Jego nałóg. ;( - Netkobiety.pl

hej,ja juz jestem nerwowo wykonczona.skoncz ten zwiazek!!co z tego ze ty go kochasz,jak on by cie kochal to by nie pil.moj nazeczony ciagle mi powtarza ze mnie kocha i ze przestanie pic.przestaje na 4 dni i znow to samo i to juz trwa 4 lata.mam z nim dziecko i mieszkam z nim u jego rodzicow.i nie zmienia sie.wszystcy mysleli ze przestanie pic jak urodzi mu sie dziecko ale on zaczol jeszcze gorzej.!!!nie nawidze go.nie mam gdzie sie wyprowadzic,i musze ciagle na niego patrzec.UCIEKAJ Z TEGO ZWIAZKU SZYBKO.ja jestem tak psychicznie wykonczona ze chyba musze isc do psychiatry,albo jakos takiego.tojest masakra.na leczenie nie chodzi,chociaz mial wezwanie.olewa mnie i dziecko.ciagle pije.nie ufaj mu bo on nigdy nie przestanie pic.jak nie masz awantur to bedziesz je miala.i bedzie cie bij pewnie tak jak mnie,.marze o tym zeby miec wlasne mieszkanie i zeby uwolnic sie od tego pijaka.

Sandra, posłuchaj Elizy, ona mądrze mówi.

sandrodaj sobie spokój,nie tłumacz -jak mówi smołka to z góry źle wygląda.
Nie dasz rady a nie myśl ,ze po ślubie będzie lepiej bo nie będzie-takich miłości to może na palcu jednej ręki a i w to wątpię.

macie racje wszystkie,mlode dziewczyny bo sama tak myslalam ze przestanie pic,i sie zmieni,a tu coraz gorzej.dobrze ze slubu nie mamy jaz tym pijakiem.mam tylko z nim dziecko to jest masakra.wiecie co?dzis dostal wyplate,i wiecie co ja z niej mam?kupil dziecku 2 paczki pampersow dwie paczki chusteczek i soczek.i zaplacil 56zl.i zostawil mnie pod sklepem i poszedl pic!!i jeszcze  go w domu nie ma!!...............brak mi slow.jego rodzice tez nie maja do niego sil.czekam tylko na jakis cud..az dostane mieszkanie bo skladalam papiery do urzedu.i sie wkoncu od niego uwolnie.a mam dopiero 18 lat,a tyle juz w zyciu zlych rzeczy przezylam..ze szkoda gadac...bylam glupia i mloda ze sie z nim umawialam....bo tyle ile mi cierpien przyspozyl to .....:(plakac sie chce.uciekaj kochana z tego zwiazku.dobrze ci radzimy.mi tez tak radzono ale nie posluchalam...

znowu się pił.....
Jest mi przykro z tego powodu.Obiecała,że nie będzie.Jakoś nie wierzę.Nie robi mi awantur,nie krzyczy,nie biję.Za to tuli się i w ogóle jest słodki ale NIENAWIDZE jak pije.Kocham go ale nie chcę być jedną z tych żon/dziewczyn alkoholika.Powiedział,że sam widzi w tym problem i nie chcę mnie stracić,i że jezeli nic nie pomoże to pójdzie na "wszywkę" i na leczenie.

nie wiem już co robić.Nie dawno wyszłam z toksycznego związku,w którym tkwiłam 6 lat i nie chcę znowu marnować sobie życia.

Właśnie dzisiaj to zrobiłam.Powiedział,że to ostatni raz bo nie chcę mnie stracić.Tzn te jego picie to jest takie,że po pracy wraca juz po piwku,to z sąsiadem na klatce wypije piwko czy dwa i koniec.nie upija się do nieprzytomności ale mnie to denerwuję,że stale czuć od niego alkohol.Wiem,że jego ojciec miał z tym problem.Wolę dmuchać na zimne.

