Jestem samotnikiem - co zmienić w swoim życiu?

Witam wszystkich
Zarejestrowałem się teraz na tym forum, ponieważ zeszły tydzień mnie po prostu dobił i szukałem podobnego tematu. Mam podobnie jak Anechoreta - odnoszę już wrażenie, że jestem jak jakieś straszydło. Każda napotkana/poznana dziewczyna, która się mi spodoba, po prostu ode mnie ucieka. Zawsze tak było. Kiedyś mi to nie przeszkadzało, ale już 28 lat i zaczynam siebie postrzegać jako typowego starego kawalera. Co najgorsze, zaczynam o tym mówić, kiedy poznają kogoś, po prostu daję znać, że moje poczucie wartości jest krytycznie niskie. Nie wiem, czy to wrodzona szczerość i niechęć do kłamstw, czy desperacka próba zwrócenia czyjejś uwagi, wzięcie na litość itp.
Z kolei podobnie jak założyciel tematu, w jego wieku nie miałem żadnego doświadczenia z płcią przeciwną. Kompletnie nic. Zlitowała się nade mną pewna mężatka, "zrobiła ze mnie mężczyznę" z "nudów, samotności". 26 lat i pierwszy raz ktoś mnie dotknął. Potem były jeszcze 2 kobiety, w zasadzie tak samo jak pierwsza, zainteresowały się mną z braku laku.

Od roku nikogo nie dotknąłem. Poznaję dziewczyny w pracy, niestety nie ma szans na cokolwiek innego niż pobieżna znajomość.

Niby wiem, że nie powinienem narzekać i pokazywać swojej słabości, bo wiem, że to odstrasza ludzi, ale ja po prostu już nie mogę, przecież całe życie nie będę udawać że wszystko jest ok i jestem sam z wyboru.

Pzdr

crist - te "dotykanie" o którym mówisz to jakaś przykrywka dla słowa "seks"? Zgodziłeś się na przelotny seks z mężatką?

Hm ... ośmielę się nie zgodzić - według mnie nie da się pokochać kogoś kto jest już w związku a na pewno nie jest to taka normalna, zdrowa miłość, przynajmniej nie dla mnie. Pokochałeś ją? A ja mam wrażenie że mówisz tak bo oczy przysłoniła Ci jej fizyczność, pociąg erotyczny i tym podobne. Pierwszy raz się wciągnąłeś i nazwałeś to miłością. Rozumiem Cię chłopie - brak doświadczenia w tym wieku, potrzeba akceptacji, bliskości i tak dalej ale ... no ja bym tak nie zrobił jak Ty, tak samo jak nie poszedłbym do agencji towarzyskiej. Zresztą sam piszesz że to TY pokochałeś ( rzekomo ) ją a ona Ciebie raczej nie - dla niej to był romans od stricte "seksualno-fizycznej" strony i chyba nic więcej ... Mówisz o upływającym czasie, kompleksach ... a próbowałeś chociaż raz zaprosić gdzieś koleżankę? Nawet nie traktując tego spotkania jako randki ... Tak czy nie? Bo ja mimo że jestem w sytuacji w jakiej ty BYŁEŚ to chociaż próbuję - z marnymi skutkami jak na razie ale próbuję i nie rzucę tego. Co do pierwszych razów ... każdy się uczy miłości na swój sposób, rzadko kiedy pierwszy stosunek jest cudowny i w ogóle bajka - jeżeli oboje byście się kochali, szanowali to nie wierzę że byłoby tak dramatycznie. Ja mimo że mam hm ... prawie zerowe doświadczenie to już teraz wiem jak chciałbym oswajać się z fizycznością, seksualnością - nie, nie planuję pierwszego razu. To nie tak - ale wiem jak rozegrać to w ten sposób by i mnie i jej było łatwiej bo łatwo na pewno nie będzie.

Oczywiście - ja wiem że im dłużej się czeka tym jest ciężej - ale ja się nie poddam tam łatwo. Zrekompensuję wszelkie oczekiwania tak mojej lubej jak i sobie. Jak? Po prostu pokocham ją najmocniej i najlepiej jak będę w stanie. Tak fizycznie jak i mentalnie. I nie uważam by jakikolwiek wiek czy doświadczenie lub jego brak miałby mi w tym przeszkodzić. Liczy się dojrzałość.

