Ślub ma być w sierpniu,a on mówi że to może tylko przyzwyczajenie

Co czwartek w trójkę siedzą na zajęciach, a jeśli chodzi o to pierwsze pytanie to było tak, że zadawałam mu pytania jej dotyczące(ich kontaktów i już nie pamiętam o co jeszcze, ale nerwa złapałam, bo wiedziałam, że kłamie i czekałam kiedy się przyzna(chodziło o tą rozmowę z nią)) i on odpowiadając powiedział, że nigdy nic do niej nie miał, i ona do niego i że ona się z kimś spotyka ze swojej pracy(czy z jakiegoś innego miejsca, już nie pamiętam), i podkreślił, że to nie jest jej chłopak, ale ma status "gościa, z którym się spotyka". Kolejnego dnia zapytałam go jeszcze jak on ma na imię, odpowiedział, że nie wie, to ja mu na to, że skoro Ci powiedziała, że się spotyka to dlaczego nie powiedziała jak on ma na imię a on, że ona mu nic nie mówiła, tylko że niedawno dowiedział się z jakiejś rozmowy(tu dokładnie nie pamiętam co powiedział).

Widzisz sęk w tym, że on nie chce zrywać(przynajmniej na razie jestem tego pewna) a ja chcę po prostu wiedzieć na czym stoję. Bo jeśli on będzie mnie okłamywał i to nie ważne czy w może nic nieznaczących sprawach, dla mnie to będzie zdecydowany znak, żeby zakończyć ten związek i to jak najszybciej, bo nie dam robić z siebie idiotki, nawet jeśli będzie to bolało. A jeśli teraz nawet nie potrafi być szczery, w okresie gdy obiecaliśmy sobie absolutną szczerość, to tylko mnie upewnia, że z kimś takim nie chcę być(chociaż doskonale wiem, że on uważa, że jeśli miałoby kogoś coś zranić, to lepiej mu tego nie mówić, co nie będzie miało prawa bytu gdybyśmy się zeszli i dam mu to jasno do zrozumienia(ale oczywiście nie teraz)).

A sprawę tej dziewczyny poruszyłam z dwóch powodów: po pierwsze według mnie może to być jakiś powód jego wahań, a po drugie chcę znać Waszą opinię czy też się tu czegoś dopatrujecie, czy tylko ja nie wiadomo czego szukam.

Powiem tak, ponieważ wiem kiedy z nią rozmawia(on tego nie wie że ja wiem) to jeżeli dziś do niej on zagada pomimo tego, że się widzieli na zajęciach to nie czekam do tego 23 i w piątek zażądam abyśmy się spotkali w sobotę, gdzie oddam mu papiery i zerwę z nim. Jest jedyna rzecz, której przenigdy nie wybaczyłabym mężczyźnie- zdrada.
Nawet jeśli teraz jeszcze tego nie zrobił, to jego zachowanie(które ewentualnie potwierdzę bądź nie dzisiaj) prawdopodobnie do tego zmierza. Mówiłam mu kiedyś, że jeśli kiedykolwiek zdarzyłoby się tak, że zauroczy się w kimś to ma walić z mostu i się rozstajemy i wtedy niech sobie robi co chce. Skoro jednak miałby mnie tu zwodzić to tylko gorzej dla niego, bo ja nie zamierzam być dla nikogo wyjściem awaryjnym. Zawsze miałam dobrą intuicje, ale ją uśpiłam na bardzo długo, teraz może jestem nawet przewrażliwiona, ale nie zamierzam udawać, że czegoś nie widzę jak dostaje to czarno na białym.

Wczoraj znowu skłamał w tym temacie: widziałam, że rozmawiają, wymienili kilka krótkich zdań(m.in. co było na ostatnich zajęciach, ogólnie nic szczególnego, ale to on zagadał), napisałam do niego takie pytanie czy przypadkiem z nią dziś też nie rozmawia, odpisał od razu, że nie(acha, od 2-3 dni jak jest to już nie udaje, ze go nie ma tylko od razu odpisuje), krew mi się zagotowała, ale spokojnie piszę że w takim razie może będzie z nią dziś jeszcze rozmawiał, odpisał że "teraz już na pewno nie", na co ja mu że w takim razie oznacza że już rozmawiali, odpisał że nie i zadzwonił. Zła zapytałam po co dzwoni skoro rozmawiamy na gg, a on mi na to, że skąd mi się biorą takie pytania, a więc ja ładnie tak jak on skłamałam, ze skoro w środy rozmawiają to podejrzewam, że dziś też będą i wcześniej jak rozmawialiśmy przez telefon to zapomniałam o to zapytać. Odpowiedział, że nie rozmawiali, zapytałam jeszcze raz czy będą powiedział, ze chyba już nie. Wiedząc, że kłamie powiedziałam, że "chyba" nie znaczy "nie". Powiedział, że nie rozmawiał i nie będzie rozmawiać i że pisze pismo(co było prawdą). W tym czasie odkąd wysłałam mu zapytanie rzeczywiście już przestali rozmawiać i więcej na gg wczoraj się nie odezwali(ona chyba z gg wyszła, ale tego nie jestem w stanie sprawdzić). Rozmawialiśmy wtedy jakieś pół godziny, ja tonem kpiącym i dającym mu do zrozumienia, że mu nie wierze, on starał się normalnie rozmawiać. Godzinę później jeszcze ja do niego zadzwoniłam zapytać czy dostał te pisma, które mu wysłałam, odpowiedział, że tak i już sam od siebie jeszcze dodał, że jednak z nią rozmawiał przez telefon, bo zadzwonił poprosić aby mu wydrukowała na jutro rano to co napisał, bo ma drukarkę w domu. Rzeczywiście pocztą wysłał jej to pismo.

