Cała prawda o wizytach mężczyzn w agencjach towarzyskich - Netkobiety.pl

Mysle ze debatujemy na temat. Dlatego ze szukamy odpowiedzi dlaczego. Co jest powodem. Bo sama odpowiedź że cham, to troche za mało.

Nam się chce seksu, bo chce, a nie dlatego, że dana osoba nas niesamowicie kręci. Widzimy kogoś/coś seksownego i się nam zachciewa. Takie uproszczenie.
U was chocby wygląd mało co znaczy przy tym całym pociągu, a u nas najwięcej. Tak z 99,9% strzelam.

Tzn wygląd to jest opcja druga poza chęciami odklejonymi w ogóle od drugiego człowieka. Człowiek moze zintensyfikować chęci, tym że jest obok i pokazuje udko. Pewnie uczucia też to wzmacniają, ale nie są jakby przyczyną chęci. Dlatego marna perspektywa, gdy kobieta nigdy nie wie, czy facet uprawia z nią seks dlatego, że coś do niej czuje, czy po prostu mu się chce. Ona zwykle jest juz w stanie zauroczenia, które szybko przejdzie w zakochanie i bedzie chciała go mieć na wyłączność.
Dlatego kobiety do seksu dorabiają otoczke, magie, a my jak w burdelu - seks to seks. Działam i spadam.
I nie zmienia tego oburzone głosy ludu, czynność mechaniczna z SZANSĄ na emocje.

A tu sobie możemy snuć domysły. "ankietowani" twierdzili, ze w domu mają satysfakcjonujący seks, kochają żony, niczego im nie brakuje.

To by znaczyło, że kobiety nie mają popędu ?

oczywiście, że mają.

na podstawie swoich doświadczeń mogę powiedzieć, że inny jest seks z osobą, w której się jest zakochanym, odczucia emocjonalne jakie temu wtedy towarzyszą, są na pewno intensywniejsze, niż gdy kochamy się z jakąś tam osobą, która nam się po prostu podoba fizycznie. od strony cielesnej to chyba większej różnicy nie ma, choć u kobiet to tak działa, że psychika pobudza ciało, więc większa przyjemność może być z facetem, w którym jest zakochana. ale to też nie każda tak będzie mieć, wypowiadam się za siebie. uściślę jeszcze, że stan zakochania ma wpływ na jakość sexu, miłość raczej nie...

O to mi chodziło.

Mają. Tylko że bardziej potrzebują pożądania do zrealizowania popędu. Tak bym to określiła.

PS. Czyli ogólnie rozumiem jaka ta wasza seksualność jest, ok.

Co do "świeżego mięska"...

Te wypowiedzi się wykluczają... przecież satysfakcjonujący seks, to nie nudny seks... ciekawe jaka jest prawda.

Chyba nikt o nudzie nie wspominał. Ludzie lubią różne konfiguracje, trójkąty, przygodny seks, seks z nieznajomym. Jesli trudno znalezc jedną kobiete do seksu, to co dopiero "z udziwnieniami".
Ma satysfakcje w domu, nie znaczy ze nie chce mu sie probowac czegos innego, chocby w innym opakowaniu.
Mozna chciec wiecej i wiecej.

seks z tą samą osobą raz jest nudny, a raz satysfakcjonujący. w małżeństwie ludzie przechodzą różne fazy. sęk w tym, że ochota na inność może pojawić się zarówno w fazie seksualnego rozkwitu, jak i fazie nudy. to zależy od człowieka. ja tam jednak wolę dmuchać na zimne i nie być nudziarą, przynajmniej nie dam pretekstu do skoku w bok ;P a jak pomimo to pójdzie w tango, to przynajmniej będę wiedzieć, że robiłam co mogłam. przecież nie zmienię swojego "opakowania" na inne: kształtów swojego ciała ani twarzy, by urozmaicić mężowi. jak mu się zachce innej, to jestem BEZRADNA.