Ciemnooki, oczywiście że próbowałem zapraszać dziewczyny. Przez kilka lat pracowałem z dziewczynami, pokaźną ilością. Także teraz ze względu na pracę, spotykam sporo kobiet. Ale tak samo jak Tobie, wychodziło mi to z marnym skutkiem, dalej tak jest. Z Tamtą po prostu się zbliżyliśmy. Była dla mnie naprawdę dobra, dalej uważam że jestem jej sporo winny i wiele jej zawdzięczam. Miłość z mojej strony przyszła z przyjaźni, bliskości, po kilku miesiącach.

"Oczywiście - ja wiem że im dłużej się czeka tym jest ciężej - ale ja się nie poddam tam łatwo. Zrekompensuję wszelkie oczekiwania tak mojej lubej jak i sobie. Jak? Po prostu pokocham ją najmocniej i najlepiej jak będę w stanie. Tak fizycznie jak i mentalnie. I nie uważam by jakikolwiek wiek czy doświadczenie lub jego brak miałby mi w tym przeszkodzić. Liczy się dojrzałość."

Wszystko pięknie,też tak chciałem. Tylko powiedz mi, czy jesteś pewien że będziesz potrafił? Nie chodzi mi o to, że potrzebna jest instrukcja obsługi, ale to nie jest takie łatwe, nie wiem w kim się zakochasz, czego będzie oczekiwać. A z tą "rekompensacją" - skąd masz pewność, że to będzie Ta Jedyna, że związek nie skończy się po miesiącu. Nie wiesz tego, nie masz skąd wiedzieć.

Wiesz co, to jest dla mnie trudniejsze od, hmmmm, większości trudnych rzeczy, jakie miałem okazję robić w swoim życiu

A jakież to pytanie on ci zadał i co z tego później wynikło ? Poszliście na kawę, dałaś mu swój numer ?

W obecności kobiety trudno mi zazwyczaj skupić się na wymyśleniu czegokolwiek wspólnego ze składnym zdaniem prostym, a co tutaj dopiero mówić o pytaniach...

- Która godzina ?? (o, mam zegarek na ręku i telefon w kieszeni i nagle oba przestały działać !!)

- Sr***ś ?? (heh, to muszę kiedyś spróbować for fun, tak, żeby zobaczyć minę dziewczyny )

- Przepraszam bardzo, ale spodobała mi się pani, co oznacza tak naprawdę, że mam ochotę panią "puknąć", ale żeby mieć taką możliwość, najpierw musimy iść na kawę i te inne bzdety (tak to chyba brzmi, jak kto słucha dowolnego podrywu stojąc z boku)

- Hej ty ! Tak, ty ! Idziesz na kawę ?

Więcej elokwentnych pomysłów niestety nie mam Kiepski ze mnie podrywacz

Kocham te odpowiedzi "cokolwiek", szczególnie, gdy dla mnie to cokolwiek jest znacznie trudniejsze od np. Jaki fresk przedstawia asyryjskiego władcę w rydwanie, polującego na lwy, lub czym różni się pentagram od pentakla albo jakie nazwy noszą wiedźmińskie eliksiry wykorzystywane przez bohatera książek Sapkowskiego.

Ciemnooki - http://pl.wikipedia.org/wiki/Anachoretyzm

I zgadzam się z tym, że Anachoreta traktuje kobiety jak istoty z innej planety. Anachoreta, a może najpierw pogadaj z kobietami w necie, na czatach, żeby się z tym gadaniem oswoić?