Więc albo kłamie bo wie, że będę się go wypytywać albo nie chce żebym się martwiła, bo widzi że coś podejrzewam a może nie ma czego, a może robi mnie w hu.. i wychodzi jaki z niego kłamca.

W każdym bądź razie zobaczymy jak dzisiaj będzie.

I tak jeszcze na koniec dodam, że cholernie podle się czuje, że go tak sprawdzam, ale z drugiej strony sobie myślę, że jeśli ma to rozwiązać tą sytuacje to może finalnie nie jest to złe, i on sam mnie do tego sprowokował.

rozi12 no gdybym widziała to bym nie zastanawiała się nad tym tutaj, ale nie do końca widzę bo słyszę jego ton głosu jak ze mną rozmawia(zmiana na lepsze o 180 stopni po tamtej akcji z badaniami), widzę, że się interesuje, sam nie zmuszony wreszcie mówi dużo więcej o sobie, powiedział nie raz, że bardzo ważne dla nas jest żebym się dostała tam gdzie zdaje(użył słowa nas, a nie że dla mnie), więcej zresztą mówi takich rzeczy używając stwierdzenia 'my', od czasu do czasu używa jeszcze naszych określeń(dla nas) pomimo, że ja zupełnie tego zaprzestałam czyli czuje, że jemu zależy na mnie

ale jest też druga strona medalu, ta o której właśnie pisałam, o tą dziewczynę pytałam go gdy po raz pierwszy powiedział o tych wątpliwościach, czy nie jest tak, że może ona ma jakiś wpływ na jego uczucia, zaprzeczył wtedy, mogłam zobaczyć ich wszystkie rozmowy i maile i niczego się nie dopatrzyłam, zapytałam go wtedy czy rozmawiał z nią o tym, że myśli o odwołaniu ślubu, ale powiedział, że nic jej nie mówił, bo z nią na takie prywatne tematy nie rozmawia
jednak coś mi się włączyło z trzy dni temu żeby jednak tak do końca nie siedzieć spokojnie(w ogóle to w pewnym momencie przechodziłam jakieś apogeum zazdrości, że sama chętnie bym sobie przywaliła, bo dużo zdrowia mnie to kosztowało a na nic mi to nie było potrzebne) i postanowiłam sprawdzić jak to jest obecnie z nią i o czym rozmawiają, i chociaż nadal nie mogę za bardzo się przyczepić do treści rozmów to jednak wyszło, że mnie okłamuje co do samego faktu ich odbywania, dlatego też napisałam tu o sytuacji i o tym, że wykluczyć tez nie mogę, że w jego pokręconej ocenie lepiej mi nie mówić, bo nic się nie dzieje a ja będe się martwić i jeszcze mu wyrzuty robić(w końcu jak stwierdził nie powiedział mi o swoich wątpliwościach bo najbardziej się bał że mnie zrani a na to nie zasłużyłam, i że był pewien że sam sobie z tym poradzi, tyle że dzięki temu zranił mnie podwójnie, ale może faceci mają problem z oceną przyszłościową sytuacji)
o jej temat zahaczyłam więc ponownie dopiero we wtorek i wczoraj, dziś już nie odezwę się słowem, poczekam jak będzie

No i nie rozmawiał, więc zawieszenia ciąg dalszy, czasem próbuje z nim zejść na temat ewentualnego rozstania(nie żebym chciała z nim przez telefon zrywać czy coś takiego), czy też sugeruje mu, że o tym myślę(tylko nie udało mi się nigdy powiedzieć wprost) bo zaraz mi przerywa i mówi, że nie chce o tym rozmawiać, a jak jeszcze coś chcę dopowiedzieć(tak ogólnikowo) to mówi, że kończymy rozmowę, więc muszę zmieniać temat.

A ja czuje się coraz bardziej sfrustrowana tą sytuacją i tym, że muszę czekać i tym, że pewnie gdyby nie to, że postawie wtedy sytuacje jasno kazałby mi jeszcze długo czekać na swoją decyzje(i już mnie tu nie opierniczajcie, że uzależniam swoje życie od jego łaskawej decyzji bo o ile tak było jeszcze te trzy i dwa tygodnie temu to jak pisałam, te badania złamały we mnie coś, i nawet jeśli damy sobie szanse to będę bardzo ostrożnie podchodzić, i jesli poczuje że mi się coś nie podoba odejdę, a w sumie już dziś nie wiem czy będę potrafiła mu ufać i czy w takiej sytuacji w ogóle jest sens w to wchodzić).

Nie mniej jednak będę miała rękę na pulsie w kwestii tej koleżanki i chociaż już od dziś nie będę o nią pytać, to jak to się mówi "strzeżonego Pan Bóg strzeże", a przynajmniej do 23

Rozi, co do ostatniej Twojej wypowiedzi, że nawet jeśli się zejdą z powrotem, wezmą ślub, to zawsze przecież może być tak, że małżeństwo z jakichś przyczyn się rozpadnie, nawet jeśli wcześniej nie zdarzały się jakieś kryzysy.
Zgodzę się z Tobą natomiast w dwóch kwestiach, tzn. czuć, że Ewelina bardzo kocha i to jest jej 'słaby punkt'. Innymi słowy, jest bezbronna wobec tego wszystkiego co się dzieje, bo po prostu, najzwyczajniej w świecie - kocha. Po drugie, też uważam, że najlepszym rozwiązaniem byłoby urwać kontakt całkowicie, pokazać mu, że nie pozwolę sobą pogrywać i później ewentualnie zastanawiać się czy ma się w sobie tyle siły żeby wybaczyć i przyjąć go z powrotem.

