Ślub ma być w sierpniu,a on mówi że to może tylko przyzwyczajenie

No moje Drogie, moja sytuacja zawodowa zmieniła się na tyle, że zamieszkam bliżej niego(to chyba będzie z jakieś 40 km), ale zawsze to mniej niż teraz i zobaczymy jak to będzie. W ciągu dwóch tygodni się tam przeprowadzam, ale moim głównym planem jest skupienie się teraz na pracy, a dużo nauki przede mną więc chociaż wypełnię sobie szczelniej ten czas. Trochę śmiać mi się chcę jak sobie pomyśle, że i tak miałam się tam przenieść po ślubie i mieliśmy tam dopiero jakoś wszystko poukładać, żeby było dobrze(dojazdy do pracy itd.), a teraz może się okazać, że się przeniosłam do zupełnie obcego miasta i zostanę tam sama a ja najbardziej martwię się o to, że nie będę miała z kim na kawę wtedy chodzić hehe
Póki co muszę znaleźć jakiś pokój, a szukam już od pewnego czasu i nic konkretnego nie ma, a sama na mieszkanie nie mogę sobie pozwolić

truskaweczka19  zrobiłam to wtedy raz chyba z czystej potrzeby dowartościowania się chociaż na chwilę, bo po tej całej sytuacji moje poczucie własnej wartości osiągnęło stan poniżej zera(no skoro on mnie już nie chce itd.), pomogło więc ok, chociaż normalnie takie zachowania facetów mnie bardzo irytują, a jeśli jeszcze widzę jak kolesie, którzy idą ze swoimi dziewczynami bezczelnie oglądają się za innymi to mnie szlag trafia, chociaż nie jestem ich kobietą, bo to dla mnie jest brak szacunku, i dlatego u swojego faceta czegoś takiego nie toleruje i nie tolerowałam(mówię tu o takich typowo "samczych" spojrzeniach, a nie jak ktoś zerknie, czy zwyczajnie patrzy w stronę jakiejś ładnej dziewczyny, tylko wiecie takie "zrobiłbym ją tu i teraz" i najlepiej jeszcze jakiś głupi komentarz do tego), a jeśli o mnie chodzi to mnie też w zupełności wystarczy jeśli podobam się tylko mojemu facetowi.

Co do tej przeprowadzki to powiem tak, nie za bardzo wierzę aby coś się zmieniło, i nawet ostatnio rozmyślałam o tym żeby jednak z tego względu tego nie robić i zostać tu gdzie mam znajomych i rodzinę, ale w mojej okolicy, chociaż niby Kraków nie ma zwyczajnie pracy chociażby trochę zgodnej z moim zawodem(a jak jest to wymaganie takie, że powinnam była zdobywać doświadczenie najlepiej już w liceum), a bardzo chciałabym w nim pracować, oczywiście szukałam jej i tu i tam, jednak więcej tam było ofert pracy i tam udało mi się dostać więc zdecydowałam się, że tam wyjadę. I tak jak mówię, kiedy w końcu przeprowadzę się bliżej niego może okazać się, że już nie mam po co, ale o ile wcześniej chciałam tylko ze względu na niego to teraz chcę przede wszystkim dla pracy, a prywatnie jak mi się życie ułoży to zobaczymy(a nuż tam spotkam jakiegoś fajnego chłopaka:) ).

Też mi się tak wydaje i to raczej świadczy, że nic z tego już nie będzie. Teraz jak się spotykamy to ktoś patrzący z boku nigdy nie domyśliłby się, że coś między nami jest nie tak, to zwykle on pierwszy bierze mnie za rękę, przytula, ale tak od siebie czuje, że może to jest bardziej przyjacielskie, kiedyś nie zwróciłabym na to uwagi, bo dla mnie jest to pewien naturalny etap, ale wydaje mi się, że może jemu brakuje tego co było na początku, a do tego raczej już nie wrócimy. Ale tak jak sobie obiecałam staram się już tego nie roztrząsać, i żyć "tu i teraz" jeśli chodzi o nasz związek, czyli nie oczekuje, że on nagle padnie na kolana i wyzna, że jednak mnie kocha i przeprasza, nie myśle o nas przyszłościowo, bo nie chcę się później rozczarować. Wiem, że może dziś tak będę mówić a czas zweryfikuje moje słowa, ale chciałabym jeśli się rozstaniemy, aby to było raz na zawsze, bez powrotów i odgrzewania bo to w znakomitej większości przypadków i tak nie wychodzi. A do tego potrzebuje odzyskania w pełni swojego życia, i złapania równowagi bo jak już dawno pisałam, właściwie wszystkie plany i nadzieje uzależniałam od niego(no bo w końcu mieliśmy wziąć ślub). I to jest to co teraz robię, skupiam się na tym co chcę robić w przyszłości, jak ją widzę ale nie uczuciowo tylko zawodowo, a to że on ciągle gdzieś tam jest z boku daje mi pewną siłę, bo w przeciwnym razie zapewne szybko bym się rozsypała psychicznie, bo ciągle go kocham, ale jak to ktoś kiedyś powiedział 'każdego dnia jakby trochę mniej' a trochę bardziej siebie(no nie dosłownie, ale mam nadzieje, że wiesz o co mi chodzi:) ).

Witaj tajemnicza lady
Twój wątek wydał mi się bardzo znajomy, więc zapisałam się na forum. Z moim facetem też tak było, ciężko mi zrozumieć, czemu faceci są czasem tacy pokręceni, a my kobiety wierzymy w ich dobre i szczere intencje. Ehhh nie mam siły się rozpisywać, ale krótko mówiąć powiem, że miał być ślub, a on przed ślubem, że ma wątpliwośći, a do tej pory był taki pewien...
Mam nadzieję, że jeszcze popiszecie dziewczyny w tym wątku. Jakoś nie czuję, żebym sobie z tym poradziła, pewnie dlatego, że jesli się kocha, to nie jest tpo takie proste.... samo życie

ewelina102 no właśnie , jak tam sytuacja?

skowronek83, napisz coś więcej. Zrezygnował całkowicie ze ślubu?Co jest obecnie między Wami?

skworonek83 ile byliście razem? Kto wyszedł z inicjatywą ślubu i po jakim czasie? Czy były zaręczyny? Ile macie lat?

Czasem faktycznie może najść wątpliwość, myślę ze to nie dotyczy tylko mężczyzn, ale i kobiet. Czasem są to decyzje zbyt pochopne, pod wpływem emocji z naciskiem ze strony rodziny itd .

