co mam zrobić, gdy kochanek mnie rzucił?

e tam zaraz kamienie.
związek to ciągły ruch, energia, uczucia i emocje i to oczywiste, jest lepiej jest gorzej coś się kończy coś się zaczyna...
ale ZDRADA nie ma winnego. To nie mój mąz jest winny zdrady, ani ja nie jestem winna zdrady, ani my nie jestesmy winni zdrady mojego męża.
Mój mąz jest sprawcą zdrady.... on to zrobił, on to chciał zrobić.
Czy zrobił to dlatego, bo mam jedno oko bardziej niebieskie, albo źle solę zupę. to ja przepraszam bardzo - ale to mnie za bardzo nie obchodzi....
bo jesli moje prawe oko jest nie do zaakceptowania, to ja mam prawo nie być oszukiwana a on ma prawo odejść do innego prawego oka. jak mu moja zupa nie smakuje, to może mi to powiedzieć - sól rzecz tania i ruchoma - albo gotowac zupe sam.
mój mąz mnie zdradził. Nieważne, czy miał trudne dzieciństwo i zły przykład w domu, nieważne czy tamta miała szerszy uśmiech i mniejsza dupę, nieważne, czy ma problemy z erekcją a przy niej mu stawał, nieważne czy wszyscy koledzy tak robią, więc on też...
oczywiście wszystko hipotetycznie bo jestem świetna kucharką i mam brązowe oczyska.. prawe i lewe....

ale..
mój mąż mnie zdradził
znalazła się gdzies kobieta tak bardzo słabiuśka w swojej ocenie i oczekiwaniach, że zgadzała się na przygodny seksik po kryjomu jak jemu [pasowało i nie zadawała pytan.
mój mąz mnie zdradził
mój mąz mnie zawiódł -zawiódł moje zaufanie bo nie zadał sobie tylko jednego jednego pytania... co pomyśli, co poczuje moja zona, jesli się dowie o tym, że własnie sobie tutaj siedzę i rżnę dupkę na boku???

no więc mój mąż mnie zdradził
to jest fakt
i nie będę tego tłumaczyć, interpretować, szukac usprawiedliwienia, wyjasniać, eksplorowac, analizować, rozkładac na czynniki [pierwsze
(tak na marginesie te etapy mam juz za sobą - bo to takie próby wyjasniania, tłumaczenia, udawania, że jeszcze może być pieknie, jeszcze może być normalnie)

mój mąz mnie zdradził. chciał i podjął taką decyzję

nie wazne, czy kochał mnie przez ostatnich 160 lat i nieważne czy teraz kocha mnie jak wściekła małpa

mój mąz mnie zdradził. to fakt
którego nie zmienie, którego nie wytłumaczę, którego nie przerobię, którego nie zaakceptuję.

mój mąz mnie zdradził.

jakie ma znaczenie jego, jego mamy, taty, kolegi, wywłoki, babci, książek które czyta, filmów które ogląda, snów które mu się snią,  wina????

mój mąz mnie zdradził.
czy cokolwiek może to zmienić?

Szacunek, kochana dla Ciebie. To sama prawda.
Życzę Ci siły, żebyś podjęła najlepszą decyzję dla SIEBIE. Ściskam Cię mocno.

Malwina. A teraz druga strona medalu.
Zdradzilem ukochana. Dlaczego to zrobiłem?? Dla chwili zabawy zapomnienia bo to było łatwe bo wszyscy tak robią bo chciałem spróbować bo chcialaem inaczej bo się mnA interesowała bo bo bo....
Mówię jej. Nie wiem dlaczego i nieważne dlaczego.
Wiem ze bezmyślnie zranilem najbliższa mi osobę. Wiem ze cokolwiek zrobię i powiem nie cofne czasu i nie zmienię tego co się stało...cokolwiek zrobię cokolwiek powiem jakkolwiek potoczy się moje życie wiem ze nie naprawie tej krzywdy.
Czy ona mi wybaczy?? Nie wiem. Ale czy ja sobie wybacze??? Nie
Kiedy widzę dzień po dniu jak ona zmaga się ze sobą i swoimi emocjami jak trudno jej okazywać mi ciepło i serdecznosc a mimo to stara się to robić. Kiedy płacze zamyka się w sobie cierpi- ja cierpię razem z nią.
Codziennie rano kiedy się budze patrzę w jakim jest nastroju. Kiedy wraca z pracy zastanawiam się co u niej. Nie oglądamy żadnych filmów o zdradach trójkątach nieudanych związkach samotności bo widzę co się z nią dzieje i widzę ze potem płacze i cierpi...
Oddalbym życie by cofnąć czas. Zrobiłbym wszystko by zapomniała by mi zaufala.
Ale nie cofne czasu. Nie naprawie błędu. Mogę tylko ja kochać trwać przy niej i wierzyć ze kiedyś mnie pokocha i mi zaufa. Ze nie będzie się bać mnie- bo z ukochanego stałem się jej oprawca...
Gdybym mógł cofnąć czas gdybym mógł decydować jeszcze raz... Nie miałbym żadnych wątpliwości... Nie zrobię tego już nigdy wiecej- i mogę tylko ciagle powtarzać ze już nigdy nigdy--- i wiem ze ona się boi i mi nie ufa.
Straciłem największy skarb jaki miałem. Bo wiem ze ona mnie nie pokocha jak kiedyś. Wiem ze przekreslilA nasza przeszlosc... PrzekreslilA cały czas i wszystkie nasze wspólne doświadczenia. Powiedziała mi ze nie wierzy w żadne słowo i żadne działanie w którym uczestniczylismy w czasie mojej zdrady.