Jak kobieta otwarta to sie nawet bedzie cieszyła z urozmaiceń. Jak nie pasuje i nie da się tego zmienić to koniec związku, a nie szukanie okazji.
Tak czy siak nie byłem w takiej sytuacji (satysfakcjonujący długi związek), więc nie wiem jak to może wyglądać po iluś tam latach. Jestem zdania, ze wszystko sie moze zdarzyc. Nigdy nie mów nigdy. Na ten moment jednak nie popieram. Zwiazek to wylacznosc i zawsze jak mam coś poczynić w zyciu, kogos poznać kto moglby namieszac, gdy mam podjac decyzje to pierwsza myśl to uwzględnienie mojej kobiety w tym. A że na tym źle wyszedłem... Może tak sie nie da? Gdzies zaczalem wierzyc, ze jednak nie ma mozliwosci kochania jednej osoby i nie znudzenia sie nią, nie zaprzestania uprawiania seksu z nią. Zaden pewnik, obserwacja.

ja może też nie popieram, ale nie mówię nigdy. kiedyś-może, teraz-za wcześnie, nie dojrzałam do tego. mój związek ma 5 letni staż, ja nadal jestem zafascynowana moim partnerem, ale u niego czasem dostrzegam sygnały znudzenia, zatem staram się być otwarta, nie obrażać się, tłumaczę to sobie męską naturą, na co ja wpływu mieć nie mogę. zatem kiedyś kiedyś...jak trzeba będzie... kto wie?

tak, byłam w życiu w dwóch związkach. tak wyszło, że w tym pierwszym panu nie byłam zakochana. po prostu lubiłam go, potem pokochałam, z przyjaźni przeszło w miłość, faza zakochania została ominięta. gdy zaczęłam z nim uprawiać seks to jednak jeszcze nie było między nami jakichś głębszych uczuć. a czy mi się podobał fizycznie, hmm no był moim chłopakiem, więc nie odpychał mnie, ale szału nie było. w drugim partnerze natomiast (i obecnym) byłam zakochana, mam zatem porównanie. z tym drugim kiedyś zemdlałam z nadmiaru przyjemności, serio.

Konsekwetnie wyrażasz opinie w oparciu o przeciwieństwo : pusty seks w agencji kontra lepszy wzbogacony emocjami w związku. Ale nie piszesz o drugiej stronie medalu tj. także negatywnych emocjach w związku. Jak ma się stałego partnera, związek, to owszem, cześto może byc wspaniały seks, uczucia, szczeście. Ale może też (może równie często) kłótnie, nienawiść, zazdrość, brak seksu, seks po upraszaniu się. Przecież właśnie na tym forum jest wiele tematów osób bedacych w zwiazku i też narzekajacych na seks lub jego brak.Czyli pusty seks w agencji to nie jest moim zdaniem coś gorszego ale coś właśnie po środku: wprawdzie nie ma dawki pozytywnych uczuć, ale nie ryzykuje się też zetknięcia z negatywnymi. W agencji nikt nie obrazi się za to, że wyraziło się ochote na seks a w relacji z kims może sie tak stać.

Podobnie można napisać o podanym przez Ciebie przykładzie z McDonaldem. Tak, to fast-food. Ale ma się przynajmniej pewność, że zaspokoi się głód i nikt z obsługi po tym jak powiesz na co ma się ochotę nie powie Ci "znów masz ochotę żreć ?". Czyli jesz kiedy chcesz i co chcesz spośród dostępnych dań. Chyba wolę to niż chodzić na posiłki tam gdzie obsługa musi mnie danego dnia lubić lub wręcz coś do mnie czuć bym mógł coś zjeść. Dziś może czuć a jutro nie. Może sie pokłócić. Żadnego dnia nie byłbym pewien czy i co zjem. Nie lubię niepewności. Każdego dnia myślałbym, czy aby partnerka danego dnia coś do mnie nadal czuje i czy i co mogę oczekiwać danego wieczora. Miłości czy wystawionych za drzwi walizek. Dlatego McDonald to mimo wszystko jakieś stabilne rozwiązanie.

Pozatym jeżeli nie przeżyłaś wielu odrzuceń i dostawałaś seks praktycznie gdy miałaś ochotę to nie zrozumiesz kogoś kto długo o nim marzy.

Skoro nie byłeś nigdy w długim związku, to po co pouczasz innych o tym że wystarczy związek zakończyć? Najpierw się zaangażuj, oddaj czemuś życie, a potem doradzaj. I każdy kto jest w związku ileś tam lat, tobie to powie.

Bo nie trzeba byc w związku, by dojsc do takich wnioskow. Wystarczy myśleć.
Czegos sie nie da zmienic, ludzie zauważają że nie pasują do siebie i sie nie zgrają, bo nie ma chęci zmian po jednej stronie. Trwac w tym, męczyć się, zdradzać? No prosze, jakie jest rozwiązanie od "doświadczonego".