Daj mu do zrozumienia, że kiedy skończy ze swoim nałogiem to będziecie mogli pomyśleć o tym żeby być razem. Ale żebyś to wiedziała na pewno, bo nie można z tym nałogiem zerwać z dnia na dzień. A pomyśl też o przyszłości, teraz tylko piwko jedno, dwa a później może być tego więcej. Skoro mu na Tobie zależy to nich zgłosi się na leczenie i niech pokaże ci się jako zdrowy i wolny od nałogu człowiek. Nie może tak być, że chciałby i ciebie i popijać sobie po pracy.

Niech Jego obietnice nie będą puste! Niech przestanie pić od teraz. Jeśli nie będzie potrafił przestać od teraz, udowodnisz Mu, że jest uzależniony-koniec kropka! My o tym wiemy, ale być może do niego to zupełnie nie dociera. Jeśli powie ,,od teraz nie piję" i przez tydzień nic nie wypije, to jest nadzieja i pamiętaj, że nie powinno być wyjątków ,,okazjonalnych", bo alkoholik zawsze znajdzie okazje! Jeśli natomiast się złamie, to na drugi dzień powinien iść na leczenie i rozpocząć je jak najszybciej. Nawet nie dla Ciebie, a bardziej dla siebie. Jeśli już wszystko zawiedzie, odejdź od Niego! Twoja miłość nie przetrwa, gdy On przez lata będzie pił, a Ciebie będzie to denerwowało, więc nie ma sensu. Po co Ci taka chwilowa miłość i zmarnowane życie!!?? Jeśli On nie przetrwa w postanowieniu/leczeniu, a Ty odejdziesz, to będzie Twoja najlepsza decyzja. Zrób to w myśl powiedzenia: ,,Jeśli Kogoś kochasz, pozwól mu odejść. Jeśli wróci, jest Twój, jeśli nie, to znaczy, że nigdy Twój nie był"! Życzę Ci jak najlepiej!!! Tyle tego pijaństwa w okół..z tym nie ma żartów. Później jest bieda, lament, pytania bez odpowiedzi:(

To akurat bzdura...Jedno z drugim nie ma nic wspólnego. Alkoholizm jest chorobą polegającą na silnym uzależnieniu od substancji, często połączony z uzależnieniem psychicznym. Nawet największa miłosc nie uchroni przed piciem. Powodów może być wiele a usprawiedliwień alkoholika jeszcze więcej. Ale to jest nie ważne....Ważna jesteś TY!
Chcesz rady? Oto ona:
Wyobraź sobie Twoje życie za 10lat. On nie przestanie pić, uwierz, że takie nawroty to normalka w życiu alkoholika. Pisałaś ze już wczesniej ostro z tym jechał, miał przerwę (może paroletnią) a teraz jest kolejny zwrot akcji. Jeśli raz się wpadło w takie gówno to się z niego nigdy do końca nie wychodzi. Gdyby jeszcze nie pił wcale, ani kropli, to byłaby szansa że tak już zostanie a tak...On nie przestanie pić, mało tego będzie pił coraz więcej. Niedługo straci tę pracę, bo będzie przychodził do niej na kacu, nie wyspany, w złym stanie. Pewnie wróci do ciebie a ty będziesz szczęsliwa, że go masz z powrotem. Może znowu będziesz utrzymywała dom a może on znajdzie jakąś pracę na miejscu. Wieczorem będzie się raczył alkoholem.Jeśli nie zarobi na niego to wyciągnie od ciebie. Prośbą, groźbą, szntażem. Albo pójdzie pożyczy od kolegów "na chleb". Przestanie sie przed tobą z tym kryć.
Już ci zaczyna robić wodę z mózgu, urabiać Cię ze to ty sie zmieniałs, potem zacznie ci wmawiac ze jestes stuknięta. Usłyszsz wiele przykrych słow, wiele zarzutów, że to przez ciebie, że nie byłas dla niego dobra...itd. Piszesz ze wczesniej miał z tym problemy...A czy ty go wtedy widziałaś? Czy wiesz jak sie zachowuje w stanie zamroczenia? Alkoholik często gdy jest wypity bywa agresywny, nieobliczalny, z racji ilości wypijanych piw czy wódki jego mózg pracuje coraz gorzej, jest coraz bardziej wyniszczony. To sie stanie widoczne, po pewnym czasie odkryjesz, że on bełkocze coś bez sensu a ty nie bedziesz mogłą pojąc o co mu chodzi. Albo gorzej, może okaże sie ze ma paranoje alkoholową? Zacznie wyszukiwac Twoich kochanków,wykrzykiwac ze jestes dziwką...Może zacznie cie bić, gwałcić, poniżać i dreczyć psychicznie bo nie bedzie w stanie znieść swojego włąsnego upadku, wiec bedzie musiał sprawic ze ktos poczuje sie jeszcze gorzej. Tym kimś będziesz TY. On sie nie zmineni, nie opamięta...nie ma na to szans.
Szansa jest jedna, bardzo maleńka...moższ go sprawdzic. Powiedz ze odchodzisz a on ma sie poddac leczeniu. Musiałby oczywiscie z własnej woli pójść tam i przyznać ze ma problem. To bardzo trudne, sa tacy którzy dają rade, idą, leczą sie, walczą...Ale oni naprawde CHCĄ. Żadne rozmowy, groźby, prosby, twoje łkania nie pomogą. Twoja miłosc go nie zbawi.
Oczywiscie to tragiczny scenariusz...może teraz myślisz sobie, że przesadziłam...że wcale tak nie musi być. Nie, nie musi...ale ryzyko jest tak wielkie ze nie powinnaś go podejmować. Wiem co mówię...uwierz mi.

