demony przeszłości - Netkobiety.pl

Zwykły facet - życie jest za krótkie żeby je marnować przez "chwile słabości sprzed lat" dlatego cieszę się że jednak "wyszedł z ciebie niezwykły facet " Powodzenia!

Powiedziała to, co chciałes uslyszec. Chyba w waszej rodzinie jest sporo manipulacji.
15 lat małzenstwa, to wystarczajacy kawał czasu, aby wspominac o swojej przeszłości małzonkowi, któremu sie ufa.

Sorry, emocjonalnie stoisz w miejscu - dostałes lizaka i bedzie zaj... sex, wiec rewelacja.

Nie zrozum mnie źle - nie mówie, że masz konczyc to małzenstwo, ale zacznij cos robic dla siebie i swojej stabilności.

Mam niestety, to samo doświadczenie, ale z drugiej strony zwiazku, więc solidarność jajników mi sie nie włączyła.
Zaczely tylko wychodzic kolejne i kolejne rzeczy, bo skoro jedno kłamstwo sie wydało, to juz nie trzeba sie było za bardzo hamowac i zacierac śladów.

Zastanowiło mnie teraz jedno....
Czy zdecydowałeś sie na życie z Nią przede wszystkim dlatego ,że była w ciąży , kierowałeś się wyłącznie odpowiedzialnością?
Bo już nie rozumiem ? Co Was połączyło? uczucia ? miłość? - z Twojej strony.

I tu jest moim zdaniem główny problem.
Nie chodzi o ilość, jakość i kolejność.

Chodzi o to, że osoba, która powinna być najbliższą - z premedytacją oszukiwała. I robi to nadal.
Przykro mi, ale dla mnie takie zachowanie jest dyskwalifikujące taką osobę jako człowieka. O partnerze/mężu/przyjacielu nie wspomnę.

A to akurat niemożliwe. Nie można być jednocześnie oskarżonym i sędzią.

Nie zdecydowałbym się na związek z kobietą o takiej przeszłości ze względu na to, że oceniałbym ją przez pryzmat tylko tego co przeżyliśmy przez jakiś krótki czas. Wtedy to było zdecydowanie za mało żeby zaryzykować małżeństwo z taką osobą. Mało jest facetów którzy by się na coś takiego porwali.

Tego nie wziąłem pod uwagę:) ale nie wydaje mi się:).

Małżeństwo z takim stażem zostaje samo na całą noc i mamy się nie kochać??? W dzisiejszych zabieganych czasach chwila odpoczynku od wszystkiego jest potrzebna każdemu więc dla mnie to jest jak najbardziej normalne więc nie doszukuj się jakiegoś wykorzystywania jej poczucia winy!!! Nie chce to nie będzie ale z reguły przy takich sytuacjach już wcześniej podgrzewamy sobie wzajemnie atmosferę więc i tak wiadomo jak to się skończy:).
To chyba raczej odwrotnie jakbym nie chciał zostać z Nią sam na sam to coś by było nie tak ze mną czy z nami:).

.

No właśnie...

Dla mnie też jak dla większości ludzi ale...za każdym razem mam nadzieję, że to będzie już ostatnie kłamstwo...

Wolałbym Volvo ale trzeba mierzyć siły na zamiary wiec na razie wystarczy fiat

Porshe Boxter iirc od 30k

Cicho to jeszcze przede mna

Haha tez to zauwazylem i sobie mysle WTF, nie bylo innych rang?
29 mam, stara dupa ze mnie;)
Ale cicho bo mnie moderatorki ostatnio scigaja, juz nie offtopuje

Starych dup czy sciganych ?