Wiem ze czasu nie cofne. Wiem ze nie naprawie błędu. Mogę ja tylko kochać. I mam nadzieje zeby wystarczyło jej sił aby być ze mnA....
Dzisiaj staramy się żyć normalnie. Ale ja wiem ze cokolwiek powiem i cokolwiek zrobię ta zdrada tkwi miedzy nami... Widzę w jej oczach ostrożność. Czasami złość. Widzę ze skupia się tak bardzo na sobie i uczy się co jej dobre dla niej.
Widzę jak przyjmuje to co ja jej daje- z rezerwa i ostrożnie- i widzę ze nie potrafi dawać. Te życzliwość i uwagę która miała w sobie ma dalej i mogę ja oglądać--- ale nie jest ona adresowana do mnie.
Miałem kochajaca ufna ciepła żonę. Teraz mam zraniona zdystansowana ostrozna kobietę.
Gdybym mógł cofnąć czas. Gdybym mógł naprawić swój błąd...

Dlaczego ona nie widzi jak bardzo żałuje i jak barek ja kocham. Tak mi żal. Jej. Ale tez nas
Gdybym mógł cofnąć czas. .

ja jestem w podobnej sytuacji- maz, dziecko, a malzenstwo juz dawno jest w rozsypce, jest kolega z pracy.. ja zakochalam sie po uszy, dla niego to taka relacja bez uczuc- jest fajnie, ciekawie, ma kogo przytulic, pocalowac, ale poza praca to ma mnie w tylku. na poczatku byla namietnosc, teraz u niego (u tego drugiego) to wygaslo. choc zaprzecza i mowi ze nadal mu sie podobam. tak wlasnie- podobam. a ja sie zakochalam jak idiotka i wiazalam z nim plany na przyszlosc- bo z mezem i tak sie rozstaniemy. a kolega z pracy poprostu sie bawil. wiem sama jestem sobie winna- ale ja tak bardzo potrzebowalam uczucia.. jak zapomniec kiedy go codziennie widuje? czekam zeby przyjechal (jest moim kierownikiem, ja pracuje w sklepie). wiem glupia naiwna. zdradzilam. nic nie warta zona powiecie. ale meza nie kocham. a milosci potrzebuje. tylko ze ja zludnie myslalam ze ten drugi tez cos czuje a on do cholery tylko fizycznie sie bawil. jak przestac kochac? wiem i mam swiadomosc ze nie jest wart. ale nie umiem przestac myslec i kochac. mam depresje. zyc nie chce. jak wyrzucic tego drania z serca?

Skoro Ty zdradziłaś męża,który Cię kocha,to dlaczego kochanek,nie mający w stosunku do Ciebie żadnych zobowiązań nie miałby się Tobą zabawić?Taka jest rola niestety kochanków.Musisz się z tym pogodzić i postaraj się wynagrodzić krzywdę jaką zrobiłaś mężowi,zanim się dowie o Twojej zdradzie,bo pewnie i tak to do Niego kiedyś dotrze i nie zdziwiłabym się,gdyby wtedy mąż odsunął się od Ciebie.Powodzenia.

Myslisz, że odegranie się na nim, kobiety, która kocha i miała by patrzeć na siebie jako narzędzie wyrzadzające kochanej osobie krzywdę - jest naprawdę, ok? Musiałaby dziewczyna wyłączyć emocje - ona chce to zrobić, chce go wyrzucić z serca - a nie potrafi. Chcesz żeby wpadła w poczucie wyrządzania krzywdy. Pozatym molestowaniem nazwałbym dziełanie, które nie spotyka się z przyzwoleniem, a tak, to czy to jest molestowanie? Czy molestowaniem jest pozwolić się w sobie zakochać, pójśc do łózka?
End_aluzja, przyznaj, tobie łatwiej, na chłodno, ale jej? - wątpię. Nie tędy droga, przynajmniej dla niej.