Witam! Jestem tutaj pierwszy raz. Nie mam po prostu komu o tym powiedzieć. Mój narzeczony jest alkoholikiem. Niestety, bardzo dobrze to przede mną ukrywał. Sielanka, cudowne życie. Kiedy zaszłam w ciążę, zaręczyliśmy się, dopiero pokazał na co go stać. Ciągle chlał, awantury, gdzie ja musiałam uciekać z domu, bo był tak agresywny. Kiedy urodził się nasz synek, poszedł na odwyk 6 tyg. w ośrodku, wyszedł, przez miesiąc było w porządku, dwa dni po chrzcinach naszego synka zapił i ciągnął to przez miesiąc, przepił w tym czasie 2 tys zł. Ja wyjechałam do rodziców, przyjechał pijany, zrobił awanturę, zabrała go policja, ma sprawę w sądzie. Pojechał do domu, tam pił kolejny miesiąc, próbował się wieszać, znowu go zamknęli, ale jak to nasze durnowate prawo uznali, że on jest zdrowy i nic mu nie dolega; po tym incydencie wystraszył się do czego mogła go doprowadzić wódka, nie pił, dałam mu pieniądze na wynajęcie pokoju, żeby wyprowadził się z mojego mieszkania, były plany, chodził na mitingi, leczył się, poszedł do pracy, odwiedzał nas u rodziców. Wczoraj znowu się zaczęło. Pije. Ja już nie wiem, co robić. Czy walczyć? Czy dać sobie spokój? Najgorsze jest to, że strasznie go kocham i nie potrafię patrzeć na to, jak on siebie niszczy, stacza się. Jak nie pije, jest bosko, mam wszystko, co chcę, jest cudownie. Ale to normalne przy tej chorobie; nie wiem, nie mam już trochę siły na tą walkę, ale z drugiej strony nie chcę go tak zostawić. Poradźcie proszę, czy któraś była w podobnej sytuacji. Dodam jeszcze tylko, że walczę, bo chciałabym, żeby moje dziecko miało ojca, on bardzo go kocha. Wiem, że mój narzeczony chce się zmienić, próbuje, ale to jest silniejsze od niego

Wydawało się że już jest wszystko na dobrej drodze, że zrozumiał co przez wódkę mógł stracić, niestety. Nie da rady on bez pomocy nie wytrzeźwieje, a po drugie sam musi tego chcieć. Bo już raz z przymusu był w ośrodku i niby tak pięknie ładnie było wszystko zrozumiał że nas krzywdzi itd. ale niestety wóda wzięła górę. Ja z wódką nie wygram jeśli on nie będzie chciał jej odstawić. Jego ojciec też był uzależniony. Był na terapii założył nową rodzinę i żyje normalnie, ale on powtarza że do tego trzeba dojrzeć a on jeszcze tego nie chce. Woli chlać. Tylko że ja go kocham i nie wiem czy warto dalej walczyć, bo znam ludzi którzy byli kilka razy na terapii a dopiero po 4 razie np poskutkowało i już 10 lat nie piją. Sama już nie wiem co robić.