Mi się bardzo łatwo rozmawia z ludźmi jak jestem rozluźniona. Może jakieś środki na uspokojenie? A już bardzo dobrym ćwiczeniem jest pytanie przechodniów (niekoniecznie tylko kobiet) o drogę dokądś. Bardzo dużo odwagi nabrałam jak byłam do tego zmuszona Zacznij od emerytów, potem przejdź na facetów,a potem zacznij z kobietami. Ja miałam odwrócony krok 2 i 3 ;D

Zazwyczaj poważnie i dosadnie traktuje słowa innych ludzi

Jeżeli mam być szczery, to nie, nigdy nic takiego nie przyszło by mi chyba do głowy...:/

Nie, aż tak źle jeszcze o nikim nie myślałem, ale jest mi bardzo przykro, że wszystkie traktują mnie z dystansem, jakbym faktycznie był z innej planety

U mnie w pracy średnia wieku to 35-55 lat, nowe osoby przewijają się bardzo, ale to bardzo rzadko, a nawet jak, to są albo zajęte, albo nie widzą nic poza pracą, bo one "muszą pracować, bo to dla nich szansa i jedyne co się w pracy liczy to praca".

Generalnie u mnie tak jest, nawet w niektórych innych departamentach, że jak się pojawi problem z komputerem, ktoś nie wie jak włączyć adjustację, jak wstawić tabelkę w Wordzie, wyjustować tekst, coś w innym programie zrobić, to od razu lecą do mnie (jak mnie znają oczywiście). Jako, że mam duże problemy z asertywnością, robię wszystko, co w mojej mocy, żeby im pomóc. Oczywiście wszyscy dziękują i w ogóle, ale te osoby w podobnym do mnie wieku (czytaj 25-35) zazwyczaj odzywają się tylko w takich właśnie przypadkach...

Aaaaa, zatem zaznajomię cię ze 100% skutecznym sposobem podrywu na dyskotekach

Cholera, nie spotykam na co dzień wolnych dziewczyn, a jak już taka okazja następuje, to tylko w autobusie lub metrze i naprawdę brakuję mi tej odrobiny finezji, żeby zdobyć się na coś wyszukanego. Blokuję się przy kobietach, którymi jestem zainteresowany, byłem już u lekarzy i nic się nie zmieniło. Jestem ZDESPEROWANY i nie wiem co robić !!

Próbowałeś? Ale tak naprawdę... czy podszedłeś chociaż do jednej dziewczyny? Może Ci się wydaje, że to trudne, a jak się przełamiesz to za którymś razem przestanie być trudne

Szłam bardzo szybko, biegłam prawie, zamyślona jak nieboskie stworzenie, pytanie było śmieszne, oderwało mnie na chwilę od tego, ale że nie miałam czasu kawą się nie skończyło. Dlatego oduśmiechnęłam się tylko, w biegu odpowiedziałam i leciałam dalej Tak strasznie to brzmi, by nie móc spróbować? Co Ci szkodzi?

"Cokolwiek" to cokolwiek, zależnie od sytuacji w jakiej się znajdujesz. Przecież gdy zobaczysz jak dziewczyna idąc ulicą gubi rękawiczkę/apaszkę/chusteczki nie zapytasz się "przepraszam, czy odjechał już autobus nr 803?". Chyba że zgubi na przystanku

Nie trzeba być Miss Świata, żeby zagadał ktoś na ulicy. Ja też śliczna nie jestem, w żadnym razie nie przypominam piękności z pierwszych stron gazet, serio, serio!, a mimo to coś się dzieje. Nie wiem... może to chodzi o uśmiech na twarzy? jakąś wewnętrzną radość, którą widzą inni? Sama nie wiem...

Czasem lepiej tuż przed podejściem zaplanować o co chce się zapytać ("czym mogę dojechać do...?", "jak dojść do...?", "co Pani czyta?" -> "o, to mój ulubiony autor!", "ma Pani śliczne oczy, mogę je od Pani odkupić?" no dobra bez tego ostatniego;)), żeby potem nie było: "przepraszam, aaa... eee... yyy..." i z braku pomysłu odwrót.

Spróbuj To nic nie kosztuje. A za którymś razem może wyjdzie coś fajnego...

A następnym razem jak ktoś poprosi Cię o pomoc, powiedz, że i owszem, pomożesz, ale za cukierka Reszta sama popłynie. A jak nie... nic złego - o cukierka poprosisz inną osóbkę

Lol omg, że tak powiem. jakim cudem nie zauważyłeś odniesienia do nicka kolegi, z którym właśnie rozmawiasz?