Ewelina, co do ostatnich wypadków i tego, że wczoraj nie rozmawiał z koleżanką: trudno stwierdzić czy nie rozmawiał dlatego, że nie miał ochoty, myślał, że będziesz go o to pytać i nie chciał skłamać czy też jej po prostu nie było na gg.

Dziwne wydaje się natomiast to, że nie chce rozmawiać o rozstaniu, przerywa Ci kiedy o tym mówisz, itp. Dziwne, bo nielogiczne zupełnie.

Ja uważam, że to, że on z nią nie flirtuje (przynajmniej wnioskując z tego, co widzisz) nie znaczy, że ona mu się nie podoba i to, że spodobał mu się ktoś inny nie wpłynęło na jego wątpliwości. Mnie to wygląda najbardziej na to, że chłopak nie jest gotowy na zobowiązanie się po grób jednej kobiecie-ślub. Poczuł, że być może chciałby jeszcze spróbować z kimś innym. Nie twierdzę, że tak jest, ale ja to tak widzę.
Tak naprawdę ta Wasza przerwa to nie jest żadna przerwa, bo cały czas macie kontakt, a on musi Ci się tłumaczyć ze wszystkiego, co robi. Niejeden "normalny" związek na odległość właśnie tak wygląda. Nie wiem w jaki sposób taka "przerwa" ma mu pozwolić cokolwiek przemyśleć. On nie zatęskni, nie musi się starać o Ciebie, nie czuje, że Cie traci, bo wie, że cały czas jesteś w pogotowiu, z telefonem w ręku, gotowa wrócić na jedno jego skinienie. To idealna sytuacja dla podtrzymywania jego wątpliwości, nie na ich rozwianie. Tak, Ewelinko, nie zrywając radykalnie kontaktu i nie dając mu możliwości poczuć, jak to jest żyć bez Ciebie przedłużasz sytuację, w której teraz jesteście. Martwi mnie, że nie wierzysz, że cokolwiek tu zależy od Ciebie.

" A cisza bez zrywania chyba nie byłaby tym czym powinna, tylko jak teraz jakąś dziwną szopką, bo może jemu nie przeszkadzałoby to zacząć się z kimś spotykać, ale ja utknęłabym w miejscu i jestem pewna, że nie zrobiłabym nawet pół kroku naprzód." - czy ja dobrze zrozumiałam, że boisz się całkowitej ciszy, bo on mógłby się zacząć z kimś spotykać? Przecież to by chyba była wystarczająca odpowiedź na to, co z Wami, prawda? Chyba, że potrafiłabyś pozwolić mu się "wyszumieć" i potem wrócić.
A zabranianie mu później, po ewentualnym zejściu się, kontaktu z danymi koleżankami jest grubą przesadą. Albo ma się zaufanie, albo nie. Jeśli chcesz z nim być, dajesz mu kredyt zaufania. To, jakim on jest czy będzie partnerem nie mogą wyznaczać Twoje zakazy i nakazy, tylko jego działanie samo w sobie. Albo on chce sam z siebie z Tobą być i być z Tobą szczery i Tobie wierny, albo to nie ma sensu.
Nawet jeśli przestanie rozmawiać, powiedzmy, na gg z tymi paniami, to zawsze mogą być kolejne koleżanki, z pracy na przykład.
Gdyby mój mąż bez żadnych podstaw kazał m ograniczyć kontakty z jakimś kolegą, to nie zgodziłabym się, nie dlatego, że mi na nim nie zależy, ale że to bezpodstawnie ogranicza moją autonomię i jest wyrazem braku zaufania.
No chyba, że jednak z którąś z tych pan coś go łączy, choćby platonicznie, ale tego scenariusza, jak widzę nie bierzesz pod uwagę. Bo jeśli łączy, to jaka dla Was przyszłość?...
Martwię się o Ciebie Kochana, bo on ma nadal całkowitą kontrolę nad tym wszystkim i tylko on dyktuje warunki. Ciebie traktuje jak bezpieczną alternatywę, gdyby mu się jednak wolność nie okazała taka fajna, jak myślał. Doskonale wie, że może wrócić w każdej chwili w otwarte ramiona nie starając się o nic. Bo i teraz się o nic nie stara, mało tego, sprawia ból, a Ty jesteś i czekasz. Trudno o jaśniejszy przekaz o treści "nic nie musisz robić, bym była twoja".
Mówisz, że nie wierzysz w rozstania po ciszy. Dlaczego? Bo to byłby brak zaufania, niewiedza, niepewność, obcość? A myślisz, że po tej całej "przerwie" będzie inaczej?
Faktyczna cisza mogłaby go zdopingować do działania, jeśli naprawdę mu zależy. Walki o Ciebie. Dałabyś mu szansę się postarać, zawalczyć o Was. A tak, jedyną szansą by zobaczyć czy się postara jest trwanie w tym beznadziejnym zawieszeniu do 23 i zerwanie. Bo jeśli wówczas nic nie zrobi wszystko będzie jasne. Tylko nie wiem po co się tak męczysz i nie zrobisz tego teraz? Przecież, jak już wyżej napisałam, takie stosunki jakie panują teraz miedzy Wami tylko utrwalają obecną sytuację, a nie ją rozwiązują.
Na co Ty czekasz?
Wyobraź sobie, że sama masz wątpliwości, poprosiłaś chłopaka o czas, a on codziennie wymaga z Tobą kontaktu, dzwoni, kontroluje, sprawdza. Naprawdę myślisz, że w takich okolicznościach cokolwiek może się zweryfikować?
Zweryfikować jego stosunek do Ciebie możesz tylko poprzez pokazanie, że żeby z Tobą być musi się postarać. A Ty robisz dokładnie odwrotnie i czekasz na cud...