To jest dobre pytanie, mysle ze duzo zalezy od whole picture. Nie mozna powiedziec oklamalas mnie tam sa drzwi..
Caly czas podkresla jak sie kochaja i jaka jest ona dla niego wazna z drugiej strony podobno jest atrakcyjnym facetem i co widac inteligentnym i madrym wiec samotna starosc mu nie grozi in case of...
Mnie martwi ten jej brak zalu za grzechy...Ja bym zrobil tak jak kolega pisał, po pierwszym takim wypadku przeszperałbym dom w poszukiwaniu innych artefaktow i wyrzucil wszystko w cholere, zeby tylko nie daj boze nic wiecej nie wyszlo i nic nie przypominalo o tym a jej to zwisa jakby..
Dlatego tez pytalem czy ma pewnosc ze teraz jest w porzadku bo wiem jak kobieta umie sie kamuflowac..
Gdybym był na jego miejscu chyba siadłbym i poprosil o wyjasnienie wszystkiego, na powiedzmy wieczor amnestii zeby przyznala sie do wszystkim klamstw tak zebysmy mogli zamknac temat... I gdyby po takiej rozmowe znowu zaczelo sie cos pojawiac ze jednak nie do wszystkiego sie przyznala mimo ze miala okazje to rozwazylbym rozstanie.
Jest tez opcja "separacji", czyli zafundowac pannie terapie szokowa, przestraszyc ze to nie zabawa i moze go jednak stracic, bo tak jak pisalem mam wrazenie ze ona nie bierze w ogole tego pod uwage ze on moze odejsc..
To generalnie problem facetow ktorzy sie budza czasem i walcza o kobiete dopiero gdy ta ma juz go dosyc i odchodzi..
Moze i niektore kobiety tez tak maja...

Może widzę więcej w tym wszystkim ?
Jeśli uważasz jej wymuszenie waszego małżeństwa przez zajście w ciąże plus barwy za kłamstwo to może dostrzeżesz ,że twoje chowanie się za odpowiedzialnością też nie jest wobec niej uczciwe , bo nie ożeniłeś się z nią z czystej miłości tylko z odpowiedzialności.
więc od samego początku nie byłeś uczciwy.
Twoje słowa
Nie zdecydowałbym się na związek z kobietą o takiej przeszłości ze względu na to, że oceniałbym ją przez pryzmat tylko tego co przeżyliśmy przez jakiś krótki czas. Wtedy to było zdecydowanie za mało żeby zaryzykować małżeństwo z taką osobą. Mało jest facetów którzy by się na coś takiego porwali.

I nigdy nie dowiedziałbyś się , że jest tak fantastyczna!

Nieobecni nie maja racji? ehhhh.....

Ukaraj ją za to ,że czujesz się podkreślam czujesz się oszukany za to ,że chciałeś być dżentelmenem i kierowałeś się odpowiedzialnością . O swoim występkach jakoś nam się nie chwalisz? tylko zdawkowo ,że też obciach za to co o sobie wiesz , bez szczegułów.
Zwykły facet kojarzy mi się ze zwykłym facetem takim o jakich piszemy na tym temacie forum.
Wiesz jaki jest krok do sukcesu  , do szczęścia?

Szczególna szczerość wobec siebie!!!

Bo ciężko zobaczyć samego siebie.....

Zauważyłem ,że wypowiedziałeś się o  samotnych facetach w pogardliwy sposób ,nazywając ich pijaczkami .Spożywają za dużo alkoholu , czujesz się lepszy od nich.Chciałem ci uświadomić tylko jedną rzecz , jesteś takim słabym człowiekiem żyjąc z kobietą , która za młodu sypała się jak łupież,iż nie masz prawa kogokolwiek oceniać .Od kobiety nie odejdziesz  ,bo nikt inny cię nie zechce.Gdyby to ona odeszła , to sam zacząłbyś mieć olbrzymie kłopoty ze sobą ,możliwe ,że z alkoholem również.
Nie szydź z innych , tylko popatrz na siebie.

Taka mała dygresja nie mogłem się powstrzymać

CO do tematu .....nie ma sensu go już chyba ciągnąc , ponieważ i tak nie odejdziesz od tej kobiety i tyle

Cześć ludzie.