Jak ktos najpierw zdradza, a nie konczy zwiazku - zle.
Jak ktos konczy zwiazek, bo nie pasuje - zle.
To co robią ci doswiadczeni? Tylko nie mow, ze walczą, starają się. To wykluczyłem w tamtym poście, bo uwzględniłem brak chęci zmian i dogadania, czyli gdy juz "staranie" zawodzi.

Nie popieram zdrady, ale jak będziesz w takiej sytuacji, będziesz miał wspólne mieszkanie, dzieci, wiele innych rzeczy wspólnych, to wtedy się okaże czy to takie proste. Wtedy samo myślenie nie wystarcza. Jest wiele rzeczy które powodują że nie chcesz z kimś dzielić życia, ale są takie, które będą powodowały że to życie trzeba dzielić. Dlatego, opowiadasz jak na razie farmazony. Pogadamy tak jak będziesz w powaznym związku i coś zacznie psuć. Zobaczymy jak szybko wszystko wyrzucisz do kosza z napisem - było, minęło. Osoby doświadczone właśnie podejmą się walki o związek w każdej chwili i prędzej poszukają sobie kogoś na boku, nim zburzą wszystko co budowali przez kilkanaście, a czasami kilkadziesiąt lat.
Za bardzo znasz to z teorii.

Ale powiedziałem, że jest to proste? Podałeś jakies rozwiązanie. Też nie.
Na pewno łatwo nie jest, szczególnie jak się ma duży staż, zobowiązania, ale jeśli nic nie wychodzi z tego, nie ma szans na wspólną przyszłość to ludzie zamiast walczyc w tym związku muszą pomyśleć o sobie. Można próbować, ale koniec koncow będą zyli z myślą, że tylko marnują sobie życie. Rozumiem, ze Ty jestes zwolennikiem trzymania związku na siłe w każdej sytuacji. To fajnie, ja też taki byłem, gdy myslalem, ze wystarczy otwarty umysł, a miłość jest wtedy gdy chcemy by była. Wychowanie po katolicku - ślubujemy takei i takie wartości, więc jestesmy z jedną partnerką aż po grób. Niestety zwiazek zalezy od 2 stron. COŚ trzeba robic. Wczesniej pisales, ze siostra nie umiała odejść od tyrana, to sobie zdradziła - pochwalasz, bo NIE BYŁO ŁATWO I NIE DAŁO SIĘ INACZEJ. Teraz to samo, tylko juz w kontekscie trzymania związku w której jedna strona ma nas nawet serdecznie dość. Wszystko trudne, a najlepiej zostawić i machnąć ręką.

Kochania za nic także nie ma. Zawsze w jakis sposob wybieramy sobie partnera, według jakichś kryteriów.
Małe dziecko mozna za nic kochać, a nie dorosłego człowieka, który musi coś od siebie dawac i jakiś być, by móc go kochać. Jakby było tylko "pomimo wszystko" to przyszłaby odraza. Czujemy tylko co mozemy akceptowac.
Jesli ktos sie nie zgadza, to od razu nie rozumie i nie kocha tak jak nalezy, bo tylko wy kochacie w ten lepszy sposób. Pogratulować.

Miałem dłuższe związki i nigdy ich nie konczyłem. Nie z wygody czy strachu przed samotnością, a tego, że u mnie uczucia sie nie kończyły, a nie byłem tak nieelastycznym człowiekiem, by nie umiec sie wlasnie "dostroić". Nie były jednak to uczucia za nic. Były np dlatego, że kobieta byla dla mnie dobra (to cecha najwazniejsza, bo jest pozytywnie nastawiona, ma chęci, czuć że zależy jej), ciekawa i seksowna. W trzech bardzo ogólnych cechach, czy zachowaniach. Juz wtedy było niełatwo to konczyc, bo to zawsze kawałek życia, ale zawsze sobie tłumaczylismy - trzeba isc do przodu. Jesli razem się nie da, to osobno. Ludzie sie całe zycie zmieniają, więc trzeba byc przygotowanym tez na to, ze wyjdzie jakas nagle cecha ktora maksymalnie nie będzie pasować. Ale jak ta druga strona nie akceptuje i czuje sie fatalnie w takim układzie to co zrobić? Nie ma dostrajania, bo czasem to jest wyrok. Konczy się ze jest dobra, to się konczy wszystko i tak naprawde jedna strona tylko czeka na to rozstanie.
Aha to jestescie lepsi, bo wy to poczuliscie i wy tak umiecie, tak? A ktos inny nie moze? Wystarczy trafic na odpowiednią osobe do tego, by uzyskac takie uczucia i wcale to nie wychodzi z jakiegos poczucia lepszosci i mozliwosci. Wtedy milosc trwa, są fajerwerki i sie mowi "kocham za nic". I tak moga mowic osoby ktore aktualnie są zakochane z wzajemnością. Tez to przechodziłem do momentu, az sie nie zepsuło wlasnie Czyli da sie, ale moze sie w kazdej chwili skonczyc.

