Żona czy ta druga?

Dunkis: muszę to napisać - ubóstwiam Cię!
Moja szczęka z wrażenie nadal leży na podłodze.

Marceli cofam to co napisałam wcześniej,myślałam,że ty jesteś  jasno myślącym facetem,ale widze ,że się pomyliłam.Myślisz tylko o sobie,nieźle zamydliłeś nam oczy,twoje potrzeby i własne ego są twoim piorytetem.Kiedyś obudzisz sie z ręką w nocniku ,ale będzie juz za późno. A swoja drogą dawno cię tu nie było,czyż byś skapitulował?Dziewczyny dały ci popalić,no chłopcy też się dołożyli..

Aż się po raz pierwszy w życiu zarejestrowałam na forum, tak mnie wkurzyły Twoje "romantyczne wynurzenia".
Jestem mężatką z prawie 30-letnim stażem, dziecko ponad rok temu "wyfrunęło" z gniazda, a ja w maju tego roku (notabene tego samego dnia, którego runął prezydencki samolot) dowiedziałam się, że mój mąż ma kochankę - oczywiście 10 lat młodszą.
Ponieważ wszystko się wydało, dowiedziałam się od niego tych wszystkich rzeczy, o których Ty piszesz na forum - o kiepskim seksie, o tym, że to jego druga połówka, o tym, że nasza miłość byłą "letnia" itd...
Naprawdę czytając Twoje wynurzenia miałam wrażenia jakbym słyszała swojego "dupka".
A jednak tkwi przy mnie, tak jak Ty przy swojej żonie (z tą tylko różnicą, że jego nie trzymają przy mnie dzieci bo nasz syn ponad rok temu założył swoją rodzinę).
Tak samo jak Ty piszesz o wadach swojej żony i o tym, że to ONA MA SIĘ ZMIENIAĆ, tak ja słucham o swoich. Nie przeczytałam żadnej wzmianki o Twoich wadach !!!!
Mój psychoterapeuta (bo udało mi się doprowadzić do takiego stanu, że potrzebowałam pomocy specjalisty) twierdzi, że za to, że powstała sytuacja, w której doszło do zdrady ponoszą odpowiedzialność obydwoje małżonkowie - ale za zdradę ponosi winę tylko zdradzający !!!
A ja Ci proponuję żebyś się zastanowił czy ty naprawdę wiesz jaka jest Twoja kochanka w codziennym życiu.
Obydwoje kradniecie czas - co samo w sobie jest fascynujące. Spotykacie się okazjonalnie (nieważne, jak często) więc obydwoje jesteście zwarci i gotowi. Jej nigdy nie boli głowa, nie ma napięcia przedmiesiączkowego, nie umęczyły jej dzieci. Ty nie rozwalasz się rozchełstany na kanapie, z pilotem w ręku, przerzucając kanały sportowe w telewizji, nie drapiesz się po jajach i nie załatwiasz potrzeb fizjologicznych nie zamykając dzrwi do toalety. A co robisz w domu ? Sam musisz sobie na to odpowiedzieć (ale zdaje się, że pisałeś, że ciągle jesteś smutny i przygaszony). Czy Twoja kochanka w przypływie romantycznego uniesienia pierze Twoje gacie i skarpetki ?

Jak czytam o tych Twoich rozterkach i myślę, że mój "dupek" tak samo cierpi (bo podobno też postanowił się rozstać z tą swoją panienką) to mam coraz większą ochotę kopnąć go w dupę.
Więc "cierp mój drogi" dalej - ja dzięki Tobie jestem coraz mocniejsza.

ja kopnelam

Ja myśle, że bez akceptacji i milości do samego siebie nie bedzie nigdy prawdzowej milosci. I wcale sie nie dziwie ze ludzie sie zdradzaja skoro w malzenstwie taka jest nuda i rutyna. Sami jestescie sobie winny ze o milosc nie dbacie i to obie strony. Jak facet siedzi na kanapie i sie drapie po jajach za przeproszeniem albo gapi bezmyslnie w tv to ale jest super imponujacy, a jak babka nic nie robi dla relacji tylko stale sprzata i pierze mu gacie to tez jest bosko . ludzie zostawicei tv i ie pranie tylko rozmawiajcie ze sobą. Co z tego ze nie bedzie posprzatane jak bedziecie miec dobry zwiazek. nie wiecie co jest wazne?!

niekochana, masz absolutną rację. Faceci w większości tego oczekują. Ja akurat mam to szczeście ze jestem od 5 lat w relelacyjnym związku i możesz mi wierzyć lub nie ale mój facet sam sobie pierze koszule i ją prasuje. Nie pozwolił mi nigdy nic sobie wyprać, chociaz chciałam. Na dodatek sam sobie gotuje :-)
Ja jestem zołzą i nie związałabym się z facetem który kazałby mi całe dnie gotować, sprzątać itp. Po prostu nie, za bardzoi lubię siebie i moje życie by się totalnie dla kogoś poświęcać i rezynowac z siebie. Taka jestem i się nie zmienię.

