Czy kobieta, która ma 24 lata ma szanse poznac kogos kto ja pokocha?

Ja jestem facetem... 23 lata, a nadal prawiczek, bo chcialem to robic z osobą, którą kocham , ale no mam wrazenie ze w moim zyciu przesladuje mnie mniezly pech... Mam owszem problemy ze swoja psychika, ale tez  niezle mi zycie podklada noge... Dwa razy nieszczesliwie sie zakochalem, albo we mnie sie nieszczesliwe zakochuja, to nieśmialosc, to nieodpowiednie miejsca i tak mam 23 lata, a jeszcze w zadnym zwiazku nie bylem...

Nie ma chyba na to zadnej rady na tą milosc - albo osoby sie sobie podobaja albo nie... i nie ma na to wplywu ani pieniadze, ani zdrowie psychiczne ani kariera... Moze w koncu spotkam w zyciu swoja druga polowke, ale rownie dobrze nie, bo przeciez wiadomo ze nie wszyscy znachodza partnera... A seks z czystej ciekawosci jest o wiele lzej dostac, anizeli przezyc milosc...

Napewno nie mozna myslec w kategoriach " nie ma szansy" , " nie może" bo to jest zniekształcenie poznawcze. Gdybyś mieszkala na samotnej wyspie to mozna byloby powiedziec , ze nie masz mozliwosci na poznanie kogoś... A tak nie przesadzaj...Wiadomo bedzie coraz ciezej, ale szanse nigdy nie spadna do zera

Słuchajcie, mi się wydaję,że lęk przed samotnością jest wpisany w nasze społeczeństwo. Samotny człowiek jest często postrzegany jako gorszy, mniej wartościowy? Jednak ja na tym forum po rozstaniu, nauczyłam się jednej rzeczy- chcesz być z kimś, naucz się być sam:) Może jestem dziecinna, ale uważam,że na każdego przyjdzie pora i jeszcze wiele pięknych chwil przed nami, mną:) Nie wiem co przyniesie mi los, kogo mi przyniesie, ale mam zamiar walczyć przede wszystkim o swoje szczęście wewnętrzne, niezależne od partnera. Doły są i będą:) Ale czy jak byliście w związku to nie mieliście doła? Ja miałam. Teraz po prostu ten dół jest często wyścielany strachem " bo będę sama". Owszem, ja też się boję, bo wiem, że nie jestem stworzona do samotności, że marzy mi się dom, dzieci, chociaż jestem taka młoda:) Zawsze lubiłam stabilizację, a jak widze,że nagle wszyscy się zaręczają, wybierają suknie ślubne, to sobie czasem muszę łezkę obetrzeć:) Ale tak jak mówię. Każdy ma szansę i uważam tak całkowicie szczerze!

Musiałabyś dokładniej opisać co, jak, gdzie i kiedy. Kawy sypanej nie pijam, z fusów ja czy ktokolwiek inny nie wywróży, co było przyczyną ochłodzenia relacji.

tzn w pewnym momencie zaczal sie do mnie zwracac 'zono' i w ogole. ale ja caly czas mowilam, ze nie jestem jego zona i on w pewnym momencie chyba odebral to, ze ja nigdy nie bede jego zona, bo cos tam powiedzial , ze ja nie chce...
tak to w skrocie wygladalo...

Tak to jest jak się ma kogoś i nagle po kilku latach związek się rozwala i to w takim momencie w którym powinno się myśleć bardzo poważnie, no cóż.
Nie myślałas żeby już powoli myśleć o ślubie kiedy byłaś z chłopakiem? Długie chodzenie w związku również nie jest wskazane.

Też tak miałam, a swoją miłość poznałam w wieku 28 lat! Na wiosnę ślub

Dziewczyny pocieszcie się że i w męskim świecie jest podobnie. Był czas kiedy cieszyłem się że jestem sam, później wielka miłość i już wierzyłem że to jest to, niestety nie wyszło. Teraz udaje mi się podnieść i rozglądam się co dalej, bo nie chcę wracac do singlowania, a coś widzę że nie będzie wyjścia.

