Ślub ma być w sierpniu,a on mówi że to może tylko przyzwyczajenie

Ewelina muszę powiedzieć że Ci zazdroszczę:( tego że idziesz do przodu, że dobrze Ci idzie. Życzę Ci wszystkiego najlepszego!
Ja muszę też zacząć układać życie bez tego, który miał być moim mężem (( Ale jakoś nie mogę sobie tego wyobrazić...

Kurcze Dziewczyny potrzebuje znowu Waszej rady :-) Tak jak pisałam z tym kolegą wszystko szło pięknie, co prawda powoli, ale szło, aż do dzisiaj, bo dzisiaj przyszedł tylko zwolnić się bo złamał nogę ehhh Nie żebym wykazała się jakąś specjalną elokwencją przy nim bo ten facet mnie peszy jak żaden i moje zachowanie utrzymuje się na równym, wysoko żałosnym poziomie (w sensie nigdy nie miałam problemów z nawiązywaniem znajomości, zwłaszcza z facetami, a jak jestem w jego towarzystwie to totalna pustka w głowie), więc zadałam mu dwa pytania na które odpowiedział i zwyczajnie zwiałam hehe No ale właśnie, wszystko to oznacza, że nie będzie go przez jakieś 4-6 tygodni(o to akurat nie zapytałam, ale chyba tyle się nosi gips?) więc tematy, które teraz miałam staną się już nieaktualne, pomijając już najważniejsze, że przez taki długi czas zwyczajnie nie będę go widziała, a co gorsza już bliska byłam zapytania go wreszcie o tą dziewczynę jakbyśmy spotkali się tam gdzie chodzimy, a tu znowu nic z tego. Nie mam do niego żadnego kontaktu poza pracą(tel, maila), za to wiem, który jest jego profil na nk(ale nie jest u mnie w znajomych), i tak się zastanawiam czy za jakiś czas nie napisać do niego z zapytaniem jak mu idzie leczenie, ale no właśnie: po pierwsze to nawet nie wiem czy on jeszcze tam zagląda, bo wiadomo już że nk odchodzi w zapomnienie, po drugie nie wiem czy w ogóle pisać, czy może dać sobie spokój i poczekać aż wróci i po trzecie czy to nie będzie za bardzo oczywiste że się nim interesuje(a tego wolałabym uniknąć, zwłaszcza jakby się okazało że jest zajęty),  a jeśli jednak napisać to co najlepiej, żeby to tak jakoś najbardziej "po koleżeńsku" zabrzmiało?
Kurcze stara baba, a problemy jak u nastolatki :-DDD

A więc czekamy, a może w tak zwanym między czasie nakreślę trochę sytuację - nasze poznawanie na "innym" gruncie rozpoczęło się z początkiem grudnia, kiedy zupełnie przez przypadek spotkaliśmy się w X(ośrodek rekreacyjno-sportowy). Do tej pory było jak pisałam, nasze kontakty ograniczały się do "cześć" i ewentualnie jakiś krótkich wymian zdania dot. jakiegoś projektu(chyba ze dwa razy zażartowaliśmy przy okazji) i to by było na tyle. Jak byliśmy w X to tak mnie zaskoczył swoją obecnością, że również szybko uciekłam z części wspólnej dla pań i panów i dopiero na koniec gdy się spotkaliśmy zadał mi pytanie o to jak było, ja odpowiedziałam i odwrót:-D On był wtedy z kolegą. A w pracy bez zmian: uśmiech(chociaż mam wrażenie, że gdy mówi mi cześć jak się spotykamy to zawsze patrzy dłużej niż normalnie w takiej sytuacji), cześć i tyle, w sumie to za bardzo okazji nawet na to nie było. Kilka dni później sama go zaczepiłam z zapytaniem o wyjazd jednodniowy w marcu organizowany przez naszą firmę i powiedział, że kilka osób od nich się wybiera i on też.
Później znowu spotkaliśmy się w X, tym razem był sam więc mieliśmy okazje porozmawiać(ale aż szkoda bo takich nerwów dawno nie przeżywałam i miałam wrażenie, że on też się trochę denerwuje, ale nie ma za bardzo co zawierzać mojej intuicji bo pół roku temu była zupełnie pijana). Później w pracy powiedzieliśmy chyba o jedno zdanie więcej niż zazwyczaj, jak to kumple z X ;-) Kilka dni później zapytał czy idę do X, na co odpowiedziałam mu, że nie bo nie mam z kim No po prostu genialna odpowiedź na jego pytanie, koniec końców wiem, że on też nie poszedł, więc dla ratowania sytuacji sama kolejnym razem wyszłam z propozycją, ale w dzień kiedy ja myślałam aby iść nie mógł, za to powiedział, że będzie dnia kolejnego. Więc spotkaliśmy się tam następnego dnia i był znowu z tym kolegą. Na całe szczęście dla mnie bo przy jego koledze odzyskałam rozum, zebrałam myśli i z 20 minut przegadaliśmy praktycznie o wszystkim(ja i ten jego kolega bo na tyle zostaliśmy sami) potem jak wrócił rozmawialiśmy w trójkę i było na tyle fajnie, że nawet nie wiem kiedy czas nam uciekł i trzeba było wracać do domu. I na tym zakończył się zeszły rok bo jeszcze wtedy w X powiedział, że idzie na urlop i wraca po Nowym Roku dopiero. No więc miałam idealny plan z początkiem tego roku, że może wreszcie coś dalej się rozwinie, i na tych wyjściach do X dowiem się czy w końcu ma tą dziewczynę czy nie(chociażby wypytując o sylwestra) i może wreszcie przestane się denerwować, a tu nic z tego bo pewnie przez najbliższy miesiąc czy półtora się nie spotkamy.
I stąd aby jakoś podtrzymać tą znajomość pomyślałam o tej nk, ale z drugiej strony mam wątpliwości ehhh