Swoją drogą mam wrażenie, że za tym stoi inna kobieta. Czy narzeczony/ chłopak pracuje- są tam jakieś kobiety? stał się nieobecny> zamyślony ? nieswój?
Jeśli tak- jakie to klasyczne.....

A z poprzednią długo był w związku? Ona zwiała przed ślubem -rozumiem, że ze swojego powodu?

Swoją drogą szybko ma wątpliwości, u mnie o decyzji ze ślubem było zawieszenie - ale po 7 latach związku. Z tym , ze to tez on się oświadczył (po 5 latach) była niespodzianka i cudowny czas. I nagle przy  terminowym projekcie, przy nawale pracy ( cóż za klasyka) on, nie że mówi, że nie chce być ze mną. Tego nie powiedział nigdy, ale , że nie wie co ze ślubem. Dodam , ze nigdy nie naciskałam, bo samej mi się nie chciało tego załatwiać, było super jak było. Ale wiesz usłyszeć coś takiego to nic przyjemnego. Dla kogoś nic, dla mnie to było wtedy straszne.

Ale wiesz co jeszcze zauważam , że często przy tych wątpliwościach pojawia się doradca "przeciwnej" płci. U mnie, zasiała wątpliwość pytaniem, ze jesteśmy tak długo a ślubu nie bierzemy itd. A nie braliśmy ot tak po prostu , naprawdę, byliśmy zaręczeni , to wydawało się oczywiste , ze to ustalimy. I wtedy on zaczął "dumać". Ech...klasyka. Nie odszedł. Nie poddał wątpliwości naszej miłości. Żałował wszystkich słów i niedopowiedzeń. Ale cośtakiego to nic miłego ( delikatnie rzecz ujmując).

I tu sie zgadzam z kolezanka. Sluchaj ja z kolei bylam w tej samej sytuacji tylko bardziej w polozeniu twojego partnera. Za tydzien powinnam brac slub (6 sierpnia) ale to nie mialo sensu poprostu kochana czasami jest tak ze lepiej obudzic sie za pozno niz wcale - ciesz sie ze to przed slubem bo po co pozniej wam nieprzyjemnosci typu rozwody, dzieci ktore musialy by patrzec na rozpadajaca sie rodzine...
Nie zamierzam popierac twojego partnera wole pozostac na gruncie neutralnym ale dobrym pomyslem jest rozstanie. Nie lam sie jeszcze wszystko sie tak dobrze ulozy ze bedziesz smiala sie z tych dni

Przykro mi, że spotkało cię coś takiego... myślę, że musisz dać sobie i jemu trochę czasu żebyście przekonali się czy naprawdę jedno za drugim zatęskni czy nagle okaże się, że możecie jednak bez siebie żyć. Poza tym nie ma się co spieszyć, bo nawet jeśli teraz załagodzicie sprawę to może się okazać rok po ślubie, że jednak to nie to.

W takim razie mam nadzieje, że spędzisz ten tydzień nie na rozmyślaniu o swoim facecie tylko na dobrej zabawie:)

A ja dziś mając już dość tych psychicznych huśtawek jakie sobie ostatnio fundowałam(tak sobie myśle, że chyba duży udział w tym miały te opowieści koleżanek z pracy o ich ślubach, mężach, dzieciach itd.) zadzwoniłam do niego i odbyliśmy bardzo długą rozmowę. Może to co zaraz napiszę wyda się osobie patrzącej z boku strasznie dziwne, ale co poradzić, to jest to w czym się teraz znajduje.
Ustaliliśmy(a właściwie ja ustaliłam, bo on głównie wtedy milczał ale miała to być forma potakująca), że z nas jako pary już bankowo nic nie będzie no i w związku z tym powinniśmy się spotkać i jakoś to zakończyć, zwłaszcza, że oboje nie chcemy robić tego przez telefon a po drugie, chcę od niego usłyszeć wprost dlaczego do tego doszło, i to co powyżej(bo do tej pory nie miał odwagi tego powiedzieć lub mówił, że nie chce tego mówić, bo wie jak bardzo mnie zrani). A on pod koniec stwierdził, że musimy się spotkać i porozmawiać, ale bez rozmów o przykrych rzeczach tj. nie zrywając na najbliższym spotkaniu, bo:
a)uważa, że nie jestem jeszcze gotowa abyśmy się rozstali(no ku..wa nie jestem, ale mam już też dość takiego "związku")
b)nie chce mi mówić tego wprost co i tak wiem, bo naprawdę nie chce mnie ranić(albo mówiąc inaczej nie może patrzeć na mój smutek)
c)nie wie co miałby jeszcze powiedzieć dlaczego do tego doszło poza tym co już powiedział(czyli tak w sumie to nic, bo o ile pamiętam to jedyna konkluzja to była taka, że sam nie wie jak to się stało, ale zaczął mieć wątpliwości co do tego co czuje, walczył z tym ale się nie udało) więc niczego nowego nie usłysze(nowe to będzie to, że może wreszcie powie mi to w cztery oczy)
d)no i on nie chce decydować w jakiej formie to zrobimy, bo chce żeby to było najlepsze dla mnie rozwiązanie(chodzi tu o to czy zrywamy tak zupełnie kontakt od razu, czy powoli go ograniczamy; on w sumie nie chce go zrywać zupełnie ale dostosuje się do mnie jeśli ja wybiorę taki sposób; tak już dziś powiedział bo ostatnio powiedziałam, że chyba inaczej bym nie umiała, bo wtedy to on w ogóle nie brał takie opcji pod uwagę).

No a po całej rozmowie powiedział, że zadzwoni jeszcze późnym wieczorem, a dzwonił przed chwilką, mówiąc że później też zadzwoni, coś tam mi poopowiadał z dnia dzisiejszego. A ja na tyle o ile go znam, a wydaje mi się że bardzo dobrze wiem, że zrobił to teraz bo czuje się winny znowu mojego płaczu i tego, że mnie tak rani i dla pocieszenia sam siebie chciał, usłyszeć że już mi lepiej. I to też jest główny powód dla którego on tak kręci i jak z niego nie wyciągnę to nie powie wprost jak wygląda sytuacja. W tej pierwszej rozmowie, gdy mu powiedziałam, że skoro on nawet tak naprawdę nie chciał próbować ratować tego związku bo ciągle się asekurował to znaczy, że nigdy mnie nie kochał tylko co najwyżej był zauroczony, a potem mu przeszło, na co on mówił, że nie wolno mi tak mówić, bo wszystko co wtedy mówił było prawdziwe i on to tak czuł. Ja mu więc kończąc jeszcze o tym w tej rozmowie sprzed chwili powiedziałam, że w takim razie skąd pewność, że teraz to co czuje jest prawdą, że może okaże się za jakiś czas, że znowu się mylił co do wygaśnięcia swoich uczuć, a on na to że to jest prawdopodobne, ale to jest to co teraz czuje, i nie chce żebym robiła sobie nadziei, a potem z  tego powodu płakała czy się smuciła.