Ja mam 24 lata i powiem że tak wśród koleżanek i z doświadczenia wiem, że te co mają dzieci a nie ukończyły nawet tych 25-26 lat, nie skończyły studiów które zaczęły mając 19 to po prostu w zdecydowanej większości zwykłe wpadki. Nie ma co zazdrościć wpadki, bo to duży szok dla kobiety, duży stres i trzeba się nauczyć oswoić z myślą o dziecku, potem je kochasz, ale na pewno nie każda kobieta szczerze umie pokochać dziecko powstałe z wpadki chociaż się stara, a i to nie zawsze. Znam tylko parę dziewczyn, które np. w wieku 22lat wzięły ślub głównie dlatego, że były wychowywane w tradycjonalistycznej rodzinie i tam wszyscy wcześnie wychodzili za mąż. Ja nie wiem nawet czy w ogóle w swoim życiu chciałabym mieć dziecko, bo w ogóle mnie nie rozczulają maluchy, ale może kiedyś pokocham jakiegoś mężczyznę i będę wręcz pragnęła, żeby mieć takie małe coś, co posiada jego geny i moje geny. Ogólnie jeśli dziecko to tak za 10lat (zaraz ktoś walnie że pewnie bo taka osoba jak ja nie powinna mieć teraz dzieci xD), i szczerze mam to w d.... poważaniu że 35 to stara babka i mogą być problemy z ciążą, bo wg mnie stara na ciążę to po 40 a i to rodzą dzieci i się dzieci mają dobrze, a z dzisiejszą opieką medyczną szanse na urodzenie chorego dziecka nie są aż tak duże. A tak co najmniej za 5 lat. Tak po za tym, jak część forum może wiedzieć lubię młodszych, a wątpię by 20latek był gotowy teraz mieć dzieci. Tak po za tym co do ślubu... nie wiem co o tym myśleć w ogóle. Nie wiem czy chciałabym już czy jeszcze nie. Kiedyś uważałam, że wiek 25 lat na ślub jest idealny, a mam prawie 25. A dziś? Nie mam zielonego pojęcia co o tym sądzić. No jeśli mój młodszy chłopak czułby się za młody teraz, to bym na luzie poczekała nawet do 30. Teraz to w ogóle myślę po postu o tym, żeby znaleźć swoją prawdziwą sympatię i to jest priorytet i jakoś nie zazdroszczę koleżankom co mają rodziny. Tzn. zazdroszczę, ale nie tego że mają te rodziny, tylko o ile one są dojrzalsze ode mnie, dojrzałe jako matki np. a ja siebie nie wyobrażam takiej. Tego zazdroszczę na pewno. Ogólnie wydaje mi się, że ci ambitni ludzie, którzy robią np. karierę albo coś wychodzą gdzieś tak w wieku  28-30lat, muszę też przyznać że wiele z tych dziewczyn co wcześnie wychodzą za mąż (z wpadki), to są takie trochę... bez urazy ale tępe laski, im głównie seks w głowie, żeby wyglądać jak seksowna d**** (można tak cenzurować?), makijaż i przede wszystkim imprezy z mnóstwem alkoholu, często uprawiają seks pod wpływem impulsu bez pomyślenia o zabezpieczeniu, wydaje mi się, że te bardziej inteligentne dziewczyny póki nie planują potomstwa zawsze pomyślą o tabletkach anty albo gumce czy coś. moja kuzynka zaczęła to robić gdzieś w wieku 15-17lat powiedziałą rodzicom i się bali że wpadną kiedyś, ale ona czekała do wieku 25 gdy wzięli ślub i wtedy świadomie zdecydowali się na dziecko. Ona była zapobiegawcza a jest osobą także inteligentną i nie dało się wpaść

Rozbrajają mnie takie dylematy. Dla 24-latki to ja jestem zgrzybiałym staruchem

Aha, a to wcześniej to było wprowadzenie:D

taki inteligentny to by się domyślił ;p

Nawet 70 latka ma. Zycie jest długie i wiele w nim mozemy jeszcze zmienic oraz doswiadczyc. Najwazniejsze, by jednak bycie kochaną i bycie w związku nie było głównym celem życiowym.

Ale w jaki sposób można popracować nad sobą? w kwestii jak już sie spotykam z kimś faktycznie mogłabym popracować i chcę to zrobić ale to że nie mam najmniejszego powodzenia a facetów spotykam tylko w internecie, to już na to chyba nie mam wpływu..

Na to jeszcze nie wpadłam :]

Chyba Ty siedzisz na tych ziemniakach w piwnicy skoro jesteś taki zgryźliwy nie róbmy offtopu, tym bardziej że nie masz nic sensownego do powiedzenia w kwestii mojego postu

Zawsze można normalnie zadać pytanie, bez zbędnych ironii itp. Fakt, można wszędzie spotkać kogoś, jednak dla osób które nie mają tego czegoś nie jest to tak proste by kogoś poznać.

Dzisiaj skończyłam 33 lata , jestem po rozstaniu i liczę na to że poznam kogoś fajnego. Patrząc wstecz, trochę żałuję że się związałam na studiach i 8 lat tkwiłam w bezsensownym związku, nie dając sobie szansy na poznanie tego odpowiedniego.
Masz przed sobą najlepsze lata, korzystaj z nich a miłość przyjdzie sama. Po studiach wkracza się w dorosłe życie i przychodzi moment stabilizacji finansowej, zdefiniowania kolejnych celów życiowych, kochana ile to ciekawych rzeczy można zobaczyć i zrobić. Zbieraj doświadczenie, właśnie do tych momentów będziesz wracać z uśmiechem na twarzy.

Wszystkiego najlepszego, dużo uśmiechu, braku kryzysów, spełnienia marzeń.

Nic nie powiemy. Twoja sprawa. Jeśli nie ciąży na Tobie widmo bycia starą panną, nie zrzędzisz z tego powodu - ciesz się życiem. Nigdzie, nawet w Konstytucji nie ma zapisu, że każdy człowiek musi koniecznie z kimś się związać. Póki co Tobie nie jest to pisane. Kiedykolwiek będzie? Nie mam papierów z wróżkarstwa.
Im więcej stwarzasz okazji na poznanie kogoś, tym większa szansa trafienia na tego właściwego, a nie od dziś wiadomo, że szczęściu trzeba pomagać.

Niesamowite i mają się całkiem dobrze