Cała prawda o szpitalach psychiatrycznych

musiałam wejść = poprawić błędy ort .

za drugim razem - znalazłam się tam ponownie 4 lata temu
znowu ostre wejście - tym razem byłam powiązana - parę godzin ....
mój pobyt - trwał 3 miesiące - ponieważ jak mnie przyjmowali na oddział - nie wyraziłam zgody na leczenie !!!!
miałam "sądówkę " - nie wyjdziesz,że szpitala - aż lekarze zdecydują o tym ....
za każdym pobytem = poznałam szczerych fantastycznych ludzi - przyjaźnie trwają do dzisiaj ...
przedział wiekowy - 19-30   potem po 50-tce .... z tym,że mlodych było więcej ....
podobna diagnoza -  dość szybko doszłam do siebie .... biorąc lek

zaraz po tym szpitalu - startowałam - na rentę ( przez te wszystkie lata miałam! )
odmowa !! - lekarz orzecznik powiedział - każdy chciałby dostać rentę - tak hop siup - po szpitalu ...
byłam na komisji - odwoławczej - tam!!! dopiero Cię poniżą  ...i pokazują ,że jesteś nikim ...
oczywiście nic to nie dało - renty nie przyznali ... !
odwołałam sie do sądu - sprawę wygrałam ...... 

   cdn....

Nie mam pojęcia jak jest w szpitalach psychiatrycznych ale na własnej skórze przekonałem się że polskie prawo jest równie chore jak ich pensjonariusze. Mam w domu osobę która na skutek obrażeń jakie odniosła, miewa ciężkie napady psychozy urojeniowej, wszystko jest dobrze póki bierze leki i nie spożywa alkoholu. Ale jak już przyjdzie co do czego to jest dramat. Nakłonienie takiej osoby do brania leków jest niemożliwe, podejrzewa o próbę otrucia, rzuca bluzgami, podejmuje idiotyczne decyzje finansowe, chce się wyprowadzać z domu lub go sprzedawać, szasta pieniędzmi na prawo i lewo, oskarża o próby morderstwa itp. Wzywanie policji i pogotowia nic nie daje, władze rozkładają ręce bo nic nie mogą zrobić bez zgody osoby chorej... To dowodzi że ustawodawca był debilem pozbawionym zdolności logicznego myślenia, który sam chyba by się kwalifikował do leczenia. Jak człowiek chory psychicznie ma być niby zdolny do samodzielnego podejmowania decyzji?

Brałem przez pół roku. Lista skutków ubocznych była tak długa że śmiałem się do rozpuku kiedy w połowie doszedłem do punktu "stany maniakalne". Ze wszystkich tych skutków nie wystąpił u mnie ŻADEN.

Witam - nie znam przypadku - osobiście osoby ubezwłasnowolnionej !

mam znajomego - który jest częściowo!! - ubezwłasnowolniony !!!  - tak pisze na orzeczeniu ....
od strony prawnej - wygląda to tak,że to rodzina decyduje - o jego umieszczeniu w szpitalu
On - po wyjściu ze szpitala - przestaje brać leki - pije alkohol- ćpa lekkie narkotyki
jest w domu awanturny - jak przesadzi ląduje w szpitalu - i tak całe swoje życie ....
przykładowo jeszcze nie może głosować w wyborach !! nie ma praw obywatelskich....

"chore " podejście  - do osób ,którzy leczą się psychiatrycznie ....

to jest to !!!! - media też mają wpływ na osąd ludzi "chorych" ....
ktoś tam - kogoś uszkodzi trwale  .... zawsze jest podsumowane : leczył się psychiatrycznie !

to dlaczego tylu "normalnych " ????  większość w społeczeństwie!! .... popełnia samobójstwa ??? porwania ??? morderstwa ???
jest tak nie-obliczalnych?????? zabija swoje dzieci ????

ludzie boją się !!!! - w PZP - jest poczekalnia w takim zaułku -  przechodzący do innych poradni - czmychają ze strachem w oczach !!!   nic bardziej mylnego ....

odrzucenie przez pseudo- znajomych ....

wszyscy pacjenci PZP - są zaszufladkowani jako  " wariaci " .... "obłąkani"... "seryjni mordercy "
"schizofrenicy " !!!!!

dlaczego są takie kolejki i długie terminy do psychiatry w PZP ?????

czemu jest !! po-otwierane .... tyle gabinetów prywatnych????? ... też nie dostaniesz się z "ulicy " - tylko trzeba ustalić termin wizyty ....    pod tymi gabinetami - stoją lepsze fury !!! 
to są gabinety - takie ... cicho-sza !   żeby tylko NIKT mnie nie zobaczył ...........