Ewelino, zastanawiałam sie nad motywani postępowania Twojego faceta (bo każda z nas na swój sposób użera sie z problemami ze swoim "menem") i nie rozumiem nic.
Początkowo myślałam, ze sie wystraszył ślubu- zwyczajnie sie "spietrał"; odpowiedzialność, jedna kobieta na całe życie itd....wszystkie znamy ten motyw.
On w troche dziecinny sposób unika odpowiedzi; chcesz zakonczyć wasz związek- on na nie, chcesz porozmawiać o waszej przyszłości- on miga sie.
Troch to dziwne- ani w prawo , ani w lewo a o pójściu naprzód nie ma mowy.

Jedna z internautek napisała, że on może chce "spróbować" z koleżanką a jeśli mu nie uda sie wróci do ciebie-to może być powód; inna dziewczyna.
Mnie wydaje sie ( obym nie miała racji), ze może jakaś dziewczyna zawróciła mu w głowie. To tłumaczyłoby  tą cisze, kiedy miałaś wrażenie, ze go nie obchodzisz i te nagłe telefony pełne nadmiernego zainteresowanie a wynikające z poczucia winy.

Ewelina, a ile on oczekuje, że dasz mu czasu ?

Ja myślę, że może też być tak, że on jest kimś zauroczony, choć może niekoniecznie ta panna z gg, bo sama widzisz, że prowadził z nią zwyczajne, koleżeńskie rozmowy. Choć wiadomo- nie musi tak być.
Czy ten facet będąc z Tobą w związku też był taki niezdecydowany w wielu sprawach? No bo wybacz, to przegięcie, że już miesiąc nie widzicie się, a on nadal nie wie co robić, nie chcę się spotkać.. ileż można trwać w takim zawieszeniu ? Heh... Od początku pisałam, że chyba nic z tego związku nie będzie, wnioskuje to z tego co piszesz i nadal tak sądzę ;( To straszne jak on Cię teraz traktuje, zachowuje się jakby widział tylko czubek własnego nosa i myślał tylko o sobie i nie myślał wcale ile Ciebie kosztuje takie czekanie ; bo nie oszukujmy się to jest dla Ciebie bardzo bolesne i nikt nie lubi życ w takim zawieszeniu, to męczące i smutne.. Tym bardziej, gdy postepuje tak narzeczony.
Moim zdaniem, jeśli chcesz to daj mu czas do tego 23 kwietnia, jak planowałaś, ale bądz konsekwentna. Ja nie zgadzam się z kimś kto napisał, żebyś nie mówiła ile on ma czasu. On i tak już miał dużo czasu od Ciebie na przemyślenia, to musi wiedzieć, że nie będziesz czekała w nieskończoność i że nie dasz sobą pomiatać jak zabawką. A on niech w końcu do tego czasu podejmie tę męską decyzję, a jak nie to odetnij się od niego - bo ileż można czekać, aż ktos zdecyduje czy kocha czy nie

Ewelina, a czy Ty jesteś w stanie dalej z nim być, skoro teraz przechodzisz przez coś takiego? Jeśli chcesz, bo kochasz go, wiesz, że to TA osoba, to czekaj, daj mu ten czas. Bo jesli wymusisz to spotkanie, to na pewno się rozstaniecie... I jesli zdecydujesz się na tą przerwę, to wtedy żadnych telefonów, zero kontaktu. I zrobisz to dla siebie, nie dla niego -  on chce przerwy, ale zadzwonić wtedy kiedy on ma ochotę też chce...

Dokładnie. O tym samym myślałam, dlatego tak ciemno widzę ich przyszłe życie jak napisałam. Widać, że Ewelina to wspaniała dziewczyna, nieba by ukochanemu przychyliła, ale własnie za mało w tym jego uczucia... Bardziej jak chłodna kalkulacja

Ok, to jestem po rozmowie, nie będę opisywać jej przebiegu, powiem tylko tyle, że jestem zadowolona, bo wreszcie ruszymy, w którą stronę to się okaże, ale kończymy z zawieszeniem. Zaczynamy od przyszłej soboty spotykać się w ramach randek na mieście i w tym czasie on ogranicza do minimum kontakt z tymi dziewczynami(zgodził się od razu, ale żeby nie miał wątpliwości dlaczego tak chcę powiedziałam mu jasno, że mnie to rani i jeśli on tego nie widzi to definitywnie czas kończyć zabawę, stwierdził że nie rozumiał bo przecież nic złego nie robił, ale skoro tak mu przedstawiam sprawę to rozumie i jak najbardziej mu to odpowiada).
Gdzie nas to zaprowadzi jak mówiłam nie wiem, może i mi spadną klapki z oczu, ale skoro on ma taki problem i tak się boi rozmowy o rozstaniu to nie widzę sensu na jakąkolwiek przerwę, jestem prawie w 100% pewna, że za dwa tygodnie czy miesiące bylibyśmy dalej w tym samym miejscu, więc tu potrzeba działania. Papiery oddam tak jak planowałam 23.

