mea culpa

Pamietam jak to bylo ze mną... Tesknilam za wszystkim co wymienila KGB. Za Nim teskinilam, za wszystkim, łącznie z kłótniami. Bo samotnosc w takim momencie zycia doskwiera najbardziej. Myslisz obsesyjnie co zrobic zeby to naprawic. Nie sluchasz i nie widzisz nic oprocz tego, ze chcesz zeby bylo dobrze miedzy Wami. I wtedy najbardziej zapominasz o sobie samej. Idealizujesz w glowie i ukladasz scenariusz jak moglo by byc pieknie. Nic oprocz tego nie istnieje. Nie ma rozsadku jest tylko wyobraznia, mit, bajka, w ktorej Cie nie ma a ktora chcesz z calych sil wcielic w zycie. Proces rozstania to koszmar dla kazdego kto nie potrafi sobie odpuscic od poczatku.

W moim przypadku nawet gdyby zjawilo sie 100 przyjaciół z gwiazdka, kazdy z nich by nic ode mnie nie dostal tak bylam sfixowana na jednym obiekcie, ze reszta nie miala szans.

Nawet gdybym sie przespala z ktoryms to bylby to tylko sex, wyprobowanie czy moze mniej przestane o nim myslec jesli sprobuje z kims innym. Tak to wlasnie bylo ze mna.

Rozmowy z psychologiem uratowaly mi zycie. Ogarnelam sie i ide do przodu jak burza malo tego jak Huragan Irene W USA    Tobie tez tego zycze.

Nie kotuś. Poczytałam Twoje wpisy - i to TY jesteś sam jak palec. Na własne życzenie zresztą. Sama gorycz, żal, etc.
Zanim więc personalnie naskoczysz na forumowiczkę - przeczytaj WSZYSTKIE jej posty, a zorientujesz się ilu osobom pomogła swoimi radami i ile osób jej dziękowało za konkretne postawienie sprawy.

Niekochana72 - ma tu na forum garść przyjaciół, których ujęła swoją nietuzinkową osobowością. Do tego stopnia - jak napisała Anhedonia - że znamy się z reala. Gucio o niej wiesz. I niech tak zostanie.

Mało tego - jest szczęśliwa - ale ja tu o jej prywatnych sprawach pisać nie będę, bo i nie mam kwitów, i nie ma komu.

Co do rad w wątku Help Please - rozumiem że doradzasz: płaszczenie się, wydzwanianie, pielgrzymki na klęczkach z kwiatami w zębach, zafundowanie sobie tak maksymalnego poniżenia - jak to tylko odrzucona kobieta potrafi. No i z dzieckiem pod pachą. Czysta dekadencja. No taką bzdurę to może wymyślić li i jedynie facet, który sam na własne życzenie dostał po dupie. Litości.

Jestem toleracyjna.. Ludzie maja prawo popelniac .. Bledy.... Moja tez prawo lubic rozne rzeczy, kochac dziwne osoby, chodzic ubrani jak im sie chce i mowic to co sie chce.... Najwazniejsze w zyciu to potrafic kochac i kochac siebie i rozdawac ta radosc wokol.... Zarazac nia.. Nie rozwijac w sobie cech wilkolaka....

O przepraszam, a gdzie ja napisalam, ze nalezy sie plaszczyc z milosci? To jest moja refleksja. Nie zwiazana z autorka watku. To co cenie sobie w zyciu. Mozna to interpretowac jak sie chce, ale autorka (czyli ja) miala na mysli to, ze w zyciu jesli kierujesz sie miloscia, zrozumieniem, tolerancja i przede wszystkim miloscia do samego siebie jest Ci dobrze. Przynajmniej mi jest dobrze.

Przepraszam za post pod postem, ale nie ma już możliwości edytowania.

