Wszyscy chcą kochać... Netkafejka dla osób bi- i homoseksualnych - Netkobiety.pl

Witam:-)

od "zawsze" podobały mi się kobiety. różne incydenty będąc nastolatką dawały mi do myślenia. jednak prze nigdy nie brałam pod uwagę "bycia w związku z kobietą". i jak przystało na "porządną" wziełam ślub urodziłam dwójkę dzieci po drodze próbując sesku z kobietą. teraz po latach rozumiem wówczas niejako niemalże "przeszłam" obok tego zdarzenia obojętnie choć w tamtym momencie mocno mną wstrzosneło. maż odszedł rozwiodłam się poznałam kolejnego "księcia" madrzejsza o doświadczenia i zdobytą wiedzę. nooo książe okazał się mniej książecy niż sądziłam i tylko jeden incydent sprawił że moje życie odwróciło się o 180 stopni. otóż mój "książe" okazał się erotomanem gawędziarzem czyli "lubię szybki numerek przez telefon" jednocześnie mnie zaniedbując. nooo znalazłam "pyszny" smsesik i prawda zaczeła wyłaniać się po 4 letni związku. szok. bo to miało efekt kuli śniegowej. coraz więcej "tajemnic" wychodziło na jaw. i w moim "paskudnym" rozumku zaświtała szatańska lampka. otóż ja wiedziałam że dla mojego partera seks z kobitą nie jest zdradą. a ja wciąż nienasycona chciałam na legalu zrealizować wieloletnią potrzebę jakim był seks z kobietą. i za jego aprobatą zaczełam szukać. problemów nie miałam ze znalezieniem. problemy zaczeły się później. poznałam super kobietę świadomą siebie wolną szukającą bratniej duszy i do rozmowy, seksu itp. lesbijkę. umówiłysmy się. spędziłyśmy ze sobą kilka upojnych dni w różnym czasie. tego co się stało nawet ja nie mogłam długo  pojąć. uaktywniła ona we mnie coś co zmieniło mnie totalnie. jakby zasiała we mnie roślinkę która w bardzo szybkim tempie zaczeła się rozrastać przyprawiając mnie niemalże o zawał. pod wpływem pewnych okoliczności nasze drogi się rozeszły. poznałam drugą kobietę. i tu przewrót był już czystą farmalnością. w ciągu 1 miesiąca przewróciłam swoje życie do góry nogami. odeszłam od faceta związałam się z kobietą. zakochałam w niej do szaleństwa. powiedziałam dzieciom przyjaciłom że zmieniłam orientację. to było jak armagedon. moja psychika szalała. nerwy były na skraju wyczerpania. i trwa to już ponad pół roku. nigdy przenigdy nie byłam szczęśliwsza. po dziś dzień mam czasami wrażenie że śnię. ale najdziwniejsze w tym wszystkim jest to że ja czuję się w 100% lesbijką pomimo tego iż sypiałam z niejednym meżczyzną. to jest najdziwniejsze. szukałam odpowiedzi bo do niedawna określałam siebie mienem biseksualnej. w dniu dzisiejszym już nie czuję się biseksualna. podjełam decyzję że już nie zwiąże się z męzczyzną. to co daje mi miłość z kobietą to coś czego nie jestem w stanie stworzyć według mnie z żadnym facetem. poza tym no co tu duzo pisać ten wspaniały seks:-). z tego trudno zrezygnować:-). ot tak chciałam się podzielić swoją historią.

pozdrawiam cieplutko wszystkich.
karolina

Jolene81 :-) historia jest jeszcze bardziej zakręcona ale nie chciałam "zaśmiecać" wątku dlatego króciłam ją maksymalnie. wiesz na dzień dzisiejszy zbierając całe moje doświadczenie z lat poprzednich ba z całego dotychczasowego życia gdy próbowałam stworzyć dobry związek z mężczyzną....... ehhhh.....no ja się poddaję. całkowicie. nie wiem z czego to wynika czy ja jestem jakaś "inna" albo byłam "inna" od zawsze a schowałam to głęboko i realizowałam to co ode mnie oczekiwano. im dłużej jestem z kobietą tym szerzej otwieram oczy ze zdumienia jak dobrze odnajduję się w tym jakby to było moje od zawsze. różnica w porozumieniu diametralna nieporównywalna. nie wiem może wyjątkowo na siebie trafiłyśmy i "efekt" większy. nie jest łatwo jak wiadomo gdy ma się dwoje dotastających dzieci gdy wszyscy wookół są przyzwyczajeni że kobieta jest z mężczyzną no to jest problem gdy okazuje się inaczej. z tym że ja dylematów żadnych nie posiadam. moje życie i to ja mam je przeżyć szczęśliwie. powiem tak życie z kobietą jest zdecydowanie INNE. i teraz pytanie czy ta inność odpowiada. no ja jestem w siódmym niebie:-).

pozdrawiam cieplutko
karolina

Hej, przepraszam, że zaśmiecam forum...
Chciałam Was zapytać jak poradziłyście sobie z tym, że jesteście Bi ? Wiem, że to nic złego, jednak ja sobie nie radzę. Nie mogę tego u siebie zaakceptować, szczerze mówiąc dopiero dzisiaj sama przed sobą przyznałam się do tego, że JESTEM BI.
Nie wiem co mam ze sobą zrobić, nie radzę sobie z tym. Proszę pomóżcie.  Czy to normalne, że dopiero w wieku 20 lat zmienia mi się orientacja?

Chwilowa fascynacja? Niestety wątpię. Czasem zastanawiam się, aby to sprawdzić, ale boję się, że mi się spodoba... Mam 20 lat i od niedawna podobają mi się kobiety. Pod względem emocjonalnym. To jest cholernie trudne, naprawdę sobie z tym nie radzę. Nie byłam nigdy z żadnym facetem ani kobietą, więc nie mam porównania. Nigdy nie miałam nic do osób z inną orientacją, lecz u siebie nie potrafię tego zaakceptować. Nie wiem co więcej mogę napisać, to trudne mówić o swoich uczuciach. Mam cholernie niską samoocenę, a teraz jeszcze to...Nienawidzę siebie.

Jolene81, powiedz proszę jak udało Ci się z TYM uporać? Jakieś wskazówki, rady, cokolwiek, proszę...Nie radzę sobie z tym.

W jakim wieku sobie To uświadomiłaś? I jak udało Ci się stworzyć w pełni szczęśliwy związek z mężczyzną? Czy dziecko coś zmieniło? Przepraszam za tyle pytań, jeśli sobie nie życzysz nie musisz odpowiadać...

Pozdrawiam, k.

Witam Spoko mogę co nie co napisać o sobie, może dzięki temu spojrzysz na swój problem trochę optymistyczniej? Moja sytuacja jak już pisałam jest trochę inna niż Twoja i sądzę że dręczące wtedy mnie myśli dotyczyły czegoś innego niż Ciebie. Już mając około 18lat czułam że podobają mi się kobiety jakoś bardziej niż wcześniej i bardzo lubiłam na nie patrzeć,ale nie zastanawiałam się wtedy nad tym głębiej bo nie było to uciążliwe. Miałam faceta, potem następnego, wszystko było niby ok, wyszłam za mąż, urodziłam dziecko i nastąpił punkt kulminacyjny gdy ponad 2 lata temu poznałam dziewczynę którą się zafascynowałam, zaczęłam myśleć o niej głębiej, fantazjować itp, i nic by w tym złego nie było gdybym nie zaczęła mieć rozterek i wyrzutów że ukrywam to przed mężem. Wkręcałam się coraz bardziej, pragnienie sprawdzenia się czy faktycznie jestem bi, czy faktycznie będzie mi się to podobać było coraz większe. Wiedziałam że mam rodzinę, zasady którymi w życiu się kierowałam nie pozwalały mi ot tak przespać się z kobietą. Dręczące myśli nie dawały mi spokoju, czułam że pomału wpadam w depresję, nie widziałam z tego wyjścia, w końcu stwierdziłam że jedynym rozwiązaniem będzie przekonać się na własnej skórze i tak się stało. Uczucie bliskości kobiety było niesamowite, czułam że jestem w siódmym niebie. Wszystko było tak jak sobie wymarzyłam...choć na dzień dzisiejszy wiem że chcę być nadal w związku z mężczyzną. Bałam się wyrzutów sumienia ale uporałam się z nimi lepiej niż z tymi dręczącymi myślami. Dziś nie żałuję tego co zrobiłam, wiem że nie jest to fair w stosunku do moich bliskich ale czuję się szczęśliwa, do dziś utrzymuję bardzo dobry kontakt z tą dziewczyną.