Ależ Teo ja wiem i to doskonale, tylko ciężko to w życie wprowadzić. Więc może lepiej, że przez taki dłuższy czas go nie będzie, to się trochę pozbieram "do kupy" :-) Śmiać mi się chce tym bardziej, że pierwszy raz mam takie problemy Inna sprawa, że po tak długim czasie bycia z jednym facetem i obracania się w sumie w tym samym towarzystwie przez cały ten czas(bo nawet jeśli miałam swoich kolegów, to znam ich już od dawna) zwyczajnie "oduczyłam się flirtować" z facetami, bo przecież nie było mi wolno(z szacunku do mojego faceta, a nie że mi zakazywał).  W związku z czym muszę się tego "nauczyć" od nowa, ale z tym facetem zupełnie mi to nie idzie :-) Więc tak sobie pomyślałam, że może chociaż tak na odległość spróbuje z nim porozmawiać, przynajmniej nie ucieknę od monitora :-D Ale mam wątpliwości jak wyżej opisane, jeszcze ewentualnie zastanawiałam się czy nie zapytać co u niego jego koleżanki z którą na pewno utrzymuje kontakt bo razem pracują, a mojej można powiedzieć znajomej, zamiast pisać na tej nk.

Kurcze spotkanie po 6 miesiacach ! Jak sie czujesz? Jestes gotowa na te spotkanie? Mam nadzieje, ze nie wroca Ci wspomnienia i uczucia do Twojego eks. trzymaj sie tam cieplutko Ewelinka!!

Witaj, po spotkaniu odezwij się.

Dziwnie, po tylu miesiącach dopiero kończyć długoletni- poważny związek.

Powodzenia.

Tylko jedna kwestia mnie zastanawia. Po co to całe "co mówimy znajomym"?? Od roku nie jesteście razem i to chyba oczywiste, że jeżeli ktoś Ciebie zapyta to mówisz, że się rozstaliście i tyle...
I nie trzymaj jego rzeczy. Odeślij mu kurierem na jego koszt.

Witam wszystkich:)

Odkryłem to forum parę dni temu , kiedy wpadłem na ten temat przeczytałem  cały  i postanowiłem sie zalogowac.
W sumie nie mam nic ciekawego do dodania oprócz tego co juz inne osoby tu napisały.Chcialem tylko powiedziec ze to niesamowitą historia i czytając ja za jednym razem całą ,można dostrzec jak autorka zmieniała swoje podejście nie tylko do chłopaka ale tez do miłości.
Ciesze sie ze sie Ewelinie udało tego dokonać i gratuluje ,teraz jest inną kobietą i moze kochać dojrzale a znalezienie odpowiedniego chłopaka to tylko kwestia czasu.

Pozdrawiam

Ps .
Ciagle mnie jednak zastanawia jaki był prawdziwy powód wycofania sie boyfrienda
?To taka ciekawość jak  podczas oglądania kryminału  i pytanie " kto był morderca? "
Na końcu w filmie zawsze mamy odpowiedź wiec moze kiedys i tak historia sie wyjaśni

Sekretarz mam podobne odczucia do Twoich także czytałam wątek jak już praktycznie był cały i widać jak bardzo autorka się zmieniła. Bardzo dobrze. Ja też jestem ciekawa co tkwiło w głowie eksa... Tak samo jak zastanawiam się co tkwi w głowie mojego...

Ewelina bardzo się cieszę, że to spotkanie tak się odbyło, że już nie bolało. Życzę Ci dużo szczęścia!!