A mnie to zostawia w takiej sytuacji, że nie wiem które rozwiązanie wybrać, myśle nad trzema:
a)zerwać już całkowicie kontakt
b)zerwać kontakt na np. miesiąc a po miesiącu w razie stwierdzenia, że to jest dla mnie za trudne spróbować go utrzymywać w ograniczonym zakresie, aż z czasem nie będę czuła potrzeby porozmawiania z nim
c)ograniczyć go do np. jednej rozmowy na tydzień, a jak się nie da to przynajmniej na trzy dni i z czasem może jakoś jak w punkcie drugim samo to się urwie???

Przypominam, że jestem w zupełnie nowym mieście gdzie nie mam zupełnie znajomych, więc możliwość porozmawiania z nim i poczucia że jest w jakieś niedużej odległości bardzo mi pomaga się tu powoli zaaklimatyzować, więc boje się, że opcja pierwsza upadnie już na starcie, z drugiej strony jest ta sytuacja bardzo męcząca i nie wiem ile jeszcze tak pociągnę. On na każdy sposób się godzi bez zastrzeżeń. A ja wiem jedno, że tak jak do tej pory być nie może chociaż strasznie boje się tej zmiany i tego "wyrwania" mi ułożonego już w głowie planu, że będziemy ze sobą już zawsze i że on zawsze będzie w moim życiu.

A może któraś zna jakiś eliksir na odkochanie się i się nim podzieli? :-D

Ewelino, spotkaj się z nim, zakończ związek, zerwij kontakt. To jest jedyny sposób, żeby uwolnić się od niego raz na zawsze i w końcu zacząć  żyć. Bo widzisz, ja mam wrażenie, że póki co wegetujesz, cały czas roztrząsając jego uczucia. A co z Tobą? Cierpisz, prawda? I wiesz, czyja to wina? Jego. I może sobie popychać pierdoły, jak bardzo to przeżywa, jak bardzo jest mu przykro, że Tobie jest przykro, ale to nie zmienia faktu, że to jego sprawka. Bo gdyby miał jaja i był mężczyzną, to zerwałby z Tobą raz i porządnie, a Ty miałabyś już dawno za sobą okres żałoby po nim.

Tymczasem rozwlekacie to, przedłużacie agonię, a i tak nic z tego nie będzie. Uwierz mi, nie warto marnować czasu na człowieka, który "ubóstwiam Cię" zmienia na "nie wiem". Bo on tak naprawdę wie, że już nic do Ciebie nie czuje poza przywiązaniem czy sympatią, ale boi się wykonać krok naprzód. Przecież jesteś taka znana, bezpieczna, pozbawiona niespodzianek- taka przystań do której można sobie zawinąć podczas sztormu. Może sam wyczuwa, że jesteś na tyle twarda, że poradzisz sobie bez niego śpiewająco (bo to oczywiste, że sobie poradzisz), i to on straci na tym rozstaniu, a tymczasem zarzuca już sieci i układa sobie wszystko na nowo. A Ty dalej tkwisz w miejscu.

Błagam, opanuj sentyment, łzy, emocje, i ZERWIJ Z NIM. Nie ma innej drogi, by znów oddychać pełną piersią.

Witaj.

Trafnie to busiu podsumowała nazywając twój stan jako wegetatywny i stan Waszego związku jako agonia. Podzielam w zupełności jej zdanie. Tez jestem zdania, aby to przerwać ostatecznie, bez jakichkolwiek kontaktów wtedy jest szansa, że szybciej bedziesz wracac do równowagi i wczesniej zaczniesz budować swój świat "bez niego" od nowa.

Wierz mi, czytam twój wątek od początku i wiem co przeżywasz, bo ja przeszłam i jeszcze przechodzę  to co Ty.
W tym roku 28 sierpnia miało byc moje wesele. Wyczekane, upragnione z tym jedynym i kochanym. Prawie wszystko załatwione tylko jeszcze gości nie prosiliśmy a tu Pan Szanowny mówi mi dokładnie 15 maja, że on nie jest pewny czy chce tego wesela, a prawde mówiąc wcale tego nie chce. No szok, myśłalam ze mi sie to śni, że ma tylko chwilowy kryzys pod wpływem lęku. Dałam tydzień, żeby emocje opadły i jemu i mnie, bo byłam pewna, że to tylko chwilowa słabość i mu przejdzie. Prosił o czas na zastanowienie, dla mnie bez sensu, bo czas to miał  (razem byliśmy 2 lata, a młodzi juz nie jesteśmy), no ale dałam tydzień. Uprzedziłam go wcześniej, że za tydzien musi mi dac odpowiedz, bo brak odpowiedzi potraktuję to jak rozstanie. Nie poskutkowało, bo po tygodniu przyszedł bez decyzji. Zerwałam z nim.
Po tygodniu facet dalej nie wie co chce od życia, wie tylko że nie chce ślubu. Dla mnie stało sie oczywiste, że nie jestem tą wybranką, z która chce przeżyc życie do czego sie nie przyznał tylko mówił, ze sam nie wie jeszcze czego chce (facet 38 lat).
Myślałam, że świat sie dla mnie skonczył, ale wytrwałam do dzis i żyję. Strasznie ciężko mi dalej, ale z kazdym tygodniem lepiej.
Poszłam do fryzjera, zrobiłam sie na bóstwo, pojechałam na wczasy do ciepłych krajów na 2 tyg. z przyjacółmi. Zrobiłam cos dla siebie. Odzyłam, wszyscy to widzą. Zaczełam życ bez niego, w co 2 m-ce temu nie wierzyłam, ze dam rade.
Ty tez dasz radę. Jeszcze jestes młoda, młodsza duzo ode mnie. Co ja mam powiedzieć kobieta 38 lat i zaczynam od nowa, ale jakie mam wyjście?

Wiesz? Tak naprawde to czy sie spotkacie i powiecie sobie cokolwiek niczego nie zmieni. On juz powiedzial, ze Cie nie kocha a nie wali tym prosto z mostu, bo jest zwyczajnym tchorzem.
Nie konczy "zwiazku" bo mu wygodnie a jak nie wyjdzie gdzies tam z kims innym to zawsze moze wrocic i powiedziec " kocham Cie i mylilem sie " choc to nie bedzie prawda tylko wygodnictwo.