czemu w Polsce !!  - wstydem jest wizyta u psychiatry czy psychologa ????
czemu w USA  ????- każdy ma swojego -  "uzdrowiciela duszy " ..... i oficjalanie o tym mówi,pisze ...
nie jest  "naznaczony " :

Witam  - kms33 ! - wiesz co - dzisiaj sobie CIEBIE - poczytałam
pośmiałam się ... pokręciłam głową ... z nie-dowierzania :  ogólnie poprawiłeś mi humor

w sumie szkoda,że nie skończyłeś studiów - a może się da????? ... to dokończ ...
a z pracą - to tak jak pisałeś :  ......." jakie znajomości - taka praca ".....
z tym Twoim dorobkiem - sprzedażą piwa z "marżą" dla siebie - dobry sposób ...
mój syn - też tak kombinował - gdy się jeszcze dziennie uczył :

piszesz długie posty - mądrze i prosto = strzelasz poradami  z humorem czy bez : -  tylko dlaczego tutaj ???????...na tym wątku ??????
piszesz w taki niefajny sposób .... popraw się

przyznaj,że 3 godziny snu !!! - to chyba jednak :  nie normalne !!! : ????? co ?????

sorrki - ostatni reaguję na Twój wpis ...

przypadkowo wpadłam na Twój wątek "dno i wodorosty "  i " nie ufam psychologom"
rano poczytałam tylko posty na Twojej pierwszej i ostaniej stronie - pomyślałam o Tobie - nawet dość pogodnie :

teraz po doczytaniu - Twoich wypowiedzi ....
przynajmniej doszłam do tego - dlaczego tak pisałeś - na tym wątku - tu : o szpitalu psychiatrycznym !!!
Ty się boisz!!!! - boisz  szpitala jak diabli
nie jestem psychologiem ani psychiatrą - ale Ty masz głęboką psychozę urojeniową - jak nie ostrą schizofrenię
sam przed sobą !!- boisz się przyznać do tego faktu .....       to nie boli - to się leczy :

czytać Cię będę - a jak.... - bardzo lubię słuchać  (czytać :)    zawsze chciałam zostać psychologiem ,hi
                                                      AMEN  !!!!!- na Twój temat

Witam .... Dominiko - opisujesz z wielką fantazją  ... i tworzysz kolejny "mit " o odziałach szpitalnych ...
u mnie w mieście - szpital jest damsko- męski
pokoje- są podzielone ... raz kobiety ...raz mężczyźni ...
czystość w toaletach .... to można porównać - do toalet na dworcach czy miejskich ....jest podobnie ...
biedne te salowe ,które musiały sprzątać !! - wystarczyło zgłosić ... i po problemie ....

"...za papierosa -zrobiłyby wszystko ..." - papieros to najlepszy środek płatniczy  !!!
załatwisz wszystko - nawet szybki "numerek " !! :  to już epitafium poniżenia !
przeważnie ... jest tak na palarni - że przychodzą Ci wiecznie proszący o papierosa ..... staną nad Tobą... i proszą ...
dej papierosa .... "nowy" daje.....ale potem uczysz się asertywności - nie zostawiasz nawet .....pokurzyć ....

.... " moja mama tam sprzątała- nie raz atakowały ją  pacjentki "......  i co ????  dalej ... nie dokończyłaś .... ???
zapewniam,że w takim przypadku ... pacjentka jest uspokojona skutecznie ...czytaj ...powiązana....
w takie przypadki - to uwierzą na oddziałach zamkniętych ... gdzie są .... ciężkie choroby psychiczne ...a nie na oddziale szpitala !!!....   

fakt!!  napatrzysz się .... nasłuchasz ....
u mnie pierwsze piętro - jest najgorsze ... tam są sale obserwacyjne ( oszklone) 
tam każdy laduje po przyjęciu ..... potem przechodzisz ... na pokoje .. jeszcze na tym piętrze ....ale już 2-3 osobowe ...( normalne)  po jakimś czasie leczenia .... jest "awans " .... i przechodzisz na drugie piętro .... gdzie jest " normalnie " ....
tam jest pełny luz .... już..możesz używać noża!!! ...na jadalni ....
tam po południu ... są pustki ... bo pacjenci ...są na przepustkach ....do 18 ....
pielęgniarki .... bywają .... przeważnie - o porach gdy ....leki się wydaje ..... w nocy ...sprawdzają cicho pokoje ...czy każdy ...jest w swoim pokoju   .... bo nadal odział kobieco - męski .....   

pozdrawiam ,wszystkich tu zagladających na ten wątek - i czekam na wypowiedzi pacjentów  a nie bajko-pisarzy .....:P:

Szanowna Pani,
odpowiedź na wszystkie Pani pytania brzmi "tak".
Co do odwiedzin - zawsze są możliwe, pewne utrudnienia można napotkać, jeśli stan psychiczny chorego jest bardzo ciężki i przebywa on na odcinku zamkniętym (lub w oddziale detencyjnym, ale to, jak podejrzewam, nie dotyczy bliskiej Pani osoby).