Jeśli to też błąd to czas zweryfikuje. Ale taką podjęłam decyzję(a właściwie podjęliśmy) i nie zamierzam się już wycofywać. Trzymajcie kciuki, nie za powodzenie tego związku, ale za jakiekolwiek rozwiązanie tego w czym się znaleźliśmy.

truskaweczka19 dziękuje za każde Twoje słowo jak i innych dziewczyn, dzięki Wam naprawdę sporo do mnie dotarło, na bardzo wiele rzeczy zwróciłyście moją uwagę i teraz z całą pewnością podczas tego okresu będę o tym pamiętać i brać wszystko pod uwagę zastanawiając się nad dalszym funkcjonowaniem naszego związku i z całą pewnością patrze teraz na niego inaczej niż to było wtedy gdy tu po raz pierwszy napisałam.

Na forum nadal będę codziennie zaglądać bo już się chyba uzależniłam i na pewno napisze jeśli wydarzy się coś znaczącego dla sprawy

witaj ewelina, dlugo nie mialam internetu a widze ze u ciebie sytulacja sie zmienia...
mam nieodparte wrazenie ze on liczy na to ze to ty zdejmiesz brzemie z jego ramion i za niego podejmiesz decyzje, ze w koncu ty zdecydujesz i jak cos bedzie czysty jak aniolek gdyz bedzie mogl mowic rodzinie ze to ty zerwalas.

ale zdecydowaliscie sie spotykac, fgakt to jaks zmiana i trakze uwazam tak jak ty ze nastepne 2tyg nic by nie zmienily...
ciagle mysle o jednym co z sexem? jak on to znosi przeciez jest facetem?
wiem teraz to nie istotne teraz myslimy o zblizeniu sie emocjonalnie. chyba zeby sie udalo powinniscie udawac ze wszuystko jest ok, pisac mile smsy, dobranoc co wieczor z buzka, wiesz tak jak bylo wczesniej...az w koncu taki stan przestanie byc udawanym tylko faktycznym...
zycze powodzenia i dalej bede obserwowac twoja historie

Gdziekolwiek Was to nie zaprowadzi, cieszę się, że skończyło się Twoje zawieszenie. Ja zdania w kwestii tego związku nie zmieniłam, ale jak wiadomo, nie zależy tu nic ode mnie, tylko od Was.
Na pewno życzę Ci siły, rozsądku i nie zapominania o własnych potrzebach.
No i nadal będę tu zaglądać

Bo do tej pory mieliśmy się nie widywać i zgodziłam się na to, a on zgodził się, że utrzymujemy kontakt telefoniczny(bo w zamierzeniu miała być zupełna cisza). Normalnie dzieli nas 300km, ale gdybyśmy wczoraj nie ustalili tego co ustaliliśmy i on by się wymigiwał od spotkania to prawdopodobnie pojechałabym dziś rozmówić się z nim do jego rodzinnego domu czyli jakieś 60km,  no chyba że wcześniej padłabym ze śmiechu z całej tej sytuacji jaka mogła wyniknąć(a więc, że muszę go ścigać abyśmy porozmawiali o rozstaniu podczas gdy to on wszystko zaczął ). Na szczęście nie muszę tego robić i w przyszłą sobotę spotykamy się w połowie drogi i zobaczymy jak to będzie się rozwijać :-)

hej;) jak się u Ciebie sprawy mają??

tak logicznie myslisz
mi sie wydaje ze po to sie jest razem aby poznac druga osobe i stwierdzic czy to ta jedyna...
jestescie ze soba dlugo nie uwazasz ze juz powinniscie wiedziec czy to ta jedyna?? niechce slubu a wiec czego? jest te ryzyko ciagniecia tego jeszcze jakis czas, byc moze bedzie lepiej i sie zejdziecie ale co dalej? jak dlugo zyc od tak...
chcesz miec dzieci a wiec kiedy jak nie teraz? mi sie zdaje ze to nie wypali, ale rozumiem probujesz, byc moze potrzebujesz dowodu ze mam naciej, choc naprawde chcialabym sie mylic.

No nie dziwie Ci się Ewelina... oświadczyny były, potem się rozmyślił.. to bolesne.. Nie mam nic nawet do zaręczyn po 8 czy więcej latach związku, ale to wtedy mógł poczekać dłuzej z zareczynami , a nie oświadczać się a potem prosić o przerwę. To, że nie jest gotowy do małzeństwa to nic złego, każdy inaczej dojrzewa, dla jednego 5 lat związku w sam raz, dla innego nawet tyle to za mało, a jednemu nawet rok wystarczy... ale to jak postąpił , w jakiej forimie.. to było paskudne.

a ja bym nic nie planowala, wiadomo ze moze sie wszystko zdazyc, jak cie pocaluje to dystansu juz nie bedzie:P
ale tak powaznie nie zauwazasz jednej prawidlowoaci? jak olewasz go, czy masz swoje sprawy to on bardziej sie stara? to chyba normalne, facet lubi zdobywac a tym samym zauwazyl ze moze cie stacic... mam nadzieje ze do swiat cos sie zmieni
trzymam za ciebie kciuki

Coś mi się wydaje, że moje samopoczucie nie będzie miało większego znaczenia bo do tego spotkania nie dojdzie. I wcale nie dlatego, że on się wycofał czy ja, najzwyczajniej w świecie wczoraj zupełnie rozłożyło mnie zapalenie krtani i ucha :-/ I od wczoraj jestem na antybiotykach i tak liczę, że może poprawi mi się do jutra, dziś już mówić mogę, ale ból jest nieznośny ehhh
Jeśli nie będzie lepiej to będę zmuszona odwołać je i tyle. On mógłby ostatecznie do mnie przyjechać i może by się zgodził, ale wolę jednak na początek jakiś neutralny grunt.