Fajnie jest jak w zwiazku partnerzy to rozumieją i do niczego sie nie zmuszają. To naprawdę nie musi tak byś zeby w mieszkaniu wszystko błyszczało, żeby pachniał obiad z pięciu dań. A nie byłoby ciekawiej i milej jabyśmy ten czas na przygotowanie obiadu z 3 dań poświecili an rozmawianie, przytulanie, wspólne spędzenie czasu?

Ja to tak widzę, ale większość ludzi tego nie rozumie .........Ich sprawa.....

Dzięki. Mam wielką nadzieję, ze tak będzie mi dobrze zawsze :-)

Nie miałam zamiaru nikogo dobijać. Ale chyba do ważnej sprawy doszłyśmy: podstawa udanego zwiazku to polubić siebie, i żyć w zgodzie ze sobą oraz znalezienie partnera który myśli tak samo/ Trudne to... ale warto próbować......

A przypomniało mi się, mam kumpelę, która swojemu chłopakowi codziennie szykuje obiad z 2 dań, śniadanka, kolacje, pierze, prasuje, sprząta i jeszcze się tym szczyci. On wychodzi z domu z kumplami i gra w siatkowke. Dobzre sie bawi, a ona dalej prasuje... I ja wam powiem ze za kilka lat to ona bedzie sluzacą a ow facet bedzie drzemał na kanapie przed tv. Tak go przyzwyczai. Ale ona juz dziś ma grymas na twarzy, bo ma tyle roboty, obowiazkow i w domu i pracy....Ale jeszcze sie tym chwali na okolo, jak jest super. Dla mnie ona jest po prostu glupia. czesto jej mowie ze nie bylabym do tego zdolna i ze moj A. sam prasuje sobie koszule. Ona uwaza ze jestem niedobra ;-)

Widzę, że wywiołałam dyskusję, więc muszę coś dodać.
Po pierwsze mój facet nie tylko siedzi na tej kanapie z pilotem. Umie i lubi robić wiele rzeczy - wybudował nasz drugi dom w lesie, cały czas go "udoskonala", gotuje obiady I jak obserwuję jego relacje z innymi ludźmi jest po prostu dobrym człowiekiem. I może dlatego nie potrafię "kopnąć go w dupę".
A propos tego, że za to, że doszło do zdrady ponoszą winę oboje małżonkowie . Ja nie odżegnuję się od swojej winy. Jestem winna "błędu zaniechania". Przez cały okres naszego małżeństwa prosiłam swojego "dupka" ..."porozmawiaj ze mną. Jeżeli coś Ci nie pasuje mów mi o tym" i nigdy niczego konkretnego się nie dowiedziałam. Ile lat można występować jako petent w stosunku do własnego męża. W końcu przestałam pytać. W miedzyczasie przestał ze mną sypiać (nie będę się zTobą kochał jeśli Ty nie wykarzesz inicjatywy). Nie wykazałam, myślałam sobie - "jeszcze do mnie przyjdziesz". Nie przyszedł. Każde z nas owinęłio się w swoją kołdrę i tak trwaliśmy przez ponad 10 lat. Myślałam sobie to nic, że nie daje mi wszystkiego, czego potrzebuję ale dobrze się rozumiemy, mamy takie same gusty, poglądy na świat lubimy tę samą muzykę.
I nagle dowiedziałam się 10 kwietnia (sic!), że on ma kochankę. I czuję się tak, jakbym się obudziła po 10 latach i zamiast całego swojego życia trzymała w rękach kupę popiołu. A mój "dupek" mówi mi, że to on ma problem ze sobą, bo ma "kryzys wieku średniego". Może któryś z panów, którzy bywają na tym forum wyjaśni mi ten "męski punkt widzenia"? Nie gniewajcie się dziewczyny ale od kobiet to ja już usłyszałam wiele. I teoretycznie się z wami zgadzam. Tylko nie wiem czy mam na tyle siły żeby zastosować Wasze rady do siebie.
Chciałabym wiedzieć, czy Marcel kiedykolwiek się zastanawiał, że jego żona, jak się dowie, może się czuć tak jak ja (albo jeszcze gorzej, bo mnie nikt nie zdradzał jak byłam w ciąży - albo nic o tym nie wiem, bo teraz wszystko jest możliwe)? Czy ma to gdzieś- bo jedyne, na czym może się skupić, to utracona dupa jego kochanki (oczywiście, o ile wytrwał w swoim postanowieniu).