Ale pewnie zaraz odezwie się osoba, która trafiła do obozu koncentracyjnego, nazywanego przez przypadek "oddziałem psychiatrycznym", gdzie nie wolno było mieć nic swojego - różne są doświadczenia. Fajnie też będzie, jeśli opisze Pani swoje odczucia tutaj, na Forum, w końcu wiedzy nigdy za dużo.

Pewne jest, że żaden lekarz ani pielęgniarka nie ma prawa zabrać pacjentowi telefonu ani laptopa, no może w wyjątkowych okolicznościach (jeśli na przykład pacjent usiłuje komuś rozbić laptop na głowie).

Ja radzę nie przejmować się za bardzo, a jeśli stwierdzi Pani jakiekolwiek nadużycia, od razu alarmować.
Może też Pani napisać do mnie prywatnie, jeśli stanie się coś niepokojącego, a ja Pani powiem, jak w tej sytuacji można/trzeba postąpić.

Zależy, w którym szpitalu.
Być może w niektórych jest taki zwyczaj (ja akurat się z tym nie spotkałem w żadnym).

W innych, jeśli stan pacjenta nie wymaga ścisłej obserwacji, pacjent trafia od razu na zwykłą salę.

Pozdrawiam

na brain-mystery jest fajny post,  to mi sie przypomnialo a propos twojego pytania

wszystkim ktorzy pisza a szczegolnie net-expertowi powiem że zdaża sie zamykanie w szpitalach bez zgody pacjenta, moi rodzice tez mnie zamnkneli na sile w szpitalu a dlaczego mnie zamkneli bo maja duzo kasy i przekupia kazdego, zaplacili znajomemu ordynatorowi i mnie tam zamkneli a za co? za to ze ucieklam przed nimi z dziecmi za granice bo mnie wykanczali nerwowo i jezdzili po mnie psychicznie i sie juz coraz bardziej balam i balam sie o dzieci, gdy wrocilam do Polski, oni od razu zgarneli mnie do psychiatryka, moi rodzice uprawiaja sobie na mnie mobbing tak okrutny ze teraz po kilku pobytach w szpitalu (zawsze ta sama procedura zamkniecia na sile) jestem naprawde wariatka, czuje sie jak wariat, wstydze sie ludzi, unikam spojrzen mezczyzn, nie kocham siebie i brzydze sie soba bo jak mozna pokochac wariata

Dziekuje ci vian, to mile co piszesz ale wlasnie ja nie mam mozliwosci od nich odejsc bo sa dzieci a to ich wnuki i wtedy gdy prubuje zerwac wiezi to znowu zaczynaja ze poglebia sie moja choroba bo nie jestem dla nich mila i utrudniam im kontakty z dziecmi, cala rzecz w tym ze mobing wg ich stosowania polega na tym ze mam cicho siedziec, byc grzeczna i byc ofiara dla ich widzi mi sie a gdy probuje cos podskoczyc nazwijmy to czy odizolowac sie od nich to wsadzaja mnie z bratem na sile do auta i wywoza do psychiatryka placac przy tym niezle pieniadze, po czym ja sie tak boje szpitala ze wychodze z niego juz tak przestraszona ze na sile jestem uprzejma i grzeczna, teraz dlugo nie bylam w szpitalu bo caly czas jestem grzeczna bo wiem co mi grozi ale dusze wszystko w sobie, pisze na kartkach placze do przyjaciolki itd. a do nich milutko mimo ze oni ciagle ponizaja  i jezdza po mnie. to jest bez wyjscia, to jest sytuacja patowa

do przyjaciolki forum, powodem bylo to ze bylam przemeczona po urodzeniu synka, za duzo palilam papierosow, nie dopuszczalam rodzicow do domu, mialam tylko nianie ktorej ufalam, rodzice ciagle mi wytykali ze niedobrze sprzatam mieszkanie a ja bylam przemeczona sama po porodzie, ze za duzo spalam,ze klocilam sie z nimi gdy czepiali sie do mojego prowadzenia domu- robili mi nawet zdjecia niepozmywanych naczyn bo mialam je naprzyklad pozmywac jak bede miala na to sile i czas a oni wychwytywali te momenty w ktorych nieogarnialam mieszkania i robili fotki chcac udowodnic mi ze jestem chora, zamiast pomoc bo bylam po porodzie, zamiast porozmawiac bo bylam po rozwodzie porzucona samotna matka  z malym dzieckiem,  nie zycze ci tego. Pozdrawiam