I powiem jeszcze jedno: zaslaniasz sie tym, ze jestes w obcym miescie... Ja swego czasu bylam i w obcym miescie i w obcym panstwie, nie mialam znajomych a odeszlam gdy zwiazek z Polski okazal sie pomylka. Sama sie asekurujesz i szukasz wytlumaczenia kontaktow z nim. Przez te kontakty bedziesz dluzej cierpiala, bo rozdrapujesz zabliznione juz rany.
Daj sobie szanse, nie spotykaj sie juz z nim wiecej poza tym spotkaniem, nie dzwon, nie pisz. W obcym miescie tez sa silownie, kina, parki i inne rzeczy, ktorymi teraz sie zajmij. Poszukaj pasji w sobie np robienia zdjec, wycieczek, szycia czy czegokolwiek co oderwie Cie od mysli o nim. Mecz cialo przez caly dzien ile sie da a noce przesypiac bedziesz spokojnie.
I wreszcie przyjdzie czas, ze poczujesz sie wolna.

To fakt, najlepsze będzie szybkie cięcie, choć jak pisałam, rozumiem, że do łatwych nie należy. Jednak ja sama widzisz , jesteś już bardzo długo na emocjonalnej huśtawce , którą Ci zaserwował .
Rozumiem też, że boisz się, że ciężko będzie znaleźć Ci kogoś, kto oprócz partnerem będzie przyjacielem, ale sama widzisz, do miłości nikogo nie zmusimy, co było minęło.
Gdybyście teraz byli razem, mieszkali, to pewnie czułabyś z jego strony tylko emocjonalny chłód, małżeństwo bez tej iskierki , przyciągania, emocjonalnego zaangażowania z OBU stron byłoby nieudane.
Teraz ciężko w to uwierzyć, lecz z czasem na pewno spotkasz kogoś, z kim będziesz umiała zbudować szczęśliwy związek. Sama wiesz, że gdyby były teraz do Ciebie wrócił, to i tak nigdy nie byłoby jak dawniej. Wiadomo, masz wspomnienia dawnych, przeżytych wspólnie dni, tego jak było dobrze, ale to już przeszłość, tego nie zmienisz. Choćbyś stawała na rzęsach, to nic nie wskórasz, niestety.
To przykre, ale trzeba zdać sobie z tego sprawę.
Teraz wiesz, że to nie ma sensu. Zgadzam się, że gdybyś ucięła, to wcześniej to może i łudziłabyś się, że była dla Was szansa, a tak to.. sama widzisz jak jest.
Oczywiście ,że jest trudno słyszeć o mężu, dzieciach, gdy sama miałaś tyle z nim planów, to podwójnie boli, człowiek nie wierzy, że to prawda, ale niestety życie czasami jest bardzo brutalne.
Trzymam za Ciebie kciuki, by z każdym dniem było coraz lepiej i by w końcu na Twojej twarzy pojawił się szczery uśmiech i zadowolenie, żebyś uwolniła się od  myśli o nim i żyła normalnie :*

Dziś mija już czwarty dzień jak nie mamy ze sobą kontaktu, ostatnio rozmawialiśmy w Niedziele i to też po dwudniowej przerwie bo uznałam, że nie będę dzwonić przez weekend. Nic nie mówimy już o nas, miałam potem jeszcze zadzwonić i powiedzieć mu pewną rzecz jak do niej dojdę w książce którą czytam, ale uznałam, że ostatecznie ma neta więc może sobie sam sprawdzić. I tak mamy już czwartek, a ja przed chwilą spojrzałam na datę i mnie właśnie oświeciło, że we wtorek mieliśmy/mielibyśmy 6 rocznicę. Tak więc wszystkiego najlepszego dla nas hehe. Jakoś ta rozmowa  z przed tygodnia czy może więcej, w której wreszcie powiedział(milcząc wymownie), że z naszego związku już nic nie będzie była mi naprawdę potrzebna. Bo wreszcie wiem na czym stoję i nie mam już złudnych nadziei. I chyba po tym pierwszym okresie, jakiś dwóch miesięcy to właśnie było to co powinnam była usłyszeć, a dziś na pewno nie bylibyśmy już parą, i nie męczyłabym się przez jeszcze cały ten okres. A tak byłam z facetem, który pod tym względem na to miano nie zasługuje, bo chociaż z jego zachowania odczuwałam, że zbliżamy się do końca to słowami przeczył temu i chyba to wszystko doprowadziło do tego podłamania, o którym niedawno pisałam.
A po tamtej rozmowie to:
po pierwsze jak dzwonił wzeszłym tygodniu to wręcz wkurzał mnie tym i nie miałam ochoty z nim rozmawiać, i tylko czekałam aż wreszcie będziemy mogli te rozmowy zakończyć
po drugie oczywiście myślę jeszcze o nim, ale już mniej, i pod innym kątem(zastanawiam się czy będzie możliwe abym chciała utrzymywać z nim kontakt na stopie koleżeńskiej, bo pewnie przyjdzie nam się spotykać prędzej czy później w grupie wspólnych znajomych i chyba głupio będzie udawać, że się nie zna, albo jakieś dziwne akcje odstawiać; ale to jeszcze w sumie kwestia przyszłości, zresztą o tym co mówimy znajomym i tak musimy ustalić na tym ostatnim spotkaniu)
po trzecie przez ten czas w sumie dwa razy pomyślałam, o tym żeby może do niego zadzwonić, ale wystarczyło mi przypomnienie sobie, że to nie ma przecież sensu i ochota mi przechodziła

Tak więc muszę oswoić się z myślą, że po takim czasie znowu będę sama i będzie jak kiedyś dobrze, bo faceci do szczęścia nie są mi potrzebni:-D i zwalczyć myśli, żeby szybko wchodzić w kolejny związek żeby zapełnić tą pustkę, która się pojawiła, bo wiem że byłaby to zupełna pomyłka(a o dziwo coś takiego zaczęło mi w głowie kiełkować).

