tego wracać, to po jakiego diabła ci o tym powiedziała?

ty nie zastąpisz jej terapeuty...
chyba musisz jej to uświadomić

czy ona przypadkiem nie przerzuca na ciebie swoich demonów
(a ty chętnie bierzesz je na swoje barki... )??

to jest jej problem

sam piszesz, że masz ze szwagrem dobry kontakt
co chcesz zrobić? przestać z nim rozmawiać? zrobić mu awanturę?
weź go na piwo jeśli cię to męczy i dowiedz się jak to wyglądało z drugiej strony...

czy ta sprawa wyszła przypadkiem?

Chciałam zapytac jak jest u Was teraz z zaufaniem. Piszesz, ze zauważasz zmiany w Waszym związku. Terapia daje efekty. Jednak taka terapia potrafi trwac latami zeby całkowicie uzdrowic. Powiedzmy, że kolejna historia, którą ujawnia jest prawdziwa. Ale co jeśli nie, albo jeśli jest przejaskrawiona na potrzeby rozgrzeszenia. Chyba postawiła Cie w dośc niezręcznej sytuacji, bo co oczekuje, że dasz szwagrowi po pysku? Jaki byl kontekst ujawnienia tego faktu?? To może chyba dużo wyjaśniłoby dlaczego postawiłastawiła Cię w trudnej sytuacji. Ciekawym jest fakt dlaczego to nie wyszło na terapii. Ja chyba na Twoim miejscu zagłębiłabym się w temacie, albo namów żonę na poruszenie go w obecności terapeuty.

Jeszcze nie rozmawiała bo nie doszły do tego momentu w jej życiu ( tak to przynajmniej zrozumiałem ). Powiedziała bo zapytałem ją o to pod wpływem programu na ten temat, który oboje oglądaliśmy.

Ona o tym wie. I nie mam do niej pretensji, że mi o tym opowiedziała bo sam zapytałem i oczekiwałem szczerej odpowiedzi.

Chciałem prawdy to dostałem tak to można ująć .

Tak to jest jej problem z którym sobie musi poradzić ale taka sytuacja zmienia również kilka innych spraw.

To jest tak jak wcześniej doznałem mega-szoku odnośnie przeszłości mojej żony to w tej sytuacji też lekko ,,oberwałem". Facet chce uprawiać sex z rodzoną siostrą swojej żony!!! Sama sytuacja jest dla mnie nie do przyjęcia a co dopiero jeśli dotyczy to poniekąd mnie. Na tą chwile nie jestem gotowy na taką rozmowę ale niewykluczone, że do niej dojdzie w najbliższej przyszłości.

Ja też przeczuwałem, że to nie wszystko i ciągle dochodzą nowe informacje. Kilku tu nawet nie opisałem.

W tej chwili to cała rodzina żyje kłamstwem. Jedni przed drugimi udają tym kim nie są.

Nie namawiam,nie sugeruję na tą chwilę nic.Sytuacja jest dla mnie totalnie nienormalna ale uszanowałem na tą chwilę jej decyzję.Tylko czy takie rzeczy powinny pozostać w zapomnieniu. Nie miałem zielonego pojęcia,że szwagier ma takie ciągoty.Jeździmy do niego na wieś na wakacje. Zabieram tam co roku córkę swojego przyjaciela która ma w tej chwili 15 lat.A teraz co?Mam jej pilnować na każdym kroku?Czy powiedzieć, że w tym roku jedziemy bez niej?Czy liczyć, że szwagrowi już przeszło?To nie jest już tylko sprawa mojej żony.Nie zapytałem konkretnie czy coś w tym temacie chce zrobić skoro nie zrobiła nic przez tyle lat czy będzie udawała dalej, że nic się nie stało. Ale zapytam.

Problem wydaje mi się znacznie szerszy niż zawężone grono czyli ja i moja żona. Jeśli sprawa ujrzy światło dzienne wywoła to burzę. Z drugiej strony po co to ujawniać?Żeby skrzywdzić kolejne osoby typu córka czy żona szwagra?Może wystarczy powiedzieć samemu szwagrowi kilka słów co o tym myślę? Co mi to da?Może to że on będzie wiedział, że ja o tym wiem. Może dzięki temu nie posunie się do jakiejś głupoty kolejny raz.