a nie przyszło tobie do głowy że kobiete po porodzie nalezy otoczyc troska i miloscia, ze mna nikt nie rozmawial, wszyscy na mnie krzyczeli i mi docinali, smiali sie ze mnie, a gdyby tak pomogli, wsparli, podali reke? Wiele kobiet ma depresje poporodowa i z niej wychodza w domu a dlaczego? bo maja wsparcie, to ty chyba nie masz dzieci i nawet w polowie nie rozumiesz co to depresja poporodowa, nigdy tego nie przezylas wiec nie pisz bzdur skoro nawet w szpitalu nie bylas. Moi rodzice mnie pograzyli w depresji. poszli na latwizne zamykajac mnie w szpitalu bo nie umieli ze mna rozmawiac a na koniec ci powiem ze lekarze ktorzy nie byli podplaceni przez moich rodzicow- WYRAZNIE MI POWIEDZIELI ZE TO ONI POWINNI SIE LECZYC a moj ojciec nie dosc ze mnie pobil przed szpitalem to jeszcze pobil sanitariusz - i kto tu ma problemy ze soba, kobieto niewiesz o czym mowisz, zegnam ozieble i nie czytam juz twoich postow bo sa niskie bezpodstawne i nie opieraja sie na zadnym twoim dowiadczeniu wiec nie maja dla mnie zadnej wnoszacej wartosci

Dziekuje bardzo kolezanko za te mile wreszcie slowa i za zrozumienie, mam tylko jeszcze jeden problem z ktorym nie moge sie uporac ale to juz chyba nie na tym forum. Pozdrawiam serdecznie

Witaj Nina prosto....i na temat ....              pozdrawiam
w tym wątku - powinni wypowiadać się tylko pacjenci ..... ewentualnie rodzina ...

Suzan, z dwojga zlego, lepiej na sile karmic, niz miec martwa pacjentke. Osoby z anoreksja nie maja racjonalnej mozliwosci oceny wlasnego stanu zdrowotnego.

No tak dziewczyny , wszystko zależy w dużej mierze od szpitala.
Adlernewman to prawda , lecz chciałam zwrócić uwagę bardziej na ich psychikę. Powstaje pewien schemat : Bunt - Odmawianie jedzenia - Zmuszanie - Ponownie bunt. Według mnie pacjentka z takiego traktowania nic dobrego nie wynosi. Oczywiście są dziewczyny , które postanawiają zmienić swoje nawyki i udaje się im wyzdrowieć. Jednak zobaczmy ile dziewczyn po osiągnięciu danej wagi i odpowiedniego BMI , po wyjściu ze szpitala wraca do swoich starych zachowań.
Osobiście nie wyobrażam sobie stosowania takich metod , według mnie jest to nie do przyjęcia. Ale jak mówiłam to tylko moje odczucia .

Pytam o to wszystko , gdyż w przyszłości chcę pracować z osobami , które cierpią na zaburzenia odżywiania. Oczywiście nie w szpitalu.
Dziękuję za odpowiedzi.

JENNIFER - proszę Cię o kontakt gdyż nie można tu napisać do Ciebie na priv - moje gg 46271070

Moj brat w ciągu 10 lat chorowania był hospitalizowany 19 razy!
Cóż- szpitale są bardzo biedne zazwyczaj, warunki okropne ale są to też konieczne miejsca...

Natomiast- już nie przesadzajmy z tą odpowiedzialnością lekarską- bo mojego brata potrafili wypisac w pełnej psychozie do domu!!!! W środe był w pasach a w pt moja matka miała go zabrać domu!
Po czym za dwa dni znów trafiał do szpitala- ale innego, i problem z bani mieli tamci lekarze.
To co się dzieje w polskiej psychiatrii woła o pomstę do nieba! Kilka razy udało się zapobiec jego śmierci w skutek działan w psychozie ( jak wychodził ze szpitala nie zaleczony choćby- to 3x zaginął, raz zimą.)

Niestety kolejnego takiego wyjścia już nie przeżył. To osobny temat- ale faktem jest, że w Gnieźnie go wypuszczono w pełnej psychozie do domu! ba- sami go wypisali!!!! Bo próbował uciec- więc po co komu "kłopot". A pielęgniara przy mnie darła się za nim per; Ty skurwysynie!