Z tym się zgadzam, bo krzywdą skierowaną w męża było zdradzenie go, zamiast wpierw odejść. Ale ilu ludzi tak potrafi? Z tym, że nie przypisywałbym konkretnej roli do kochanków, oni czasem bywaja szczęśliwi, czasem dłużej, czasem krócej, a czasem są tylko spełnienie. Koleżanka napisała że z mężem i tak nie będzie, więc po co cokolwiek wynagradzać. Lepiej uciec, zanim on się dowie  i będzie cierpiał.

Mandarynka = sklep z owocami? Przezyłaś zawód miłosny, choć to wiele nie pomoże przypomnij sobie ile takich już miałaś i jak z nich wychodziłaś, choćby z miłości do męża. Ot tyle się stało. To że zdradziłaś, to bardzo źle, bo przez to czujesz się wykorzystana, może dzięki temu masz siłę zakończyć małżeństwo, co? Zawsze możesz odwrócić sytuację i powiedzieć sobie, że to Ty wykorzystałas kolegę z pracy, brakowało Ci uczuica ciepła, może seksu i w nim to znalazłaś.

Jeśli ironia, to ok.
Jednak myślę, że to nie niska samoocena, (pisze jako facet i wiem że stąpam, po cienkim lodzie) - jest problemem. Branie byle czego - też niekoniecznie. Przecież te osoby wybierają dla siebie takich kochanków, partnerów, którzy im pasują, wcale nie musza być gorsi, moga być nawet tymi wymarzonymi, tyle, że niekoniecznie musi udać się nawiązać to "coś" (wiem co napisałem wymarzony - ale w sensie każdym innym, poza nawiązaniem "tych" emocji). Specyfika relacji kochanków zapewne jest inna, niż ludzi wolnych. Inne zobowiązania, inne relacjie, inne emocje. Relacje buduje się na prawdopodobnie na niepokoju, podnieceniu zrywania zakazanego owocu, tajemniczości, szczypty czegoś zupełnie innego niż w relacjach wolnych ludzi. Gdy staje się to norlmalnością, przestaje działaś, a nie wybudowało się wcześniej na wspomnianych podawlinach prawdziwego uczucia, - nie ma chemii tej cementującej, czar pryska, brak podniecenia, tajemniczości, większa swoboda - w wyrażaniu - chcę więcej - spuje ten początkowy nastrój, odbiera aurę - powszednieje. Jesli takie relacjie opierały się właśnie na tym - no cóż, nie trzeba być prorokiem, żeby stwierdzic, że zaplecze, półka z makaronem lub fotel szefa nie jest już afrodyzjakiem i pada wszystko na twarz.

Jeszcze jedno, o ile zgadzam się z Twoim tekstem "e tam zaraz kamieniem....." to druga część jest wyidealizowana moim zdaniem, pierwiastek kobiecy myślę, że jest udany, ale męski - za wiele oczekujesz moja droga, za wiele. Większość tych słów zastąpiłbym - niech ona w końcu zapomni, wrócmy do normalnego życia, ale tak samo kobieta, która zdradziła, choć może nawet nosząc poczucie winy, potrzebę zadośćuczynienia, też będzie myślała w pierszej kolejności - zapomnij i przestń do tego wracać, zacznijmy w końcu żyć, bo ciągłe wracanie do tamtego, to w zasadzie cofanie się, a nie marsz do przodu, na który się mimo wszystko zdecydowaliśmy.

tak , tak wiem, głupio gadam - znaczy w tym znaczeniu, że burzę taką piekna osnowę tego, jak sobie wyobrażasz jak to czuć powinien kochanek, w Twoim opisie mężczyzna.

Ale to nie zmienia faktu ze w przypadku zdrady najbardziej żałujemy tego ze się wydało... To jest pierwsza lekcja i pierwsza nauka- gdyby się nie wydało a ja bym to zakończył to problemu by nie było. Dlatego wnioskuje ze każdy zdrwdzajacy po raz drugi jest już mistrzem w zapobieganiu najgorszym konsekwencjom zdrady. A w zdradzie sam akt Zdrady wcale nie musi być zły... Wręcz przeciwnie zwykle jest bardzo przyjemny. W zdradzie najgorsze jest to ze się druga strona dowie na ze każdy zdradzajacy to doskonale rozumie to drugi raz bedzie mądrzejszy....  A poz tym w obsZarze życia po zdradzie sam fakt zdrady się zamazuje i emocje także. Pozostaje obszar uczuć i ciężkiej pracy związanej z radzę jem sobie po zdradzie. A to oznacza ze jeslibysmy uniknęli tych przykrych konsekwencji to sam akt Zdrady staje się nieistotnym epizodem...

Mój Boże, łzy mi popłynęły!
Jakie to okrutnie prawdziwe! I nic tego nie zmieni! Ta świadomość będzie truła nasze życie już do końca!