A czy się cieszę? Hmm, nie umiem na to odpowiedzieć jednoznacznie, z jednej strony tak, a z drugiej mam pewne obawy, ale skąd się biorą nie umiem stwierdzić, możliwe, że ma to związek z tym, że coraz częściej podważam sens dalszego trwania tego związku jeżeli te jego wątpliwości zwyczajnie oznaczają jak tu pisałyście, że nic już do mnie poza przyzwyczajeniem nie czuje.

Acha i znalazłam gdzieś świetny cytat: zacytuje fragment całej czyjejś wypowiedzi, ale chodzi mi o to ostatnie zdanie:

"W książce Paulo Coelho pt. Piata Góra jest taka scena gdzie dwóch mężczyzn ukrywa się w szopie przed nadejściem zabójców, wiedzą że stanie się to za chwilę, obaj bardzo się boją i rozmawiają jako że są wierzącymi Żydami gdzie w tym wszytskim jest Bóg i jak to będzie umrzeć w końcu jeden z nich mówi:
"siedząc tutaj w swoich myślach umarłem już tysiąc razy a mogę umrzeć tylko raz". "

I już jestem po spotkaniu. Mogę je określić jako udane, choć na koniec pojawił się jeden zgrzyt, gdy powiedział, że zgodził się z ojcem do Brazylii w czasie urlopu wakacyjnego pojechać. Powiedziałam mu, że miło, że mnie już nie bierze w sowich planach pod uwagę i że nawet nie pomyślał, żeby to ze mną omówić skoro niby jesteśmy razem. Przyznam, że trochę mi humor siadł po tym, ale raczej nie smutek tylko bardziej złość, on się zaczął tłumaczyć, że przecież ja wtedy i tak mam być w Indiach itd. Powiedziałam mu na to, że ja zanim kupiłabym bilet do tych Indii jeszcze bym to z nim skonsultowała, i gdyby nie chciał nie pojechałabym o ile bylibyśmy wtedy razem, on na to że myślał, że ja już podjęłam taką decyzje itd. Koniec końców, stanęło na tym, że i tak jego ojciec w najbliższym czasie nie wykupi wycieczki a my jeszcze o tym porozmawiamy. No cóż, pożyjemy zobaczymy. Bo mi tu nawet nie chodzi o to, żeby on z tym ojcem nie jechał, ale że w taki sposób po prostu wyłącza mnie ze swojego życia, prawda? Co zabawniejsze, jestem pewna że ten drobny "szczegół" dopiero dziś dotarł do niego i stąd zaraz zaczął się tłumaczyć i przepraszać itd.
Ale tak ogólnie miło było znowu się zobaczyć i jestem pewna, że i on nie żałuje tego spotkania, zresztą pod koniec powiedział, że brakowało mu tych naszych rozmów takich jak dziś. Ubrałam się na to spotkanie elegancko i seksownie, nawet przez chwilę miałam obawę czy nie przesadziłam jeśli on przyjedzie normalnie ubrany, ale na szczęście też się postarał :-D I muszę podziękować każdemu facetowi, który dziś się za mną obejrzał albo skomentował bo czegoś takiego właśnie potrzebowałam, wiecie takie babskie zagranie żeby wiedział co traci ;-D Mój mi od razu dał do zrozumienia, że mu się podobam tak ubrana, i potem jeszcze kilka razy coś wspomniał o tym, że wzbudzam zainteresowanie, ale najlepsze było dopiero jak poszliśmy do centrum i większość osób, nawet kobiet się na nas patrzyło i nie wytrzymał i stwierdził, że chyba dzisiaj wszystkim się podobam, zdecydowanie zazdrość dało się wyczuć. Ja się zaśmiałam i powiedziałam, że to na pewno chodzi o moją kurtkę hehe (a co, w wysokich szpilkach chodzić umiem, figurę myślę że mam nie naganą, nawet włosy mi się dziś układały jak trzeba ). Jak wychodziliśmy z ostatniej knajpki(to było niedługo po jego rewelacji o urlopie), to w pewnym momencie mnie objął i w sumie tak przeszliśmy połowę drogi, potem coś kupowałam i dalej złapał mnie za rękę i trzymał, aż doszliśmy do mojego samochodu. Oczywiście w trakcie mówił jakieś miłe słówka, i prosił abym się nie gniewała i nie roztrząsała tego przeciwko nam, podkreślał, że przecież jesteśmy ze sobą. Potem mnie przytulił i pocałował w policzek, ale w usta się nie odważył, chociaż widziałam, że chce, ale trzymałam pewien dystans. Stał więc tak trzymając mnie za rękę, mówił o moich egzaminach i czekał czy coś zorbie, ale nie zrobiłam nic i w końcu się pożegnaliśmy i wsiadłam do samochodu. Wydaje mi się, że ta sytuacja mnie trochę znowu, nie wiem jak to nazwać "otrzeźwiła" i nie chciałam abyśmy się całowali. Jeszcze sporo trzeba poukładać i przemyśleć.
Tak więc nie żałuje tego spotkania, nie żałuje jego przebiegu i nie żałuje tego co mu powiedziałam, a mianowicie, że mnie to nie smuci(ta sprawa z jego ojcem), tylko jest dla mnie kolejnym kamyczkiem, które kolekcjonuje, żeby kiedyś w końcu zasypać ten dół, który on nam kopie i odwrócić się i odejść. On oczywiście prosił, żebym tak nie mówiła, ale dla mnie to jest jak poszerzanie świadomości, bo tego czego naprawdę nie chcę to powrotu do tamtego bólu jaki czułam jeszcze miesiąc temu.

hej;) jak Twoje spray się mają ?? chyba już lepiej ??
Pozdrawiam

Oddałaś mu dokumenty, on je przyjął, odwołujecie ślub zaplanowany po kilkuletnim związku i nadal jesteście razem... Strasznie to dziwne. Poza tym ta niepewność - ja nie umiałabym funkcjonować w takich warunkach i pewnie co jakiś czas prowokowałabym kłótnie szukając pretekstu. Mam nadzieję, że Twoje poświęcenie sprawi, że on zrozumie, że jesteś TĄ osobą!