@Anechoreta:
Jak pokierować rozmową zależy od sytuacji. Zaczepiając o książkę można potem porozmawiać o innych autorach itd. Nie każda taka zaczepka musi się kończyć zdobyciem numeru. Liczy się to, że człowiek zaczyna się otwierać na innych, potem mu łatwiej.
Cukierek to pretekst do dalszej rozmowy
Z tym pomaganiem trzeba uważać, by nie zrobiło się z tego wykorzystywanie...

Jakbyś pisał o mnie. Też mam 23 lata. Też w życiu nie miałem dziewczyny nie licząc małostkowych miłostek w dzieciństwie i pewnych przytulanek na festiwalach muzycznych:). Uwielbiam ludzi i ich towarzystwo i rozmawiać z nimi - raczej uwielbiałem. Ostatnimi czasy tez stałem się samotnikiem, ale dla przyjaciół, dla znajomych, i o dziwo dobrze mi z  tym. Jedyne czego mi brakuje to Kobiety z którą mógłbym pogawędzić mądrze, która będzie moją przyjaciółką a zarazem kochanką.
Także ostatnimi czasy również jestem wycofany z powodów ... osobistych.

A zapytam Cie o rodzinę. Czujesz, że w jakiś sposób zawiodła? Nie bierz mnie za wścibskiego proszę:).

@Anechoreta:

Wg mnie pomysł jest nieco ryzykowny. Ja nie wiem czy odpowiedziałabym na takie coś... Raczej nie. Chociaż kto wie... W każdym razie skoro wiesz gdzie mieszka możesz kiedyś "przypadkiem" na nią wpaść i wtedy zacząć rozmowę. Wyjdzie to bardziej naturalnie Poza tym nigdy nie wiesz czy przeczyta to dana kobieta. Nie masz pewności czy ktoś sobie żartów z Ciebie nie zrobi. Łatwo można się podszyć pod dziewczynę, zwłaszcza, że zamierzasz podać maila. Może też być tak, że ona nie czyta żadnych ogłoszeń, nie zwraca na nie uwagi, co wtedy? Myślę, że w tej sytuacji lepiej działać bezpośrednio, aczkolwiek zrobisz jak zechcesz, może nawet już zrobiłeś?

Cerise wiem, że nie trzeba być miss świata, by ktoś zagadał, ale ja mimo uśmiechu na twarzy nie byłam nigdy zagadana, no może oprócz razu przez jakiegoś Murzyna, ale to jak już miałam Mego Faceta i oczywiście go spławiłam. Nic więcej, a jak słowo pamięć mam dobrą

Anachoreta, może faktycznie to nie była ta dziewczyna.
A poza tym, jest tyle fajnych dziewczyn, weź się nie poddawaj

Nie obawiaj się, myślałem o tym w metrze przez pięć stacji, zanim zdobyłem się na tyle odwagi by wyjść za nią i odezwać się...

- Przepraszam Panią...
- Taak ??
- Coś tam, coś tam !!
- Słucham ??
- No, to jak formalności mamy już za sobą, zapraszam Panią na kawę !

Miała charakterystyczny zarys nosa i budowę przedramion oraz dłoni. Pomimo innego stroju oraz fryzury, jestem przekonany, że to była ona

Ale ja nie szukam świetnej kobiety, ja po prostu szukam kobiety, takiej unikalnej - zwyczajnej, normalnej, jedynej w swoim rodzaju jak każda inna...:/

Mimo że od ostatniego mojego posta w tym temacie trochę się zmieniło to nadal zasadniczo mam ten sam problem, momentami naprawdę już nie wiem co robić, miewam dni że wszystko to ( plus inne problemy ) mi się nawarstwia i najchętniej chciałbym pójść w diabły by mieć święty spokój. Niby z jednej strony nie jest dobrze ale z drugiej strony nie jest też chyba tak tragicznie bo ostatnio dowiedziałem się że hmm ... "znajoma" powiedziała że "chciała mi naprawdę dać" i nie - nie ja ją namawiałem. Ot tak się kończą bardzo luźno prowadzone rozmowy, takie pół żartem, pół serio ale jak dla mnie mówiła to dosyć poważnie co nie znaczy oczywiście że bym się zgodził ale wygląda na to że tak źle to ze mną nie jest raczej skoro jakieś tam 'powodzenie' tudzież zainteresowanie od płci przeciwnej mam. A to chyba dobrze ...