Zgadzam się z Tobą, ale wyłącznie do momentu, gdy zdradę sprowadzi się do samego aktu. A to nie tak. No powiedzmy jeszcze, jeżeli zdrada jest przypadkowa i jednorazowa. Wtedy całość też by się dało podpisać pod powyższe. Ale co z osobami, które prócz aktu, budują wokół tego całą otoczkę, angażują uczucia, ubierają się w emocje, budują wokół relacji plany na przyszłość? Zobacz, co pisała wyżej Mandarynka ? zdradziła, wie, że to złe, ale dziś nie walczy ze złem zdrady tylko z tą otoczką. Ma problem, pomimo, iż mąż o niczym jeszcze nie wie ? zatem nie zgadzam się na twierdzenie, że akt zdrady staje się jedynie nieistotnym epizodem, w przypadku gdy nie wyjdzie to na jaw. Myślę, że relacje, o których Pisza ludzie w tym dziale były podstawą w wielu przypadkach szczęśliwych związków. Tyle, że się o nich tu nie pisze. Najprościej byłoby mi sobie wyobrazić choćby coś takiego, że kobieta, mając męża, nie będąc z nim szczęśliwa, no ? facet alkoholik, albo ciągle nie obecny w domu, czy tez w życiu, znajduje kochanka, zakochuje się i zostają ze sobą na dobre i złe ? złe lepsze niż to dobre w poprzednim związku.

Niekochana. Wiem. Wyolbrzymilam zeby pokazać ze każdy na swoje uczucia motywacje każdy z nas wybiera to co mu pasi... Zdradzilam ale moje małżeństwo jest w rozsypce zdrwdzilem ale ona nic nie znaczyla. Zdrwdzilam ale potrzebowalam odmiany. Jestem z nim nadal bo... Odeszlam bo...

Zagadkowa dziś jesteś

manadrynka, czy ja dobrze czytam, on Cię przytulal , pocieszał, ale jechał dalej - czy to znaczy, że nie obiecywał, nie mówił, że kocha i że będziecie mieli wspólną przyszłość - dobrze zrozumiałem?

Kurcze, aż sięgnąłem do Twojego wątku mandarynka napisałaś tam: (wiem ten tekst tez tam umieściłem, jeśli jakas moderatorka uzna że powinien znaleźć się w jenym miejscu, to trudno, ale wydaje mi się, że  pasuje i tu , i tu)

- Moje małżeństwo praktycznie umarło, więc dla mnie to była odskocznia i wielka nadzieja
- Poczułam się pożądana, chciana, "lubiana" przez kogoś w końcu
- Jak wspominałam coś o uczuciach to mówił "oj tam po co wiązać w to uczucia", "nie myślmy o przyszłości, tylko cieszmy się teraz", jedyne co mówił to "lubię cię"
- a ja jego pokochałam.. był moją nadzieją na lepszą przyszłość

Sama sobie jesteś sobie winna, czego nie rozumiesz w słowach ? po co wiązać w to uczucia ? to jest jasny klarowny komunikat! Seks tak ? uczucia ? nie! On Cię nie oszukał, sama się oszukałaś i nakręciłaś. Wcale się nie dziwie, że kiedy nic sobie nie robiłaś z jego słów stało się tak :

.. kiedy pytam co się dzieje mówi mi że to przez pracę, że nie ma czasu przyjeżdżać, że nie ma czasu napisać, zadzwonić

Egoistycznie patrzyłaś, na i uwierzyłaś w wymyślony przez siebie stan rzeczy, tylko, że nie zauważyłaś, że nikt nie chciał do Ciebie dołączyć, chciałaś mieć coś czego nikt Ci nie obiecywał, ba Ty masz nawet o to pretensje, co jest kompletnie idiotyczne:

.. brednie.. ale przecież jak się chce to człowiek zawsze znajdzie chwilę czasu.. ja szaleję jak go nie ma, w domu nie mogę się skupić tak bardzo tęsknię, a on..? a on ma mnie chyba gdzieś.. spaliśmy ze sobą 2 razy.. ja zakochana.. szczęśliwa... on poprostu chyba się bawił

I co z tego że spaliście ze sobą, pytam co z tego? Parafrazując kogoś, to Ty nie wiedziałaś, że ludzie uprawiają ze sobą seks dla przyjemności, a nie z miłości, czy też w celach prokreacyjnych?

...a ja nie mogę poradzić sobie z tym.. nie potrafię poradzić sobie z tym, że nagle z dnia na dzień to gaśnie u niego, ze coś zaczęło się rozkręcać, ja kocham na zabój, a u niego przeciwnie..