Hej wszystkim!!!
ewelina102 bardzo Cię podziwiam i zazdroszczę Twojego podejścia do rozstania... U mnie mija 4 miesiące i nie powiem jest lepiej już, dużo lepiej niż na początku bo dużo zrozumiałam. Doszłam do wniosku że jest on syndromem typowego " Piotrusia Pana",...ale no właśnie... Nadal nie potrafię sobie poradzic z jedną rzeczą. A mianowicie z wyobrażeniem sobie mojego X z inną dziewczyną:( ta myśl mnie prześladuje.. Jestem cholernie zazdrosna jak pomyślę, że może przytula, całuje teraz inną, tak jak kiedyś mnie:( Nawet sobie nie wyobrażam jakbym go z kimś zobaczyła chyba bym zapadła się pod ziemię:( W dodatku jest przystojny i łapię się na tym, że porównuje innych chłopaków do niego:/ I nie mogę zapomniec.... Dziewczyny, czy też tak miałyście, macie???? Poradźcie mi coś...

Mam wielką nadzieję, że tak będzie Ewelinka, jesteś odważną dziewczyną od razu to widac. Ja byłam ze swoim chłopakiem ponad 2 lata nic nie planowaliśmy... a ty już miałaś wychodzic za niego za mąż i sobie poradziłaś pięknie..:) Co tam u Ciebie??? Wracają jeszcze jakieś wspomnienia?

Kolonia, Ciebie też podziwiam! Powiedz mi jak sobie z tym poradziłaś? Stosowałaś się do jakiś rad? Jak uporządkowałaś swoje myśli, żeby o nim nie myślec, nie tęsknic? Dla mnie to jest bardzo trudne:( I nadal ciągle tęsknie...

Wiem, że sama muszę chciec zapomniec i poszukac czegoś nowego, fajnego.. Staram się tak robic i czasem naprawdę mi się udaje:) Ale bardzo tęsknie za nim, czasami aż to boli:( Ty nie tęsknisz?? Jak sobie z tym radzisz, z tym, że był Ci tak bliski a teraz? Jak ktoś obcy:(

A ja się rozsypałam dzisiaj Mieszkamy już trochę osobno, w miarę dobrze się trzymałam, ale widzę że to tylko pozornie. Wychodziłam, śmiałam się... Teraz czuję, że potrzebuję samotności. Tak mi ciężko

Cześc Wszystkim:)
Droga Hekse dwa miesiące to ciągle bardzo krótki okres czasu, musisz dac o go sobie dużo więcej... a zobaczysz, że wszystko się ułoży:) U mnie już jest dużo lepiej, a było naprawdę  kiepsko.. Musisz porozmawiac ze swoim byłym partnerem. Określic jasno, że to jest zamknięty rozdział dla Ciebie i chcesz zapomniec o nim. Żeby nie pisał, spakował się i wyprowadził. Skoro to Cię rani, te jego ciągłe maile i powroty po rzeczy.

Ewelinka jest bardzo dzielna z takich osób należy brac przykład! Ale to wszystko zależy od naszej psychiki niektórzy radzą sobie szybko z rozstaniem, zapominają, umieją się zdystansowac a niektórzy dłużej dochodzą do siebie.
Apropo Ewelinka Co tam u Ciebie????

Hekse normalnie momentami jakby czytała o swoim byłym :-D Też biedak nie miał czasu  na spotkanie bo był strasznie zajęty hehe Pozbądź się go jak najszybciej ze swojego życia i zobaczysz jak dużo tacy ludzie z nas "wyciągają energii" i że po pewnym czasie naprawdę odetchniesz z ulgą, że jego już nie ma i że możesz zająć się tym z czego do tej pory rezygnowałaś, bo układałaś plany "pod niego'

A odpowiadając na pytanie Marty to tego kolegi, który mi się podoba ciągle nie ma w pracy i nie wiem kiedy wróci, ale w między czasie zupełnie przypadkiem nawiązała się rozmowa między moimi starszymi koleżankami i kolegami, którzy postanowili mnie z kimś wyswatać i uznali, że on najlepiej by do mnie pasował bo jest "miły i spokojny" facet hehe To oznacza też że jest wolny:) Ja powstrzymałam się od wszelkich komentarzy, ale nie powiem ucieszyłam się na wieść, o tym że nie ma nikogo. W między czasie jeszcze parę innych rzeczy się wydarzyło, może znowu bliżej coś opiszę za jakiś czas. A pewnie za jakieś 3 tygodnie czeka mnie kolejne spotkanie z byłym, mam nadzieję że i to szybko się zakończy.

Hekse irytujący ten Twój były. Najlepiej by od razu wszystko zabrał! Ja jakbym się wkurzyła, to chyba bym go sama spakowała, brrr. Ty Ewelinko też nie miałaś fajnie, facet tyle czasu kazał Ci czekać, ale dobrze, że to za Tobą. Wierze, że będzie to dla Was wstęp do czegoś lepszego, do lepszej historii.