On potrzebuje porządnego kopa w d..., może wtedy zrozumie, powinnaś się na jakiś czas od niego odciąć, stracić z nim kontakt i powiedzieć albo sią leczy, albo do widzenia.

Z tym mam właśnie problem, żeby go zostawić. Niech radzi sobie sam. Po prostu jakiś taki strach o niego. A to duży błąd. Teraz zamierzam zerwać z nim kontakt. Nie odbierać telefonów nie pozwolić się szantażować, tak jak to było niedawno że się będzie wieszał. Fakt faktem policja w osatniej chwili ściągnęła go ze sznurka ale widać że dużo mu to do myślenia nie dało. Nie rozumie tylko jak tak młody chłopak ma 23 lata marnuje swoje życie stacza się na dno. Nie chce patrzeć jak dorasta jego upragniony syn. Mieliśmy wszystko mieszkanie pieniądze niczego nam nie brakowało żadnych problemów wspaniałego synka. Jemu takie życie widocznie nie odpowiada woli życie menela. Nie rozumię go po prostu go nie rozumie a staram się chodziliśmy nawet na terapię rodzinną i nic nie pomogło.

Bo właśnie chyba tutaj popełniałam błąd niby przeniosłam się do rodziców ale mamy ciągły kontakt on przyjeżdża w weekndy i jest sielanka, ma otwartą furtkę i myśli że zawsze tak będzie. Powinnam się od niego odseparować i niech robi co chce, tak też teraz zamierzam robić. I mam nadzieję że wytrwam w swoim postanowieniu i że nie usłyszę dzisiaj że znowu się wiesza albo ze go zgarneła policja bo mam już tego dość ciagle odbierać go z komisariatu.

Popłakałam się czytając Twoje wypowiedzi. Wydawało mi się że już zapomniałam o koszmarze życia z alkoholikiem, ale jednak nie, tego nigdy nie da się zapomnieć. Rozwiodłam się z alkoholikiem po 14 latach bycia razem( 10 lat małżeństwa). Widzę w Tobie siebie z przed kilku lat gdy jeszcze miałam siłę walczyć

jestem tu pierwszy raz rozbilam swoja rodzine dla niego po pol roku mieszkania razem dochodzi do klotni szarpaniny i wyzwisk on twierdzi ze nie ma problemu z alkocholem ale pije przynajmniej trzy razy w tygodniu -sam. wyprowadzalam sie juz trzy razy i caly czas wracam mam swoje mieszkanie ale nie moge zyc bez niego.kiedy nie pije jest wymarzonym partnerem troskliwy czuly romantyczny ma bardzo dobry kontakt z moimi dziecmi nie wiem co robic jak sie od tego uwolnic

Zgadzam się z Tobą tyle, że ta mądrość przyszła niestety wraz z doświadczeniem.
Mój (na szczęście już były)mąż mnie wykończył psychicznie i fizycznie. Byliśmy razem 14 lat(10,5 roku małżeństwa)  Wyszłam z tego z depresją, nerwicą i zerowym poczuciem własnej wartości

I czekasz na oklaski?
Wróc do matki, znajdź pracę i idź do specjalisty w Ośrodku Interwencji kryzysowej (najczęściej przy MOPR lub MOPS), chyba, że ma Ci połamać zebra, albo czekaz az zaciążysz i on sie cudownie zmieni w oczekiwaniu na potomka. Ręce opadają.