Mam pytanie czy byłaś kiedykolwiek w szpitalu psychiatrycznym i od kiedy lekarstwa dostaje się na rozluźnienie.Oprócz leków prowadzona jest z reguły psychoterapia.Czasami choroba np.dwubiegunowa depresyjno-maniakalna ma związek z mózgiem.
W szpitalu byłam 3 razy ,w poniedziałek idę ustalić termin przyjęcia pozdrawiam Iwona

Jenifer leczę się od 2006 roku a w szpitalach byłam 3 razy od lipca 2011

Byłam w szpitalu psychiatrycznym w Gdańsku, w wieku 17 lat na oddziale dla młodzieży. Znalazłam się tam dobrowolnie, pobyt w szpitalu psychiatrycznym zaproponowała mi moja psychiatra. Spędziłam tam dwa miesiące. Byłam tam z ciężką depresją. Poza mną były tam osoby w wieku od 16 do 21 lat, choć od 18 roku życia powinni już być w oddziale dla dorosłych. Były tam osoby chore na depresję, tak jak ja. Po próbach samobójczych, samookaleczaniu się. Były też osoby ze schizofrenią, anoreksją, bulimią, uzależnieniem od narkotyków, hipomanią, nadmierną agresją. Było też dwóch chłopaków z wojska, zupełnie zdrowych, ale jeden uciekł stamtąd, a drugi groził, że się zabije jeśli będzie musiał tam zostać. Po prostu nie wytrzymywał w wojsku, nie było to dla niego. Większość jaka tam była to byli normalni ludzie z problemami, chorobami i zaburzeniami psychicznymi. Nie były to świry, jak myśli się o ludziach w szpitalach psychiatrycznych. Były tam może ze trzy osoby, które były w naprawdę ciężkim stanie, jedna to prawie jak warzywo. Ale to wciąż choroba, ciężka choroba. Ludzie nie mają pojęcia o chorobach i zaburzeniach psychicznych, nie mają też pojęcia o szpitalach psychiatrycznych. Naoglądali się za dużo filmów i za dużo się naczytali w internecie. Jak jest w takim szpitalu psychiatrycznym? Były kraty w oknach, to jest w takim miejscu normalne. Leki podaje się o godzinie 20:00 i rozkruszone połyka się przy pielęgniarce. Dlatego rozkruszone, bo jak może wiecie, leki można schować pod język i udawać, że się je połknęło. Ja po lekach czułam się źle, miewałam lekkie halucynacje, byłam ciągle zmęczona i chciało mi się spać. Bywało, że przesypiałam bardzo dużo czasu, właśnie po takich lekach. Ale to jest tak jak z tabletkami hormonalnymi dla kobiet, muszą dobrać leki indywidualnie do pacjenta, do organizmu. Czułam się tam trochę jak królik doświadczalny, przez to dobieranie leków, ale trzeba to zrozumieć, że nie od razu dobierze się właściwe leki dla konkretnej osoby. Dopiero po wyjściu ze szpitala dobrano mi dobre leki, ale też nie od razu. Ostatecznie brałam Coaxil, który po latach leczenia zaczął przynosić efekty, aż mogłam odstawić leki. Ubrania nam nie zabierali, mieliśmy własne. Toalety miały drzwi, ale bez zamka, więc nie można było się tam zamknąć. To dla bezpieczeństwa, tak jak i kraty w oknach. Prysznic był za zasłoną. Oddział, na którym byłam był dla chłopaków i dla dziewczyn, nie było to oddzielone. Ale łazienki i sale były osobno. Zabierali niebezpieczne przedmioty, takie jak paski od spodni, suszarki do włosów bo mają kabel, maszynki do golenia i inne. Były w depozycie w pokoju pielęgniarek i można było rano ich użyć. Zawsze z rana była zbiórka w pokoju gdzie na około były ustawione krzesła, nie pamiętam jak to się "fachowo" nazywało. Takie zebranie codziennie, z pacjentami, lekarzami, psychologami. Nie pamiętam czy było to 07:00 czy 08:00 godzinie. Zbierało się punkty, za sprzątanie, pomaganie, za robienie jadłospisu do stołówki, ogólnie za aktywność. Za punkty można było wyjść na spacer po okolicy szpitala psychiatrycznego, spacer samemu. Poza tym były spacery z opiekunem, jedne były krótkie jak np. do sklepu, a inne były dłuższe jak np. do parku. Dostawało się też przepustkę kilkugodzinną na wyjście z rodziną, a takie wyjścia odbywały się w weekendy. Przez cały pobyt tam mogłam wyjść sama na spacer dopiero dzień przed wyjściem ze szpitala, nie skorzystałam z tego. Nie chcieli mnie wcześniej wypuścić samej, bo nie zdobywałam punktów. Cały czas przesypiałam, ale to przecież nie była moja wina, tylko leków jakie mi podawali. Bardzo mi się to nie podobało, zwłaszcza, że moją metodą na uspokajanie się było zwykle wyjście z domu, na świeże powietrze. W szpitalu tej możliwości nie miałam. Jeden wychowawca i jedna pani psycholog byli naprawdę wporządku. Pani psycholog nawet dałam kwiatka przy wychodzeniu ze szpitala. Kiedy pewnego razu siedzieliśmy na korytarzu w kilka osób, czułam się akurat nie najlepiej i wymsknęło mi się coś w stylu "chciałabym umrzeć". Nie pamiętam dokładnie okoliczności tego, może to był nawet żart. Usłyszała to pielęgniarka, która akurat weszła na oddział bo zaczynała swoją zmianę w pracy. Nie była miła i od razu zagroziła mi pasami. Wyprowadziło mnie to z równowagi i zaczęłam do niej krzyczeć, wyzywać ją. Ale uspokoiłam się. Po kilku dniach nawet ją przeprosiłam. W pasach nie byłam ani razu, ale widziałam jak inni byli. Już w pierwszy dzień jak się tam pojawiłam był jeden chłopak, który jak się okazało chorował na schizofrenię, był w pasach przypięty do łóżka, które stało na korytarzu. Jednego też dali w pasy kiedy agresywnie się zachowywał na stołówce. Ostrzegali go, że jeśli się nie uspokoi to będą pasy, ale się nie uspokoił. Czasami miałam wrażenie, że robią to zapobiegawczo, bo pewnie nie jeden raz już do czegoś tam