Wymieniamy tu często róznych specjalistów psycho taki psycho inny, to róznej maści lekarze od duszy. Pamiętać warto, że współcześni i cieszący się sławą psycholodzy(piszący również książki akademickie) definiują psychologię jako naukę o duszy.
Być może coś przeoczyłem wsród tych wszystkich dobrych rad ale czy ktoś poradził temu człowiekowi, by szukać pomocy w sakramentach: spowiedź, komunia Święta, ostatecznie egzorcyzm. Znam kilka przypadków ich zastosowania-daje to szansę na uwolnienie się i ozdrowienie a nie zasypanie na jakiś czas piaskiem.
cmok...

Spowiedź? Zawsze myślałam, że do spowiedzi idzie się wyznać SWOJE grzechy, nie czyjeś. Uważam, że chyba taki wątek jest lepszy od spowiedzi, bo przecież może się wygadać kiedy chce, w jakis sposób anonimowo i nie latać do księdza ciągle.
Komunia Święta... Do kościoła zawsze można iść i liczyć na to, że Bóg wskaże drogę. Ja tego nie potępiam. Tylko, żeby jeszcze Bóg zabrał niektóre myśli z głowy to by był pełen serwis.

Egzorcyzm? A czy tu nie potrzeba być opętanym? Z tego co się naczytałam o egzorcyzmach, i tyle co filmów się naoglądałam to żeby taki egzorcyzm odprawić trzeba najpierw wykluczyć wszystkie choroby psychiczne. To raczej nie jest proste żeby taki egzorcyzm sobie "zamówić". Ale mogę się mylić.

Widzę facet, że raz gorzej, raz lepiej u Ciebie. Masz wahania nastrojów, emocji, wydarzeń. Tylko w depresję nie popadnij przez to wszystko!

Przyznam się, że CZASAMI stosik, kamienowanko - mnie tu proponowano. Ale jeszcze żyję.

Kwestię wiary możemy sobie odpuścić - zdrada i kłamstwo boli każdego. Wiem, bo miałam okazję poznać tu na forum i dyskutować z róznymi ludźmi od ateistów, przez agnostyków do wyznawców wszelkich Kościołów.
BÓL jest demokratyczny i toleracyjny - w doopie ma nasze wyznanie lub jego brak Ja osobiście dzielę ludzi na DOBRYCH i ZŁYCH. Moim skromnym zdaniem to bardzo sprawiedliwy podział.
zwykły facet chyba pora, żebyśmy porozmawiali poważnie   Napisałeś:

Istnieje taki rodzaj uzależnienia  - "love addiction" i nie żartuję tu jak kolega powyżej o egzorcyzmach. Czasami tak jest, że przedkładamy "miłość" (ten cudzysłów MA znaczenie) nad własne dobro, godność. Przeważnie robią tak osoby, które z różnych przyczyn (często tkwiących w dzieciństwie) nie nauczyły się kochać i szanować samych siebie.
To ciężki temat - zwłaszcza dla mężczyzn - bo trzeba przyznać się do własnej słabości. Nikt z nas tego nie lubi, a Panowie (sorki, ale tak jest) mają z tym największy problem. Nie wszyscy - oczywiście - ale większość jednak tak.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że jeśli taki człowiek nie "przepracuje" swojego problemu, to jeśli nawet zakończy ten toksyczny związek, to kolejny - będzie równie patologiczny. Może sam problem będzie inny, ale nadal będzie KRZYWDZIŁ samego siebie.
I dlaetego - TAK - tacy ludzie jak Ty - bez zmierzenia się ze SWOJĄ "dolegliwością" ZAWSZE będą wybierać kobiety, które ich będą ranić. Taki schemat, który trzeba przełamać. A nie uda się tego zrobić bez:
* przyznania, że TY masz problem
* nazwania tego problemu
* poszukania przyczyn
* przerobienia problemu - co procesem długotrwałym jest
* nieustannej walki z ciągotami do "starych" zachowań
Pewnie zwróciłeś uwagę, że te punkty, to można podciągnąć do kazdego uzależnienia. Tak - bo mechcnizm jest taki sam.
Można wygrać, ale nie jest to sprawa prosta.
Można wygrać - mówi Ci to niekochana72, która większość życia wybierała facetów z "bałaganem w oczach", którzy z czasem zamieniali jej życie w piekło. Ale w końcu zrozumiałam, że to we MNIE tkwi problem i zawalczyłam. Za 16 dni mam nadzieję uwolnić się formalnie od OSTATNIEGO "zabałagonionego" faceta w moim życiu.
Teraz wybieram świadomie, bo "love addiction" - jak każde uzależnienie - tylko czeka na błąd.