Marceli,zal mi twojej zony!Powiedz jej o wszystkim pewnie beda lzy i burza uczuc.Jednak nalezy jej sie prawda,nawet ta najgorsza.Ja wolalabym wiedziec gdyby maz mnie zdradzal.(Niektore nie chca wiedziec).Opowiedz jej o twoich uczuciach i rozterkach niech ona podejmie decyzje bo jak widac ty sam niepotrafisz.

Niestety ta reguła naprawdę istnieje i funkcjonuje, a jej podłoże to zdaje się...tchórzostwo (?). Za to później dowiedzieć się od osób trzecich- bezcenne...

Ja tego Marcela gdzies tam rozumiem ,jednak doszedl w tym wszystkim tak daleko, ze gorzej byc nie moze.Niech da swojej zonie szanse na ulozenie sobie zycia.Nie za X lat bo wtedy bedzie stara i moze malo atrakcyjna.Marceli daj sie jej tez wyszalec nie badz egoista.Nie rob z niej zyjacego trupa!!!!Ona napewno tez chce kwitnac, a przy tobie tylko usycha...bo ty doprowadziles do tego..

Myślę stary że musisz podjąc krótko mówiąc męską decyzję . Albo zostajesz z żoną i traktujesz ją jak partnera równorzędnego z szacunkiem miłoscia itp. Albo idziesz nową drogą . I to Cię chyba boli najbardziej . Nie wiesz co cię czeka i boisz się . Boisz się własnych realcji z byłą żoną , dziećmi , teściową itp. Albo albo zadecyduj w końcu . Bo tak naprawdę z Twojego podwójnego zycia wynika jedno nie masz szacunku do żadnej z nich bo je obie oszukujesz. Przed zoną rżniesz tatusia który kocha dzieci io poświęca im czas i tym samym zasłaniasz się przed kochanką. Chcesz równoprawnego traktowania- to zrób dziecko kochance a zobaczysz czy coś się zmieni . Bo napewno ty się zmienisz i swój stosunek do niej. Chcesz równoprawnego traktowania- to pozwól zonie na to samo(zdradę) a wtedy może się okazać że nie jesteś takim świetlanym ideałem.
Albo zachowujesz się jak Kolumb i odkrywasz nowe , albo jak Kowalski.

Człowiek kocha albo nie kocha, i żadna siła na świecie nie ma na to wpływu. Możemy udawać, że nie kochamy. Możemy przywyknąć do drugiej osoby. Możemy przeżyć całe życie w przyjaźni i wzajemnym zrozumieniu, założyć rodzinę, kochać się każdej nocy i każdej nocy mieć orgazm, a mimo to czuć wokół żałosną pustkę, wiedzieć, że czegoś ważnego brakuje

Czy wszyscy już zauważyli, że Marcel od jakiegoś czasu się już nie odzywa ?
A my dyskutujemy sami ze sobą?
Marcel - wybrałaeś żonę czy kochankę?
Czy nadal obie oszukujesz ?

Witam Marceli... Możemy sobie podać rękę. Mam to samo. Wypalona w małżeństwie poznałam kogoś, zupełny przypadek, zrządzenie losu, kompletna niespodzianka. I kac moralny... Kogo wybrać? Męża, który mnie kocha, czy... Jestem zagubiona. Wiem, że krzywdzę męża, chociaż to on wcześniej sprawił mi wiele przykrości. Stąd moje wycofanie. Teraz się stara, ale ja już nie potrafię się przełamać. Nie umiem... Po prostu. I ciężko mi z tym...

nimfa ma racje , a niekochana 72 sie myli. Ja jestem facetem i nieoczekuje wacale zeby bylo posprzatane  czy podany pod nos obiad , jestem 12 lat po slubie i jest nudno zadnego zainteresowania ze strony kobiety obojetnir co bym robil i jak sie staral zero zainteresowania .W moim przypadku stalo sie to ze znalazlem sobie inna choc nigdy jej nie szukalem i nigdy nie chcialem a teraz no cóz zakochalem sie z wzajemnoscia a wszystko to przez nude w małżeństwie.

ostro powiedziane..ale fakt...po co był ślub...świadomie przecież powiedzieliscie sobie Tak... i co???
czy to nic nie oznacza? zupełnie nic?

Dobrze, że chociaż wiesz, że MUSISZ coś zrobić. Twoja rodzina stanęła na zakręcie - od Ciebie również zależy co się z nią dalej stanie. Piszesz, że masz 3 dzieci - nie piszesz jak bardzo i czy w ogóle bierzesz pod uwagę ich uczucia. Zrób bilans zysków i strat - ale pamiętaj uwzględnić najbliższych, na których twoje decyzje mają wpływ - nie tylko siebie samego.
Jeśli nie potraficie z żoną rozmawiać to może czas zwrócić się po pomoc do fachowej siły w postaci psychologa?