Co mi to wszystko dało??? pogodziłam się z tym że jestem bi i nauczyłam się z tym żyć, po drugie trochę uśpiłam swój pociąg do kobiet co nie zmienia faktu że nadal potrafię się jakąś zafascynować i nachodzą mnie wtedy myśli żeby poczuć tą bliskość znowu, ale nie mam już takiego "parcia". Trochę to u mnie pokręcone, pewnie jak u każdej "bi" ale nie da się wszystkiego tak poukładać i żyć tak jak inni by tego od nas oczekiwali. Mój związek nie jest super, super szczęśliwy z różnych powodów ale kocham i jestem kochana, jestem szczęśliwa, bo chcę!!! i wierzę w marzenia bo to one nadają życiu sens. 

Zaklęta_w_marmur konkretnych wskazówek dla Ciebie nie mam, z tego co piszesz Twój problem nie dotyczy tylko biseksualności i nie wiem czy objedziesz się bez pomocy fachowej porady, jeśli jednak mogę Ci jakoś jeszcze pomóc to pisz tutaj albo na maila bez oporów
Pozdrawiam i trzymam za Ciebie kciuki...

Tak, podobają mi się mężczyźni ale nie potrafiłabym związać się i stworzyć rodzinę jak jolene81. Podziwiam, szanuję.
Na co mam zaczekać? Nie chcę wiązać się z facetami, nie chcę czuć nic do kobiet. Łudziłam się, że to tylko chwilowe, ale jest coraz gorzej.
Miszmasz, czy twoim zdaniem młoda = niezdecydowana, głupia, niedoświadczona?
Uwierz mi, że trochę już w życiu przeszłam, chciałam sobie wszystko ułożyć, ale nie mogę bo dzieje się coś czego nie rozumiem i nie akceptuję.

Masz rację, przepraszam za moją reakcję, po prostu jest to dla mnie trudne stąd tak gwałtowna reakcja na słowa miszmasz. 
Macie rację, dostałam dużo rad. Większość z nich polega na : " poczekaj, daj sobie czas..." jednak ja nie potrafię czekać, to zżera mnie od środka.

P.S. cieszę się, że trafiłam na to forum, dajecie mi trochę nadziei, że może jakoś to będzie.
Jeszcze raz przepraszam za moją impulsywność Ciebie miszmasz jak i pozostałych użytkowników forum.

Witam Tak myślałam że mój post może zostać odebrany tak jak Ty miszmasz go odebrałaś. Wywołałaś mnie do odpowiedzi więc piszę choć nie ma chyba wytłumaczenia na to co się wydarzyło w moim życiu i co bym nie napisała i tak będzie to odebrane jako zdrada męża z kobietą. Tak..., masz rację przez takie coś osoby biseksualne odbierane są "...żeby życie miało smaczek raz dziewczynka raz chłopaczek..." uważam jednak że duża część nas jest po prostu w rozdarciu i chyba nigdy w 100% nie będziemy szczęśliwi ani z kobietą ani z mężczyzną, w tym przypadku les mają lepiej bo wiedzą czego chcą
Zanim uświadomiłam sobie że mogę czuć do kobiet coś głębszego, założyłam rodzinę i nie chcę teraz tego zmieniać. Bliski kontakt z kobietą tak naprawdę miał wykluczyć moją biseksualność ale tak niestety się nie stało. To był ciężki okres, chciałam się określić, znaleźć własne "ja", trudno mi było przyznać się sama przed sobą że mogę być bi, teraz potrafię to zrobić, oswoiłam się z tym i jest ok Dziewczyna z którą byłam też chciała się sprawdzić ale nie jest bi u niej to była czysta ciekawość. Pisząc że mam z nią bardzo dobry kontakt, miałam na myśli że mogę z nią pogadać o wszystkim a szczególnie o tych sprawach bo nie mam innej tak zaufanej osoby. Nie ogłaszam się z tym na około bo życia by mi to nie ułatwiło, dobrze jest tak jak jest. Dziś czuję wewnętrzny spokój choć wiem że do czasu, gdy jakiś dół z tego powodu mnie nie dopadnie...wtedy będzie pod górkę ale za jakiś czas znów z górki...heh samo życie Grunt ,umieć sobie z tym radzić a ja czuję że mam na to siłę.
I znowu się rozpisałam, przepraszam ale nie umiem tak w paru zdaniach opisać swoich myśli Pozdrawiam

ja tak tylko dołączę do dyskusji małą dygresję. biseksualność to nie "sypianie z tą samą płcią". biseksualność to całość człowieka to gotowość do tworzenia prawdziwego związku zrówno z płcią przeciwną jak i tą samą. bardzo często ludziom mylą się te "etykiety". i stad to całe zmieszanie. pójście do łóżka z tą samą płcią chwilowa fascynacja ma niewiele związku z biseksualnością bo ona rozszerza się do wszystkiego co nas dotyczy. osoba biseksualna jest gotowa na miłość związek zaangażowanie współodpowiedzialność z osobą z którą jest bez względu na płeć. kiedyś przeczytałam bardzo trafne określenie osoby biseksualnej która opisała że jak jest w związku z mężczyzną to jest z nim w 100% i jeśli jest w zwiazku z kobietą to też jest w nim całą sobą i na 100%. to jest biseksualność. gotowość do tworzenia związku na 100% z obiema płciami.
zalkęta w marmur ja mam wrażenie że nie tędy droga. i coś mi sie wydaje po twoich wpisach że nie można mówić o biseksualiźmie/homoseksualiźmie. mam masę koleżanek hetero które w swym żyiu miały epizody emocjonalno erotyczne z kobietami i żadna z nich nie jest biseksualna bo każda deklaruje tylko gotowość do związku z mężczyzną. chciałabym ci napisać "przesadzasz histeryzujesz" ale z tego co napisałaś przyczyna twoich przesadnych reakcji leży na głębszym poziomie. po prostu panikujesz bo nie masz przepracowanych kwestii z dzieciństwa. do tego obracasz sie w homofobicznym środowisku masz małą wiarę w siebie i problem gotowy. ja wiem że "problem" twojej orientacji seksualnej jest jedynie wierzchołkiem góry tego nad czym powinnaś się zastanowić przepracować. i pamiętaj to że całe życie jesz pizze z ananasem nie oznacza że peperoni nie jest dla ciebie zdrowsze i gdybyś sprawdziła przekonałabyś się o tym. poza tym orientacja to nie dziwny twór którym możesz w dowolny sposób manipulować. ona jest dana człowiekowi i czy ci się to podoba czy nie jest nierozerwalną częścią ciebie. w związku z tym że ty generalnie się nie lubisz to każdy objaw własnej naturalności traktujesz obcesowo. do tego twoja głowa napakowana jest fałszywym ja do tego dochodzą stereotypy fałszywe przekonania i żyjesz w haosie. nie zaklęta twoja orientacja została ci już przydzielona i nie martw się nią martw się tym że nie kochasz i nie akceptujesz siebie. zacznij od tego.

pozdrawiam ciebie ciepło
karolina

Zatem to oznacza, że nie jestem Homo, Hetero ani tym bardziej Bi. Bo nie potrafię tworzyć "prawdziwego związku" jak to Ty ujęłaś.