Witam Was wszystkie

no nadal się trzymam, choć przychodzą czas od czasu i gorsze chwile i wspomnienia. Duże wsparcie znajduję w znajomych oraz w planowaniu sobie czasu: basen, squash, taniec czy fitness. Zapisałam się nawet do chóru , więc się spełniam. Ale nadal brakuje tego kogoś do kogo mogłabym zawsze zadzwonić i podzielić się wrażeniami. . . I nie musi to być on, bo jemu już nie zaufam. Umawiam się też z chłopakami, ale chyba zdecydowanie za wcześnie, bo za bardzo porównuję ich do byłego. Choć na początku pozytywnie mnie zaskakują bo przychodzą z kwiatkiem, czego mój były nigdy nie robił.

Rzeczy nadal nie zabrał, choć tydzień temu dzwonił, że chciałam się spotkać. Fakt prosiłam o spotkanie pod koniec lutego, aby przez miesiąc przemyślał sprawę i chciał coś naprawiać to może warto. Ale ja po miesiącu stwierdziłam, że ja nie mam już w duszy czego ratować, więc to spotkanie jest niepotrzebne. Miałam ogromną satysfakcję słysząc w jego głosie zaskoczenie, że nie chcę się spotkać.

Trzymajcie się dziewczyny, cóż trafiłam gdzieś na tekst w stylu, że jemu już na tobie nie zależy, więc dlaczego za nim płaczesz. On już o mnie się nie martwi, więc po co ja mam się o niego martwić? I tego się mocno trzymam.

Dobrej nocy

Nie napiszę, że było super łatwo i świetnie - przez pierwszy miesiąc albo dwa zastanawiałam się po jaką cholerę się tu przeniosłam i gdyby nie to że mam darmowe rozmowy z rodziną to pewnie cała wypłata szłaby na rachunki telefoniczne:-D Ale zdecydowałam się na taki krok i postanowiłam, że jakoś dam radę. Moje przeniesienie zbiegło się jeszcze w czasie z czekaniem na decyzję Jaśnie Pana, który zresztą tylko raz pofatygował się mnie w tamtym czasie odwiedzić i to na krótko, więc musiałam sobie jakoś radzić z tymi wszystkimi huśtawkami nastroju, jakie z całą pewnością znasz. Teraz kiedy już przynajmniej to mi minęło, to czego najbardziej mi tu brakuje to właśnie znajomi, zwłaszcza, że z moimi można przysłowiowe konie kraść. I tak, nadal po tych kilku miesiącach są dni kiedy czuje się samotna chociaż staram sobie czymś zajmować czas. Póki co mam jedną koleżankę z poza pracy, ale ona większość czasu jest w delegacjach więc zostają mi jak na razie znajomi z pracy, co prawda przez ten cały czas dopiero dwa razy gdzieś wyszliśmy, ale i tak nie jest źle:)

Także Kocurku uszy do góry, po deszczowym dniu zawsze wychodzi słońce i pamiętaj, że Twój były narzeczony nie jest wart ani sekundy Twojego czasu:) Może jeśli lubisz a jak nie to może się przekonasz do kabaretów, jest ich dużo w sieci a potrafią zająć czymś innym myśli, albo jakieś śmieszne komedie czy seriale, a w najgorszym wypadku zawsze pozostaje czekolada :-D I przynajmniej masz powód aby potem ruszyć na siłownie albo basen, a tam zawsze jest pełno ludzi :-)

Dobre rady. Mnie np zawsze kabaret rozbawia, także seriale komediowe typu "Miodowe lata", niektóre komedie. Wyjść do ludzi- tak, tak, bycie samemu w takich chwilach może nasuwać głupie myśli, może być po prostu bardzo trudne. Trzeba wyjść i zobaczyć, że bez tego faceta też może być fajnie i na nim świat się nie kończy .
I na pewno każda z Was ma gorsze, lepsze dni,ale powoli, powli, na pewno będzie coraz lepiej .

Ewelinko ciesze sie, ze sie lepiej trzymasz. Tamten chlopak byl troche dziwny, mial byc slub nagle sie rozmyslil.. szkoda wracac do tego co bylo. Widze, ze jestes silna kobieta i znakomicie sobie poradzilas z rozstaniem. Rok minal a Ty tryskasz humorem i trzymasz sie bardzo dobrze!! :-)

Wszystkiego Najlepszego z okazji Dnia Kobiet! Rozumiem, że to boli, że np w ten dzień ukochany nie złoży życzeń, że doskwiera to, że obok nie ma ukochanej osoby, ale jesteście tak wspaniałe babki, że na pewno tabun wielbicieli będziecie miały . A dzisiaj rozpieszczajcie się na maksa, nie żałujcie sobie niczego, spędzcie ten dzień tak, byście były zadowolone. Lubicie zakupy? Idźcie na nie. Kino? Można pójść z koleżanką. A może domowe spa? Jest wiele możliwości.
Pozdrawiam .