Jak w końcu dojdzie do tego ostatniego spotkania to dam znać, bo póki co to nie zanosi się na to w najbliższym czasie, zwłaszcza że pojechał do domu na urlop chyba do końca sierpnia. A mi w sumie już na nim tak nie zależy, to co chciałam wreszcie wiem i jedyne co muszę zrobić to przywyknąć do nowej sytuacji. I tym optymistycznym akcentem znikam znowu na jakiś czas i już Was nie męczę drogie Netkobietki :-)

Ewelinko , cieszę się, że czujesz się lepiej. Dobrze, że sama widzisz, że to nie ma sensu, że zachował się jak tchórz, że tak trzymał Cię w niepewności - czyli to co same Ci wcześniej pisałyśmy na temat jego zachowania i tego, co przez niego przechodziłaś.
To boli, że tak postąpił człowiek, z którym było się tyle lat.. i miał być ślub, wszystko było planowane.
Życzę miłej zabawy nad jeziorem , abyś rozerwała się :-)
Pozdrawiam serdecznie .

ewelina102 jak minął TEN dzień?
Na jakim etapie jesteście aktualnie, czy skończyliście to definitywnie?

Naszła mnie nostalgia, bo też mam plany, ale będąc na weselu w sobotę , był znajomy , którego żona zostawiła po 3 miesiącach po ślubie ( byli wcześniej 10 lat). Widać było jego rozgoryczenie  i te uwagi odnośnie miłości...... Wiadomo, to facet to wprost nie powie, ale da się odczuć.
Od tego dnia jakoś myślę o tym, ze nic pewnego nie ma, że to się nam tylko może wydawać, że mamy coś w garści i tak już będzie.

Na pewno perspektywy czasu, myślisz , ze z dwojga złego lepiej się  stało , ze do tego ślubu nie doszło, bo byłoby bardziej dramatycznie, gdyby oznajmił wątpliwość tuz po samym ślubie.
Czytałam gdzieś, że statycznie najwięcej małżeństw ( wbrew pozorom) rozpada się w 1 roku małżeństwa.

..życie...

pozdrawiam

Witaj.

Ja mam podobną sytuację do Twojej, i jakos sie trzymam. Chociaż prawdę mówiąc róznie bywa. Minęły juz 3 m-ce od rozstania (definitywnego). Ja sie z nim nie kontaktuję, a On czasami wyśle sms-a z zapytaniem "co u Ciebie?" (chyba sprawdza czy żyję    
Są dni kiedy mogłabym przenosic góry - pełny optymizm i dni kiedy łapię doła z tęsknoty. Tylko za kim ja tęsknię, czy On wart tych myśli i łez?
Czytam teraz "Sukces", bardzo mi pomaga ta książka zmienic swoje myślenie. Nie jest to łatwe, ale pracuję nad tym. Staram sie planować każdy następny dzień, wychodzić gdzieś z przyjaciółkami, nadrabiać zaległości w załatwianiu spraw do których nie miałam głowy ostatnio. Staram sie robić cos dla siebie, żeby sie dobrze poczuć.

Na nowy związek, jak dla mnie, jeszcze za wczesnie.

Dobrze mi zrobił urlop 2-tyg, na który wyjechałam z kraju niedługo po rozstaniu. Było wspaniale, odżyłam i może to sprawiło, ze sie nie załamałam. Pomogło mi też to forum. Często jak mam doła siadam tu i czytam rózne historie i przestaje myslec o sobie.

Ty też, staraj sie wypełniac sobie czas, więcej wychodzic z domu i zacznij myślec pozytywnie )

Trzymam kciuki.

twoja sytuacja uruchomiła w wielu z nas chęc"dokopania"temu (jak ktos slusznie nazwał twojego partnera)"paniczowy".
probowal zlamać zycie drugiemu człowiekowi-ble!
ale cudonie jest poczytac  gdy piszesz  ze sie wyrwałas z marazmu,zpedziłas  cudowny weekend i jescze było na kim oko  zawiesić.ponadto niespotykana znajomość mogła dac ci wiecej pozytku niz szkody-z tego co piszesz-bo chyba troszeczke  cie podbudowala ,hm?
sama widzisz  jestes rewelacyjna babką!skoro panicz sie nie garnie to ty daj czadu dziewczyno.

ZYJ NA  MAKSA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
-pewnie wszyscy tutaj przyłączą sie do tego stwierdzenia.
a paniczowi nalezy sie twoja stanowcza odpowiedz-ŻEGNAJ!niech teraz on zostanie z przyslowiową reka w nocniku.
pozdrawiam

Przeczytałam z ciekawością wszystkie Twoje posty Ewelina, aż  straciłam wzrok...od łez. Tak bardzo mnie to wszystko wzruszyło, że aż postanowiłam się dzisiaj zalogować na forum i napisać.
Boże ja w to wszystko nie mogę uwierzyć. Być ze sobą tyle, zaplanować nawet ślub i ...czar pryska. Jesteś na prawdę mega dzielna że się trzymasz.
Nie mogę w to uwierzyć, że miłość potrafi zgasnąć. Ostatnio moja koleżanka rzuciła chłopaka z którym była 5 lat, bo przestała go kochać. Jeszcze rok temu skoczyła by za nim w ogień. Historie rozpadów mnie dołują. Boję się że mnie też to spotka. Muszę chyba przestać słuchać i czytać o rozstaniach, bo zauważyłam, że tak mi się to wbiło w głowę, że robię wszystko aby właśnie u mnie związek się posypał. Podświadomie wiem że tak nie będzie , ale skoro w koło tyle zakończonych związków.......
Jezu, nie mogę nadal uwierzyć w to wszystko. Ale w sumie lepiej że nie wzięliście tego ślubu.

Powiem ci tylko jedno obserwowałam 5 lat chodzenia mojej kuzynki z chłopakiem on też wiecznie nie był pewny czy ją kocha przez 5 lat biedna mordowała sie  z myślami czy on ją kocha walczyła z całej siły o ten związek raz mówił że ją kocha raz nie wiesz co ci powiem z perspektywy czasu?
Zmarnowała kawał życia najpiękniejszą młodość dla kogoś kto nie był tego wart dziś jest żoną innego chłopaka .Dlatego nie popełniaj tego błędu życie jest tylko jedne masz prawo kochać i być kochaną tak jak tego pragniesz od ciebie tylko zależy rozstanie jest cholernie trudne ale czasem potrzebne bo gdy jedno się kończy zaczyna się co innego .Zacznij wychodzić do ludzi przyjaciół korzystaj z życia bo jest tylko jedyne pozwól sobie na płacz ale pewnego dnia wstań powiedz sobie dość.Większości kobiet wydaję sie że życie bez ukochanego jest nie możliwe ale to nie prawda każdy jest panem swego losu masz wielkie szczęście że powiedział Ci przed ślubem  że nie musisz latać po sądach i tłumaczyć przed obcymi dlaczego wam nie wyszło.Zachowaj w głowie te piękne chwile waszego związku te złe wyrzuć pamiętaj tylko to co dobre życz mu szczęścia i daj sobie czas na odpoczynek od facetów zwłaszcza od niego a kiedy przyjdzie czas nowa miłość sama zapuka do drzwi .Ślub nie daje szczęścia więc warto na szczęście pracować z osobą która kocha cie naprawdę i tego ci życzę pozdrawiam Muszka

i życzę ci szczęścia a już na pewno szczęśliwej miłości bo każdy z nas na nią zasługuje niestety nie każdy docenia ale  to już ich problem trzymaj się jak będziesz potrzebowała porady napisz a chętnie cię powspieram !!!!!!pozdro Muszka28