Ratuj siebie, idź na terapię: toksyczny dom, drugi toksyczny związek.
Skoro przyciągasz toksyny, to znaczy, że masz w sobie "to coś" - a to znaczy, że bez terapii przyciągniesz kolejną.

Nie ma co wierzyć czy nie wierzyć - to są fakty. Jak ktoś miał nienormalne relacje z rodzicami, albo zwiazek rodziców był patologiczny, to skąd miałby sie nauczyc jak powinny wygladać relacje miedzy partnerami?
To jest potem kwestia specyficznego sposobu myślenia o sobie i o zwiazkach.
Dzieci z toksycznych domów (alkohol, przemoc itp.) pakują sie w problemy.

poradnie leczenia uzależnień i współuzaleznienia oraz osrodki interwencji kryzysowej, a takze poradnie zdrowia psychicznego są bezpłatne - tylko trzeba ruszyc 4 litery i pójść po pomoc
najłatwiej snuć marzenia, że on sie zmieni, bo jak nie pije to jest słodki
na tym bazuje nałóg - na kłamstwie, manipulacji i huśtawkach emocjonalnych

"Patologia" nie jedno ma oblicze. Skad w takim razie Twoje tak złe relacje z matką, że w najgorszym momencie swojego życia nie możesz liczyć na jej wsparcie?

Oczy przecieram i nadal nie wierzę.
To nie tylko alkoholizm, ale i większa patologia. Co ty tam jeszcze robisz??!!

jeżeli go kochasz to odejdź od niego,może zrozumie co traci i się opamięta.zrób to dla waszego wspólnego dobra.wtedy albo coś z tym zrobi albo nie

Mam podobny problem...tylko że mój narzeczony się leczy...jest w ośrodku gdzie będzie przez rok...tym razem z własnej woli...nikt go nie zmuszał jak za pierwszym razem gdzie był 6 tyg a nic to nie dało...i tu własnie mam problem...mam wątpliwości czy czekać na niego...czy warto...kocham go on kocha mnie i naszego synka, ale ta chorobą go wykańcza, ma 24 lata i nie radzi z tym sobie...ale chce się leczyć...wszyscy dookola odradzają,a ja nie potrafię go zostawić, jego rodzina ma go gdzieś, ma tylko mnie. Tylko ja go wspieram...nie wiem już co robić.

Doskonale Cię rozumie, mam ciągle takie myśli czy dobrze robię, czy dać mu kolejną z kolei już szansę, że ma tylko mnie itd. Ale boję się, ciągle się boję że już nie będę potrafiła mu zaufać. Mamy syna i wiem że bardzo kocha mnie i małego ale ta choroba go niszczy. Przystojny zadbany mężczyzna nikt w życiu by nie powiedział że alkoholik, kiedy pije menel, smród totalny,brudny...szok nie ten człowiek...czasami nie mam już na to siły. Bo czuję się jakbym opiekowała się dwojką dzieci a nie tylko naszym maleństwem. Bo przecież jest jego choroba i będzie z nami ciągle. Każdy dookoła mówi zostaw go żyj po swojemu, sama...latwo się mówi...bo staram się postawić na jego miejscu. Gdybym to ja nagle zaczeła pić, to co wszysyc się ode mnie odwrócą. Zostanę z tym problemem sama. Mam znajomą która po rowodzie zaczęła pić, miała swoją firmę, wspaniałego synka i co to wszystko ją przerosło, ale mimo to nikt się od niej nie odwrócił wrecz przeciwnie. Nie wolno odrazu skreślać ludzi...ta choroba atakuje nagle jest podstepna i nieobliczalna i powiedzmy sobie szczerze każdy znas moze wpaścw jej sidła.

Najgorsze jest to że nie potrafimy się uwolnić. Nie wiem czy ta miłość jest aż tak ślepa. Chciałabym mieć normalną rodzinę, dom a nie ciągle zbierać wszystko znowu do kupy po jego kolejnym wyskoku...sklejać naszą rodzinę od nowa. Najgorsze jest to, że alkoholik to egoista liczy się tylko on i jego uczucia. Jak to jemu źle z tą chorobą, nie widzi tego jak ciężko jest nam ich partnerom życiowym. Mój jest na leczeniu, kolejnym ale sama już nie wiem czy to coś da. Tracę już nadzieję. Chce w to wierzyć że będzie dobrze ale boję się juz po raz kolejny zaufać cieszyć się życiem. Ciężkie to wszystko.