Hej Dziewczynki!
Jak się u Was sprawy mają? Ewelinka, jak sytuacja z kolegą???
Chciałabym podzielic się z Wami pewnym wydarzeniem... Otórz w sumie już ładnie sobie wszystko poukładałam, nie myślałam o byłym i było ok. Owszem czasem jeszcze czasem pomyślałam, czasem coś mi się przypomniało ale nie za często. Aż tu nagle koleżanka mnie informuje, że widziała go z dziewczyną jakąś. Zdawałam sobie sprawę, że może kogoś miec, ale tak mnie ta wiadomośc zabolała, rany się podklejały:/ Ale najbardziej zabolało mnie to jaka ta dziewczyna... Jakaś wymalowana, farbowana, w mini i kaberetkach, dekolt do pępa, do tego w sportowej kurtce, szpilki plus biała torebka... Strój zupełnie inny od mojego. Ja ubieram się dosyc elegancko... Tak mnie zabolało, to, że zamienił mnie na taką.... Jestem pewna, że ja już go nie kocham, nie po tym jak się zachował,co pokazał swoim zachowaniem na co poleciał....aż żal mówic.. Ale jednak bardzo mnie to zabolało, sama już nie wiem dlaczego????

Wiesz Marta, nie wiem czy Dziewczyny się tutaj zgodzą ze mną, ale wydaję mi się że to zupełnie naturalna reakcja. Do tej pory to był Twój facet, i wydawało Ci się że to już na zawsze, a tu niestety się rozstaliście, i chociaż Twoje uczucie do niego przygasło(wypaliło się) to jednak gdzieś tam w Tobie jakiś sentyment, wspomnienia pozostały(w końcu mówili nam, że jesteśmy tymi jedynymi ehh) i stąd ta zazdrość(podejrzewam, że odczułabyś ją w mniejszym stopniu gdybyś teraz była w nowym związku). Ale to tak jak i ten czas godzenia się, że to już koniec, w końcu przejdzie i kiedyś staniesz się zupełnie obojętna. Ja podejrzewam, że też poczułabym jakieś ukłucie zazdrości jakbym zobaczyła swojego byłego z nową dziewczyną. Takie życie. Grunt to iść do przodu:-)

A co do mnie to dochodzę do wniosku, że im więcej czasu upływa tym bardziej nie wiem czego właściwie chcę. Bo jak zrozumieć taką sytuację - na początku pracy, mniej więcej w tym samym czasie co poznałam tego kolegę(od zauroczenia;) )poznałam jeszcze kilku innych chłopaków, ale bardzo szybko okazywało się z ich rozmów z moją koleżanką, że są żonaci i dzieciaci. Wśród nich przyszedł kiedyś do nas pewien chłopak(nazwijmy go X), który w porównaniu z tym kolegą powyżej od razu wpadł mi w oko, nie miał obrączki więc dobrze się zapowiadało na bliżej nieokreśloną przyszłość:D (jako że był to czas gdy nastała między mną, a byłym ta świetna cisza na linii i już wtedy czułam, że to koniec, ale z drugiej strony miałam dość facetów na dłuższy czas, więc jakoś specjalnie się nie starałam zapoznawać czyt. generalnie nie włączałam się do ich rozmów), do tego chyba podczas jego drugiej wizyty koleżanka zaczęła wypytywać go o dzieci i jakąś kobietę, więc uznałam, że to kolejny niechlubny przypadek gościa, który nie tak długo po ślubie nie nosi obrączki, więc zupełnie dałam sobie spokój z ewentualną próbą bliższego poznania.
I tak trwało to aż do około połowy stycznia(w tym czasie właśnie poszedł na 'urlop' tamten kolega), a my z tą koleżanką i z X pojechaliśmy na obiad, na którym to dowiedziałam się, że on wcale nie ma żony ani dzieci, a przez ten cały czas rozmawiali o jego siostrze i jej dzieciach. Jakoś przy kolejnym takim wyjściu zostaliśmy sami z X w kawiarni i w sumie przegadaliśmy ze trzy godziny. Umówiliśmy się na kolejne takie wyjście, bez konkretnej daty(ja miałam wg umowy pierwsza się odezwać w tej sprawie), ale przez wiadomo kogo zwlekałam z tym wyjściem.