Wyspałam się i tak sobie pomyślałam, że jeszcze jedno jest dziwne w tej sytuacji...
Wcześniej autorce przeszkadzał brak zainteresowania męża JEJ sprawami, teraz - gdy męża nie ma - chce się poniżać, by dostać z powrotem to, co wcześniej odrzuciła?
Znów zostanę pewnie nazwana zgrabnym epitetem, ale dla mnie sprawa jest prosta - help please po prostu NIE CHCE BYĆ SAMA.
Lepszy rydz niż NIC?
Ahh... a jak tam przyjaciel? Nie chce przejść na wyższy poziom znajomości? Nie pomaga już jak kiedyś? Dzieckiem się nie zaopiekuje?

To się właśnie nazywa kochana KONSEKWENCJE. Przeważnie nie myślimy o nich w momencie przyjemności. Ale ZAWSZE przychodzi ich czas. Dojrzały, myślący człowiek podejmuje decyzje biorąc pod uwagę właśnie konsekwencje.
Ci, którzy są obdarzeni empatią myślą też, a nawet PRZEDE WSZYSTKIM o tym,  jaki KONSEKWENCJE poniesie jej/jego PARTNER i reszta rodziny. Ty o tym w ogóle nie pomyślałaś - liczyłaś się tylko TY i Twoje potrzeby.
I znów, żeby nie było niejasności - piszę to po to, żebyś zastanowiła się nad sobą i swoim podejściem do życia. Po to, żebyś ZNÓW nie popełniła tego samego błędu. Bo ja wyobrażam sobie jaką tragedię przeżywa w tym momencie Wasze dziecko, które zostało pozbawione bliskości Taty - najbliższej osoby.

P.S.
bellew - miło, że należysz do osób wgryzających się w treść postów, a nie pokręcone dusze ich autorek . Już dawno doceniłam trafność Twoich wypowiedzi. Mało liter - sama esencja. Ja tak nie potrafię   Poczytuję, ale w pewnych wątkach świadomie się nie wypowiadam... Mam zbyt radykalne poglądy i zbyt ostry język   I pomimo, iż niektórzy uważają, że jestem nieczuła - właśnie moja EMPATIA każe mi milczeć. I czytać innych....

Dzięki niekochana

Piszmy to co myślimy i niech każdy szanuje wolność wypowiedzi bez względu na jej treść jeśli nikogo w rażący sposób nie obraża.A że czasami coś trzeba powiedzieć ostrzej aby dotarło to i niech tak będzie .Nie róbmy z forum komentarzy na np.onecie Panie marinero68

Niekochana  jesteś z mojego miasta chyba z tego co pamiętam,więc będę Ciebie bronić

I balon też

Bede bronić Niekochanej , bo często czytam jej posty i lubie jej zdroworozsądkowe choć czasem dosć brtualne podejście do życia- to nie jest osoba zgorzkniała , czy nieszcześliwa jak opisała Hepl, to jest kobieta, która musiała dużo przejsc w życiu, ma mądrośc życiową i ma racje dot. bardzo serdzecznej i bliskie przyjaźni pomiedzy Help- żoną i "przyjacielem z gwizdka", to dosc śliska sytuacja , która łatwo może sie wymknąć spod kontroli. Do zdrady fizycznej nie doszło, ale jest niebezpiecznie blisko i mało kto z nas zgodziłby sie by partner miał  bardzo bliskiego przyjaciela od serca płci odmiennej.

Help, jeśli nie jesteś szcześliwa z meżem- zacznij budowac swój swiat od początku, bez meza- który i tak nie sprosta Twoim oczekiwaniom (skoro nie udało mu sie to przez tyle lat) a nie wikłaj sie w rózne zwiazki, których charakteru sama na 100% nie umiesz określić, bo moim zdaniem ta przyjaźń jest wstępem do romansu.
Musisz jakos rozwiązać swoj problem z meżem.