Heh ... tylko tu nie ma czego gratulować - ani to że ona ponoć chciała ze mną ten teges ani to że w ogóle w jakimś tam stopniu się mną zainteresowała wcale mnie nie rajcuje, pociesza czy cokolwiek podobnego. Tym bardziej że to nie jest dziewczyna która mi w jakimkolwiek stopniu odpowiada, choćby jako taka na jedną noc. A postępów w zasadzie nie ma bo ( pomijając różne i podłużne wydarzenia jakie się ostatnimi czasy nałożyły ) nadal jestem w punkcie wyjścia i nadal nie ruszyłem z miejsca ...

Niby tak ale ... to nie jest tak że ja koniecznie szukam miłości, związku tak dalej. Nie, ja po prostu szukam kogoś bliskiego a że mimo wszystko łatwiej się dogaduję i mam więcej tematów z dziewczynami niż z mężczyznami ...

Poza tym takie argumenty że miłość przyjdzie sama i tak dalej są dobre owszem - ale wydaje mi się że tylko dla dziewczyn bo to teoretycznie one tak mogą sobie "czekać" aż ktoś się nimi zainteresuje. Mnie jako facetowi takie pocieszanie niestety nie pomoże bo to ja tu jakby ze względu na naturalną kolej rzeczy zmuszony jestem zrobić ten pierwszy krok. Nawet najmniejszy.

Nie no, oczywiście że są dziewczyny które przejmują inicjatywę, pokazują mniej lub bardziej dosadnie / subtelnie że chcą tego czy owego od danego faceta ale wam takie hmm ... 'bierne oczekiwanie' przychodzi chyba nieco lżej bo od was nikt nie oczekuje że jak "siedzicie z założonymi rękoma" to coś tracicie w przeciwieństwie do nas. Z tą nieśmiałością to jest dość spory problem - myślę że jeśli przeczytałabyś wszystkie moje posty w tym temacie to mogłabyś nieco inaczej na to spojrzeć bo wbrew temu co mówisz taki problem mam. Co do tych dziewczyn ... wiesz ... jakieś tam się przewijały w mojej głowie, były mi bliższe lub dalsze, platoniczne, zauroczenia, taki stricte fizyczny pociąg też się zdarzał ( ale niczym się to nie skończyło ) ale tak na dobrą sprawę to nigdy do tej pory nie poznałem dziewczyny która by mi tak totalnie w 100 % zawróciła w głowie, taka przy której byłbym niemal pewien że to ta którą chcę pokochać tu i teraz. Były bliższe, były dalsze ale z żadną niczego co można by nazwać choćby randką nie osiągnąłem ale jakieś tam minimalne zainteresowanie mną było a ja byłem w mniejszym lub większym stopniu zaciekawiony tą czy ową.

Hmm ... no można powiedzieć że tracę bo raczej bardzo mało prawdopodobne jest to że jeżeli ja nie zrobię pierwszego kroku, gestu, zaczepienia, czegokolwiek pierwszy to taki gest wykona ona czyż nie? Wtedy dziewczyna może wyjść, podkreślam może na:
- łatwą
- nimfomankę
- taką która jest sama, zdesperowana i bierze cokolwiek co się napatoczy

Czyż nie jest tak? Wydaje mi się że jednak tak.