Obudź się, nie on Cię wykorzystał, lecz to Ty go wykorzystałaś. Przypisałaś mu rolę, w którą on od początku mówił, że się nie pisze. Ubrałaś, go we wszystkie swoje potrzeby i niespełnione wizje, oczekiwania, postawiłaś mu wymagania, których on nie tylko nie mógł odrzucić, lecz nawet nie znał. Dziwisz się ze jak się zorientował, co dla Was, dla niego, szykujesz, to odechciało mu się. Uważasz, swoją postawę jako fair wobec niego?

.. a ja głupia codziennie czekam w pracy, wypatruje.. i tęsknie jak szalona.. nie umiem skopić się na pracy, lży cisną się same do oczu.. ja go kocham.. on mnie "lubi" i powiedział ze uczuć w to nie chce wiązać..

Myślę, że głupia to jest wyjątkowo trafne określenie, które wobec siebie użyłaś. Nie masz prawa rozliczać go z czegoś, czego wspólnie nie wypracowaliście.

.. o uczuciu z jego strony nie było mowy.. a myślałam na początku ze on tez coś czuje.. naiwna idiotka..

Może się przy tej okazji jednak czegoś nauczysz. Zapamiętaj sobie, raz na zawsze, związek buduje się i utrzymuje w oparciu o rozmowę, a nie na wyobrażaniu sobie tego, co myśli druga strona i bazowaniu na tym.

?wykrzyczałam mu ze bawił się mną.. on oczywiście zaprzecza.. "nie Aniu nie mam cie gdzieś, lubię cie, nie jesteś zwykłą koleżanką"..

I miał chłop rację, zwykłych koleżanek się nie bzyka! Jesteś jego kochanką, tyle, że najwyraźniej on nie umie użyć tego słowa podobnie do słowa ?spadaj? - jest delikatny.

.. i nie mogę zrozumieć jak ta iskierka namiętności mogla tak szybko u niego wygasnąć.. ja kocham..

Najwidoczniej nie potrafisz rozróżnić dwóch rzeczy namiętności i miłości, nie na darmo te dwa określenia funkcjonują obok siebie. A może jednak słyszałaś takie określenia jak namiętnym kochanku ? i gdzie tu kurna miłość?

?jak go widzę serce wali mi jak szalone.. a on jest zimny jak głaz.. i ten jego chłód mnie zabija od środka.. kiedyś w jego oczach widać było ta namiętność.. teraz tylko chłód..

Jak bym usłyszał to co mu wykrzyczałaś, też bym na jego miejscu trzymał dystans.

? choć mówi ze nic się nie zmieniło.. ale nie przytula już.. nie całuje.. czasem w policzek ale chyba na odczepnego..

Mówi tak , bo pewnie znów chciałby zmoczyć, ale boi się, że coś Ci się znów ubzdura i woli mięć święty spokój, niż gorący numerek, a potem rozwrzeszczaną babę nad sobą ? czysta kalkulacja, prawidłowa nawiasem mówiąc.

.. a ja totalnie zwariowałam.. dusi mnie w gardle, w sercu, w żołądku..

Wiesz nie jestem specjalistą, ale duszenie w gardle, to złe oznaki, reszta jest w Twojej sytuacji raczej do przyjęcia.

? upadam na dno.. pokochałam a on bez uczuć bawił się.. błagam pomóżcie.. jak z tego wyjść.. jak przestać czekać na niego, staram się mieć go gdzieś a i tak podswiadomie każdego dnia mam nadzieje ze przyjedzie, ze coś poczuje do mnie.. jak przestać kochać.. kochać.. widząc go prawie codziennie.. widząc i czując ten chłód i brak uczucia.. to mnie tak boli.. mi się nie chce już nawet żyć.. nic mnie nie cieszy.. nawet nie umiem opiekować się moja córeczką.. ona widzi moje łzy.. a ja nie umiem przetłumaczyć sobie ze on nie jest wart.. jestem w ciężkiej depresji i czuję że umiera moje serce.. i moja dusza.. kocham wciąż i to chyba już obsesyjnie.. błagam.. błagam o pomoc..

Tu sprawa się kończy. Uczucie umrze, gdy umrze nadzieja. Może łatwiej by Ci było przestać tak egoistycznie patrzeć na świat, jak sobie pomyślisz, co mąż może przeżywać?

... i wszystko jasne...