Co do 'dzieciństwa', już go nie zmienię. Nie zmienię tego co było.

Próbowałam, ale jak już mówiłam nie da się. Myślisz, że nie chciałam się zmienić? Otworzyć? Zaufać? PRÓBOWAŁAM. Ale teraz nawet nie wiem czy warto było. Czasami myślę że byłoby lepiej gdyby mnie nie było. Nigdy nie byłam szczęśliwa i nigdy nie będę. Możecie się ze mnie śmiać, mówić, że mam tylko 20 lat, nie znam życia itp. Ale ja po prostu czuję się wypalona.
Tak długo próbowałam się dostosować, że teraz już sama nie wiem kim jestem.

zaklęta_w_marmur czytam dokładnie co piszesz i powiem Ci że ja się już pogubiłam , piszesz o swoim nie przystosowaniu , piszesz o tym ze sam nie wiesz kim jesteś, piszesz "Ludzie nadal mnie traktują jak stare, śmierdzące jajo. A ja chciałabym być tylko być szanowana. I chciałabym dowiedzieć się kim tak naprawdę jestem." proszę daj jakieś przykłady , ja naprawdę nie znam ludzi i nie wiem co to znaczy  traktować kogoś jak śmierdzące jajo. Chciałybyśmy Ci pomoc ale trudno pomagać nie wiedząc dokładnie o co chodzi? Bo to że podobają Ci się kobiety to chyba nie powód  do tego że by tak pisać jak piszesz  to chyba nie powód ze ludzie traktują cie źle , choć nie wiem czym to zło się objawia? Przybliż nam swój problem a my spróbujemy się ustosunkować do niego.

ehhh.....

nie umiesz tworzyć prawdziwych związków..... twoja reakcja na moje słowa bardzo dużo pokazuje co w tobie siedzi i co mocno w ciebie uderza czyli gdzie leżą punkty zapalne. jak pieknie odzytałaś i zinterpretowałaś słowo "prawdziwy związek" i do tego jak powiązałaś to z orientacją. skoro nie umiem tworzyć związku to znaczy że jestem bez tożsamości seksualnej czyli lipa straszna. i bunt gotowy. a to co ja napisałam o prawdziwym związku  było w odniesiebiu tego co napisała jolene81 by ona zajrzała w głąb siebie i zobaczyła czy to co napisałam jest zgodne z tym co czuje. bo przespać się z ta samą płcią to nie to samo co tworzyć prawdziwy związek. "prawdziwy" w tym konkretnym kontekscie oznacza "normalny, standardowy oparty na miłości trosce i budowaniu wspólnej przyszłości" a nie jedynie na łóżkowych fascynacjach. i zapewniam cię że to iż nie jestes zdolna do związków nie odziera cię z tożsamości seksualnej i danej tobie orientacji.

tak dzieciństwa nie zmienisz ale rozpracujesz skrypty które rządzą tobą a ty nie zdajesz sobie z tego sprawy. i cierpisz. cierpisz bo masz nawkładane do głowy cały syf i toksyny od przemocowych rodziców. nie umiesz rozdzielić co rzeczywiście twoje a co pochodzi od twoich oprawców.masz bardzo złe nawyki myśleniowe wynikające z przeżytych w dzieciństwie traum. siebie widzisz oczami oprawców. błąd goni błąd. jest z tego wyjście. rozpracować dzieciństwo. oddzielić fałsz od prawdy. i zaopiekować się sobą należycie.

masz komplenie nierealistyczne podejście do zaufania otwierania się itp. to ty decydujesz czy chce zaufać czy nie czy chcesz się otworzyć czy nie. a jeśli ktoś tego nie uszanuje trudno idziesz dalej. ale ty masz problem z czym innym. masz bardzo niskie poczucie wartości na siłę zabiegasz o akceptacje. bo akceptacja daje ci pozorne poczucie bezpieczeństwa. cały swój świat budujesz na wodzie. wszystko co robisz jest rozpatrywane przez ciebie przez pryzmat dostosowania się do innych bo ty łakniesz akceptacji niemiłosiernie. i tragedia gotowa. bo nikt na świecie ci nie jest w stanie tego dać. to dają kochający mądrze rodzice. a ty zostałaś tego w koszmarny sposób pozbawiona.

cała reszta to ewidentnie twoje zranione dziecko. raz tupie nóżką złości się że nie dostaje tego co chce potem dewoluuje siebie pogrąża (tak jak robią to rodzice) by za chwile łagodnieć i uspokajać się. tak działają małe dzieci. ty masz takie w sobie. zranione cierpiące przerażone zdezorientowane które rozpaczliwie woła o miłość i akceptacje. i to jest twój pierwotny i największy problem. i to powinnaś przepracować. ale to boli. bardzo boli. więc uciekasz złościsz się. a możesz to zmienić wszystko masz w sobie. tylko nie pozwalasz sobie na dotarcie do tych miejsc. masz w sobie i siłę i mądrość i piękno. popracuj nad tym a znajdziesz drogę do tego.

pozdrawiam ciepło
karolina

Zatem co zrobić żeby się zmienić? Żeby chociaż odrobinę chorej osobowości naprawić? Tylko nie mów o wizycie u psychologa. Wykonałam ogromny krok, że się przed wami otworzyłam, to takie trudne, a przecież jestem anonimowa...

Może masz rację z tym dzieckiem, czasami czuję się taka bezradna...A przecież całe życie starałam się być twarda

Przecież gdybym miała siłę to nie zwracałabym się z prośbą o pomoc, sama bym sobie pomogła. Gdybym miała choć kroplę mądrości wiedziałabym, jak sobie pomóc. Gdybym miała piękno ludzie traktowaliby mnie inaczej.

Destrukcja, masz rację, nie znasz mnie, to tak cholernie trudne o sobie mówić, zwłaszcza jeśli nie ma się powodów do dumy, pamięta się tylko te złe chwile, nie mam pojęcia co mam jeszcze powiedzieć. Co do 'toksycznego towarzystwa' to chyba nie da się go  zmienić.

:-) nie jestem psychologiem ale psychologia fascynuje mnie od 16 lat. poza tym przeszłam terapie w różnych nurtach. a piszę dość trafnie bo przeżylam "to samo" co zaklęta. a z racji wieku nazbierało się trochę i wiedzy i doświadczenia.

dokładnie tak jak piszesz zaklęta nie jest w stanie chłodo czytać bo się w niej "gotuje". zwróć uwagę że "tu i teraz" tak mają małe dzieci. zaklęta tak własnie funkcjonuje. ma być tu i teraz więc tupie nóżką ma piąstki zaciśnięte i grymasik na twarzy i domaga się tego na czym obecnie jest skoncentrowana. to jest domena zaniedbanych niekochanych mądrze dzieci. ma być tu i teraz a jak nie będzie to strzelamy focha i się "obrażamy" ewentualnie "rzucamy" do osób które nie zaspokoiły naszych potrzeb.
typowa postawa roszczeniowa. wynika ona z besilności bólu przeżytych traum i cierpienia niemożności zapełnienia deficytów uczuć potrzeb z dzieciństwa.

co zrobić by się zmienić.... iść na terapie
naprawić chora osobowość.... i to jest właśnie ta toksyna która w tobie płynie to jest to kłamstwo którym się karmisz i byłaś karmiona przez innych, to jest fałsz nieprawda, nie masz niczego naprawiać a w szczególności siebie, a to o chorej osobowości to jest trucizna która w tobie płynie i nie ma to nic zgodnego z prawdą. widzisz siebie oczami oprawców masz przez to zaburzoną percepcję świata i samej siebie. ulegasz iluzji. żyjesz w nieprawdzie w matrixie myląc oba światy ten realny twój i ten wymyślony przez twoich katów.
tylko wizyta u specjalisty ewentualnie rozmowa z dojrzałą mądrą osobą jest w stanie ukazać tobie błędy w myśleniu. jeśli nie chcesz uczestniczyć osobiście zrób to poprzez internet. i zastanów się nad PRAWDZIWĄ  przyczyną niechęci do rozmawiania o swoich problemach i jakiemu fałszywemu przekonaniu ulegasz. np. wszyscy inni nie mają takich problemów jak ja, jeśli pójdę do psychologa czy psychiatry to jestem wariatka i masa innych.