Co do tego pierwszego kroku - no ja mam właśnie taki problem że po prostu nie umiałbym np: zagadać do takiej a takiej dziewczyny jeśli by mi się spodobała i chciałbym ją poznać bliżej, zagadać. Po prostu wstyd i nieśmiałość mi to uniemożliwia. Także nawet jak chcę spróbować zrobić pierwszy krok to coś mnie skutecznie blokuje. Mam problem z nieśmiałością ... do momentu gdy daną dziewczynę poznam ( mówię to na podstawie znajomości w pracy ) - jak już któreś z nas zrobi pierwszy krok, gest, słowo to już jakoś leci, lepiej czy gorzej ale jakoś się układa ale wiadomo. W pracy trzeba jakoś z ludźmi rozmawiać, ma się tematy wspólne itepe a na ulicy zwyczajnie nie potrafię kogoś obcego zaczepić, nawet z byle pretekstem.

Nie, nie brałem pod uwagę bo jak żyję nie znam przypadku gdzie podczas spotkania na żywo obca dziewczyna pierwsza zagadała / zaczepiła jakiegoś faceta bo się jej spodobał. Poza tym, mnie tym bardziej taka sytuacja nie spotkała i nie spotka więc ...

"Hm, to mamy coś wspólnego, bo ja też bym tego nie zrobiła;) Raz już zaczepiłam i na więcej się nie piszę- za dużo osób się z tego śmieje i mi do dziś to wypomina;)"

No tak, tylko jak już mówiłem - jak wy zaczepiacie pierwsze to możecie być odebrane tak jak to opisałem wyżej a nam facetom to wolno a wręcz my musimy bo to facet musi zrobić ten pierwszy krok, jemu wypada, on się musi starać, pokazywać, zabiegać i temu podobne historie ...

No i poszła odpowiedź.

Nie rozumiesz? Przeczytaj proszę wszystkie moje posty w tym temacie, myślę że to by mogło znacząco pomóc w zrozumieniu. Okej - piszesz że jestem inteligentny, bystry i tak dalej więc mam prośbę - udowodnij mi to. Tak, my faceci jesteśmy prości i lubimy mieć wszystko pokazane czarno na białym ( choć nie zawsze oczywiście i nie wszyscy ) - ostatnio nie mam dobrego okresu, mam wszystkiego i wszystkich dosyć a już bardzo mi brak wiary we własne siły. Chyba nawet do tego stopnia że średnio wierzę w to co piszesz o moich zaletach. A to + niefajna / zerowa przeszłość ( zależy jak na to patrzeć ) = bardzo duże problemy z wiarą i akceptacją. I tak, masz rację, parę osób mi mocno zamieszało. To o czym piszesz ... ja o tym wiem ale po prostu nie umiem się otworzyć. Na kogokolwiek i gdziekolwiek.

No bo tak z grubsza jest, wiem czego i kogo chcę tylko znaleźć odpowiedniej osoby jakoś nie idzie. Psycholog? Nie, nie myślałem - mimo wszystko uważam że po prostu muszę sobie z tym poradzić sam, nie wiem tylko dokładnie jak ... A co do ostatniego to okej, przeczytam w wolnej chwili.

Całkowicie nie skreślam ale mam do tego bardzo duży dystans. Co do tych dziwnych - racja ale ja o tym doskonale wiem. Co do tych portali - tak, to może być fajne ale jest jeden zasadniczy szkopuł - jedno z pierwszych ( jak nie pierwsze ) pytanie to "pokaż fotkę" / "jak wyglądasz?" co działa na mnie jak płachta na byka i nastawia mnie w zasadzie od samego początku bardzo in minus w stosunku do tejże osóbki.