Off, pojechałeś Dunkis... ale w zasadzie masz rację... Ludzie , nawet ci którzy uważaja się za dorosłych w niektórych kwestiach zdają się być dziećmi we mgle. Nieważne czy jestem sekretarką, księgową, sprzedawcą, inżynierem. Emocje nie znają prestiżu. Po prostu umiemy sobie radzić z nimi lub nie, a właściwie inaczej - pozwalamy sobie nami rządzić lub nie.........
Przeczytałam wszystkie posty z tygodnia - rzecz (bardzo mnie to cieszy) już nie idzie o konkretną osobę, a o ogólne wartości. I wydaje mi się (a moze nawet powiem ze wiem - niczego nie da się douzgadniać). Bo wartości to coś, bo nam przyszło z wychowaniem, wiekiem, doświadczeniem. Mimo ze jesteśmy przyjaciólmi/ przyjaciólmi, to te "najważniejsze" dla nas wartości mozemy mieć zupełnie inne. Ja akceptuję zdrade, moja przyjacółka/ przyjaciel nie. Niczego to w naszej przyjaźni nie zmienia, przeciwnie, mam jakiś punkt odniesienia i mozemy sobie pogadać - podobnie jak teraz, na forum , przy okazji o różnych innych sprawach :-))
A wracając "do sprawy" - mili i miłe - nie jest tak, ze to "wszystko życie jest" ? Cholernie boli jak zawiedzie zaufana osoba i równolegle, cholernie boli jak zaczynamy sobie zdawać sprawę ze zawiedliśmy i już nic na to nie można poradzić... Tylko czas, spokój, w miarę racjonalne trzymanie się "bieżącego" życia"
A czasem i to nie wystarcza, ale tak serio, ile wiemy o osobie z którą na co dzień dzielimy chwilę życia? A moze Pani która kupiła dziś przed nami ogórki własnie została zdradzona? A moze prezes który nie dał nam podwyżki właśnie zastanawia się co zrobić ze swowim życiem? A moze sąsiadka o której  myśleliście że "ma wszystko" właśnie została rzucona przez kochanka , który znalazł "inną wielką miłość"? Takie myślenie pomaga... Polecam :-))

motylek, skąd pomysł ze ktoś komus coś sugeruje?
Rzeczy dzieją się, ludzie się zmieniają a emocje podnoszą sytuacje do stanu wrzenia, lub przeciwnie - zamrażają rzeczywistośc. W zasadzie nie chodzi o nic prócz pocieszenia drugiej osoby bądź pogadania :-)). Sprawy i tak idą swoim tokiem :-))

motylek - trudno...........
Bo to chyba jest tak, że "wchodzimy" w różne sprawy  w różnym stanie ducha :-)). Czasem bez refleksji - niech sobie będzie jak ma być, czasem z nadzieją- niech będzie jak ja chcę, a czasem z rezygnacją o której niektórzy mówią "miłość" - niech będzie tak jak sobie życzysz :-)). A tak na serio związek dwojga ludzi powinien być pełen kompromisów - zrezygnuję z czegoś a TY z czegoś innego by było bobrze i ma dążyć do pełnej współpracy - robimy i żyjemy tak, by nie tylko Nam było fajnie ale też ludziom z nami wokół. Ale to ostatnie zdarza się niezmiernie rzadko niestety................. niemniej, nic nie stoi na przeszkodzie by dążyć do synergii :-))
Pozdrawiam
M

a gdzie podziala sie autorka watku? wiecie co kilka razy czytalam to co napisal Dunkis- w tym watku i w moim i naprawde wiele mi to dalo, ajj my baby to naprawde chyba glupie jestesmy i chyba przed podjeciem jakichkolwiek dzialan lib decyzji powinnysmy poczytac tutaj watki to by od razu odechcialo nam sie namietnosci i innych facetow. Dunkis- naprawde wielki podziw za to jak dobrze umiesz przemowic do rozumu

Dunkis, zawiode Cię chyba :-((. O różnych sprawach pisuję w różnym "stanie ducha". Wróciłam się do tego postu o akceptowaniu zdrady, aby sobie przypomniec co miałam na mysli pisząc to co napisałam - juz wiem - chciałam przedstawić skrajne zachowania i generalnie powiedzieć o tym, ze w przypadku "konfliktu wartości", a tym własnie jest temat niniejszego wątku nie jesteśmy w stanie zrobić niczego więcej jak wyrazić wyłacznie swoją opinię. Mamy natomiast obowiązek omalże uznać, ze ktos, nawet bardzo nam bliski ma swoje na dany temat zdanie. Niezaleznie czy chodzi o miłośc i zdradę, czy o religię czy o inne równie "wartościowe" sprawy. Nie zmienia to jednak faktu, że pomimo odmiennego systemu wartości ludzie potrafią (o ile chcą) zaakceptowac siebie takimi, jakimi są. Wiem że to bywa trudne, ale możliwe do zrobienia - kwestia dystansu, samooceny, umiejętność dokonywania różnych wyborów w zakresie nawiązywania relacji z różnymi - również "innymi" (czyt. myslącymi inaczej niż my) pozwala na takie "rozszerzanie horyzontów". A wracając do sprawy "zdrady" i mojej akceptacji. Zdrada była, jest i będzie obecna w zyciu dorosłych osób. Można ją negować i odsuwać się od ludzi, którzy "zdradzili" - unikać kontaku, obrażać się, oburzać. Można też przejść nad nią do porządku dziennego - no to co ze zdradził/ zdradziła - to nie moje życie tylko jej/ jego i wybór że zdradził/ zdradziła również nie mój. Mój może być wyłacznie stosunek do tego, bo w moich relacjach ze stroną zdradzaną, czy zdradzoną niewiele się zmienia (o ile oczywiście to nie ja lub nie mnie zdradzono). A jeśli zdradzono mnie lub zdradziłam ja ? To wtedy zaczynam pracować na tej "zdradzie" i traktujac ją jak nowe doświadczenie edukacyjne wynosić z niej jak najwięcej dla siebie na przyszłość.
Ps. Pisząc to nie do końca odnoszę się do typowych "małżeńskich zdrad" ale również do zdradzenia zaufania, sekretu powierzonego i innych relacji które wywołuja podobnie silne emocje
Pozdrawiam

