Cała prawda o szpitalach psychiatrycznych

Tak, leki bierze systematycznie. No właśnie była już tam i powiedzmy tak jak pisałem nie spodobało Jej się... Nie, nie odchudza się ani nie ma bulimii (jeśli to jest to o czym myśle [zmuszanie się do wymiotów po posiłku]) ani anoreksji. W sumie je tyle co mniej więcej ja sam. Mówiła mi że jutro (w piątek) o godzinie 11 ma wizytę. I to jest właśnie tutaj problem, bo ja nie chcę żeby Ona tam polazła, jej rodzice pewnie też nie chcą ale pod pretekstem że chcą dla Niej dobrze. (Podsłuchałem raz ich rozmowę i czasami mają dosyć jej tej choroby i by się jej pozbyli ale to ich córka itd. problemy rodziców) i teraz jeśli Ona sama nie wyrazi zgody to nie musi iść ? Czy jak to jest ?

Moja prawda o szpitalach/oddziałach psychiatrycznych:

Miałem przyjemność (wątpliwą) być hospitalizowany na czterech (w tym trzech zamkniętych) oddziałach w trzech różnych miejscowościach. W jednym ze szpitali byłem zarówno na oddziale otwartym jak i zamkniętym (niebo a ziemia!) Od kilku lat nie potrzebuję takiej formy pomocy, dlatego teraz mogę spojrzeć trochę inaczej na swoje doświadczenia z przebywania na oddziale zamkniętym.
Nie chciałbym się "wdawać w nadmierną pisaninę" więc na razie w wielkim skrócie!
Jeśli miałbym ocenić teraz z perspektywy czasu te oddziały na których przebywałem, tylko jeden z nich, ten na którym byłem tylko raz, otrzymałby pozytywną opinię z mojej strony.
Na pozostałych dwóch bywało różnie a byłem tam kilkakrotnie.
Ciężko jest jednoznacznie stwierdzić czy takie oddziały mają na celu wyłącznie pomagać chorym ustabilizować ich stan psychiczny czy też chodzi również o wiele innych czynników.

Ja to zawsze pojąc nie potrafię, dlaczego z ludzi którzy mają myśli samobójcze robi się psychicznie chorych? przecież zamykanie w szpit. psych i faszerowanie psychotropami chęci do życia nie da na dłuższą metę. Ja nie widzę aby tacy ludzie byli szczęśliwi w swoim życiu , wręcz czują się zmuszani do życia ,żyją bo muszą -taki miał być pobytu cel? o to w tym wszystkim chodzi?  mało pomocne

W psychiatrykach powinno się leczyć jedynie tych co tego chcą, przymuś powinien być już dawno zniesiony jak np. w Niemczech. Analizując temat i pisząc różne statystyki wiem, że tzw. " leki " bardziej szkodzą niż pomagają.

Mam pytanie czy powinienem powiedzieć psychiatrze o myślach samobójczych

Witam serdecznie !

Chciałam się podzielić moją historią. Mam zdiagnozowaną schizofrenie paranoidalną, z czym się nie zgadzam. Byłam już czteroktrotnie w szpitalu, ale chciałabym opowiedzieć jak się dostałam i jak było w ostatnim szpitalu w którym byłam.

No więc. Na co dzień mieszkam sama w mieszkaniu moich rodziców, ale w wakacje niespodziewanie przyjechała moja mama i przez dwa dni mnie prowokowała. W końcu podczas powrotu samochodem z jeziora tak się na nią wkurzyłam, że kazałam jej wypier.... z samochodu, nazwałam ja suką je... i nawet spoliczkowałam lekko. Ona mi oddała i z auta nie wysiadła więc urządziłam mały rajdzik do domu. W aucie wtedy też siedziała moja ciocia i do dziś uważa, że to w samochodzie to była wina mojej matki. Po powrocie do domu z tej przejażdżki poszłam grzecznie do swojego pokoju i nie odzywałam się do matki. Ale ona na drugi dzień wezwała pogotowie.