o moim związku musiałabym założyć chyba odrębny wątek, bo na podstawie tych trzech zdań można wyciągnąć bardzo mylne wnioski. nie ma związków idealnych i im prędzej to zrozumiesz, tym mniejszego doznasz rozczarowania. idealnie było między nami przez pierwsze 3 lata pod względem seksualnym, czyli do momentu, do którego trwało silne zakochanie, zauroczenie itp. do tego momentu byłam niemalże pewna, że mój chłopak świata poza mną nie widzi, podobam mu się taka jaka jestem i nie dostrzega innych kobiet. gdy minął ten okres sielanki dotarło do mnie, że wcale niekoniecznie tak musi być. teraz rozumiem, że muszę o siebie dbać, by się mu podobać, wcześniej wydawało mi się, że wystarczy, że jestem. dziś wiem, że mogą podobać mu się inne kobiety, to normalne. gdy mężczyzna jest z jedną kobietą 6 lat to może poczuć się znudzony i zaczyna mieć oczy dookoła głowy-słowa mojego przyjaciela, mężczyzny. jestem tego świadoma, stąd obawy, czy nadal mu się podobam. czasem też boję się, czy nadal mnie kocha, jak zapomni mi to powiedzieć przed snem (babskie przewrażliwienie).dla mnie przykre sytuacje są wpisane w związek i znam nikogo, kto nie płakałby choć raz przez swoją połówkę. oczywiście, gdyby takie sytuacje stanowiły znaczną część wspólnych przeżyć, to można nazwać to piekłem. u mnie w ciagu 6 lat moge wyliczyc je na palcach jednej reki. problem w tym, że urazy siedzą w człowieku, powodując trwałą zmianę w myśleniu lub podejściu.

Anemonko2, czy ty się w jakiś sposób nie oszukujesz? Raz mówisz tak, potem jeszcze inaczej...

I tak mnie ciekawi, na czym przede wszystkim bazuje wasz związek? Czy nie przypadkiem na tych "motylkach", że masz tyle obaw?

Ale jak tu zrobić, by nie byc taką opcją tylko by ktos był wpatrzony w nas jak w obrazek Trzeba sie chyba zajebistym urodzić

nie, to nie tak, że ja mu się znudziłam. nadal jest fajnie, ale po prostu jest inaczej niż kiedyś. kiedyś można było z łóżka nie wychodzić, łóżko przysłaniało inne sprawy, nawet problemy. bo jak się na mnie złościł, to kiwnęłam palcem i on zapominał, jak zahipnotyzowany lazł za mną. po prostu był mną świeżo zafascynowany. i to nie tak, że ja ciągle muszę stawać na głowie, wymyślać nowe rzeczy, by podtrzymać jego zainteresowanie. On właściwie nie musi robić nic szczególnego, by wzbudzać moje pożądanie, choć przyznam, szczerze, że chodzi na siłownię i nie mogę zaprzeczyć, że zmiana w budowie jego ciała sprawiła, że jednak podoba mi się bardziej. (ale te ćwiczenia to on chyba ma dla siebie, a nie po to by się mi podobać). Zadałeś pytanie dlaczego wg mnie to kobieta ma się starać, by dogodzić mężczyźnie. Bo mężczyźni niezaspokojeni szukają atrakcji poza związkiem? O tym między innymi był ten temat? Masz rację, jest w tym trochę niedowartościowania i strachu, ale lepsze chyba takie ostrożne podejście, niż ślepa pewność siebie, że "na pewno nie zdradzi, mogę więc o siebie nie dbać i w łóżku leżeć jak kłoda". potem się kobiety budzą z ręką w nocniku, bo ich misio chodzi na "divy".