No i teraz ostatnie wydarzenia- znudzona już czekaniem na powrót tego kolegi, wreszcie zagadałam z X na temat tego wyjścia(przez ten cały czas rozmawialiśmy kilkukrotnie, ale tylko w pracy) i on od razu się zgodził więc się umówiliśmy w weekend(w sobotę), chociaż nawet zaczęłam kombinować, że może lepiej jeśli pójdziemy w jakiejś grupie, bo póki co te nasze spotkania traktowałam jako czysto koleżeńskie. Ale koniec końców wyszło, że mieliśmy iść sami. A tu w piątek w pracy pojawił się ten na którego czekałam, mijaliśmy się ze cztery razy na korytarzu, ale nie było możliwości porozmawiać, więc tylko zamieniliśmy z jedno zdanie w przelocie(plus, że wreszcie po takim czasie nie "głupieje" na jego widok ) i wymienialiśmy się uśmiechami. A wieczorem niespodziewanie natknęłam się na niego w centrum do którego chodzę. Jak mnie zobaczył to się uśmiechnął i zrobił miejsce obok siebie abym usiadła. No więc się przysiadłam i zaczęliśmy rozmawiać, chyba posiedzieliśmy tam trochę dłużej niż zwyczajnie, ale też nie rozmawiało mi się z nim tak dobrze jak np. z X, za to w momentach ciszy(bardzo krótkich) to on ciągnął dalej temat, albo zagadywał o coś nowego. Później każde poszło w swoją stronę i już przy wyjściu się nie spotkaliśmy. A ja po powrocie do domu oczywiście zaczęłam żałować, że się umówiłam z X ehh Ale w sobotę się spotkaliśmy i znowu było fajnie(chociaż myślę, że zrozumiał, że traktujemy to wyjście jako koleżeńskie), no i znowu powtarzał, że musimy się częściej spotykać i generalnie zapraszał mnie do siebie w niedzielę żeby pokazać mi pewne mistrzostwa(ale to już inna historia). Nie zgodziłam się, ale powiedziałam, że może przy kolejnych wpadnę zobaczyć.
A w niedziele musiałam się nieźle nakombinować, żeby się nie złamać i do niego jednak nie pójść, bo wiedziałam, że będę później żałować jeśli pozwolę sobie, aby nasza znajomość "przyspieszyła"(bo wiem też że mu się podobam), a zanim nie upewnię się, że z tamtym kolegą nic nie wyjdzie. Ale było ciężko, więc przynajmniej z nim popisałam smsy. A dziś nie widziałam ani jednego ani drugiego, i dziś cieszę się, że jednak nie pojechałam.

No i powiedzcie Mi Dziewczyny czy to jest normalne? Czuje się jak dziecko, które chce mieć ciastko i zjeść ciastko. Kompletnie jestem niezdecydowana co robić. I najlepiej jak ich nie widuje, bo przynajmniej mam spokój:) A żeby było śmieszniej coraz częściej zaczynam myśleć, że właściwie to póki co nie chcę żadnego chłopaka ehhh Miała tak któraś z Was?

Witam!!!! tak jak czytam jakie problemy macie ściska mnie w gardle,bo mój nażeczony z którym jestem już 8 lat, 2 miesiące temu powiedział mi,że nie wie czy mnie kocha i że ma te wątpliwości juz od 3 miesięcy(a przez cały czas mówił,że mnie kocha).Potem to odwołał,ale wciąż nie mogę sobie z tym poradzic. Boję się ,że znowu wpadnie i powie mi to samo. Mówię mu że potrzebuje ciągłych zapewnień,ale on tego nie rozumie. Boje się że wpadne w depresje. Cały czas ściska mnie w gardle i chce mi się płakac. Moimi najgorszymi obawami jest to,że przeze mnie nasz związek się rozpadnie bo nie umiem zapomniec:(

Ewelina ciekawie porobiło się z tymi facetami u Ciebie Myślę, że wszystko się wyklaruje, tylko potrzeba czasu. Ale tak jak mówisz- takie związki w firmie... Wszyscy śledzą z zaciekawieniem.

Ja nie za bardzo sobie radzę z rozstaniem. Tzn w pn był dół i wrócił dopiero dzisiaj. Środek tygodnia jakoś zleciał, ale czuję tą samotność i pustkę. Wiem, że na to też potrzeba czasu, ale przeraża mnie myśl, że tak bardzo go kocham i mogę się po tym nie podnieść. Boję się, że po prostu ani się nie zakocham ani nie zaufam Wiem, że nie ma co wybiegać w przyszłość aż tak, ale chciałabym żeby było mi łatwiej... Jestem wrażliwa i strasznie to wszystko przeżywam;(