Witam znowu. Wczoraj pomyślałam sobie, że lepiej już nic nie pisać, bo po pierwsze wszystko nadal kręci się wokół mojej winy-nie winy (a ja doskonale wiem, że winna jestem), a po drugie forum zrobiło się kółkiem wzajemnej adoracji dla niekochanej72 lub zrzeszeniem sprzeciwu dla sposobu jej postępowania.
Dziś jednak raz jeszcze przeczytałam post po poście bez zbędnych emocji i ... muszę odpisać.
Zacznę od Kriss, bo nie lubię jak ktoś mi zarzuca cokolwiek, co nie jest prawdą - zarzucasz mi dodawanie różnych dodatkowych informacji - prawda, ale nie robię tego, by się tłumaczyć, wybielać, czy jakkolwiek to nazwać. Po prostu, odpowiadam na pytania, które mi zadajecie.
Niekochana72 - denerwuję się czytając Twoje posty dlatego, że Ty mnie od samego początku zaszufladkowałaś według własnego uznania, jeszcze zanim zdążyłam cokolwiek napisać. Już w pierwszym poście, ostatnim słowem "Szczerze", od razu uznałaś, że skoro nie napisałam jaka to wina, to jestem nieszczera? A ja po prostu nie potrzebowałam dyskusji o tym, czy winna czy nie. Na Twoją prośbę opsałam jaka to wina, no i się zaczęło... potrzebowałaś takich informacji do "bicia" mnie publicznie. Ale rozwiązania problemu, pomocy nie widziałam z Twojej strony. Teraz dalej mnie atakujesz, za każdym razem przerzucając z szufladki do szufladki, zawsze negatywnej i zawsze pokazującej, że jestem nikim. Przykre. mogę podać przykłady, jakby ktoś nie wierzył. Że to niby uważam, że dziecku jest lepiej bez ojca, że to niby wolałam pracę zawodową i "ciekawe czyj to był pomysł, że Ty wróciłaś do pracy, a mąż został w domu z dzieckiem", teraz zarzucasz mi, że nie radzę sobie z konsekwencjami i boję się zostać sama. Znów wrzuciłaś mnie do szufladki! Nie pisałam o tym wcześniej, bo nie ma to dla mnie znaczenia ale skoro muszę - przyjaciel z gwiazdką dosłownie jest jak mój Anioł Stróż, zawsze przy mnie (absolutnie nie na żywo, bo sobie na to nie pozwalam). Maile, sms'y, telefony, prośby, błagania. Cały czas proponuje pomoc, opiekę, swoją miłość. Myślę, że ten człowiek mnie naprawdę kocha i chciałby byśmy razem stworzyli dobrą, kochającą, wspierającą się rodzinę. I widzisz tu pojawia się problem, bo ja taką rodzinę już miałam dawno temu (zanim się bardzo popsuło, albo jak Ty wolisz - jak ja to bardzo popsułam) i tylko takiej rodziny w moim życiu chcę - tej mojej, dobrej, kochanej sprzed lat. Więc teraz włóż mnie proszę do innej szufladki, choć wiem też że z Twojej strony na nic pozytywnego liczyć nie mogę.

Oprócz tego, że Heatcliff dał mi bardzo duże wsparcie na tym forum, to najbardziej chyba pomogły mi trzy wypowiedzi - Wielokropka (post nr 51) , Kriss (post nr 52) i maji 84 (post nr 54). Tam odnalazłam pomoc, o którą prosiłam. MUSIAŁAM, pewnie dalej muszę (bo to cholernie niełatwe) zrozumieć, że moja rodzina to teraz nas dwoje (ja i dziecko), już nie troje. I dzwonienie, proszenie, błaganie tego nie zmieni, żebranie o miłość też nie. Mało tego, ja nie jestem sama, mam dziecko, będę z uśmiechem je wychowywać, choć bardzo trudny rok przed nami. Nie, wbrew temu, co myślicie, nie chcę budować nowej rodziny z przyjacielem z gwiazdką - to zawsze był tylko brakujący element mojej życiowej układanki (radość na mój widok, ramię do wypłakania żalu, wspólna kawa).