dochodziło. Ja byłam w pokoju, w którym kiedyś jakiś pacjent szpitala się powiesił. Dlatego zabierają paski od spodni, czy suszarkę mi zabrali, bo ktoś mógłby sobie ją wziąć ode mnie z torby pod moją nieobecność i się powiesić na kablu. Była też w szpitalu dziewczyna, która początkowo wydawała się normalna, zdrowa. Była tam bo miała problemy głównie z narkotykami. Pewnego razu nagle jej odbiło. Pakowała się i z torbą przesiadywała w sali odwiedzin, przy drzwiach wyjściowych, powtarzając, że ona dzisiaj wychodzi ze szpitala. Tego dnia jej odbiło i jej stan już tylko się pogarszał. Zabrali jej torbę z rzeczami, schowali w jakimś pokoju zamkniętym, niedostępnym. Przez to brała nasze rzeczy, co mnie wkurzało i to bardzo. Podczas kiedy spałam po lekach, a dziewczyna, która była ze mną w pokoju miała akurat przepustkę weekendową i wyszła, okazało się później, że tamta wyjęła sobie z jej torby majtki. Dawali jej się przecież przebierać w swoje rzeczy, udostępniali jej. No ale i tak brała nasze rzeczy. Często była w pasach, na łóżku na korytarzu. Dostawała zastrzyki domięśniowe na uspokojenie. Krzyczała różne rzeczy, a mnie zastanawiało jak to się stało, że przyszła normalna, a odbiło jej w szpitalu. Zapytałam o to nawet pielęgniarki, a one powiedziały, że ona znalazła się w szpitalu w odpowiednim momencie, w ostatniej chwili. Do dziś nie bardzo to rozumiem, ale może mają rację. Nie wiem przecież co jej dokładnie było, a do tego nie jestem lekarzem psychiatrą. Na stołówce nie mieliśmy noży i widelców, jedliśmy łyżkami. To wszystko również ze względu na bezpieczeństwo, żeby ktoś nie zrobił krzywdy sobie czy komuś. Osoby z anoreksją dostawały jeden posiłek więcej, były codziennie ważone. Były tam też sesje rodzinne, terapia rodzinna. Wspominam to jako jeden wielki niewypał. W moim przypadku sesji tych było zaledwie kilka, nie chcieliśmy tego tam kontynuować. Wyglądało to tak, że siedzieliśmy na środku pokoju, przed nami terapeuci, a za szybą studenci, którzy to wszystko oglądali. Można było się na takiej terapii poczuć jak króliki doświadczalne. Poza tym zwykle podczas takiej terapii wychodziłam z tego pokoju wkurzona i często nie było kontynuacji sesji. Co do lekarzy to ich wspominam najgorzej. Byli naprawdę niemili według mnie. Jedna lekarka, która była tam moją lekarką powiedziała mi nawet, że takie osoby jak ja nie powinny być w szpitalu. To naprawdę ciekawe, bo miałam ciężką depresję, blizny na rękach od samookaleczania się, myśli samobójcze, ataki paniki i ogólnie mój stan był nieciekawy. W szpitalu nawzajem wspierali się pacjenci. Byliśmy tam ze sobą przez 24h na dobę. Kiedy ktoś tam dochodzi nowy, od razu pojawia się ciekawość co mu dolega. Mnie również wypytywali o to, ale nie czułam się z tym źle. Byli poprostu zainteresowani, normalnie rozmawialiśmy. Nie było to dla nich coś nienormalnego jak mówiłam o myślach samobójczych i samookaleczaniu się. Poza szpitalem psychiatrycznym w każdym innym miejscu od razu by mnie oceniono i uważano by mnie za nienormalną. W szpitalu to było normalne i pacjenci rozumieli się nawzajem. Będąc tam ze sobą przez 24h na dobę niektóry tak się do siebie zbliżyli, że łączyli się w pary, co mnie akurat dziwiło, a nawet bawiło. Może dlatego, że sama nie zakochuję się w tak krótkim czasie i potrafię odróżnić zauroczenie od zakochania. Ale nie zaprzeczę, że z niektórymi można się naprawdę bardzo zżyć, nawet z płcią przeciwną. Miałam nawet takie sytuacje, że z jednym chłopakiem się całowałam, czy nawet coś więcej. Jeden raz doszło do zbliżenia w palarni, kiedy byliśmy tam sam na sam, ale to było tylko macanie się. Choć była dziewczyna, która zrobiła to tam z jednym chłopakiem. Zrobili to w łazience, która była w jednym z pokoi. Był tam taki jeden pokój z łazienką i lepszymi łóżkami. Miałam okazję w nim spać, ale nie długo bo odebrano mi go ze względu na bałagan jaki tam utrzymywałam za swoim łóżkiem. W każdym razie bliskość z innymi była tam nieunikniona. Można się tam zaprzyjaźnić z wieloma pacjentami, z niektórymi mam kontakt do dziś. Słyszałam, że na oddziale dla dorosłych jest dużo gorzej i że są gorsze, poważniejszy przypadki chorób psychicznych. Nie wiem czy tak jest i jak tam jest, bo tam nie byłam, a uwierzyć na słowo aż tak nie potrafię. Wolę coś sprawdzić sama. Opowiadała to dziewczyna, która jakiś czas była na oddziale dla dorosłych, bo na naszym oddziale dla młodzieży nie było miejsca wolnego. To ta, która zrobiła to z chłopakiem z oddziału w łazience. Wtedy była to moja łazienka i było to obrzydliwe z ich strony. Były też inne sesje terapeutyczne, jak muzyko terapia i inne. Każdy, ze względu na swoją dolegliwość, miał wyznaczone na które sesje terapeutyczne powinien chodzić. Był tam też telefon w korytarzu, na kartę. Bo swojego telefonu nie można było mieć i kontaktu z ludźmi poza szpitalem, bo te kontakty są różne i mogłyby zaszkodzić, choćby tym, którzy byli w szpitalu na uzależnienie od narkotyków. Jedzenie było tam nie do zniesienia, codziennie prawie to samo. Ale można było zamówić sobie pizze, czy coś innego, jeśli ktoś miał za co. Nie wszystkie szczegóły z pobytu w szpitalu pamiętam, bo teraz mam 24 lata, a wtedy miałam 17 lat, więc było to dawno. Ale większość wydaje mi się, że opisałam.