Bo choć sytuacji było kilka, to tkwią we mnie te urazy, jestem przewrażliwiona. dlatego bardzo często mam wątpliwości, stąd te setki moich niepewności. Wystarczyło, że raz powiedział mi coś, co ja potem wzięłam sobie do serca na amen, a potem już nigdy nie byłam spokojna i na coś, na co dawniej nie zwróciłabym uwagi, dziś patrzę przez pryzmat tego.

Czyli okłamywać

tak jak pisałam wcześniej, abyś mogła zrozumieć jak funkcjonuje mój związek, musiałabym opisać naszą historię w osobnym wątku. zdradzę tylko, że ja i on od 3 lat żyjemy w rozłące (wyjechał za granicę do pracy), co trochę komplikuje sprawy. dlatego ja jednak potrzebuję, by mi codziennie powiedział, że mnie kocha na dobranoc. jest ciężko tak żyć. i tak lękam się co on może zrobić, czy nie spotka tam kogoś, czy kimś się nie zainteresuje. nasz związek z pięknej sielanki troszkę się zmienił, odkąd wyjechał i od tej pory nie ma dnia, bym nie czuła lęku o przyszłość. choć tak jak pisałam sytuacji przykrych było zaledwie kilka. ciężko jest utrzymać wszystko w kupie, gdy dzieli odległość. bliskości fizycznej nie ma, jest tylko skype. ciekawe, jak piękny byłby Twój związek w takich okolicznościach. czy nie bałabyś się tak ja i byłabyś taka pewna siebie, że Twój facet nie spojrzy na inną.

Utajenie pewnych rzeczy na początku znajomości to nic złego. Mądra osoba zrozumie, czym kierował się ostrożny człowiek.
Jak ktoś nie ma nic, oprócz tej kasy, urody, fajnego auta itd., to nadal jest słabo. Nie będzie z tego większego pożytku. ;p

@anemonka2
"ciekawe, jak piękny byłby Twój związek w takich okolicznościach. czy nie bałabyś się tak ja i byłabyś taka pewna siebie, że Twój facet nie spojrzy na inną."

Najdłuższa nasza rozłąka trwała ponad 4 miesiące, bo musiałam wyjechać do pracy. Nie, nie bałam się, że spojrzy na inną, bo znam go dobrze, bo on wie, że ma to, co najlepsze (a ja nie zaprzeczam ;D) itd. Nie widujemy się codziennie, bo jeszcze razem nie mieszkamy, a praca pochłania sporo czasu, poza tym lubię mieć czas dla siebie i tylko dla siebie.
A nawet gdyby to zrobił(pogdybajmy sobie, a co mi tam), nawet gdyby chciał mnie zostawić, to co z tego? Cierpiałabym, pewnie, ale znam swoją wartość i wielu innych stałoby do mnie w kolejce, z których żadnego bym nie chciała, bo to ja wybieram sobie faceta, o ile mi się chce, o ile jakiś jest mnie godzien, bo bez partnera też spokojnie mogłabym żyć i być szczęśliwą. ;]
To różni mnie od ciebie - przepaść nie do obejścia.

Nadal nie odpowiedziałaś na moje pytanie, ale ok. Widać nie umiesz połapać się w swoim owijaniu w bawełnę.
Pytanie brzmi: poza tym chyba nie zaczęłabyś "dzielić włosa na czworo" bez poważnej przyczyny?

I skoro mąż taki szczęśliwy, to czemu ciągle drżysz? ;] Bo odległość taka niebezpieczna?