Marta, kocur i jak u Was? Mam nadzieję, że te gorsze dni już za Wami:) Co prawda zbliża się chyba jakieś wiosenne przesilenie bo wokół sporo osób wpada w gorszy nastrój, ale przynajmniej można się cieszyć, że pogoda chociaż wróciła:) Ja ostatnio nawet prawie miałam wyskoczyć z propozycją, żeby na planowane majowe spotkanie z chłopakami zaprosić mojego byłego jeśli będzie chciał(tzn. żeby oni go zaprosili, bo spotkanie nie u mnie), ale w ostatniej chwili się powstrzymałam. Chyba to jeszcze mimo wszystko nie najlepszy pomysł, ale plus jest taki, że zaczynam już o nim generalnie dobrze myśleć:)
Marta a co do znajomego to wiesz, może akurat to nie ten, może właśnie potrzebny Ci nieznajomy, który zawróci Ci w głowie i wybije porównania

A u Ciebie Klaudia coś się poprawiło/wyjaśniło? :-)

Z myśli to się go tak łatwo nie pozbędziesz, na to w sumie nie ma się wpływu, ale ważne jak będziesz o nim myślała. Jeśli będziesz rozmyślała o nim jak o 'stracie' to pewnie jeszcze sporo Ci zajmie nim "się wyleczysz", więc staraj się jak juz wielokrotnie pisałam myśleć, o tym jak Cię zranił i odganiaj od siebie wszystkie sentymentalne wspomnienia. I myśl o przyszłości, coś sobie zaplanuj i się tego trzymaj. Chociaż pewnie samotność jeszcze nie raz Cię dopadnie ehh
Co do spotkania z chłopakami to nic specjalnego:D Po prostu spotykamy się paczką ze studiów i ruszamy na podbój knajpek:) A że będę tam prawdopodobnie jedyną dziewczyną to wyjątkowo tym lepiej chociaż żaden romans z tego z całą pewnością się nie wykroi(za dobrze się znamy;) ) A z miesiąc później dla równowagi mam spotkanie tylko w damskim gronie, więc już nie mogę się doczekać:)

A co do eks to nie wiem czy ma kogoś czy nie. Wspólni koledzy nie poruszają jego tematu, a on sam nic nie mówił. Wiadomo, że wolałabym aby nie miał dopóki ja też sobie kogoś nie znajdę, ale kto go tam wie A odpowiadając na Twoje pytanie to gdyby się ładnie postarał to wybaczyć bym wybaczyła, ale wrócić już nie, bo nie potrafiłabym już mu zaufać, że nigdy więcej nie wykręciłby mi takiego numeru. A bez zaufania związek nie ma sensu, a żyć w ciągłym stresie nie zamierzam. Zresztą nawet nie wiem czy potrafiłabym na nowo się w nim zakochać(chociaż mówią, że jak raz się udało to i drugi się uda;) ).

Co do horyzontów to nadal gdzieś tam przewija się ta dwójka z pracy(z tym pierwszym znowu mam fajny kontakt,a ten drugi chce się umówić, ale jak na razie zbyłam go na jakieś trzy tygodnie bo rzeczywiście w tym czasie nie mogę, a chodzi o weekendy, w które wyjeżdżam, inna sprawa, że nie tak łatwo się kombinuje jak dwie strony podchodzą inaczej do tych spotkań: koleżeństwo-randka, i pewnie prędzej czy później będzie musiało dojść do jakiegoś zgrzytu, no chyba że się zdecyduję i zaryzykuję ten romansik w pracy hehe), ale generalnie mam nadzieję, że poznam kogoś fajnego na jakimś innym gruncie:)

"Hmm kurcze Ewelinka ale by nam się przydali jacyś fajni przystojniacy, którzy zawrócili by nam w głowach, coo?? ;D Ale tez za przystojny to nie dobrze hehe" - dobrze powiedziane :-D
A co do ostatniego zdania to przypomniałaś mi o takim jednym moim byłym chłopaku Właśnie jego wygląd był głównym i chyba jedynym powodem mojego z nim zerwania hehe(to był mój pierwszy i jedyny chłopak przed eksem) Nie wiem jak dla innych dziewczyn, ale dla mnie było to wkurzające jak gdy szliśmy ulicą wszystkie laski się za nim oglądały(bez względu na wiek) i nawet część facetów :-D Za pierwszym razem byłam trochę zaskoczona, za drugim chciało mi się śmiać, ale przy trzecim spotkaniu włączyła mi się czerwona lampka. Więc jeśli dobrze pamiętam po czwartej randce z nim zerwałam bo doszłam do wniosku, że przy takim chłopaku to ja w przyszłości więcej czasu stracę na zamartwianie się czy jakaś kobietka się na niego akurat nie rzuca niż na cieszeniu się ze związku. Wojtuś(bo tak miał na imię) jeszcze przez rok do mnie równo co miesiąc pisał, abym dała mu szanse bo nie rozumie mojej decyzji(oficjalny powód-nie nadajemy na tych samych falach-chociaż bardzo dobrze się dogadywaliśmy), aż zgubiłam telefon i kontakt się urwał. Tak więc gdzieś w starych albumach zostało mi po nim tylko zdjęcie i fajne wspomnienia i nadzieja, że znalazł dziewczynę, która poradziła sobie z tym "problemem" :-D Bo to był fajny facet, tylko za ładny jak dla mnie hehe