Dawno już nie pisałam, chociaż sądziłam, że pod koniec września będę miała powód a tu kiszka ale zanim powiem dlaczego to wcześniej muszę się do czegoś przyznać

Z jakiś miesiąc temu, no może odrobinę więcej, niedługo po jak tu ostatni wpis zrobiłam wpadłam jak przysłowiowa śliwka w kompot :-D dopadło mnie takie zauroczenie(od praktycznie pierwszego wejrzenia) kolegą z pracy( z którym de faco zamieniłam może ze dwa zdania, nie wliczając standardowego cześć), że sam jego widok(nawet z odległości dobrych kilkunastu metrów korytarza sprawiał, że śmiałam się sama do siebie przez resztę dnia :-D )A cuż on miał w sobie? Przede wszystkim niesamowite oczy(coś niesamowicie dobrego jest w nich, nawet nie umiem tego określić) i cudowny uśmiech, a uśmiechał się prawie cały czas:) Dobrze, że nie pracowaliśmy i nie pracujemy w jednym wydziale, bo wywaliliby mnie na zbity pysk za całodniowe wgapianie się w niego hehe I powiem szczerze, że takie zauroczenie zdarzyło mi się po raz pierwszy w życiu, zwłaszcza, że widywałam go średnio raz dziennie ale naprawdę fajnie było "móc sobie na niego popatrzeć" jak to rzekł jeden bohater kobiecego serialu. Jednak wszystko co dobre w końcu się kończy, i tu sama zadziałałam, a mianowicie wbijałam sobie przez pewien czas, że nie ma absolutnie żadnej szansy aby taki facet nie miał nikogo(dziewczyny, żony lub kochanki), a że zajęci faceci są dla mnie straceni to w końcu udało mi się otrząsnąć z tego stanu. I dobrze, i dla mnie i dla mojej pracy. Nie wiem czy kogoś ma czy nie, ale w pracy nie mam większych szans na sprawdzenie tego stanu rzeczy, bo minimalne okazanie zainteresowania rodzi lawinę plotek, więc może za jakiś czas się dowiem, i jeśli jednak cuda się zdarzają to być może znowu moje serce szybciej zabije, ale póki co złapało spokojny, miarowy rytm:) Tak więc na dzień dzisiejszy fajnie jak uda mi się go spotkać, co ostatnio nawet dość mocno się ograniczyło, głównie pewnie dlatego, że nie nasłuchuje już jego kroków na korytarzu hehe

Ale no właśnie tak zastanawiałam się nawet przez chwilę, czy to w ogóle normalne, że coś takiego mnie spotkało jeśli jeszcze w sumie nie tak dawno temu wyobrażałam sobie życie u boku kogoś innego i byłam przekonana, że to co do niego czuje jest już na całe życie? Czy może jest to tylko jakieś odreagowywanie(wiecie coś na zasadzie tych z dziewczyn, które potrzebowały rebound gay'a aby otrząsnąć się po stracie)? No i w gruncie rzeczy trochę osłabiło moją wiarę w miłość po grób, a szkoda bo sądziłam, że pod tym względem będę niereformowalna. Ale nic to, piszę to do czego zmierzałam:

Zadzwoniłam do pana R. w Dzień Chłopaka, żeby złożyć mu życzenia bo wyjątkowo głupio wydawało mi się tylko napisać po takim czasie milczenia(nie napisać też, zwłaszcza, że zawsze wysyłam takie życzenia do wszystkich kolegów) no i liczyłam, że może coś zająknie się o spotkaniu. Ale gdzie tam, po bardzo uprzejmej 20-minutowej rozmowie(takiej w stylu że czujecie, że z osobą z którą właśnie rozmawiacie widzieliście się zaledwie wczoraj) życzył mi wszystkiego dobrego w pracy i generalnie tyle. No więc nim zdążył się rozłączyć uprzejmie przypomniałam mu, że mieliśmy się spotkać aby zakończyć tą szopkę zwaną związkiem(i w sumie pooddawać sobie rzeczy, czego nie powiedziałam, ale wydaje mi się bardzo oczywiste). On na to, że owszem, że tak, ale (jako, że właśnie z tego co mówił wracał ze szkolenia)  w najbliższy weekend znowu wyjeżdża i go nie będzie więc teraz nie uda nam się zobaczyć. Ja mu na to grzecznie, że to nawet dobrze bo ja też wyjeżdżam(co było najprawdziwszą prawdą) więc powiedziałam mu, że czekam na telefon, i jak ja będę miała w zaproponowanym przez niego terminie czas to się zobaczymy.
A dziś mamy koniec października i biedak do tej pory czasu znaleźć nie może. Moja siostra dokonała odkrycia, że może on po prostu nie chce się już ze mną spotkać, na co w pierwszej chwili zareagowałam, 'no przecież jak to mamy rozstać się jak kulturalni ludzie, omówić parę spraw i każde pójdzie w swoją stronę więc dlaczego niby nie chce?'. A potem przypomniałam sobie, że w końcu wspólnie tu ustaliłyśmy, że to zwyczajny tchórz i być może dlatego nie chce bo innych powodów nadal nie widzę(ale może powinnam wybrać się do okulisty;) ). Tak czy inaczej biedaka do spotkania zmuszę bo chcę odzyskać swoją mikrofale, on podejrzewam, ze też zechce swoje rzeczy. Więc teraz znowu czekam. Tym razem na telefon jak sobie o nim przypomnę. Bo generalnie rzadko o nim myślę, a jeśli już to jest mi go zwyczajnie żal, że okazał się takim małym zakłamanym człowieczkiem. A czekać będę póki będzie we mnie cierpliwość lub uznam, że micro jest mi niezbędna do życia, bo szczerze mówiąc nadal nie za specjalnie chce mi się go oglądać. Chciałam być babką z klasą, ale jak widać nie mogę, więc będzie mógł śmiało snuć bajki swojej przyszłej dziewczynie z jaką to harpią był, która zmuszała go do niechcianych spotkań:)