No i tylko pogratulować postawy, gdzie problemy w związku/życiu chciałabyś rozwiązywać sesją w łóżku. ;D

po pierwsze skończ z tym ironiczno-kpiącym tonem. wchodzę na to forum, by pogadać z kimś życzliwym o moich smutkach, a nie po to by ktoś z wyższością po mnie jeździł. jesteś w szczęśliwszym związku? gratuluje! ja się trochę pogubiłam, potrzebuje czasu, by odzyskać utraconą równowagę, bo kiedyś byłam taka jak Ty, silna, pewna siebie. dostałam po tyłku i moja pewność siebie poszła w zapomnienie. owijam w bawełnę, bo nie chcę opisywać tu całej historii mojego związku, piszę wyrywkowo, gdy ktoś zapyta, odpowiadam. pytasz więc co się stało, że zaczęłam się tak zachowywać. co to za przyczyna i czy była poważna. otóż nie wiem, czy była poważna, czy tylko ja tak to odbieram. otóż te przykre sytuacje, które miały miejsce i które tak oto przemodelowały moje podejście do związku i do mojego mężczyzny, oraz które zniszczyły moją pewność siebie..dotyczyły tego, że... jak wyjechał i przyszła ta rozłąka, to mój partner niestety z braku kobiety, zaczął oglądać pornografię. niby nic złego, bo w końcu żyjemy w rozłące, więc jakoś musi sobie radzić. wiem, zrozumiałam to, teraz nie postrzegam tego w ogóle jako coś złego, ale te 3 lata temu to był dla mnie jednak mały szok. zwłaszcza, że odkąd ogląda to trochę się do tego przyzwyczaił i nasze życie "łóżkowe" się też trochę zmieniło. zaczęłam więc układać sobie w głowie, jak to jest z tymi facetami. czy kochają jedną, a myślą o innych, jak to jest z tym pożądaniem. poukładałam sobie w końcu, ale zaczęłam na niego patrzeć przez pryzmat męskiej natury. trudno było mi się pogodzić, że mój "nieskazitelny" ukochany jednak jest taki sam jak reszta męskiego gatunku i choć wierny, szczery i lojalny, to natury nie oszuka. mąż owszem szczęśliwy, bo jak ma nie być,skoro ma kobietę, która o niego tak dba? tylko on nie wie, że to jest po trochu podszyte strachem i obawą. problem w tym, że nie wiem nawet kiedy zaszła we mnie taka zmiana. kiedyś byłam zupełnie inna.

W dalszym ciągu nie do końca wiesz o czym piszesz. Na siłę nie udowadniaj rzeczy których nie ma. Miłość jak wszystko, dojrzewa i się zmienia. I nie ma w tym żadnej bzdury, ale zwykła definicja miłości. Jeszcze takiej nie przeżyłeś, więc skąd wiesz? Z teorii? Czy z tego co się tobie wydaje?

tak Dominisiu, nie jestem jakąś masochistką i męczennicą. rozmawiałam z nim o tym kilka razy. wyznał mi, że on też się boi o takie rzeczy, ale jako facet jest silniejszy psychicznie i potrafi nad tym zapanować.

oczywiście od początku było założenie, że do niego dołączę, tylko musiałam skończyć studia. przeprowadzam się do niego za 3 tygodnie. wracając do tej męskiej natury, to pewnie trochę ją demonizuje, a może staram się być realistką? wcześniej byłam idealistką aż do bólu, zetknęłam się z rzeczywistością, stąd może ten szok i rozchwianie? z tym, że sama się nakręcam to masz rację. ale to minie, tak sądze.

Aha, rozumiem. To dobrze, że do niego dołączysz, dbajcie o swoją relacje, a te lęki powinnaś jakoś przepracować, by było ich mniej, bo jak będzie znowu jakiś problem, to te lęki wrócą i może ze zdwojoną siłą nawet. Także warto się nad tym pochylić.

Ogólnie ludzie mają tendencje do popadania w skrajności, ani idealizm dobry nie jest, ani pesymizm (czy też zbytnia pewność siebie kontra skrajne niedowartościowanie). Ja bym powiedziała, że teraz idziesz w drugą stronę, tak mi się wydaje.

Z każdym rokiem moich uczuć przybywa. Więc o sobie mogę powiedzieć że nie grozi jej koniec.
I mamy za sobą walkę o tę miłość. A mogliśmy sobie powiedzieć koniec. Nie powiedzieliśmy i jesteśmy cały czas razem.
A skąd widzę? z twoich postów.
Jeden z argumentów, człowiek który kocha się nie poddaje i walczy. Ty uważasz że zwyczajnie się kończy, mówi się na razie i jest ok. Świadczy o tym wiele innych twoich wpisów. Nawet ten na który teraz odpowiadam.
Nie rozmawiamy tutaj w tym wątku o miłości rodzicielskiej, własnej, platonicznej. Bronisz się więc.
Myślę że byłeś mocno zauroczony.