1. W jakim sensie?
2. To mam już poza sobą po kilku wizytach z psychoterapeutą. Do tej pory nawet nie musiała się usprawiedliwiać czy wybielać bo robiłem to za nią sam we własnej głupiej głowie.
3. To już trąca hardcorem .

Temat jak znalazł do wcześniejszych zachowań mojej żony typy gwałty itp. Podobieństwo jest aż nadto widoczne ale od dłuższego czasu jest szczera i nie kłamie. Totalnym debilizmem z jej strony byłoby burzenie tego kolejnym wymysłem który można zweryfikować bardzo łatwo. Przynajmniej częściowa weryfikacja bo jeśli zapytam szwagra on też może skłamać na ten temat. Zresztą wie czym ryzykuje. Kolejnej szansy nie będzie i ona dobrze o tym wie.

Zamierzam jeszcze z nią porozmawiać na ten temat i dać jej do zrozumienia, że rozmowa z psychologiem na ten temat byłaby wskazana. Co zrobi nie wiem ale nie będę jej prosił i błagał bo doskonale zdaje sobie sprawę będąc na tym etapie leczenie że powinna porozmawiać o tym z psychologiem.

jak postąpisz wobec niej i osób zwiazanych z sytuację ujawnienia; od tego, jakie kroki podejmiesz bedzie zalezała jej dalsza strategia postępowania z Tobą

za sobą masz zaledwie wstęp

przykro mi, ale problem Twojej żony, trąci dośc mocno zaburzeniami osobowości

jezeli ma zaburzenia osobowości i utrwalone mechanizmy postępowania (przykro mi, ale po kilku spotkaniach z terapeutą, to jeszcze sie nikt nie naprawił, to trzeba wielu miesięcy a nawet lat), to bedzie brnęła, choćby podcinała gałąź, na której siedzi

a ja bym sie juz nie zagłębiała, bo om więcej Zwykły sie zagłębia i namawia, tym więcej wychodzi zamieszania i kłamstw - w tej chwili jest tak zapętlony, a ona zaszczuta oczekiwaniami - ze bedzie gorzej.
Ona ma terapeutę - i nie jest to mąz!!!!

odpusć, dorosła wykształcona kobieta w trakcie terapii - sama wie
przestan jej tatusiowac i prowadzić za rączkę

jej rodzina to jej rodzina - nie łączą was żadne więzy, których nie dałoby sie poluźnić

Czas na grupe!!!!

Pedofil może stosować też inne metody, w celu zdobycia zaufania dziecka tzw. "urabianie" w sposób ogólnie przyjęty jako zachowania normalne np. faworyzuje dziecko, stara się zdobyć jego sympatię i wdzięczność, dużo z nim rozmawia, bawi się z dzieckiem, wykazuje zainteresowanie jego sprawami, daje mu prezenty...

Prezentem może tu być zgoda na coroczny wakacyjny przyjazd obcej dziewczynki.

Zwykły facet, masz rację, że ta sprawa zakreśla już większe kręgi, bo wychodzi poza ramy rodziny.
Dopóki się nie wyjaśni, to nie ryzykowałabym już wspólnego wyjazdu.

Czy podzieliłeś się z żoną swoimi obawami? Starajcie się przypomnieć np. w jaki sposób szwagier traktował tę dziewczynkę, czy zdarzało się, że pozostawał z nią sam na sam w domu lub na spacerze.
   
Twoja rozmowa ze szwagrem nic nie da, przecież nie wyda na siebie wyroku. Jego konfrontacja z Twoją żoną też, wyśmieje ją, że zmyśla albo opowie inny scenariusz zdarzeń. Nastawi p-ko Wam swoją rodzinę - żonę, dziecko, a brak jest jakichkolwiek dowodów jego winy. To będzie tylko słowo przeciwko słowu.

Coraz większe bagno...a, dna nie widać!

Pytanie: czy to kolejna "zmyślona" historia Twojej żony? Jak to mówią: na dwoje babka wróżyła.
Ale wiesz, ja jej w tym przypadku dałabym wiarę. Być może sugeruję się historiami o molestowaniu dziewcząt przez: ojca, ojczyma, dziadka, kuzyna, kolegę etcetera...których jest bardzo dużo opisanych tu na forum.