Przyjechało dwóch sanitariuszy. Próbowałam uciec więc siłą zaciągnęli mnie do karetki i w tej karetce czekałam na drugą karetkę, która miał przyjechać lekarz i wypisać skierowanie do szpitala. Lekarz przyjechał i nawet ze mną nie porozmawiał. Potem czekaliśmy na trzecią karetkę - ponoć transportową. Ta ostatnia karetka zawiozła mnie do szpitala w Międzyrzeczu, trafiłam na oddział 15, którego ordynatorką jest dr Przybylska.

Na izbie przyjęć nie chciałam rozmawiać z lekarzem co nie przeszkodziło doktórce zlecić mi dwóch zastrzyków już na oddziale. Nie podpisałam zgody na leczenie, co akurat nikogo nie obchodzi. Przyszedł do mnie niby biegły, z którym też nie rozmawiałam, była też rzekomo pani sędzia - z nią też nie rozmawiałam. W ogóle nie rozmawiałam z żadnym lekarzem, nikogo to nie obchodziło, nikt nawet nie starał się ze mną rozmawiać - pakowali tylko we mnie leki.

Sanitariusze złapali mnie tak jak stałam, a matka nie spakowała mi nawet żadnej torby więc przez pierwsze dni w szpitalu nie miałam nawet jak się umyć. Nie miałam nawet papieru toaletowego, a w szpitalu tym dawali papier toaletowy do wc raz w tygodniu i jak się skończył to miały to gdzieś. Nikogo nic nie obchodziło. Na oddział trafił nawet chłopak bez butów i tak na boso cały czas chodził i nikt się tym nie zainteresował

Ogólnie dzień wyglądał następująco. o 6:30 darły się, żeby wstawać, bo mierzyły ciśnienie wszystkim, to ciśnienie zresztą było mierzone rano i wieczorem, nie wiem po co. O 8 było śniadanie, potem leki, a potem salowa myła podłogi w sali i na czas wyschnięcia podłogi zamykała sale i nie było gdzie się podziać. O 9 był obchód i dr chodziła i zadawała pytanie jak się dziś czuje i tyle.

Łazienka na dzień była zamykana, otwierali tylko rano i wieczorem, więc kapanie czy jakieś pranie tylko w tym czasie. Jak już ktoś wyprał sobie gatki to nie można było ich suszyć na kaloryferach i nie można było nic kłaść na parapetach. Więc jak się te mokre gatki powiesiło na poręczy od łóżka to piguły latały przed obchodem i kazały je na ten obchód chować. W salach były szafki przy łóżkach i szafki na rzeczy osobiste, ale były zamykane na klucz i otwierane tylko dwa razy na dzień, więc nie można było nawet dostać się do swoich rzeczy. Telefony tez ładowały tylko dwa razy na dobę. Piguły się wiecznie darły i straszyły pasami i zastrzykami.

W środy był tzw. psychorysunek z psychologiem, ale nie uczestniczyli w nim wszyscy, tylko te osoby, które "zaprosił" pan psycholog. Ja byłam 2 miesiące i dopiero w ostatnim tygodniu szanowany pan psycholog łaskawie mnie "zaprosił".

Z racji tego, że nie podpisałam zgody na leczenie odbyła się bez mojej obecności rozprawa, na której ustalono, że moje przyjęcie do szpitala było zasadne, mimo, iż jak już wcześniej wspominałam z nikim nie rozmawiałam.

Przez sześć tygodni byłam całkowicie zamknięta - nie mogłam chodzić nawet na spacery w grupie. A przez 2 miesiące zaledwie trzy razy terapeutka przyniosła do robienia jakieś kwiatki z bibuły i kilka razy zrobiła muzykoterapie - czyli przez 20 minut puszczała muzykę.

Czy ktoś z Was trafił też do szpitala, w kórym są aż tak chore "zasady"?

Byłam na oddziale dziecięcym w Świeciu. Byłam tam niespełna rok temu. Trafiłam tam po próbie samobójczej spowodowanej traumatycznymi doświadczeniami. Byłam dwa miesiące. Miałam 17l. A teraz do rzeczy.