iamslave , dziekujemy za wyczerpującą odpowiedź

A powiedz mi jak sam personel , dba o pacjentów czy jak jakiś problem to od razu  w pasy ?
Pytam , bo różni są ludzie.
A miałaś w ogóle tam osoby , z którymi się zaprzyjaźniłaś w jakiś sposób?

A jesli chodzi o ludzi z zaburzeniami laknienia,wiesz moze jak wygladalo tamtejsze leczenie?

Dziękuję za odpowiedzi.

Szpitale psychiatryczne to najgorsze zło i instrument wymyślony jeszcze w czasach represji ZSSR. Odwiedzałem znajomego którego zamknęli tam po krótkich problemach ze sobą po rozstaniu z dziewczyną i co tam się działo to przerastało ludzkie pojęcie. Chłopak jak dla mnie zupełnie normalny dla psychiatrów już nie ...
Różnica jest znaczna w porównaniu do innych oddziałów ! Przetrzymują tam wbrew woli pacjentów i w większości są to oddziały zamknięte, gdzie można nabawić się tylko depresji i pogorszenia stanu zdrowia w związku z przebywaniem wśród  personelu który traktuje przebywających tam ludzi jak upośledzonych i gorszych ...
Raz przebywałem tylko w szpitalu na chirurgi, i tam mogłem robić co mi się istnienie podobało, wychodzić kiedy chciałem itp. a na jakieś skamlenie niemiłych pielęgniarek odpowiedzieć z kwitkiem, w psychiatryku już by cię w kaftan zawinęli za takie coś bo jesteś agresywny.
Sam widziałem jak byłem na odwiedzinach jak traktowali tam pacjentów.
Nigdy nie zrozumie jak można tak krzywdzić ludzi, którzy spokojnie sobie żyją i nikomu nie zagrażają, co innego przypadki radykalne.
Dodam jeszcze tylko że celem psychiatrii nie jest leczenie nie wierzcie w to, a odizolowanie potencjalnie niebezpiecznej dla siebie lub innych jednostki od otoczenia !