i w takich momentach dostaję białej gorączki. pozstaram się jak najkrócej. gdzie zaklęta znaczy się w jakiej bajce zaklęta wyczytalaś że ludzie "silni" nie zwracają się o pomoc??? gdzie wyczytałaś że ludzie mądrzy potrafią odpowiedzieć sobie na każde pytanie????? i gdzie wyczytałaś że ludzie piękni potrzegani sią wszędzie tak samo???? kolejne trujące schematy nieprawdy chore bajki które traktujesz jak prawdy życiowe a one z nimi nie mają KOMPLETNIE NIC WSPÓLNEGO!!!!!! każda terapia powinna się zaczynać od odrucia. a zauważyłam im bardziej zartruta osoba tym większe toksyczne przekonania zarówno w ilości jak i głębi. stereotyp goni stereotyp. to jest między innymi przyczyna że gonisz za własnym "ogonem" i cały czas stoisz w miejscu (choć jest krok otworzyłaś się na forum nie zmarnuj tego).

tak zaklęta nie wszyscy potrafią klepać tak osobie jak np. ja. jednak to nic innego nie oznacza jak to że się różnimy. to dobrze bo gdyby tyle gaduł było na świecie co ja to kto by nas słuchał:-)))). jesteś jedyna w swoim rodzaju i jeśli twoja "skrytość w mówieniu o swoim świecie" wynika z naturalnych predyspozycji to niczego NIE WOLNO ci zmieniać a jedynie zrobić z tego pożytek. a uwierz że można. 

......"pamięta się tylko te złe chwile.." nie zaklęta NIE PAMIĘTA się tylko złych chwil TO TY TYLKO PAMIĘTASZ TE ZŁE CHWILE. może być nawet tak że jesteś bardzo do ich pamięci przywiązana pielęgnujesz je "podlewasz jak kwiatki" i opiekujesz się nimi. to ma coś na celu. ale jak napisałaś nie znam cię a nie potrafię wyczytać z kilku zdań jaki to mógłbyć cel. i zapewniam cię że nie WSZYSCY tak mają. to mechanizm w tobie. pamiętać to co złe. i cierpieć. co wcale nie oznacza że na poziomie świadomym jesteś masochistką. wiem o czym piszę bo i ja czsami bardzo cierpię wewnętrznie a wcale tego nie chcę. tylko ja nauczyłam się sobie z tym radzić i wprowadzać inne machanizmy narzędzia naprawcze. co do "towarzystwa" to wydaje  mi się że piszesz o rodzicach i jeśli jeszcze z nimi mieszkasz to w rzeczy samej trudno będzie ci zmienić otoczenie ale można to trochę obejść. tylko musiałabyś troszkę pogłówkować i poszukać.

pozdrawiam ciepło
karolina

:-) hahahaha teraz do mnie dotarło że źle odczytałam słowo "branża". ehhh.... co to te określenia robą z człowiekiem. branża odczytałam jako lesbijka bo tak niektóre panie kochające panie się określają. i tu nastąpił lapsus bo wszkam jestem z kobietą. i już krzyczeć chciałam że jak to nie jestem z "branży" skoro jestem i to na 200%. hahaha. no ale przeczytałam ze trzy razy i wreszcie pojełam że o "psychologa" chodzi i tą branżę. no i widziecie teraz co we mnie siedzi jak mocno chcę się identyfikować z lesbijką. nie wiem do czego to mi potrzebne ale co tam niech i tak będzie.

co do psychologa który usiłował cokolwiek tobie narzucać to chyba nie ma tu specjalnie nad czym deliberować. od takiego "fachowca" należy niezłocznie wiać co żeś uczyniła. a dobry terapeuta to taki który poprzez swoją wiedzę umiejętnosci potrafił stworzyć taką przestrzeń dla klienta w której klient czuje się na tyle bezbiecznie że sam powoli uwalnia nagromadzone problemy. no ja należe do szczęciarzy bo tylko z takimi terapeutami miałam do czynienia. ja jedynie nie mogę czasami zrozumieć dlaczego ludziom tak trudno jest zaakceptować to kim są.  tzn. ja znam mechanizmy ale mnie bardziej interesują te osobiste powody te blokady nie mogę się z tym pogodzić bo...... jeśli możecie podzielcie się tym z innymi. może to w jakimś stopniu pomoże innym w zrozumieniu.

zaklęta ja ma pewną propozycję. nie mam czasu by teraz pisać ale zachęcam cię do tego byś napisała do mnie na maila. jeśli zgodzisz się postaram ci się trochę pomóc. przemyśl to i napisz. do niczego cię to nie zobowiązuje w każdej chwili przecież możesz się wycofać. ja jak cię czytam martwie się że jesteś w depresji że ciągniesz się w dół a ja wiem i "widzę" że możesz wiele zmienić. musisz tylko chwilkę "przystanąć posłuchać i pomyśleć" ale nie w tym deprecjonyjącym cię klimacie. w innym.

pozdawiam cieplutko i czekam na odzew
karolina

moje gg 5970036

A jakiej ty porady Andziu od nas oczekujesz? Może poczytaj trochę naszych wcześniejszych wypowiedzi a poradę o którą prosisz znajdziesz, dużo słów wyjaśniających problematykę już tu zostało napisanych.

Witaj madziara31_ na naszym wątku :-)   
        Gdy ja pierwszy raz napisałam, wyraziłam się zrobiło mi się lepiej na duszy . Może Tobie też pomogło, na ogół to działa.
  Nie wiem jak bardzo studiowałaś ten wątek , ale wynika , że wiele kobiet boryka się z sytuacją taką jak Twoja . Jesteśmy tu
  kobiety pozostające w "poprawnych" związkach , mające rodziny mniej lub bardziej szczęśliwe. Mające też "drugie" skrywane
  życie , życie wykraczające dalece poza fantazje. Więc się da ...wiem, wiem zaraz odezwą się głosy , że to życie na pół gwizdka
  albo że to oszukiwanie nie tylko siebie ale przede wszystkim innych osób - męża , dzieci itd. Ale wiem też że są osoby, które to
  zrozumieją . Taki świat, takie otoczenie , taka społeczność , strach przed brakiem nie tylko akceptacji ale również brakiem
  zwykłej tolerancji . Dotyczy to zwłaszcza osób BI . Bowiem osoby BI mają tzw. fazy i kiedy górę bierze orientacja hetero wchodzą
  najnormalniej w świecie w typowe związki , zakładają rodziny, rodzą dzieci . A potem - prędzej czy później - odzywa się ta druga natura.
  I wtedy dylemat ... zostawić rodzinę czy ... prowadzić podwójne życie ?
        Dużo łatwiej jest wówczas w sytuacji, gdy z jakichś powodów życie emocjonalne i seksualne z partnerem wygasa i osoby są ze sobą
  z przyzwyczajenia, przyzwoitości czy innych przyczyn . Jeśli śpi się obok męża a nie z nim.
       Nie wiem madziara31_ co Ci poradzić . Z własnego doświadczenia wiem , że nie bez komplikacji ale da się poukładać to i owo, ale to zależy
  od okoliczności , od nas samych , od warunków zewnętrznych.