W ciągu całego pobytu miałam może z cztery rozmowy z lekarzami, w tym dwie diagnozujące, a jedna nie na mój temat, a na temat innego pacjenta.
Na oddziale osoby, które miały za kilka dni 18lat były razem z dziećmi, które miały lat 6.
Pielęgniarki stosowały przemoc wobec dzieci zwłaszcza niepełnosprawnych, a gdy zwróciłam im uwagę, usłyszałam "Powiesz komuś? Komu? Kto Ci uwierzy? Dziecku z psychiatryka uwierzą? No proszę cię".
Ogólnie cały pobyt opierał się na faszerowaniu mnie lekami nasennymi, asertin, relanium, hydroksyzyna. Nie miałam sił funkcjonować, najlepiej bym spała cały dzień, ale nie mogłam, bo o 6 była pobudka. Gdy ktoś nie chciał brać leków usypiających, bądź wyraził jakiś swój sprzeciw w czymkolwiek lub powiedział coś w niesmak pani albo hmm dotknął kogoś za ramię w celu pocieszenia, zostawał albo przywiązany do łóżka, albo wzięty na siłę do gabinetu (za szmaty) i robili mu podobno bardzo bolesny zastrzyk, który u niektórych powodował chwilowy paraliż nóg lub jakiejś części ciała, powodował też, że pacjent przesypiał 3/4 dnia.
Byłam też świadkiem powieszenia się 14/15to letniego chłopaka na oddziale. Pielęgniarki nie zauważyły jak wziął chustę, wyszedł wieczorem z pokoju i wszedł do DAMSKIEJ łazienki. Nawet nie zauważyły, że go nie ma. Pacjent (10letni chłopczyk) zaczął pytać i go szukać, dopiero zareagowały z wielkim oporem. Wypadł z drzwi powieszony, a one nic, pielęgniarki nie wiedziały co robić, krzyczały, piszczały, budziły większość pacjentów. Dopiero, gdy wyrwałam jednej telefon i zadzwoniłam po pomoc, trochę się ocknęły. Rozumiem, że to szok, ale z ich winy tak się stało, a zamiast zrobić poprawną reanimację lub pozwolić na to mnie, szarpały nim i ryczały, wrzeszczały na cały głos. Oczywiście sprawa została zamieciona pod dywan, ani słychu ani widu. A szkoda, może  w końcu ktoś by ich sprawdził.
Jest tam całkowity zakaz wszystkiego. Nie mogłam się napić, gdy byłam spragniona, napój dostawałam max 3 razy dziennie, nie obchodziło ich, że mam większe potrzeby, nie wspominając już o jedzeniu i karach jakie panowały za przemycenie głupiej bułki, soku czy batonika do pokoju.
Lekarze tam nikomu nie pomagali, jeśli komuś udało się wyjść ze swojego złego stanu, to dzięki znajomościom, przyjaźniom, radom innych pacjentów. Ale z tym też trzeba uważać. Ja np nie mogłam zadawać się z chłopakami, bo powiedziano mi, że prowokuję ich rozmową do gwałtu. Mimo, że zostałam zgwałcona i właśnie z tego powodu chciałam się zabić. Ale nie no pewnie proszę się o gwałt i kokietuję ich zwykłą rozmową w odległości 3m.
Rozmowy telefoniczne z rodzicami były nagrywane, nie można było dzwonić ile się chce, trzeba było kupić sobie kartę na tel stacjonarny, ale i tak był limit iluś rozmów na dzień, a i oczywiście nie mogli dzwonić żadni znajomi, tylko rodzice.
Nie mogłam wychodzić, nawet z rodzicami na spacer, nie mogłam słuchać muzyki, nawet zabrali mi książkę, bo był to kryminał. Musiałam cały czas chodzić w piżamie, a pielęgniarki chodziły ze mną pod prysznic. Okej rozumiem, bezpieczeństwo.. Ale powinny traktować mnie z szacunkiem, a nie odzywać się jak do psa. Potem się trochę zrobiły miłe, gdy pomagałam im sprzątać i ścielić łóżka.
Jedyną pozytywną rzeczą były zajęcia plastyczne, które trochę odstresowywały.
Nie pomógł mi ten szpital, wyszłam z niego tylko dlatego, że zaczęłam udawać, aby tylko uciec z tego koszmaru.