Jesli czujesz, że dotyczy Ciebie to, o czym starałam się w miarę jasno napisać - służe radą i pomocą. Jest nas tu sporo na forum - większość to kobiety, ale mężczyźni też się trafiają. Ci odważniejsi - potrafią się do tego przyznać

Nie neguję, że poczytałaś nasze posty, ale jednak nadal kiepsko ze zrozumieniem. Po pierwsze i najważniejsze - nie Tobie oceniać, czy zostało Ci wybaczone. To mógłby nam powiedzieć Twój mąż. Sama chyba masz co do tego wątpliwości, skoro po przeczytaniu pierwszego posta zwykłego faceta przyszło Ci na myśl, że to Twój mąż mógł napisać...
Po drugie - uparcie i po raz kolejny powtarzam - nie jest problemem to, Z KIM i ILE RAZY robiłyście to jako małolaty. Dla mnie dyswalifikującym zachowaniem jest OKŁAMYWANIE i to przez wieke lat osoby, która miała do was bezgraniczne zaufanie, a już wymyślenie gwałtu, to dla mnie DNO. Po prostu.

Każdy z nas wypowiada swoją opinię, a co zrobi zwykły facet - będzie jego decyzją. Przez 15 lat wysłuchiwał kłamstw i manipulacji żony - może pora na posłuchanie opinii IINYCH? Zresztą on sam zadecydował, że tego potrzebuje - dlatego opisał tu swoją historię.
Widzisz - o tym właśnie pisałam, gdy wspomniałam o tym, że nie można być jednocześnie sędzią i oskarżonym - nie jesteś obiektywna. To NIE BYŁO kłamstwo sprzed piętnastu lat - to JEST kłamstwo ciągnięte PRZEZ 15 lat. Moja empatia pozwala mi zaledwie na WYOBRAŻENIE sobie, jak wiele ograniczeń, bólu i współczucia przez te wszystkie lata towarzyszyło Waszym mężom. A wszystkooparte na ZMYŚLONEJ historyjce.

A ja mam pewność co do jednego - zwykły facet może być szczęśliwy z kimś, kto potrafi kogoś innego PRÓCZ SIEBIE. Bo takie zachowanie, które zaprezentowałyście - to skrajny EGOZIM. Tylko Wy - to się liczyło.
Kłamstawa - by nie zostawił. Kłamstwa - by Wam było dobrze. Bleeee.... Dla mnie to skrajny EGOIZM.

Stąd te częste propozycje mego całospalenia tudzież ukamienowania

Mogę Ci zdać relację z pierwszej ręki z w tym temacie Nawet to 15 lat się zgadza Psyche siada - bez dwóch zdań. Ale jak podejmujesz walkę - z czasem czujesz ulgę. A potem następuje etap, gdy jesteś szczęsliwy.

Bardzo mądrze czynisz. I świetnie, że dostrzegasz, potrafisz nazwać i to GŁOŚNO świadomość swojej krzywdy.

To wszystko prawda. Miłość NIGDY nie powinna być ślepa.
Kurcze - ja cały czas nie rozumiem, dlaczego ktokolwiek ma ochotę tłumaczyć taką patologię: "Nakłamię, by wywołać w Tobie poczucie winy - wtedy mnie nie zostawisz".
Co za hipokryzja!!! Jeśli wstydzisz się swojej przeszłości - nie mów o niej. NIE MUSISZ. Ach.... że jak nie powiesz, to zostawi? No cóż - to się nazywa KONSEKWENCJE.
Ja osobiście NIGDY nie pytam swoich partnerów o ich przeszłość i nie spodziewam się sama takich pytań. Jeśli dla kogoś ma to tak ogromne znaczenie - nie zgadzamy się światopoglądowo i chyba nie jest odpowiednim partnerem dla mnie. Ale w takiej sytuacji sprawa jest prosta - OBOJE mamy mozliwość wyboru. Świadomego wyboru.