Ps. Niestety ani ta pierwsza historia ani ta druga w żaden sposób nie umniejszają mojego tutaj osamotnienia i czasem tracę nadzieje, że poznam tu kogoś fajnego(płci obojga) z kim będę mogła wyskoczyć gdzieś wieczorem, ale póki co jeszcze karmie się nadzieją, że może jutro albo pojutrze i ciekawa jestem kiedy się poddam:)

truskaweczka19 i właśnie dlatego napisałam, że się zauroczyłam a nie zakochałam, bo jak piszesz w sumie to nic o nim nie wiem:D poza tym, że może gdzieś tam ze dwa razy usłyszałam, że to fajny chłopak(z ust jego starszych kolegów, przy okazji załatwiania jakiś spraw) i miałam okazje ze trzy razy posiedzieć w jego towarzystwie jak rozmawiał z moim przełożonym u nas w pokoju, także to moje zauroczenie to głównie w jego oczach i uśmiechu(nie powiem, że nie jest przystojny bo jest, chociaż ja zawsze gustowałam jednak w południowym typie urody u faceta, a on jest ciemnym blondynem z niebieskimi oczami), ale ma coś tak niesamowicie fajnego jak się patrzy na mnie i do tego jeszcze uśmiechnie, że wymiękam. Znaczy poprawka wymiękałam hehe

I mam nadzieje, że Twoje przeczucia co do reszty też się sprawdzą :-D

graka u mnie tak po ogólności to bez zmian, ale w przyszłym miesiącu zapisuje się na kurs tańca głównie w celach zapoznawczych z tutejszymi mieszkankami(bo zdecyduje się raczej na wersje dla pań), a przy okazji trochę kondycji się złapie:)
W weekend wybierałam się z koleżankami na noc szaleństw i wróżb, ale chyba skończy się na "wybierałam się" bo prawdopodobnie będę miała dyżur w pracy więc nie wrócę do domu, może pocieszające jest to, że ów miły pan, o którym wyżej pisałam też będzie go miał, więc jest szansa 1 do 100 że uda nam się porozmawiać i może czegoś się dowiem(tak mała bo pewnie w innym rejonie); ale gdyby jakimś cudem jednak się udało to napiszę:)

Od Jaśnie Pana Nie Wiem nadal zero odzewu (wybaczcie ale nie mogłam sobie podarować tego tytułu ), chociaż w gruncie rzeczy może to i lepiej, bo kto wie czy jego widok nie zburzył by mojego spokojnego bytu, czy jakaś część zawiedzionych emocji by do mnie nie wróciła, bo takie mam wrażenie, że jakoś za szybko przeszedł mi ten smutek i żal <- na co zwróciła mi uwagę nasza wspólna koleżanka, z którą widziałam się pierwszy raz od wakacji i dopiero teraz miałyśmy okazje szczerze porozmawiać; sama już o tym też kiedyś myślałam i nie wiem. A co Wy o tym sądzicie?

graka a co u Ciebie? Czy w kwestii ślubu ruszyliście coś do przodu czy nic się nie dzieje? Rozmawialiście o nim?

Dokładnie tak, jedynie podczas ostatniej rozmowy telefonicznej(tej z września) powiedział, że chyba wiem jak jest i że to się u niego raczej nie zmieni, pomijając fakt że nigdy nie powiedział wprost o niczym, ale że jestem domyślną kobietą mam to rozumieć, że nasz związek nie ma dalej sensu, i że woli się rozstać<-to już moja własna dedukcja i sądzę, że poprawna.
Więc nie mogę powiedzieć, że zerwaliśmy, ale też nie mogę powiedzieć, że jesteśmy razem. Ogólnie dużo niedomówień i czytania między wierszami, i troszkę szkoda, bo inaczej sobie wyobrażałam rozstanie z kimś z kim spędziłam te kilka lat, i czuje się trochę taki nie smak, że nie powinno to tak wyglądać między ludźmi w tym wieku i po takim czasie czyli załatwiane na telefon, że tak to mogą sobie dzieci w gimnazjum zrywać, ale nic już na to nie poradzę.

"A do tego- pewne okoliczności niezależne od nas przemawiają , że to nam nie pisane." - nie wiem co za okoliczności, ale wiesz jak to jest z samo spełniającą się przepowiednią, jeśli uważasz że coś nie ma prawa się udać to będziesz zwracać uwagę na wszelkie znaki na niebie i ziemi, które będą dowodzić Twoich obaw, a których w normalnych okolicznościach nie odczytałabyś w taki sposób i podświadomie będziesz dążyć do realizacji tego czego się obawiasz. Inna sprawa, że też pewnie obawiałabym się po tym co zdarzyło się wcześniej czy tym razem się uda, ale czy to nie zabierze Ci radości z tego ślubu? Z tych przygotowań? Jeśli on cały czas zachowuje się bez zarzutów i nie tylko to słyszysz od niego, ale przede wszystkim czujesz to może powinnaś postarać się zapomnieć o tamtym pierwszym razie, chociaż wiem, że to będzie bardzo trudne.

Co do tych rozstań to też to widzę i jest to przerażające, i nie mam pojęcia dlaczego tak się dzieje

Odpiszę później jakiś dłuższy komentarz, ale pierwsze pytanie mi się nasuwa po przeczytaniu Twojej wypowiedzi, to czy TY uważasz, że On jest na tyle "poukładany" tudzież perfidny, że teraz już myśli  jak kiedyś w bliżej nieokreślonej przyszłości  TY go przedstawisz innym- a raczej Waszą sytuację rozstania?

Dodam, że Wasze rozstanie-nierozstanie- jest jedynym (chyba) jakie znam , że nie nastąpiły tak naprawdę spotkania kończące połączone z próbą powrotu itd. Bo przeważnie to wygląda trochę łzawiej.

Kiedyś pamiętam , że pisałaś nawet, że początkowo wchodziła opcja powrotu do"randek". Ale już nie pamiętam, czy to była wspólna propozycja, czy tylko Twoje przemyślenia.

Masakra. Tyle czasu minęło, a niby nadal taki zajęty. Ewelina , wcale Ci się nie dziwię, że nie miałaś ochoty z nim gadać. I tak bardzo dlugo Ci na nim zależało, to on sama wiesz jak się zachował... Wiem, że sobie poradzisz niezależnie od tego czy spotkacie się i ostatecznie zerwiecie czy nie,bo jesteś babka z klasą, nie to co on, niezdecydowany facet...
Pozdrawiam .