ehhh.... ja to doskonale rozumiem ale tok myślenia jest według mnie "nieco" błędny. ja też przegapiłam wszystkie sygnały że jednak wolę kobiety. wyszłam za mąż mam dwójkę dzieci. choć zawsze komunikowałam wszem i wobec że jestem bi. mąz też o tym wiedział. rozwód. potem kolejny mężczyzna. i pękło. ale ja nie o tym. tak czasami się zdarza że zwyczajnie DOJRZEWAMY do określenia się w sferze naszej seksualności. i nic z tym nie możemy zrobic.  tym bardziej winić się za to lub szkalować. inaczej NIE WOLNO nam tego robić bo to jesteśmy MY koniec kropka. walczyć z tym to głupota polegniemy na calej lini wyczerpani. trzeba to zaakceptować w sobie. nie ma innej drogi. i zgadzam się z destrukcją ludzie biseksualni mają o wiele trudniej. szczególnie gdy są współodpowiedzilani za dzieci.
madziara czytając to jak spełniasz swoje "pseudoobowiązki" małżeńskie przeszedł mnie dreszcz. choć rozumiem. jednak wyrządzasz sobie ogromną krzywdę. jest duże prawdopodobieństwo że okupisz to zdrowiem. albo w końcu siądzie ci psychika albo pojawią się symptomy somatyczne. na razie funkcjonujesz na zasadzie "jakoś to będzie" i "może dam radę".  ja jak czytam takie teksty to mnie serce boli dosłownie. bo to wszystko co się z tobą dzieje odbywa się na bardzo głębokim poziomie a konsekwencją twoich wyborów będzie to ze zostaniesz zmuszona by odciąć się od swojego ciała staniesz się zombii. nie dajesz sobie prawa do istnienia siebie prawdziwej. tym samym żyjesz w oszustwie podcinasz sobie skrzydła więzisz się. oszukujesz nie tylko siebie ale wszystkich wookół. oni nie zdają sobie sprawy z tego że przed nimi stoi nieprawdziwa Madzia. ja funkcjonowałam identycznie. i piszę to z pozycji osoby która przestała siebie oszukiwać i poczuła na sobie jak kolosalną różnicę to ROBI. miałam takie zajebiste olśnienie. po moim można powiedzieć pierwszym (choć juz miałam kontakty seksualne z kobietami ale to jak byłam nastolatką) miłosnym uniesieniu z kobietę siedziałam przed tv (zaraz po) patrząc na ten wirtualny bęben z "bananem na ustach" i tak siedzę i siedzę i myślę co do cholery jest ze mną. czułam że jest coś inaczej jakoś dziwnie że pojawiły się nieznane dotąd emocje uczucia. i nagle bach! oooooo maaatkoooo. ja pierdolę. nie możliwe! dotychczas było to jedynie w sferze moich marzeń sądziłam ze to tylko w bajkach i filmach hollywoodzkich otóż BYŁAM Z A S P O K O J O N A !!!!! i o zgrozo na WSZYSTKICH POZIOMACH.  szok niedowierznie. i tak jest po dziś dzień. zrozumiałam na jakim  hamulcu jechałam jak spalałam się ile straciłam. tego już nie można było odwrócić. odeszłam od meżczyzny związałam się z kobietą. i to jest i była moja najlepsza decyzja. mam dwoje dzieci. zaakceptowały mnie całą bez oszukiwania ich. nie mogłam nie potrafiłam oszukiwać moje dzieci musiałam im powiedzieć kim jestem. zrozumiały.

"kiedy miała 'na boku' kobietę, kiedy mogłam być z nią blisko, wtedy wracałam do męża radosna - to straszne co pisze, ale właśnie tak było!!!"
nie to nie straszne to normalne. o tym pisałam powyżej. byłaś zaspokojona. i teraz zobacz jak to wpływa znacząco na twoje życie i jaką ogromną ma to moc. zastanów się nad tym.

też uważam jak destrukcja 

"Z własnego doświadczenia wiem , że nie bez komplikacji ale da się poukładać to i owo, ale to zależy
  od okoliczności , od nas samych , od warunków zewnętrznych."

i jak zwykle wybór należy do ciebie:-)

pozdrawiam ciepło
karolina

karolcia_38 podziwiam Cię i zazdroszczę odwagi do tego by żyć własnym życiem! Ja choć fizycznie jestem silna - psychicznie mizerota ze mnie! nie mam tyle odwagi i siły przebicia! Moje życie zabrnęło zbyt daleko... już nawet nie chodzi o małżeństwo, o dziecko ale sprawy nader istotne czyli wspulna firma i dom wybudowany za kredyt! Do tego dochodzi małe miasteczko w którym mieszkam w którym wszyscy się znają i wszystko o sobie wiedzą!!! Czasem naprawde mam ochote zostawić to wszystko bez żalu, poprostu wyjść tak jak stoję, choćby teraz ... to wydaję się proste ale wcale takie nie jest!  I patrząc na to wszystko z perspektywy lęku przed konsekwencjami wolę tkwić w tym!!! Jestem zwykłym tchurzem ot!! Więc nie mam prawa narzekać bo sama decyduję się na takie życie!! pomyślał by ktoś że straszna ze mnie altruiztka, poświęca siebie dla innych, w tym przypadku dla męża - mężczyzny, syna, nie uważam się za taką i nie oczekuję nagrody za to! Uczę się żyć z tym! Boję się że długo tak nie pociągnę i dlatego uciekłam w sport, wkładam słuchawki z muzyką i biegam, nawet mróz nie powstrzyma mnie przed tym by biec przed siebie do utraty tchu, gdy sezona na rower jeżdżę po trzy godziny robiąc w tym czasie ponad 100km,i mogę tak każdego dnia!!! paradoksalnie to co najbardziej pozbawia mnie sił - daje mi ich najwięcej.... do tego by wstac z łóżka, by iść do pracy, by poprostu nie oszaleć!!!!
karolcia, destrukcja, i wiele innych kobiet... mamy to porównanie, mężczyzna - kobieta, matko boska!!! wiem jak ogromna przepaść jest pomiędzy!!! mężczyzna, obok niego kłądę się spać jak za karę, zwijam się w kłębek szczelnie i zasypiam pełna nadzieii że mnie nie dotknie, że nie będzie mnie chciał a kiedy już zapragnie oddaję się niczym kłoda, zamykam szczelnie oczy i myślę o kobiecie dotykając siebie, skupiając się tylko na sobie... kobieta, obok kobiety nie umiałabym zasnąć! Na samą myśl mam dreszcze... jestem kobietą raczej taką co to  chce dotykać, pieścić i całować, tą silną i dominującą takim "mężczyzną"... kochać i rozpieszczać kobietę przecież to czysta esencja przyjemności!!!!!!!!!!
Jazda na hamulcu, dobre określenie, trafione.... Kochać się z kimś z szeroko otwartymi oczami.... tego pragnę o tym marze!!!
A okoliczności ku temu, no cóż, niesprzyjające!!! brak odwagi by to zmienić i brak możliwości w małym mieście by znalęśc kogoś w podobnej sytuacji, to nadal jest tematem tabu, o tym się głośno nie mówi!!! To tylko kwestia przypadku, że kiedyś gdzieś wpadnę na kobiete taką jak ja....   Jezu jak mi dobrze że mogę o tym "głośno" pisać! naprawde jest mi lepiej! to kolejna rzecz która dodaje mi wiary i siły na lepsze jutro!! do przeczytania