Ha - to i "M" się zgadza
U mojego męża  akurat nie SLA, ale jakie ma to znaczenie?

Nie ma głupich pytań. Raczej nie - to działa na zasadzie kat-ofiara.
Mam nadzieję, że Cię nie urażę, ale jeśli wszystko tu opisałeś szczerze, to na moje z lekka już w temacie doświadczone oko Ty borykasz się z tym problemem.
Problem w większości dotyczy kobiet, do nich tez jest adresowana w przewadze literatura, ale mężczyźnie też są dotknięci tym uzależnieniem. 
Jest taka strona: kobieceserca.pl - tam znajdziesz najlepsze w języku polskim informacje.
Dla lepszego zrozumienia wklejam dobre "wytłumaczenie" słów "love addiction" - sorki, ale wersja tekstu adresowana do kobiet
"Czym jest kochanie za bardzo?
Jeżeli miłość oznacza dla Ciebie cierpienie...
Jeżeli znosisz upokorzenia, przywołując w pamięci chwile,
kiedy tak był dla Ciebie dobry i czuły...
Jeżeli wierzysz, że dzięki Twoim wysiłkom zmieni się na lepsze...
Jeżeli związek z nim powoduje, że masz coraz mniejsze poczucie własnej wartości...
Jeżeli pomimo bólu nie potrafisz się z nim rozstać, a jeżeli już to zrobiłaś, to boli Cię nadal...
Jeżeli nie możesz zrozumieć, dlaczego Cię opuścił, choć tak się dla niego poświęcałaś...
... to znaczy że jesteś kobietą, która kocha za bardzo"

Ciekawe...

Najprościej odpowiedzieć sobie na pytanie:
Czy miłość do tej osoby jest połączona z moim cierpieniem?

Niezbyt jasno, bo jeszcze próbujesz racjonalizowac rózne rzeczy

Ale szczerze polecam mityngi SLAA - swiadectwa osób uzaleznionych od miłości i sexu moga otworzyć oczy na wiele naszych mechanizmów.

Skąd pomysł, że masz być obiektywny????

Subiektywnie odpowiedz - wtedy ma to sens

Iruda: nie ma to jak zgrabne wytłumaczenie - prawda? Jesteśmy mistrzami w tej dziedzinie

Obchodzi bo ciężko mi przekreślić 15 lat życia razem chociaż zdaję sobie sprawę, że moje małżeństwo nie wyglądało tak jak powinno. Chodzi oczywiście o kłamstwa mojej żony. Nazwałaś to dosadnie EGOIZM i HIPOKRYZJA.

Tak cierpię.

Czytajac ten temat naszła mnie pewna refleksja..
Jaką to wszystko co piszemy ma moc... Co innego radzenie młodemu człowiekowi idz sie bawic, nie siedz w domu, poznawaj nowych ludzi a kiedys zapomnisz o ex, a co innego doradzać dorosłemu człowiekowi w sprawach, które mogą wywrócić jego życie do góry nogami.
Niby kazdy ma własny rozum i zrobi jak zechce ale w takim razie po co tu pisać? Jesli wszyscy napiszemy rozwiedz sie, bedziesz nieszczęsliwy z nią i On tak zrobi to co dalej? Jesli za kilka lat założy nowy temat i co mi doradziliscie? Nie chce mi sie zyc, była jaka była ale kochałem ja a teraz nie mam niczego czy sth like that.
Czy ludzie ktorzy się wypowiadaja w takich tematach myslą w ogóle o konsekwencjach swoich działań?
Dla was to kilka zdań, kilka minut w których cos "naskrobiecie" a ktos inny pod wpływem tych słów może podjąć brzemienną w skutkach decyzję..
Może mały offtop ale myslę że nie dokońca, wtorkowa refleksja...