Czy aby na pewno?
Dajmy spokój zdradzie w związku. Stwierdzam z przyjemnością, że rozumiesz ją równie szeroko jak ja No więc konkretna sytuacja - wspólnik zdradzający wspólnika. Naprawdę nie ma to dla Ciebie znaczenia? Zaufasz takiej osobie, będzie to bez wpływu na Wasze relacja? Pomimo, iż nie Ciebie bezpośrednio zdradził?

I teraz wszystko jasne. Zatem mamy takie samo podejście. Pozdrawiam

Twoja odpowiedź przerosła moje oczekiwania.

Żeby być konkretny, chodziło mi nie o odpowiedź do odpowiedzi, a tą odpowiedź, którą napisałas wczoraj o 18 -tej.
Licz to na "+".

Marlena 70 -napisala " nie rozmawiamy o zaufaniu ale o akceptacji ". Rzeczywiscie przerosla tez moje oczekiwania .  Akceptacja to przyjecie kogos lub czegos takim jakie /jaki jest, bez wytykania jedo wad . Akceptacja to zgoda na cos .Czyli rozumiem ze zgadzasz sie na osobe taka ,jaka jest,
przyjmujesz ja  bez zadnego -ALE :
Czy o to chodzi .?.

Domek... Przyjmuję ludzi takimi, jacy są, po prostu. Jeśli coś mi w niech nie odpowiada to wycofuję się z relacji, ale nadal akceptuję jako człowieka z jego prawem do zalet i wad :-))

Przeczytałem z zainteresowaniem wszystkie posty w tym wątku i postanowiłem dorzucić parę swoich przemyśleń.
Zastanowiło mnie, że porzucający ?kochanek? zyskał chyba więcej sympatii lub przynajmniej przychylnej obojętności, niż poszukująca tu pomocy ?porzucona? - z racji oczywiście tego, że zdradziła swego ?porządnego? męża. Ale czy kobiety tak naprawdę kochają takich porządnych, poukładanych facetów? Czy nie jest tak, że taki mąż, który gwarantuje poczucie bezpieczeństwa i jest nienagannie nastawiony na rodzinę, z czasem staje się w oczach swych żon ?kochającym ojcem i mężem?, co ? chyba często się tak zdarza ? nie idzie w parze z poczuciem wiążącej ich namiętności a słowo ?kochającym? zamyka się w poprawności odmierzanej pulsem codziennego dnia, należycie wypełnianymi obowiązkami, realizowaniem przyzwyczajeń, tak by nie naruszały żadnych oczekiwań? Z męskiego punktu widzenia tak to niejednokrotnie wygląda.  A tymczasem większość kobiet, tak  sądzę, świadomie lub podświadomie, oczekuje chwil pełnych niekonwencjonalności, szalonej namiętności, miłości z bajek o królewiczu, dzięki któremu wyobraźnia zwycięża nad inteligencją. Czy kobiety (przepraszam tu za uogólnienie, oczywiście to żadna reguła ? zresztą wszystko co tu piszę można równie dobrze w drugą stronę skierować) nie kochają słodkich drani, wariatów, czasem może mniej odpowiedzialnych? Oczywiście najlepiej jakby taki misiu umiał jeszcze poradzić sobie w życiu, być zaradnym i odpowiedzialnym kiedy trzeba. Ale jeśli traci to coś, co dziewczynę w nim zauroczyło,  staje się właśnie ?kochającym ojcem i mężem?.  Małżeństwo, codzienność, dzieci, praca, choroby, kredyty, zobowiązania ? wszystko to sprowadza i królewiczów i królewny na ziemię. Ale czy przestajemy wówczas marzyć o tych uniesieniach - poznanych wcześniej, wyśnionych, wyczytanych? Oczekujemy tego nieustannie od męża, od żony, od ? kochanka/kochanki(?). Kładziemy na szali, ważymy ? z kim, czego więcej, mniej, co połechta nasze ego, co pozwoli budzić się z wmiarę czystym sumieniem a co karze żyć z przekonaniem, że krzywdzimy kochaną (tak właśnie sądzę ? niejednokrotnie nadal kochaną) osobą. 
Człowiek nad wszystkim jest w stanie zapanować poza swoim zdrowiem i swoimi emocjami. Ma rozum, ma sumienie, ma zasady, wiarę ? z tym, że one jedynie nauczyły nas podejmować decyzje odnośnie tego co z naszymi emocjami zrobimy, ale w żadnym wypadku nie pomagają nam tych emocji zmienić. Czy rezygnując z realizacji swoich emocji pozostajemy bardziej w zgodzie z sobą niż wówczas gdy idziemy za nimi stając się egoistami? Szacunek dla siebie powinien współgrać z  szacunkiem dla partnera ? zapewne więc lepiej nie żyć w kłamstwie i wyjawiać wszelkie swoje zachwiania przed osobą z którą jesteśmy. Być wiernym, szczerym, zniszczyć w zarodku każdą niedozwoloną emocję.  Ale z jakiego powodu mamy prawo i obowiązek te emocje zniszczyć? Z powodu przysięgi?  Przecież mamy prawo żyć dla siebie, nie tylko dla innych. Młodzi ludzie zakochują się, odkochują, szukają, poznają kolejnego tego jedynego/tę jedyną i z takich czy innych powodów zawierają małżeństwo, rodzą się dzieci. Wówczas już nie można się odkochać i zakochać?  Z powodu jakiego? Szacunku? Przysięgi? Zasad?  Wówczas jest miejsce na wybory. Każdy wybiera to co jest według niego ważniejsze. I całe szczęście, bo być może, gdyby nie normy społeczne czy normy wiary ? panowałaby totalny haos. Po to je stworzono by bycie sobą oznaczało życie w zgodzie z tymi wszystkimi zasadami. Ale wszystkie nasze wybory nie zmieniają faktu, że ?życia nie mierzy się ilością oddechów, ale chwilami które zaparły dech?. I dotyczy to wszystkich - zarówno zdradzonych jak i zdradzających.