witaj destrukcja, odpowiadając na Twoje pytanie czy mogłe gdzieś wyjechać - odpowiadam, że w każdej chwili mogę i to robię, mam koleżankę od której zaczęła się moja 'przygoda' z kobietami w W-wie, achhhh nie dodałam wcześniej bardzo istotnej rzeczy otóż mój mąż wie że jestem bi, nie zdaje sobie tylko sprawy jak bardzo to jest zaawansowane w moim przypadku, jak bardzo tego pragnę i jak bardzo muszę to ukrywać żeby nie zrobić mu przykrości! Lena też ma męża.... też kryje pragnienie, czasem oddajemy się chwili, szybko, gdziebyle... to tylko 'mechanizm' takie zaspokojenie popędu!!! widzisz, miałam kobietę którą kochałam i kocham po dziś dzień do szaleństwa!!!! mogłabym oszaleć przy niej!!! ale skończyło się to z hukiem trzy lata temu kiedy zostałyśmy przyłapane...! nadal się widujemy, nasze relacje są czysto przyjacielskie, to co było mdz nami jakby nas do siebie zbliżyło psychicznie ale fizycznie to KONIEC i to chyba ćwiartuję mnie najmocniej,to kiedy stoję obok niej i nic nie mogę zrobić, jestem jak sparaliżówana a myśli w mojej głowie bładzą po jej ciele jakże mi znanym i upragnionym!!! Czasem pozwoli się dotknąć, musnąć usta na ułamek sekundy co dawało mi całą wieczność, ale teraz już wiem, że "wieczność to tunel kończący się dupą" jak to śpiewa Nosowska! Kawałek jej ust był moim punktem zaczepienia, czymś czym żyłam, na co warto było czekać tygodniami,  ta radość i cieniutka niteczka nadzieii na dreszcze jakie daje tylko ONA, nie chciałam już nic więcej tylko tych warg i oddechu... wczoraj pękło mi serce, bo wiem że nie mam na co czekać, ona jest przede wszystkim hetero, znalazla męskie usta...... nie umiem jej nie kochać i nie umiem nie krwawić w sercu kiedy uświadamiam sobie jak bardzo ja nic dla niej nie znaczę! miłość jest bezwzględna!!!!!!
  mój problem polega na tym że największą przyjemność daje mi dotykanie i pieszczenie kobiety która coś dla mnie znaczy, która nie jest tylko ciałem, ale która jest duszą, uosobieniem moich wszystkich zmysłów!!! dla mnie to nie zabawa! kiedyś znalazłam na jakimś forum nr gg kobiety, zaczępiłam ja zatem a ona od razu wyjeżdża mi z 'piepszeniem'!!! o nic nie pytałam nie prosiłam a ta przysyła mi zdjęcie z gołymi cyckami!! pozostało mi się tylko pożegnać! nie tędy droga, zbyt się szanuję i cenie by bawić się w takie bezeceństwa!!! znalazłam to forum, zanim sie zalogowałam poczytałam posty by upewnić się że mam do czynienia z "normalnymi" ludźmi, by poprostu móc "głośno" napisać o tym czego pragnę, tak właśnie zwyczajnie
idę pobiegać, poprostu muszę bo zwariuję, tęsknota doskwiera czasem zbyt dotkliwie ((

Czy biseksualizm czy homoseksualizm a nawet heteroseksualizm...
Co za różnica , ważne by znaleźć swoją właściwą drugą połówkę i kochać, kochać, kochać
Tak , przyznam rację madziara31_ ja też uwielbiam kochać, dotykać, pieścić oraz sprawiać inne drobne przyjemności poza cielesne . To bardzo ekscytujące i dające wiele przyjemności. I masz
rację z tym , że musi temu towarzyszyć coś więcej niż tylko zwykłe oderwane od innych aspektów
pożądanie . Zakochanie , motyle w brzuchu na samą myśl o bliskości, spotkaniu itd. W Twojej, mojej sytuacji właśnie najważniejsze jest znaleźć osobę "w podobnym układzie" akceptującym naszą sytuację. Mnie się szczęśliwie udało i korzystamy z życia jak myślę z obopólną satysfakcją .

wiecie co jak was czytam to zaczęłam się zastanawiać. i faktycznie przychylam się do tego co napisała miszmasz chcieć ciastko i zjeść ciastko to głównie przedziera się przez wasze posty. ja poniekąd też podobnie funkcjonowałam z jedną małą różnicą mnie wówczas gdy byłam zamężna (mąż też widział że jestem bi) fascynowały kobiety fizycznie i chodziło głównie o sex. nie mogę oprzeć się wrażeniu że to mieć i zjeść zwyczajnie jest niemożliwe do realizacji na dłuższą metę i skończy się czkawką. ktoś w tym "układzie" w końcu zacznie cierpieć. uważam że aby "realizować" się w takiej "konstelacji" trzeba być mega "twardym" kontrolować się bardzo mieć wszystko poukładane. a mi jakoś nie idzie to w parze z tym o czym np. madzia pisze. bo ewidentnie z jej postów wynika że ona pragnie zaangażowania emocjonalnego. ona chce "popłynąć" i zespolić się z kobietą w ich wrażliwym delikatnym świecie. co zresztą uczyniła i zobaczcie ile ją to kosztuje cierpienia. poza tym apetyt rośnie w miarę jedzenia chcemy więcej i więcej jest coraz lepiej fajniej rozumiemy się bardziej. to jest balansowanie na krawędzi przepaści. byle podmuch wiatru zwali w otchłań. i pomimo że rozumiem chęć tworzenia dwóch związków (gdy wydaje nam się że inaczej nie można lub nie mamy odwagi by sięgnąć po to czego pragniemy) to uważam że koszty są ogromne. chyba że macie predyspozycje do poliamorii. niemniej ja wiem jak oszukiwanie niszczy nas od wewnątrz. piszę to z doświadczenia bo zdradzałam. i nas więzi i powoli stajemy się niewolnikami sytuacji podcina nam się skrzydła bo drżymy z dnia na dzień że się wyda. i rośnie poczucie winy. poza tym nigdzie nie jesteśmy na 100%. ani w związku z mężczyzną ani w związku z kobietą.  i teraz pytanie czy to wszystko jest warte takich kosztów? gdzie nie jesteśmy albo uczciwi albo prawdziwi. albo jedno i drugie. ja nie oceniam bo sama jestem nie lepsza ale mam porównanie. i powiem ze różnica jest kolosalna. zdradzałam (nie nagminnie ale zdarzało mi się) udawałam kogoś kim nie jestem poniosłam klęskę. dlatego gdy zakochałam się w kobiecie rozpieprzyłam wówczas obecny związek w kilka dni. wszystko we mnie wrzeszczało że mam dość tego więzienia i ciągłego udawania kogoś kim nie jestem. i to była najlepsza decyzja jaką w życiu podjęłam. nawet jeśli nie będę z moją partnerką. ja jedynie namawiam do uczciwości wobec siebie bo ta uczciwość daje wam wolność. a wolność daje siłę i nieograniczone możliwości wyboru. tego wam z całego serca życzę.