Jako dorośli ludzie powinniśmy być tego świadomi. Ale tak masz całkowitą rację, że czasami można przesadzić.

Nie traktuje tego na zasadzie doradzania. Doradzić to mi może przyjaciel jeden czy drugi którzy mnie znają od podstawówki. Zaznaczam przyjaciel nie kolega bo w tym przypadku nie lubię bardzo jak ktoś myli te dwa pojęcia. Traktuję to na zasadzie jak określiła niekochana innego punktu widzenia na całą sprawę,trochę z boku,trochę z różnym bagażem doświadczeń życiowych. Nie mogę pogadać o tym z przyjacielem czy ze szwagrem bo nie chcę mimo wszystko ,,wywoływać pożaru" wśród znajomych czy rodziny. Przynajmniej dopóki nie będzie to konieczne. Sprawa jest bardzo delikatna i wiem,że moja żona straciłaby bardzo dużo w oczach wszystkich naszych znajomych czy rodziny. Dlatego też po pierwsze jestem tutaj a po drugie powiedziałem jej,że nie wiem jak się dalej to wszystko potoczy ale nie biorę pod uwagę w tej chwili rozgłaszania wszem i wobec przyczyn naszego ewentualnego rozstania. Po prostu widocznie tak musiało być. Nigdy nie mów nigdy więc tak jak napisałem w tej chwili nie biorę tego pod uwagę.

Napiszę tak...do tej pory uważałem się za ostatnią osobę na świecie którą można do czegokolwiek namówić,zmusić jeśli czegoś nie chcę nie akceptuję czy jest to sprzeczne z moim światopoglądem. Jest jakiś problem gdzie 100 osób siedzi cicho ale ja jako 101 reaguję czy to zachowaniem czy słowem czy fizycznie. Nie brałem tylko pod uwagę manipulacji i to z najmniej spodziewanej strony. Człowiek uczy się całe życie i z pewnością ta sytuacja również mnie czegoś nauczyła czy w dalszym ciągu uczy. Nie raz dostałem po dupie za swoje poglądy czy zachowanie ale jestem jaki jestem i nie mam zamiaru się zmieniać. Krótko mówiąc ja po prostu nie z tych...:). Tak jak pisałem wcześniej wybrałem to forum bo interesowało mnie zdanie kobiet w tej konkretnej sytuacji ze względu na atmosferę tu panującą i poziom wypowiedzi. Ale zgadzam się z Tobą, że czasami warto się zastanowić zanim coś się napisze...bo niby każdy swój rozum ma ale...

Wiem, że z tym mam problem bo o sobie z reguły myślę jako ostatni.

Pewnie przyjmiesz to jako kolejne tłumaczenie samemu sobie ale mam nadzieję, że w tym przypadku powiedzenie czas leczy rany spełni swoja rolę. Moje pytanie dotyczące tego czy oboje możemy mieć z tym problem nie wzięło się znikąd. Czytając na ten temat bardzo dużo rzeczy pasuje zarówno do mnie jak i do mojej żony. Może dać jej delikatnie znać żeby przyjrzała się temu problemowi bliżej? Z reguły takie problemy maja ludzie którzy żyją w naprawdę toksycznych związkach gdzie przemoc,alkoholizm czy uzależnienie od sexu jest normą. Na tą chwilę nie zauważyłem takich patologi u żony tym bardziej u siebie. Ale jak to mówią nigdy nie mów nigdy.

Dlaczego nie ma znaczenia jeśli mówi to szczerze? Chociaż z drugiej strony nasuwa się zasadnicze pytanie czy rzeczywiście mówi to szczerze...Ale załóżmy, że tak jest. Czy nie ma dla Ciebie znaczenia, że ktoś z kim żyjesz ileś lat i ten ktoś popełni błąd przyjdzie,wyzna i prosi Cię o  wybaczenie czy drugą szansę?