Z góry wybacz ten monolog- nigdy nie jestem w stanie streścić się w kilku zdaniach ?
Doskonale Cię rozumiem- mam podobny problem, mimo iż byłam w związku (pół roku, ale cóż zawsze coś), ale po nim zostałam zraniona i niestety nie mogłam już się pozbierać do końca. Przez lata kompleksy wzięły nade mną górę, doprowadziłam się do stanu, o którym lepiej nie mówić (fizycznie i psychicznie)- i patrz mam teraz 23 lata (tyle co Ty) i to poczucie, że zmarnowałam kupę lat, możliwość bycia z kimś, ale niestety przez moje wyobrażenie, że nie mogę się nikomu podobać, które trwa do dziś jestem sama.
Ale mimo to może po części przez uzewnętrznienie na forum, po części przez przyjaciółki, a po części przez trwające poczucie beznadziei postanowiłam się za siebie wziąć (fizycznie- tu już zbliża się ku końcowi) i psychicznie), bo takie negatywne nastawienie przez tyle lat niewiele mi dało. Bo jednak jesteś negatywnie nastawiony, a to widać, można powiedzieć, że to z człowieka ?emanuje?. Pisałeś, że imprezy, kino, dyskoteki to nie dla Ciebie. Ale jak już tu ktoś napisał wcześniej w domu nikogo nie poznasz! Właśnie poprzez wyjścia w różne miejsca poznasz nowych, ciekawych ludzi (nie mówię, że od razu tę wielką miłość), ale chociaż potrenujesz interakcje, poznasz fajnych kumpli/koleżanki, z którymi będziesz mógł chodzić w te wszystkie, miejsca, które na razie jak to mówisz ?nie są dla Ciebie?, a z czasem może podczas jednego z takich wyjść poznasz ciekawą dziewczynę, która Cię zainteresuje. Tu chodzi o to, abyś zaczął żyć, doświadczać jakiś fajnych przeżyć.
Ktoś tu pisał o psychologu i ja też bym za tym optowała- to jest dobry pomysł. Ja póki co próbuję sobie radzić bez tego bo mam bliskie mi osoby, którym mogę się wygadać, ale nie wiem jak jest u Ciebie.
Poza tym może zapisz się do jakiejś organizacji, stowarzyszenia związanego z filmem, muzyką które tak lubisz? Poznasz tam ludzi podobnych do siebie i zapewne dobrze będziesz się bawić ?
Pozdrawiam serdecznie.

A co z tymi stowarzyszeniami, organizacjami różnego rodzaju? Może wybierz jakąś, która zajmuje się czymś co Cie interesuje, która realizuje jakieś projekty. Wtedy będziesz musiał się z kimś poznać, bo będziecie wspólnie organizować różne projekty itp. A może AIESEC? Może przydałoby Ci się wyjechać gdzieś na jakiś półroczny staż, spróbować czegoś nowego w swoim życiu? Albo jeśli studiujesz to jakaś organizacja studencka? Jakieś koło naukowe? No nie sposób nie poznać tam nowych ludzi- a to by eliminowała samotną podróż do kina. 
No i jak bym poważnie rozważała psychologa. Nie wiem jak się na to zapatrujesz... I w ogóle czy Twoja rodzina wie jaki masz problem? Może powinieneś się otworzyć? Nie wiem na jakim stopniu zażyłości jesteś z najbliższymi i czy możesz liczyć na ich pomoc.

Ciemnooki - widzę,że bardzo krytycznie podchodzisz do swojej osoby.Co tam jąkanie,to idzie leczyć.Wiem,że to spowodowane jest tym,że się denerwujesz i dlatego jąkasz się.Przed spotkaniem z dziewczyną weź głęboki oddech i musisz sobie postanowić-nie bede się denerwował,nie będę się denerwował...A co masz w sobie jeszcze zmienić?Nic,normalnie się zachowuj,dbaj o siebie,bądź zawsze uśmiechnięty,uprzejmy,spotkaj sie z kumplami,gdzieś np.w kawiarni,idź z kolegami potańczyć,tam jest pełno dziewczyn.Z całą pewnościa spotkach tę,która będzie dla Ciebie przeznaczona.I pamiętaj nie denerwuj się.Powodzenia.Trzymam za Ciebie kciuki.Do usłyszenia.

To się zaczyna od małych kroków, np. powiedzenie czegoś do sprzedawcy w sklepie, spytanie o drogę/godzinę i dodanie czegoś o tym dokąd się idzie. Zagadywanie obcych to trochę trudna sprawa, nie zaczynałabym od dziewczyn, tylko np. emerytów.
Ja właśnie tak robiłam. Tyle że kogos na ulicy - tak ni z gruchy, ni z pietruchy - i tak bym nie zagadywała Jak już, to musiałoby to być nawiązanie do czegoś Wtedy wychodzi naturalnie. Najczęściej własnie ucinam sobie pogawędkę z właścicielem baru z tortillami. Jeśli chcesz nauczyć się być bardziej rozluźniony, to mogę ci podrzucić link do bardzo rozluźniających nagran (musisz mieć słuchawki).