Nie polecam tego miejsca nikomu. Drogi rodzicu, jeśli to czytasz i zastanawiasz się nad posłaniem dziecka w tamto miejsce... Zastanów się proszę. To były najgorsze dni w moim życiu. Ciągnęły się niesamowicie. Czułam się gorzej niż w więzieniu. Od tych krat, braku wolności, kontaktu z powietrzem, ze światem, z przyjaciółmi.. można jeszcze bardziej zwariować! Lepiej wysłać dziecko do psychologa, psychiatry, rozmawiać z nim, odbudować relacje, pomóc mu, zrozumieć go, a nie zamykać na miesiąc, dwa czy 2 lata w oddziale psychiatrycznym. To naprawdę jest koszmar, mało komu pomaga. Wszystko jest zawsze zamiatane pod dywan, nie mam pojęcia dlaczego..
Powinno się coś zmienić...

Dzień wyglądał tak, że 6 pobudka, śniadanie 7;30, po śniadaniu każdy obowiązkowo leki, po lekach wszyscy siedzieli przy jednym stole nic nie robiąc,a pielęgniarki sobie siedziały przy swoim stoliku pijąc kawę. Czasem na stolik kładli kolorowanki i dwie kredki albo puzzle. W dni szkolne mieliśmy 4 lekcje, ale takie na poziomie.. hmm podstawówki.. Po lekcjach był , obiad. Później znów wszyscy siedzieli przy tym durnym stole, a pielęgniarki włączały sobie tv na "pierwszą miłość" albo inne gunwo. XP później były przez godzinę zajęcia plastyczne bądź jakieś gry planszowe, obiadokolacja, mycie się i o 20;00 spać. A jeszcze   była co 3 dni tak zwana społeczność, w którym mówiło się o pochwałach i naganach na kogoś i ordynator coś tam mówiła, przed tym był obchód lekarek polegający na "no źle dziś wyglądasz" "a ty dobrze wyglądasz". A no i było regularne przeszukiwanie czy ktoś nie ma jakichś zakazanych przedmiotów, jedzenia czy telefonu.

Ogólnie jeden wielki koszmar, nic dziwnego, że ludzie, którzy są mało refleksyjni i chcą pomóc sobie, a nie innym, wychodzą stamtąd w złym stanie. ja także wyszłam w beznadziejnym, a potem sama sobie pomagałam, to najlepszy sposób. Samodoskonalenie, samomotywacja, ewentualnie ktoś bliski do wsparcia.

A co do osób, zwykle są tam normalni ludzie, po prostu z problemami. Łatwiej nawiązuje się tam kontakty niż w normalnym świecie. Można wiele się tam nauczyć. Przede wszystkim empatii.

W psychiatryku się nie leczy tylko truje i gnębi ludzi. To wstyd dla demokratycznej chrześcijańskiej cywilizacji, że istnieją miejsca gdzie można trafić za powiedzenie czegoś nieodpowiedniego. Psychiatrzy leczą ludzi ze schizofreni nie mając pojęcia o przyczynach choroby i na dodatek diagnozują ją nie na podstawie badań tylko wywiadu. Neuroleptyki nie dość, że po pewnym czasie uszkadzają mózg to jeszcze powodują że organizm zaczyna się dostosowywać do sztucznie zmniejszanego poziomu dopaminy zwiększając liczbe receptorów co sprawia, że po ich odstawienu człowiek staje się jeszcze bardziej nadwrażliwy na bodźce z zewnątrz. Warto dodać, że istnieje coś takiego jak zbiorowe prześladowanie zwane gang stalkingiem i jest stosowane jest przez sekty i agencje wywiadu. Znalezienie się w takiej sytuacji jest ZAWSZE odbierane przez osoby z zewnątrz a zwłaszcza zatwardziałych w swoich przekonaniach psychiatrów jako choroba.Trzymaja pacjentów DLA PIENIEDZY Z NFZ min 30 dni nawet jak ktoś zdrowy i poprawił sie stan.

W Anglii jest zupełnie inaczej ....
Dlaczego tam może tak być a u nas takie ,,średniowiecze,,jesteśmy daleko w tyle..