Eweliono - gratuluje wyboru i samozaparcia!!! Jak znalazłam Twoje wypowiedzi to sprawa wygladała podobnie ... tylko zakończyła się ślubem i jestem rok po nim a z tygodnia na tydzień mam wątpliwości... Poznaliśmy się prawie 8 lat temu w czasie studiow. Po studiach on wyjechał do pracy do innego miesta ja zostałam bo miałam pracę - i tak 3 lata weekendowo. Po tym czasie na pół  roku wrocił do rodzinnego miasta, po czym znalazł kolejną pracę i miał wyjechać - w tym czasie nie mieszkalismy razem a wszyscy w koło juz tupali nogami że trzeba nas zalegalizować, mi też zaczeła dokuczać taka niepewność ni to dziewczyna ni to żona "weekendowa" i przed wyjazdem oświadczył się ... gdzie po paru godzinach mówił że żartował - ale zaczeliśmy wybierać sale i całą otoczkę. W kwestii "żartu" to mamy specyficzne poczucie humoru czasami więc wtedy nie brałam tego do siebie. Ślub odbył się w 10.2010 - ale miesiac przed gdy zapłaciłam za sukienkę jego umówiłam na przymiarkę garnituru - on w esie zwrotnym "nie wiem czy to dobry pomysł".
No i świat mi zawirował. Zafundowałam sobie dłuuuuugi spacer - rozmowy z kim się da, potem z nim 2 godzinna rozmowa tel, gdzie się dowiedziałam, żenie wie czy to dobry pomysł bo nie mieszkaliśmy razem, że nie wychodzimy już tak często, że już taka codzienność się wkradła przyzwyczajenie w te nasze weekendy. To byłą środa, w czwartek zwolniłam się z pray i pojechałam do niego - jak to meżczyzna wystraszył się, był min po rozmowie z kolegami gdzie 3 po rozwodzie bądź w trakcie i się troche wystraszył. Jakoś to przełknełam - jadac byłam gotowa na rozstanie myślałąm co z sukienką zrobię. W piątek wróciliśmy do miasta rodzinnego gdzie zaczeliśmy już nosować w "naszym" mieszkanku w którym mieliśmy po ślubie mieszkać.
I tak dzień ślubu nastał - kupa nerwów bieganiny tydzień przed urwanie głowy.
Ślub był piękny. Zamieszkaliśmy ze sobą na 24/7 dopiero w lipcu tego roku. Do dnia dzisiejszego jest tak że się kochamy - jednak nigdy mi tego słowa nie powiedział, mamy swoje charaktery, znamy się jak łyse konie - jadnak w towarzystwie już od dłuzszego czasu jak i jak byliśmy sami to brak jest czułosći z jego strony. Ostatnio uświadomiłam sobie że to ja się staram a on już tak jakby przyzwyczaił się.
Zaczynam myśleć i myśleć, że może miał rację, że ślub to nie był dobry pomysł.

Angi82 przykro mi, że Cię coś takiego spotyka, ja w sumie po głębszej analizie, już tak bez emocji też doszłam do wniosku, że w naszym związku w pewnym momencie już tylko ja się starałam, ale jeszcze w wakacje miałam "klapki na oczach" i tego nie mogłam dostrzec
do Graki i Kocura - wiedziała cała moja rodzina i nasi znajomi(chociaż nie wszyscy), z jego rodziny wiedzieli tylko jego rodzice(i jego chrzestna z rodziną i być może jedna babcia) bo strasznie to ukrywali, bo chcieli to ogłosić oficjalnie na imieninach jego taty i w sumie myślę, że albo coś podejrzewali albo czekali, aż im oznajmi, że wreszcie się oświadczył, że nie zrobili tego wcześniej. Do ogłoszenia na tych imieninach nie doszło bo na nie nie pojechałam, bo R. uznał, że woli abym nie jechała (co chyba zresztą opisywałam), wiem, że jego rodzice byli niezadowoleni, z tego powodu, że nie przyjechałam i chyba nie bardzo kupili bajeczkę o moim nagłym wyjeździe, i w końcu z miesiąc później im powiedział o tym, że ślub odwołujemy.  Ja na szczęście sukni nie zdążyłam kupić, chociaż byłam na przymiarkach, za to wódkę już mieliśmy(za którą po połowie płacili jego rodzice i moi) i całą resztę też ehh
Co do pytań osób - na początku szlag mnie trafiał, wszyscy jak na złość wypytywali czy już wszystko dopięte na ostatni guzik(a było jeszcze dobre pół roku do ślubu) i jak powiedziałam, że chyba odwołamy to słyszałam litanie o tym jak ktoś kiedyś tam odwołał, że lepiej teraz niż później, żeby na koniec stwierdzić, żebym się nie martwiła i tak się pogodzimy ehh znajomi byli trochę bardziej taktowni, ale ponieważ w tamtym okresie sama byłam w rozsypce to ciężko się tego słuchało, no ale cóż taka kolej rzeczy i to trzeba było przejść, dzisiaj chyba już wszyscy wiedzą więc mam spokój, zresztą dzisiaj jest już inaczej.
I tak, w zeszłym roku o tej porze myślałam, że będziemy przygotowywać się do naszych pierwszych świąt jako małżeństwo, ustalaliśmy do której rodziny pojedziemy najpierw itp. Póki co nie pozwalam sobie na chwilę słabości, chyba jeszcze bardziej jestem pełna żalu do niego o to jak to wszystko się skończyło, trochę obawiam się tego spotkania(tzn. czy to do mnie nie wróci), ale poza tym jest dużo lepiej

"No to dopiero zdziwienie dla mnie - nie sądziłam, że jeszcze mi się ktoś spodoba, przecież tak bardzo kochałam mojego byłego, że nie wyobrażałam sobie bez niego życia, a tu taka wolność "

skowronek83 doskonale rozumiem co czujesz bo mam to samo, czasem sama się zastanawiam jak to możliwe po tak krótkim czasie, ale chyba najważniejszy to jest ten moment poczucia "wolności" bo gdy się już wie na czym się stoi, to nadzieja na uratowanie związku musi umrzeć, przede mną ciągle jeszcze to spotkanie, jeśli tym razem dotrzyma słowa to powinien odezwać się za jakiś tydzień i wtedy na spotkaniu przekonam się na ile to moje "uwolnienie się" jest prawdziwe
Życzę powodzenia z nowym znajomym, oby wszystko się fajnie ułożyło i pisz czasem, a zwłaszcza jeśli coś przełomowego się wydarzy:)

ewelina102 i bylo spotkanie??