Witaj facecie z netu Napisałeś pierwszy post na forum i nie mogę się nadziwić, że udało Ci się tak trafnie ująć coś czego ja za bardzo nie umiałam zdefiniować gdy czytałam opinie osób zdradzających i ich zagmatwaną argumentację.
Sedno chyba stanowi fakt, że dla wielu osób spełniło się marzenie o którym wspominasz i ich

To w zasadzie tłumaczy dlaczego dyskusja w tych tematach najczęściej sprowadza się do czego się sprowadza. Lepiej bym tego nie ujęła.

trzymam kciuki

może po prostu niech sobie płyną? każda rzeka ma swój nurt, raz rwący, raz spokojny ...

a wydawało mi się, że bardziej zagmantwanej argumentacji niż moja powyżej, nie da się skleić

czyli potwierdza się - zagmatwanie napisałem Wsparcie jej się należy, tym bardziej! I wcale nie musi Ona być "nie teges"

Nie oskarżam ich, absolutnie! Raczej staram się zrozumieć. Zdrada boli obie strony (przy założeniu określonego poziomu wrażliwości obojga). Kobiety i mężczyźni zdradzeni cierpią najbardziej z powodu urażonego ego. Kobiety zdradzające, wydaje mi się - cierpią, ponieważ w pewnym momencie kochają już nie kochanka (który prędzej czy później okazuje się zwykłym facetem, nie dorastającym np mężowi do pięt), ale swoje wyobrażenie o nim, jak ktoś napisał kiedyś - kochają tę miłość, a nie tego kogoś. To jest wołanie o miłość i namiętność - nie o zdradę dla zdrady!   

prawdaż! tak jak pisałem w pierwszym swoim poście - w obie strony to działa.

Ale oczywiście. Facet, który nie zwraca uwagi na atrakcyjną kobietę (czyli taką, która "coś w sobie ma" - i nie mam tu na myśli wcale dużego biustu czy długich nóg ),  albo kłamie, albo coś z nim nie tak. A kobietom zawsze miło, jesli otrzymują dowody zainteresowania od "fajnych" (tu dla każdej może oznaczać to zupełnie cośinnego) facetów.
 

No cóż - "narodziny są przyczyną śmierci". Ale żyć warto!

dobrze ponoć też robi rozmowa w mżawce, ciepłe, rozgrzewające spojrzenie na zimne kropelki wody spływające po twarzy ...

Facet z netu bardzo duzo naczytal sie "Daniela Golemana "-Inteligencja emocjonalna .
A tak naprawde chcial powiedziec ze w zyciu trzeba byc poprostu doroslym .Bo  panowanie nad emocjami swiadczy o naszej
doroslosci. Tego przeciez  mozna sie nauczyc .
Tylko jak to  wytlumaczyc  ,napisz wiecej i wiecej.