A miałam dzisiaj do Was pisać w pewnej sprawie :-D A mianowicie jak sądzicie co robić: za dwa tygodnie jest ten ślub mojej kuzynki no i nie bardzo wiem czy prosić go aby szedł ze mną i jak zareagować na ewentualną odmowę, ponieważ wiem że narazie unika spotkań z moją najbliższą rodziną(nie wiem boi się, wstydzi  itd., ale generalnie go rozumiem bo i mnie byłoby głupio przed jego rodziną po takiej akcji). Prawie dwa tygodnie temu była komunia mojej chrześnicy i wtedy poszedł ze mną(nie wiem czy zanim się zgodził czy po, oświeciłam go że tej części rodziny nie zna bo to dalekie pokrewieństwo i ja utrzymywałam tylko kontakt z chrześnicą i jej rodzicami).  No a teraz dawałam mu pewne aluzje, że ten ślub się zbliża, ale nie podjął tematu, i może lepiej bo sama jeszcze nie wiem co o tym myśleć. Z jednej strony chciałabym aby szedł skoro nadal jest moim chłopakiem to nie widzę powodu dla którego miałabym iść sama, a z drugiej rozumiem że może się czuć głupio, zwłaszcza że w ostatnim czasie moi bliscy coraz częściej powtarzają mi abym dała sobie z nim spokój(bo do nich w końcu też dotarło że tego ślubu jednak naprawdę nie będzie i chyba tez mają jakiś żal o to; on o ich nastawieniu nic nie wie) więc nie wiem jak będą się zachowywać(chodzi mi głównie o brata i mamę bo reszta sądzę że będzie zachowywać się zwyczajnie).
Jak Wy to widzicie Dziewczyny? Jak się zachować w sytuacji gdy jednak nie zgodzi się iść ze mną? Potraktować to jako jakieś ostrzeżenie, że jednak nie wszystko jest ok jak się wydaje czy może się tym nie przejmować?

Między nami jest dobrze, nie mogę powiedzieć, że już uświadomił sobie że jestem tą jedyną, ale się staramy, żeby się ułożyło. Ostatnio bywałam u niego w związku z pracą i było miło(póki co bez seksu bo był u spowiedzi, a to traktuje bardzo poważnie więc chyba musiałabym go zgwałcić aby do czegoś doszło ;-D ), chociaż po tych wizytach, zwłaszcza pierwszej czułam się zmęczona, chyba tym napięciem, które przeżywam w związku z naszą sytuacją. Nadal mam okresy, że do niego dzwonie bardzo często(nawet ja zdaje sobie z tego sprawę), a czasami normalnie raz albo dwa razy; jak ja dzwonie wielokrotnie to on zwykle ogranicza się do jednego telefonu żeby powiedzieć dobranoc. Nadal walczę z chęcią sprawdzania go ale po tych wszystkich kłamstwach ciężko mi tak na 100% uwierzyć we wszytko co mówi, za to mam 100% pewności, że ograniczył do minimum kontakt(gg i tel) z tymi koleżankami tak jak go prosiłam.

Ewelina wiesz ja myślę, że to trochę taki brak szacunku do Twojej rodziny. Ślub to nie są urodziny, które sobie odwołujesz i po robocie. Moim zdaniem winien jest wyjaśnienia zarówno Tobie jak i TWOJEJ RODZINIE w innym wypadku oznaczać będzie to, że facet nie traktuje swoich decyzji poważnie i to napewno powinno Cię zastanowić co Ty chcesz z nim budować...

Rozmawialiśmy wczoraj o przyszłym weekendzie(i jakimś cudem zupełnie zapomniałam o tym weselu) i zapytałam czy w przyszły weekend przyjeżdża do domu czy tam zostaje i powiedział, że cały weekend będzie na jakiś tam pokazach(w ramach pracy) więc zaproponowałam, że może w takim razie go odwiedzę i się tam z nim przejdę, odpowiedział że to dobry pomysł, ale zobaczymy jak to wszystko wyjdzie. Po czym gdy skończyliśmy rozmawiać z godzinę później doznałam olśnienia, że przecież za tydzień to jest to wesele.  Więc oddzwoniłam do niego i powiedziałam, że przypomniałam sobie że za tydzień jest to wesele i czy to, że on planuje nie przyjeżdżać do domu wiąże się z tym, że nie zamierza na nie ze mną iść, on na to stwierdził, że nie pamiętał kiedy to miało być, i że w takim razie postara się załatwić tak, żeby nie musieć być na tych pokazach i że ze mną pójdzie, ale na koniec zaznaczył, że nie może obiecać na 100% w tym momencie. W sumie to spodziewałam się, że będzie od początku się jakoś wykręcał, więc tu mnie zaskoczył na plus, no ale zobaczymy jak to się rozwinie, bo może jak sobie przemyśli to nie będzie jakoś bardzo starał się załatwić sobie wolnego.