pozdrawiam ciepło
karolina

zapewne karolcia_38 masz dużo racji ale jednak całkowicie utożsamiam się z ostatnim postem destrukcji! 
Ja naprawdę staram sie być fair wobec własnej rodziny choć w takich okolicznościach słowo "fair" jakoś nie jest adekwatne.... mimo wszystko staram się dla syna przede wszystkim! dla męża w zasadzie też, przecież to nie jego wina że zrozumiałam siebie za późno... on kocha mnie, zawsze tak samo, zawsze mocno dla niego NASZA rodzina to niezbędny tlen do życia a ja nie mam serca  pozbawiać go tego!!! Może to podłe, nieuczciwe, może jakiś stopień egoizmu w tym jest ale nie chce by i on był nieszczęśliwy, dwoje smutnych rodziców  nie wróży szczęśliwego dzieciństwa dla naszego syna. Zatem dla mnie to jedyne wyjście mieć kogoś, kobietę....'pomocną' radość na boku by ciągnąć ten wózkek zwany - życie. Wyhodować drugie serce, brzmi niesmacznie ale wieże że można.
Widzisz karolcia, taka już jestem, że nie czerpię przyjemności z bylejakiego sexu czy jakiejkolwiek roskoszy cielesnej, ja muszę poznać kogoś, zbudować z kimś miłe relacje na zasadzie kumpelstwa a  z czasem dołączyć do tego inne roskosze, to buduje i potęguje pragnienie, nie przypadkowe macanki w kiblu w klubie, takie można mieć na pęczki za każdym razem jak jestem w W-wie, ale zbyt się szanuję by korzystać z takich "atrakcji".. jakkolwiek to zabrzmiało, nie miałam zamiaru nikogo obrażać. Jestem kochana, ja kocham męża bardziej na zasadzie przyjacielstwa a potrzebuję kochać, potrzebuję patrzeć i pragnąć oczami pełnymi miłości...nie potrafię tak spojrzeć na męża, na kobietę potrafiłam....i za tym tęsknie postokroć!!!!
Jest mi źle, czasem bardzo ale zaczynam wieżyć, zaczynam mieć nadzieje... zanim trafiłąm na to forum, nie miałam jej i nawet nie uzurpowałam sobie prawa do posiadania jakiejkolwiek nadzieii ale zrozumiałam że to nic złego chcieć ciut więcej dla siebie! Choćbym miała się zakochać!!! Mężowi nie ubędzie... mało tego, wiem z doświadczenia że na tym zyska!!! Jestem dobrą żoną choć wewnątrz kryję frustrację i tłumię pragnienie, uśmiecham się i nie daję po sobie poznać że coś jest nie tak, nauczyłam się tak żyć, czasem zapominam że można inaczej.....  A mój potencjalny 'romans' z kobietą, no cóż, w przypadku gdzie nie ma się odwagi czy sumienia rzucić wszystkiego, może być tylko zbawienny dla obojga małżonków... pod warunkiem że "TA" kobieta zgodzi sie na taki układ.... to moje zdanie, moje sumienie, mi przyjdzie za nie zapłacić, tak czy inaczej dzięki za wsparcie i w sumie słowa krytyki, człowiek nie z tych co by zaraz miał się obrażać każdy ma prawo do własnego zdania czy oceny, ot.
pozdrawiam

Upsssss...
    Jak widzę , wprowadziłam nie potrzebne zamieszanie swoim żartem
Dopisek o dwóch ciastkach to miał być tylko taki żart , bo w sumie realne jest to że można i mieć ciastko i zjeść ciastko . Ale trzeba byłoby mieć dwa jednakowe ciastka. I o ile co do ciastek to jest to faktycznie możliwe, o tyle w życiu nierealne .
    A więc jednoznacznie ...nie uważam żeby było to możliwe wobec ludzi .
    I raz jeszcze powtórzę ... moja sytuacja rodzinna jest jasna i klarowna. Od dawna nie jestem w związku małżeńskim w sensie czy to faktycznym czy tym bardziej emocjonalnym. Ale sytuacja nie pozwala na to żeby zmienić swoje życie o 180 stopni. Już nie ...

...widzę że wzbudziłam poruszenie swoimi postami, obawiam się że dołożę do pieca.....miszmasz odpowiadam zatem o co mi chodziło. Kochałam kiedyś kobietę, w zasadzie nadal ją kocham... obie byłyśmy w podobnej sytuacji, obie zamężne, dzieciate, na etapie budowy domu za kredyt nie wiadomo kiedy z kumpelstwa stałyśmy się 'kochankami', obie wiedziałyśmy na czym stoimy, żadna z nas nie zakładała z tego powodu rozchodzić z mężem,stworzyłyśmy sobie namiastkę życia tego z wyobraźni z marzeń o kobiecie obok rzeczywistego, mało tego ten właśnie ukłąd był na korzyść dla mojego męża hyyyy po części moje wyżuty sumienia sprawiały że chciałam mu zrekompensować 'zło' jakie robie na boku, byłam tak naładowana pozytywnie ze spotkań z NIĄ że w domu byłąm idealną żoną, uśmiechniętą i radosną a i sex był częstszy i milej przysfajalny przeze mnie! z Nią często to były tylko spotkania przy kawie, jakiś wspulny obiad, przytulenie się, delikatny pocałunek, nasza znajomość opierała się przede wszystkim na przyjaźni nie na seksie! dotyk i bliskość fizyczna były takim króliczkiem którego nieraz lepiej było gonić niż konsumować....sex był wisienką na torcie, było genialnie do momętu aż jej mąż nas zobaczył... i koniec!!! odkąd jestem na forum zawsze powtarzam że chciałabym właśnie takiego "układu", spotkać kobietę która pragnie dokładnie jak ja! nie chce nikogo ranić i tak samo nie chciałabym płakać przez kogoś! może to chory tok myśłenia ale taki właśnie mam.... może zwyczajnie boję się swojej WOLNOŚCI emocjonalnej, żyję w mieście 'emerytów i ręcistów' którzy chętnie stanęłi by obok Lecha Wałęsy......echh, nie chce wywracać życia do góry nogami sobie i cąłej rodzinie, wybaczcie, dlatego wolę się ukryć...i czerpać z chwili... ja poprostu chcę być szczęśliwa.... tylko tyle...karolcia, właśnie tak chce zawalczyć o swoje szczęście, skrycie kogoś mając... bo pękło by mi serce gdybym zraniła rodzinę odchodząc ...
Z tym ciasteczkiem tudzież dwoma hyyy czasem myśle że idealnie byłoby w relacji mąż, żona, kochanka, tak, by wilk był syty i owca cała w tym przypadku ja jestem wilkiem, mąż owcą.... a kochanka??? ona w zasadzie też byłaby wilkiem....interpretujcie jak chcecie. Ja tak to widzę kobieta dałaby mi uczucie sytości czyli mąż zostaje w jednym kawałku.. straszne co!! ale prawdziwe!! kurcze czy to aż takie złe? myślicie że złą kobietą jestem? że się bawie?? wieżcie mi nie gram na niczyich uczuciach, chyba tylko na swoich, staram się być idealną żoną i matką, puki co udaje mi się to, mąż wie że jestem bi i wiem też, że nie miałby nic przeciwko gdybym przespała się z kobietą ale regularny romans raczej nie wchodzi w gre, granice jego tolerancji nie są aż tak szerokie! Jakoś nie czuję bym źle robiła... chyba że moje pojęcie zła jest jakieś z d......

a z tą miłością jest różnie, czasem wydaję mi sie, że jej poprostu nie ma! bo czego spodziewać sie po ludziaach którzy łątwiej zabijają sie niż budują, wykożystują własny czas, własny egoizm... czasem chce kochać a czasem poprostu nie wiem nic! kocham męża jak przyjaciela, w naszych relacjach z mojej strony nigdy nie było szału kochania, kocham  kobietę, która nigdy nie będzie 'moja' , oka sobie nie wyjmę bo nic to nie zmieni! Nie odejdę od męża bo nauczyłam się dobrze z nim żyć, może i wyhodowałam dwa serca, może i mam dwa sumienia i napewno życie mnie z tego kiedyś rozliczy ale puki co nie zastanawiam się nad tym... daję radość i szczęście mężowi i cieszę się tym niezmiernie ale w tym wszystkim chce ciut więcej dla siebie  i dlatego nieodmówie sobie przyjemności obcowania z kobietą pod warunkiem że jej tok myślenia będzie taki jak mój.... naiwne? głupie? dla mnie wcale! moje sumienie się na to godzi i zamierzam być szczęśliwa!!!! będę!!! i o tym też kiedyś napiszę!!!
co złego to nie ja

Hej Kobitki w końcu wiosna, cudowne uczucie wyjść z domu bez czapek kurtek i rękawiczek A jeszcze cudowniej móc w końcu jechać do pracy do NL Pozdrawiam

hahaha mi bije wciąż coraz mocniej. no i jestem dumna z mojej partnerki bo zaczęła odkrywać swoje prawdziwe oblicze i jest coraz bliżej prawdy o sobie i nie kryje się z tym kim jest. syn jej już oficjalnie wie że jesteśmy razem i przyjął to oczywiście bez żadnych problemów. dowiedziały się najbliższe przyjaciółki tez oczywiście zadowolone że Aga układa sobie życie tak że jest szczęśliwa a nawet ostatnio wyznała ot po prostu swojej znajomej. mi jest znacznie lżej bo nie muszę uważać na to co mówię i jak się wobec niej zachowuję. po prostu kamień spadł mi z serca. no generalnie już wszyscy wiedzą. teraz nam tylko dbać o związek i  o to co jest między nami.

pozdrawiam :-)

".... daję radość i szczęście mężowi i cieszę się tym niezmiernie ale w tym wszystkim chce ciut więcej dla siebie  i dlatego nie odmówię sobie przyjemności obcowania z kobietą pod warunkiem że jej tok myślenia będzie taki jak mój.... naiwne? głupie? dla mnie wcale! moje sumienie się na to godzi i zamierzam być szczęśliwa!!!! będę!!! i o tym też kiedyś napiszę!!!....."