I jak dziewczynki po Świętach? Mam nadzieję, że u Was już dużo lepiej:-) Powoli zbliża się majówka i w związku z powyższym już miałam wpaść w gorszy nastrój, że nie mam z kim na nią jechać, jestem samotna itd., ale przypomniałam sobie, że z moim byłym w sumie też nigdzie w tym czasie nie byłam i przeszły mi czarne myśli Taka pokrętna logika No i zadzwoniłam do koleżanki i pewnie wpadnie do mnie na te kilka dni to gdzieś pochodzimy, bo niestety ona nie może sobie pozwolić na wyjazd ehh ale i tak zamierzamy nieźle się bawić :-)

A wracając do tematu panów z pracy: ten drugi rzeczywiście wreszcie odważył się i zaprosił mnie na randkę (sms-em hmm), ale odpisałam mu, że póki co w grę wchodzą jedynie koleżeńskie spotkania, bo na razie nie chcę się z nikim umawiać i o dziwo nie obraził się, a wręcz przeciwnie w tym lub przyszłym tygodniu idziemy na koleżeńskie piwo(tak na marginesie to jednak trochę denerwuje mnie to, że to ja muszę inicjować nasze spotkania(poza tą ostatnią propozycją), bo on jakby się mnie wstydzi czy coś- nie wiem, na wyjściach zachowuje się normalnie). A z tym pierwszym dużo częściej spotykam się w tym ośrodku, nawet mam wrażenie, że przychodzi specjalnie wtedy gdy tam jestem(ja chodzę jak chodziłam na początku a to on zmienił dni swojego przyjścia) tyle, że zawsze z kolegą, co w gruncie rzeczy jest dobre bo mam lepszy "kontakt" z tym kolegą niż z nim (jakoś chociaż się staramy nie mamy łatwości "w rozmawianiu", jakby brak wspólnych tematów, chociaż jest bardzo dużo rzeczy które nas łączy; niemniej jednak z każdym spotkaniem jest lepiej). A teraz najlepsze: za dwa miesiące z grupą z pracy wyjeżdżamy na szkolenie i będą oni obaj plus taki jeden chłopak, z którym próbowali mnie wyswatać na jednej z imprez jakiś czas temu. Żaden z nich nie wie, o tym drugim(widywaniu się i spotykaniu), a ten trzeci ze względu na treść jaką przekazała mu jedna ze "swatek" myśli, że mi się podoba, na szczęście jest jeszcze bardziej nieśmiały niż 'kolega od piwa' :-D
A więc jeśli do tego czasu u nich nic prywatnie się nie zmieni ani u mnie może być ciekawie :-)

Ps. ostatnio mam ochotę spotkać się z moim byłym i porozmawiać tak zwyczajnie, bo coraz bardziej brakuje mi tu osoby, z którą tak dobrze mi się rozmawia - a czy to może oznaczać, że jestem skłonna mu wybaczyć, bez żadnych starań z jego strony? Sama nie wiem. Żadne uczucia względem niego na pewno się nie odradzają.

Ewelina przeczytałam całą Twoją smutną historię ze ślubem, który sie nie odbył i facetem który nie wiedział czego chce. Zastanawiam się jak Ty dałaś radę przeżyć te huśtawki nastroju. ....Mnie to wykańcza. Raz mam lepszy dzień i już się cieszę, że daję radę i panuję nad swoim życiem a potem przychodzi taki dół...że dna nie widać. Raz kasuję jego numer a za jakiś czas dzwonię, żeby usłyszeć głos...To jakaś paranoja. mam wrażenie, że chyba mi potrzebny psychiatra. Jak odzyskać równowagę?!i czemu tylko czas leczy rany a nie jakaś pigułka z apteki ;(

Hej Dziewczyny!
Ewelina jak tam nastrój?? Przeczytałam jednym tchem Twoje ostatnie wydarzenia i powiem, że wyjazd służbowy zapowiada Ci się baardzo ciekawie hehe:) Strasznie zazdroszczę Ci tego entuzjazmu naprawdę:) Podziel się nim troszkę plisss:)
A tak w ogóle żaden z wymienionych chłopaków nie ma u Ciebie szansy???

I jak doszło do spotkania z byłym??  Do mnie były nie odzywa się nic a nic. Nawet życzeń na urodziny mi nie wysłał:( Udowodnił jaki jest... Za grosz przyzwoitości. A najgorsze jest to, że zdarzają się takie chwile, że brakuje mi go. A może po prostu kogoś bliskiego, kto mnie będzie kochał i ja jego? Czasem wydaje mi się, że nikogo takiego już nie spotkam:(