Poza tym, popatrz - na ulicy zagadasz do jakiejś dziewczyny TYLKO dlatego, że ci się fizycznie spodobała.. czym to się różni od ''pokaż fotkę'' w internecie? Jak widać, większość najpeirw sprawdza, czy ktoś im fizycznie pasuje. Ja tam bym wybrała fora związane z własnymi zainteresowaniami, takie portale randkowe to trochę jak pokaz bydła na targu ;P

Co do samooceny - rozumiem, że chcesz realistycznie, ale.. nie ma prawdy absolutnej, jest też święta prawda i gówno prawda Twoja ocena nie zawsze musi być słuszna, nie zawsze zgodna z tym, jak oceniłby cię kto inny (np. dziewczyny często zbyt surowo oceniają swój wygląd). A jeszcze inni ocenią cię W ZALEŻNOŚCI od Twojej własnej samooceny! Tak, tak, dokladnie! Pewność siebie bardzo wzmacnia atrakcyjność. Wspomnij sobie pewnych siebie chłopaków ze szkoły. Ja też widze to po tym, jak sama podświadomie oceniam pewnie i niepewne siebie dziewczyny w moim otoczeniu.
Poza tym, każdy oprócz wad ma też zalety, o których należy myśleć i się za nie doceniać, bo to wzmacnia pewność siebie.

Uparta z Ciebie istota No ale ja baran jestem spod znaku zodiaku, więc też łatwo się nie poddam! Rozumiem, że boisz się na ulicy zagadać do kogoś obcego, ale w sumie nie odpisałeś na moje pytanie.
Czy nie rozważyłbyś może jakiegoś stowarzyszenia, organizacji działającej w kręgu Twoich zainteresowań? Albo jak zostało napisane powyżej jakieś forum tematyczne Ciebie interesujące? Chociaż ja uważam, że to powinna być organizacja, gdzie spotkania są w realu, bo forumowe interakcje idą Ci dobrze.
Przykro mi, że w rodzinie nie masz oparcia, że Ci ciężko coś zmienić w swoim życiu, ale jedno jest wiadomo na pewno- coś zmienić się musi i trzeba tylko znaleźć dla Ciebie odpowiednią opcję.

No to proszę bardzo ... AIESEC raczej odpada bo nie jestem ani przedstawicielem ani studentem. Koła naukowe to nie dla mnie, bardziej jakieś związane w filmem / kulturą / rowerem / krwiodawstwem ( tak, tak ). Staż albo wyjazd w inne miejsce jak na razie odpada bo ani nie jestem niestety studentem ani nie mam gdzie, kiedy ani tym bardziej za co gdzieś wyjechać. A poza tym na owe koła czy inne takie potrzeba nieco czasu a ja dosyć zarobiony jestem także nie wiem jakby z tym było.

Wiesz co odnoszę takie wrażenie, że my wszyscy możemy Ci tu pisać, pocieszać, dawać pomysły, jakby tu coś zmienić, ale Ty i tak na wszystko powiesz nie. Nie wiem dlaczego tak się dzieje. Rozumiem, że część naszych pomysłów może nie być dla Ciebie, bo przecież Cie nie znamy (nie wiedziałam, że nie jesteś studentem), ale kurcze przejrzawszy Twoje wypowiedzi, to na wszelkie inicjatywy różnych osób reagujesz negatywnie. Nie wiem sama jak to ocenić. Z jednej strony oczywiście chcesz pomocy, bo inaczej byś tu nie pisał, ale z drugiej strony nie bardzo ją przyjmujesz. Na wszystko zawsze nie (oczywiście zawsze umotywowane odpowiednio). Mam wrażenie, że nie jesteś gotowy bądź nie potrafisz się zmusić do bycia gotowym, aby wziąć się w garść i coś spróbować zrobić- na wszystko od razu jest wymówka.