Pytanie poniekąd stało się już nieaktualne ponieważ dziś już potwierdził, że na wesele ze mną pójdzie, tylko na poprawiny nie bo będzie musiał być na tych pokazach chociaż w Niedziele i możliwe nawet, że ja z nim na nie pojadę, ale to jeszcze kwestia otwarta

Z zaciekawieniem śledzę twoj watek , widać,że niechce zrywać znajomosci z Toba, ma ogromne wyrzuty sumienia, jednak nie czuje się na tyle Twoj zeby się żenic. To znaczy już sie nie czuje.
Co do seksu to moim zdaniem okresla on temperaturę związku, rzeczywiscie nie jest jeszcze miedzy Wami  najcieplej a co do wykorzystywania jesteście oboje dorosli, seks to sama radość miedzy kochającymi sie ludźmi, więc z jego uczuciami nadal cos nie gra.
No nic zobaczymy jak to sie rozwinie, może rzeczywiście wystraszył sie slubu a odległosć spowodowała jego oddalenie, podziwiam Cie ,że walczysz, zyczę ci szczęścia Ewelinko.

Spokojnie Ewelinko, jego uczucia zmienily sie,tu byl szczery, przyzwyczaił sie do odległosci, braku bliskosci i dobrze mu z tym bylo,on sam jeszcze nie wie co będzie i jak to sie rozwinie, nie chce bys mu zarzucała,że cie oszukiwal.
Nie wiem czy określenie czasu tu coś da, bo akurat człowiek ma niewielki wpływ na własne uczucia, uczucia wyplywają z serca, ale może i tak bedzie. Po prostu pierwszy raz spotykam sie z taka sprawą.
Zaczynacie od poczatku, jakby od zera, jakbyscie sie dopiero poznali,tu nie ma jak w innych związkach ,że razem naprawiamy to i to, tu się zaczyna od pierwszej randki jakbyscie sie nie znali.
Pamiętaj Ewelinko,że On byl psychicznie gotowy całkowicie zerwać kontakt,nie zrobił tego na Twoje zyczenie, dlatego to co teraz miedzy Wami jest to nie jest odbudowa zwiazku dwojga zakochanych czy wchodzenie z zwiazkiem na wyższe tory, to coś jakby ekperyment, wyjdzie albo nie.
Wasze oczekiwania różnią się diametralnie, Ty kochasz a On nie wie co czuje, bedzie dobrze pod warunkiem ,że nie będziecie podejmować tematu "My",On sie wręcz panicznie boi tego tematu, dasz rade?
To co sie z nim dzieje to kwestia jego uczuc, on raczej nie ma na to wplywu, ale jeżeli nie przestal całkiem kochac może i cos z tego wyjdzie, niestety tylko pod tym warunkiem.

Zaglądam tu prawie codziennie(na forum, nie do wątku:D) bo chyba trochę się już uzależniłam od tego forum hehe
U mnie w gruncie rzeczy bez zmian, coraz częściej słyszę z otoczenia żebym go olała i zostawiła za to co zrobił itd., już mi się nawet nie chcę nikomu tłumaczyć dlaczego tak zdecydowaliśmy. Między nami nic się nie zmienia, mam wrażenie że stoimy w miejscu i nie ruszyliśmy ani w jedną ani w drugą stronę. Ja czasem jeszcze funduje sobie jakąś huśtawkę emocjonalną, ale w sumie na własne życzenie i coraz bardziej zaczynam być zwyczajnie zmęczona tym wszystkim. Tak sobie myślę, że teraz ten czas jest chyba takim powolnym "umieraniem" naszego związku, nie wiem czy z jego strony tak samo bo nic nie mówi, ale ja tak to odbieram i powoli przyzwyczajam się do tej myśli. Myślę, że dobrze się stało, że się nie rozstaliśmy tylko daliśmy sobie jeszcze ten czas, bo dzięki temu może unikniemy wracania do siebie po jakimś czasie, bo znam siebie i wiem, że chociaż zgodziłabym się na to nic by z tego nie wyszło i tylko stracilibyśmy czas i być może zranili kogoś po drodze.
Od zeszłego tygodnia staram się mniej do niego dzwonić, nie zastanawiać się co robi i z oporem ale jakoś to idzie :-) Zdecydowałam się też, że zacznę w weekendy wychodzić na imprezy, w sumie dopiero byłam na dwóch bo ciągle mi coś wypada, ale na jednej poznałam fajnego chłopaka, a właściwie dwóch, z jednym głównie tańczyłam(fajna odmiana po tych latach gdy swojego musiałam siłą ciągnąć na parkiet), a z drugim jego kolegą rozmawiałam i muszę przyznać, że już dawno z nikim mi się tak fajnie nie rozmawiało i bawiło:-) Nie wymieniliśmy się numerami bo nie zamierzam robić mojego jeszcze faceta w balona, ale chyba powoli zaczynam "wychodzić do ludzi" bez ciągłego rozmyślania o nim i zwyczajnie dobrze się bawić
W ten weekend spotykam się w końcu z moją najbliższą koleżanką i wreszcie będę mogła się komuś w cztery oczy z wszystkiego wyżalić i ciekawa jestem co ona mi na to powie i jak ona to wszystko widzi. A to też oznacza, że to będzie drugi weekend jak nie będziemy się widzieć i w sumie cieszę się z tego bo wydaje mi się, że potrzebujemy takiego odpoczynku od siebie(ostatnio widzieliśmy się bardzo często bo miał sporo spraw do załatwienie w K. i przyjeżdżał nawet w tygodniu i wszędzie chodziliśmy razem), a przynajmniej ja tego potrzebuje bo nawet sama nie bardzo to rozumiem ale dużym obciążeniem psychicznym były dla mnie te spotkania, może dlatego, że widzę i czuje to o czym pisałam na początku, czyli że nic się nie zmienia.
Miało być krótko i znowu mi nie bardzo to wyszło ehh :-D