Co do Wojciecha to masz podejście typowe jak każdy psychiatra chociaż jak widać nim nie jesteś, skoro według ciebie wszystko jest super w PZP i psychiatrii to może sam w ramach eksperymentu jak u Rosenhana udaj się na miesiąc lub dłużej na oddział w charakterze pacjenta a nie oceniasz ludzi którzy mają tu jakieś problemy życiowe, które ta pseudo nauka traktuje jako chorobę.

Jestem za antypsychiatrią po tym co napatrzyłem się odwiedzając parę normalnych osób tam przebywających lub z których usiłowano zrobić wariatów biegli sądowi. Było o tym dość głośno jak to fałszowano opinie itp.

Miałam stycznośc ze szpitalem psychiatrycznym. I w tym akurat szpitalu ludzie z depresją byli oddzieleni, od tych chorych psychicznie, których inni nazywali wariatami. Właśnie na tym drugim oddziale ludzie zachowywali się nienormalnie. Jedni skakali, coś krzyczeli, bili się o jedzenie, pluli itp. Coraz któryś wylądował w kaftanie. Widziałam to na własne oczy i wyszłam z tego oddziału cała roztrzęsiona. Ale to przecież nie jest wina tych ludzi, że są chorzy.
Uważam natomiast, że taki podział jest jak najbardziej słuszny tzn oddzielic najgorsze przypadki od tych lżejszych, potrafiących zachowywac się normalnie.
Bo i racja, że osoba z depresją, która trafia na oddział, w którym przebywają wszyscy, bez względu na stopień choroby, jest jeszcze bardziej narażona na pogorszenie stanu zdrowia. Tutaj trzeba miec naprawdę mocne nerwy, żeby nie zwariowac.

No właśnie jak jest potrzeba to człowiek idzie się leczyć do szpitala i wychodzi w lepszym stanie. Jak jego dolegliwość jest przewlekła to co kilka lat może zdarzyć się że tam wróci, jak w każdym innym szpitalu i każdą inną dolegliwością!

Ja nie byłam w szpitalu, ale jak będzie taka potrzeba nie widzę przeciwskazań.

A mam jeszcze do Was pytanie.
Znajomy dostał skierowanie od sądu na badanie psychiatryczne , czy wiecie jak ono wygląda? Czy to prawda , że to są testy i pytania na pozór proste?
Powodem była przemoc w rodzinie nad domownikami.

Witam, jestem młodym raczkiem i nurtuje mnie jedno. Moja dziewczyna z tego co mi mówiła była już raz w szpitalu psychiatrycznym na okres 2 miesięcy chyba albo i więcej. I tam się zdarzyła po prostu przykra sytuacja, jak wiadomo psychotropy itp. otóż zdarzyła się przykra sytuacja z pewnymi panami... Dziewczyna miała 14 lat i pewnie nie muszę mówić co zaszło... Z tego co udało mi się uzyskać z informacji to była sama w pokoju i przywiązali ją do łóżka a potem po prostu zmacali że tak powiem wulgarnie wprost... Pytanie: Czy była naprawdę taka możliwość ? Opcja ? Jakkolwiek żeby Oni tam sobie weszli bez niczego i tak po prostu zrobili to na co mieli ochotę ? Żadnego tam strażnika nie ma ? Kamer ani nic ? Tłumacząc pod pretekstem "Bo są chorzy" naprawdę nie można nic zrobić ? (To tylko od Niej słyszałem więc nie wiem czy to w 100% prawda jednak wole się zapytać) I tak samo teraz. Mówiła mi dziś że musi jechać do szpitala psychiatrycznego, można tak na od zaraz wylądować tam znowu na miesiąc lub dwa ? Tak od zaraz bo psychiatra tak kazał ? Moim zdaniem tak raczej nie powinno być i tak raczej nie ma ale chciałbym poznać opinię kogoś obeznanego w temacie bo mi do tego daleko.