Gdyby mnie ktoś powiedział pół roku gdzie teraz będę ze swoim małżeństwem też bym nie uwierzył. W pewnym momencie zdałem sobie sprawę z tego, że gdybym na własne oczy nie zobaczył tego kalendarza z jej charakterem pisma tylko cała sprawa by się wydała dzięki jakiemuś ,,życzliwemu" to też bym mu nie uwierzył. Wierzył bym w jej kolejne kłamstwa,którymi by mnie karmiła tak jak miało to miejsce przez te wszystkie lata. Patrząc z boku stwierdzam, że moja naiwność była przerażająca.

Ból i zadra pozostają.
I pamięc o rzeczach, które sie robiło w celu "weryfikacji" kłamstwa - przegladanie rzeczy, sprawdzanie komórki, maili, konta na nk. To odbiera godnośc własną.
Poza tym - wyznanie błedu i drugie szansy juz przerabiałam i wiem, ze jezeli to uzaleznienie, to bez leczenie nic sie nie zmieni.

Trudna sytuacja dla Ciebie, "Zwykły Facecie".
Tym bardziej, że masz do stracenia kilkanaście lat życia i w zasadzie wszystko, co dla Ciebie ważne.
Widzisz, w pewnym sensie, w podobnej sytuacja ja sam się znalazłem, aczkolwiek ryzykuję nieporównywalnie mniej niż Ty teraz.
Mam za sobą kilkunastoletni związek, który sam zniszczyłem, Potem kilkuletni z inną kobietą, ale nasze dotychczasowe doświadczenia życiowe odciskały piętno na wspólnym życiu - efekt? Też ten związek zakończony.
Od pewnego czasu (ok. roku) jestem z młodszą kobietą. Mając już jakieś doświadczenia życiowe pozbawiony jestem tej "cudownej ufności i naiwności" i dość podejrzliwie patrzę na różne sytuacje mimowolnie je analizując i próbując doszukać się czegoś świadczącego o oszukiwaniu... Wiem, że to zagmatwane. Prościej: dmucham na zimne
Ale przejdę do sedna. W krótkim czasie zorientowałem się, że dziewczyna (9 lat młodsza ode mnie) poznając i spotykając się ze mną - potrafiła poznawać innych facetów i również z nimi się spotykać w tym samym mniej więcej czasie... Złapałem ją na okłamywaniu, udowodniłem obłudę (robiła mi sceny zazdrości i wyrzuty za niby "obejrzenie się " za kimś na ulicy, a sama w tym czasie poznawała i umawiała się z jakimś gachem). I zdarzyło się kilka podobnych sytuacji, które poddawały w wątpliwość wartość tej naszej znajomości. Co prawda, raczej nie były to spotkania łóżkowe z tamtymi facetami, ale to nie zmienia w moich oczach faktu, iż coś ją do nich ciągnęło mimo, że była ze mną. I to, że mnie okłamywała i miała za frajera. Bo - podobnie jak Ty - starałem się jej pomagać, byłem opiekuńczy itd, itp. Najbardziej bolał mnie fakt, że nie widziała w tym niczego złego i nie czuła się winna, nie przepraszała. I gdy odkryłem prawdę zacząłem się bić z myślami - być w tym nadal czy dać sobie spokój, póki to dopiero początki? Miałem wiele chwil zwątpienia. Ale zależy mi na tej dziewczynie, daję jej nadal szansę. Fakt, wiele nie ryzykuję w porównaniu z Tobą, najwyżej kolejny nieudany związek. Brnę w to dalej, z tą różnicą, że już jestem świadomy tego, co mnie może czekać. Owszem, to odbiera radość.
Próbuję wczuć się w Twoją sytuację. Twoja jest inna, poważna. Ale myślę, że jeśli kochasz swoją żonę - mimo, że okazała się oszukującą kobietą - dasz jej szansę po raz kolejny. Może tego jeszcze nie czujesz, ale podejrzewam, że podobnie jak ja - nieświadomie masz wyznaczoną granicę, po której przekroczeniu czyjeś kłamstwo stanie się ostatecznym zatrzaśnięciem drzwi...