Jeśli ktoś ma inne zdanie, niż posty 51, 52, 54 to będę wdzięczna za ripostę. Zawsze to lepiej wiedzieć więcej niż mniej
Tak czy owak obiecuję zaglądać na forum, doradzać nie będę, sama sobie nie radzę. Choć czasami chętnie zabiorę głos w dyskusji.

Pozdrawiam i dziękuję, wszystkim, bez wyjątku.

No widzisz - żeby poznać jak bliska łączy Was relacja wystarczyła delikatna sugestia, że przestał się Tobą interesować.... Reakcja jakiej się spodziewałam - przyznaję.
Jeśli ja nie widząc Was, na postawie tylko Twoich wypowiedzi to zauważyłam - to zastanów się proszę, co musiał czuć Twój mąż.

Chcesz budować coś nowego? Proponuję zacząć od zrozumienia, że "przyjaciel z gwiazdką" nie był "brakującym" tylko "zbędnym" elementem Waszej rodzinnej układanki.
Posłuchaj tych, którzy radzą wizytę u psychologa - bo ja mam wrażenie, że Ty w ogóle nie zauważasz PRZYCZYN tej samej sytuacji. A to powód, żeby po raz kolejny popełnić ten sam błąd.

Nawet, gdybyś wiedział, że to powrót przed komputer?

Bo mam wrażenie, że mąż gdzie indziej został doceniony. I wcale nie ma ochoty na powrót - po prostu.

Ej... A gdzie tu była przyjaźń? Tu nawet szacunku nie było...
Ja tu widzę tylko niezaspokojone oczekiwania... I rozczarowania

P.S. Bellew - nie za wcześnie na rezygnowanie z ognia?

Tyż tak może być ...
w końcu nie jest rycerzem w zbroi

Zbroja została w komnacie,koń spierniczył a za nim rycerz

Jeśli to źródło ma jeszcze moc to tak,trzeba kopać do dna

help please - tu panie (zwłaszcza chyba niekochana72) piszą, że przyjaciel był zbędny. Żeby z tego nadmiaru pisania o zbędności ktoś czasem nie uwierzył, muszę spokojnie zaprzeczyć,

PRZYJACIEL BYŁ NIEZBĘDNY.

Niekoniecznie w osobie tamtego człowieka. Masz jednak, help please, rację pisząc, że jesteś szufladkowana przez ludzi pod kątem ich doświadczeń i ich przeżyć (i myślę, że ja też oceniając porównuję z moim życiem). Natomiast gdyby się odciąć od tego porównywania Cię z własnym doświadczeniem, to my tu na forum NIE JESTEŚMY W STANIE stwierdzić z całą pewnością, czy sprawę z mężem przed poznaniem tego przyjaciela się dało jeszcze naprawić czy nie, czy błędem Twoim było przyjaźnić się z kimś nowym czy też to było wyjście jedyne.

Przyjaźń jest niezbędna. Gdy się ją ma, może się nie widzi. Gdy się nie ma, nie więdnie się od razu. Ale dla ratowania formalnego małżeństwa poświęcać rzeczywistą przyjaźń - to dla mnie niepojęte. To jakby zapomnieć, że małżeństwo to tylko instytucja służąca czemuś w życiu, a nie jakiś władca, któremu się służy. Dla niektórych małżeństwo jest najważniejsze, inni je mają gdzieś, ja się nie będę mieszał w ich prywatne poglądy. Ale podważać konieczność posiadania przyjaciela to jakieś takie nieprzemyślane.

Małe dzieci przestrzegają reguł, bo to reguły. Potem się przestaje przestrzegać i wybiera egocentrycznie, a gdzieś na końcu wybiera się świadomie uwzględniając uczucia innych. Może jeszcze nie jesteś na końcu drogi, swoje winy znasz, ale nie daj się przekonać ludziom cynicznym, że powinnaś reguł dla samych reguł przestrzegać. Jeśli nie mają głębszego uzasadnienia, to je będziemy olewać.