...tak zakończyłam ostatni post, dziś po ponad dwóch miesiącach jestem tu znowu    
pisałam wtedy, że zamierzam być szczęśliwa... dziś śmiało i z wielką pewnością mogę wreszcie napisać że JESTEM SZCZĘŚLIWA!!!
dziękuję kobiety za to forum! dziękuję Kasi, mojej przyjaciółce która wręcz zmusiła mnie bym gdzieś napisała o swoich emocjach bo ona już nie była w stanie mi pomóc a do 'specjalisty' nie było mi po drodze...  dzięki forum otworzyłam się przed samą sobą... czytając własne posty i 'Wasze' odpowiedzi na nie zrozumiałam że tak długo nie pociągnę, pierwsze wnioski do jakich doszłam to takie, że muszę powiedzieć wszystko co czuję własnemu mężowi! On wiedział że jestem Bi ale traktował to raczej na zasadzie zabawy, czegoś mało istotnego dla mnie dla naszego związku! Znamy się tyle lat, przyjaźń nasza jest ogromna może dlatego nabrałam w sobie tyle odwagi by usiąść któregoś wieczoru i porozmawiać z nim, postawić wszystko na jedną kartę... płakaliśmy obydwoje, ale wierzcie mi - to były łzy szczęścia! Poczułam ulgę! A i on wreszcie zrozumiał skąd we mnie było tyle frustracji, złych emocji, smutku... starałam się dla niego, dla syna... życie zadecydowało za mnie, uśpiło moją naturę na długie lata, dając delikatne sygnały które lekceważyłam, ja chciałam tworzyć normalny obrazek rodziny i taki był ... aż do momentu kiedy pragnienie kobiety zburzyło całą konstrukcję mojego mózgu!!!! Dokładnie wszystko powiedziałam mężowi.... dodałam jeszcze coś... nie odbierajcie tego jako szantaż bo nim nie jest, kiedy dokonywałam katharsis przed mężem wiedziałam że od niego będzie zależała nasza przyszłość, ja jestem pewna tego że to z nim chcę doczekać końca swoich dni ale jednocześnie dodałam, że chce też tego ciut więcej dla siebie (o którym pisałam w postach) a tym ciut więcej jest obecność kobiety w NASZYM  życiu... bałam się że tym dołożę do pieca i on eksploduję ale stało się coś zgoła odwrotnego... mąż przytulił mnie i rozpłakał się rzewnymi łzami... a  to ja byłam pewna że mnie zostawi... a to on nagle zaczyna mnie tulić i mówić jak bardzo mnie kocha i jak bardzo cieszy się że o wszystkim mu powiedziałam, ucieszyło go nawet to że chce jego 'błogosławieństwa' w romansie z kobietą... pomyślicie - patologia!!! chory związek! co z niego za facet... a ja powiem tylko tyle, że nie spotkałam tak cudownego i wyrozumiałego człowieka jak on nigdy!!! Po tym jak się przed nim otworzyłam, po tym jak on mnie potraktował, po tym jak mnie nie odtrącił a wręcz troszczy się o mnie bardziej niż wcześniej wiem, że to właśnie z nim chcę siedzieć na stare lata pod domem na ławce.... nasze relacje poprawiły się o całe lata świetlne!!! ale to nie tylko za sprawą forum... choć też za sprawą forum pojawiła się pewna cudowna kobieta
Trudno było mi uwierzyć że mogę poznać kogoś tak bardzo 'podobnego' do siebie! Chcącego dokładnie tak jak ja! Dla kogo na pierwszym miejscu będzie rodzina a dopiero później chęć chwytania własnych marzeń o kobiecie! czytałam kiedyś artykuł w ''wysokich obcasach'' o pragnieniu spełniania własnych marzeń, marzeń nader nierealnych... jak złapanie pięciu kilogramów motyli.... wydawałoby się to nieosiągalne ale dziś łapię z M. te motyle, nasze motyle i wiem że razem damy rade złapać ich nawet więcej niż pięć kilogramów!! Dzięki Niej moje poranki stały się niebanalne! Dzięki Niej budzę się i zasypiam radosna!! Dzięki Niej lepiej przyswajam otoczenie i otoczenie lepiej funkcjonuj ze mną! z M. wreszcie czuję się kompatybilna!!! to sprawia że oddaję tę swoją radość rodzinie, znajomym a nawet faunie i florze bo chce mi się! bo wreszcie mam na to ochotę bo ONA mnie niesie, uskrzydla ... i mogłabym od tego oszaleć albo się zakochać...
tym oto optymistycznym akcentem kończę, pragnę dodać że choć historia moja może wydać się jak z 'matrixa' to jednak jest na faktach autentycznych!!! życie napisało mi cudowny scenariusz i już nie jestem na nie zła!!! Mam kochanego męża, cudownego syna, jesteśmy zgraną rodziną i mam też JĄ moje "5 kg motyli"... moje marzenie.... które nie jest snem!!! to jest nasz czas.. dobry czas spełnienia
Warto czekać, warto mieć wiarę i siłę na lepsze jutro... bo ono wreszcie kiedyś nadejdzie! moje nadeszło

pozdrawiam

m.

Witajcie...
   No dawno nic tu się nie działo , ale widzę , że wraz wiosną temat odżył ...fajnie.
   Madziara_31 - przeczytałam Twój wpis ... Jeśli faktycznie , tak to u Ciebie przebiegało to
podziwiam Ciebie za odwagę i Twojego męża za wyrozumiałość, tolerancję , otwartość i wielką miłość jaką Cię darzy. Pisałaś, że wygląda to jak w "matrixie" ...i owszem , historia z cyklu ...za górami, za lasami i różnymi innymi ciekami wodnymi . Ale czemu nie wierzyć , że są na świecie tacy
ludzie i takie małżeństwa. Gratuluję , również szczęścia jakie znalazłaś. Masz rację , znalezienie tego co nam w życiu sprawia radość ,daje szczęście - jest niesamowitym zastrzykiem energii . Energii tak pozytywnej , że odczuwają to najbliżsi a także "flora i fauna" . A mnie się rodzina dziwi , co ja tak zaczęłam dbać m.in. o ogród ??? :-)))
    No więc jolene81 ... szczęśliwych na tym forum jest znacznie więcej niż 3 osoby . To , że się już teraz sporadycznie tutaj odzywamy , nie znaczy , że nie jesteśmy szczęśliwe ...jesteśmy co raz bardziej. Zwyczajnie ...wszystko się poukładało już dawno temu , układa dalej i wszystko wskazuje , że jeszcze długo będzie ok .
    My z miszmasz  tak mamy i zgodnie pozdrawiamy , czekając teraz na wspólne wakacje .

A tak a propos mojego własnego posta...
     My z miszmasz postanowiłyśmy również w wakacje spędzić kilka dni ze sobą ...mam nadzieję, że planowany wspólny wypad okaże się fajny , miły i ...na ile to możliwe...romantyczny. Mamy taką możliwość , więc korzystamy.
     A Wy ? Macie plany urlopowe? Z rodziną , z tą jedyną , czy jeszcze jakieś inne opcje?