Przez Jego  nałog jestem alkoholiczke.uzalezliznalam sie ;(((((

ja już czasami wariuje przez to wszystko, z każdej strony jakieś "dobre rady". mętlik w głowie i pojawiające się wątpliwości. dać szansę, probować ratować to wszystko czy po prostu odejść. on chce się leczyć. leczy się tak jak pisałam wcześniej. ale ciagle są wątpliwości czy jest szansa na to żebyśmy byli szczęśliwą rodziną. czy warto. pogubiłam się.

Zgłoście się do AA i o pomoc do MOPSu.. to naprawdę nie wymaga wielkiego wysiłku.

Typowe myślenie osoby współuzależnionej od alkoholu. Wiem co mówię, bo sama przez to przeszłam. Mój już były mąż też był super facetem gdy nie pił a jak pił to pastwił się nade mną. Zrujnował moją psychikę a ja nie potrafiłam odejść. Ciągle wmawiałam sobie że ja jako żona wręcz jestem zobowiązana aby tkwić przy nim, bo przecież przysięgałam: "że Cię nie opuszczę..." sądziłam że to będzie źle o mnie świadczyć że go zostawię samego z tym problemem przecież jesteśmy rodziną i on zawsze może na mnie liczyć a ja powinnam go wspierać w zdrowiu i w chorobie i oto przyszedł ten czas próby a ja wyjdę z tego z podniesioną głową. Cały czas karmiłam się tego typu iluzjami robiąc podświadomie z siebie świętą cierpiętnicę, Matkę Teresę. Osoba współuzależniona nie patrzy obiektywnie na to co ją spotyka! Na każde zachowanie uzależnionego partnera znajdzie wytłumaczenie i usprawiedliwienie a nawet winę weźmnie na siebie. To tylko mechanizm obronny aby nie załamać się i jakoś żyć dalej z dnia na dzień. Ja pewnego dnia nie wytrzymałam i stwierdziłam że albo znajdę pomoc albo popełnię samobójstwo. Weszłam na izbę wytrzeźwień bo pomyślałam że może tam znajdę pomoc dla siebie. I znalazłam. Od tamtego momentu działałam z pomocą terapeutów uzależnień, psychologa. Była to metoda małych kroków. Miałam wizyty raz w tygodniu i tam z terapeutą ustalałam program działania TYLKO na najbliższy tydzień i cała ta przyszłość przestała mnie przerażać bo nie wybiegałam już tak daleko. Interesował mnie tylko najbliższy tydzień i zadania które miałam do wykonania a ja bardzo chciałam się wykazać. Po drdze było jeszcze mnóstwo momentów gdy myślałam że nie dam rady. Przeszłam dwuletnią terapię dla współuzależnionych od alkoholu i teraz jestem szczęśliwa! Od pół roku jestem szczęśliwą mężatką i żałuję tylko jednego, że nie uwolniłam się wcześniej i skazałam moje dzieci na taką traumę

To juz koniec naszego zwiazku.Podjelam decyzje co prawda nie latwa ze wzgled na jutrzejszy dzien(Walentynki) ale chyba jakos to przezyje.I tak juz od dawna nie bylismy blisko siebie.Nawet spie w drugim pokoju.Przez cały dzień potrafi sie nie odzuwac do mnie.Trwa to juz kilka tygodni.A ja głupia chodze i płacze po katach.Juz nie mam wiecej siły na walke.......Szkoda mi 3 lat mojego zycia...

On juz jest na dnie.Jego mama nie żyje,ojciec tez jest alkoholikiem i nawet gdzie teraz sie podziewa.Na dalsza rodzine nie ma co liczyc bo i ich zaufanie zawiód nie raz.A teraz stracil i mnie...