Ciekawe. Tylko dlaczego poznała tego "kolegę" i innych "kolegów" za moimi plecami i dlaczego w czasie gdy zaczęliśmy ze sobą być? Może w takim razie i ja powinienem poznawać w tym samym czasie nowe "koleżanki"? I też się z nimi umawiać na spotkania? I też nie widziałbym w tym nic złego przecież - dlaczego za to miałbym przepraszać, nie?
Trochę to mimo wszystko - jak dla mnie - dziwne i dwuznaczne. Czy droga Studentko22 chciałabyś, aby Twój Przyjaciel spotykał się z Tobą a jednocześnie poznawał inne kobiety i z nimi się umawiał? Ja na Twoim miejscu czułbym się sytuacją ...dość zakłopotany
Pozdrowionka.

Wywołałeś mnie do tablicy a myślałem, że już nikt nie czyta tego wątku:)

To nie jest zagmatwane to jest bardzo proste nie ufasz jej. Pisałeś, że na kolejne związki miało wpływ to co się wydarzyło w poprzednich. Być może to jest główny problem czyli przeszłość.

Z mojego punktu widzenia dużo by zależało gdzie poznawała tych facetów. Bo pójście z nowym kolegą z pracy na przysłowiowe piwo a umawianie się z kolesiem poznanym na portalu randkowym to jest zasadnicza różnica. Nie wolno dać się zwariować. Każdy potrzebuje ,,wolności".

Moja czysto subiektywna ocena=w związku nie ma miejsca na kłamstwa i obłudę. Każdy może popełnić błąd ale tylko raz.Jeśli sytuacje się powtarzają to nie ma sensu...Chyba, że w grę wchodzi uzależnienie,choroba i jest wola walki ze swoim problemem po stronie partnera. Ale to już każdą sytuację trzeba rozpatrywać indywidualnie czy najzwyczajniej w  świecie warto.

Może nie miała za co przepraszać? Nie znam szczegółów więc ciężko mi się wypowiadać ale wiem,że czasami nasza wyobraźnia podpowiada nam rzeczy które nigdy nie miały miejsca i zamiast zapytać wprost to katujemy się swoimi myślami.

Ryzykujesz równie wiele. Kolejny nie udany związek który pozostawi w Tobie być może zadrę do końca życia co za tym idzie przeniesiesz wszystko do następnego związku.

Zależy Ci na Niej ale związek z nią odbiera Ci radość? Zależy Ci na niej ale podświadomie czekasz na sytuację kiedy będziesz mógł powiedzieć,,a nie mówiłem,że tak będzie". Nie tędy droga irex...Jeśli chcesz napisz więcej szczegółów może będę w stanie Ci jakoś pomóc czy wesprzeć bo jakby nie było doświadczenie w tym temacie mam:). Krótkie ale za to intensywne:).

Moja sytuacja jest w tej chwili inna. Cała sprawa przybrała inny obrót. Jesteśmy dalej razem i walczymy o ten związek bo inaczej tego nie nazwę niż walką.Są chwile bardzo ciężkie,są chwile cudowne...Żona podjęła terapię w związku ze swoimi problemami a ja staram się ją wspomagać. Pierwsze efekty już są widoczne i to daje mi nadzieję na przyszłość. Jaka ona będzie nie jestem w stanie przewidzieć ale będę walczył do upadłego. Po kilkunastu latach małżeństwa dopiero teraz dowiaduję się różnych rzeczy na temat mojej żony jej uczuć,odczuć i tego co myśli i tak naprawdę zdałem sobie sprawę, że jej nie znam. Ożeniłem się z kobietą i żyłem z Nią tyle lat a Jej nie znam. Czy ,,nowa" żona będzie dla mnie tym kimś z kim będę chciał spędzić resztę życia nie wiem ale zaryzykuję:).

Korzystając z okazji odświeżenia wątku specjalne podziękowania dla  niekochanej72 i irudy. Dziewczyny otworzyłyście mi oczy na pewne sprawy WIELKIE DZIĘKI, WIELKIE BUZIAKI I WIELKIE co tam sobie jeszcze życzycie:).