Zyjesz Marceli? Jak sobie radzisz?

Witam mam podobne rozterki a mianowicie z żoną od 20 lat syna 16 lat rok temu poznałem "koleżankę" postanowiliśmy spotkać się na sex jednak przez 3 mce tylko rozmawialiśmy pisaliśmy wiemy o sobie wszystko po tych 3 mcach rozeszliśmy się. Cierpiącym bo już zdążyłem się zakochać. Po roku wszystko wybuchło z nową siłą zaczęliśmy sypiać było wspaniale kolejne 3 mce dosłownie raj. Powiedziałem żonie że odchodze było ciężko Jednak coś pękło "koleżanka" napisała do żony po tym wszystkim zerwała naszą znajomość lecz nie trwało to długo. Znów byliśmy razem jednak na chwilę teraz jesteśmy osobno ja z żoną ona z mężem tylko dla tego że odepchnąłem ją od siebie. Wiem że cierpi ona cierpi żona cierpię ja bo z żoną jestem chyba tylko dla niej bo myślami z "Koleżanką" wszystko jest trudne tym bardziej że razem pracujemy i mijamy się na korytarzu bez słowa masakra jakaś nie mogę zostawić 20 lat ale nie mogę też nie kochać "koleżanki"

Trzymam kciuki za obie kobitki, żeby cię olały

To przejściowe. Żona ochłonie, nie będzie chciała z tobą być. Z koleżanką może się wam poukłada jeśli ona nie zdezerteruje. Mąż może jej przedstawić "optymistyczną" wizję rozwodu.
No coż, kryzys wieku średniego. Za jakiś czas wszystko wróci do normy. Oczywiście twojej dotychczasowej rodziny już nie będzie. Koleżanka jeśli jeszcze będzie to spowszednieje  i zacznie się normalne życie. Ona może alimenty na męża, ty na żonę i dziecko. Dowody zdrady ma, przesłała jej twoja " koleżanka".
Przynajmniej nie musi wydawać na detektywa. 
Także ciesz się jeszcze tym co masz, bo to chwilowe.
Żona jest w szoku, stąd ta reakcja i wola wybaczenia.
Nie jesteś i nie byłeś w porządku. Potem się żałuje decyzji, ale jest za późno i nie ma powrotu. Nie mówi się o tym, bo po co . Także buduje się "nowe" z rozpędu i dlatego, że innej opcji już nie ma.
Cudzołożnik i cudzołożnica - a nie żadna " koleżanka". Do tego wkrótce "alimenciarz'.
Pewnie piękną rodzinę stanowiliście. Nie jeden już rozwalił życie swojej rodzinie. Typowe dla tego wieku - kryzysik.  Zanim się ogarnie to już po wszystkim. Nie ma pięknej rodziny.

Dziękuję Bet za odpowiedź. Decyzja zapadła zajmę się żoną może jednak będę miał trochę więcej czasu niż przewidujesz.teraz będę dla Niej kochankiem spróbuję to jakoś jej wynagrodzić. Wiem nie będzie to łatwe i zaraz dostanę tutaj kolejna porcje docinek ale nie dbam o to. Niektóre wiadomości tutaj (przeczytałem cały wątek) otworzyły mi oczy na wiele spraw i możliwości. Wiem że dla Was jestem kolejnym palantem który nie może się ogarnąć czy pozbierać ale niestety życie napisało mi taki scenariusz a nie inny. Okazało się że żona ma nowotwór więc nawet gdybym chciał to nie zostawię jej nie i już. Wiem też że jest za późno a czasu nie cofnę. Dziękuję za odpowiedzi.    Aaa Snake wiesz nie mam parcia na rozmowę z jej mężem on też wszystko wie, a poza tym jeżeli miał być to żarcik to bynajmniej mnie nie bawi.

samobójstwa, ciężkie choroby, "dobro" dzieci...
wszystkie historie "miłosne" są takie same

dam1975 nie usprawiedliwiaj kochanki, jeśli wypucowała Cię przed żoną to znaczy, że ma Cię gdzieś, pewnych rzeczy się nie robi, nigdy
dalsze życie z żoną będzie dla Ciebie najlepszą nauczką za romans, karą (choć nie lubię tego słowa) za tchórzostwo
wiem co mówię, bo sama pokutuję, tu czas nie leczy, to niegojące się rany

zdradzacz, tchorz, człowiek bez honoru... mimo, że teraz sie zapierasz wrócisz do kochanicy
zawsze to robicie

No pewnie, że sobie poradzi, w końcu jest prawdziwym facetem, ofiarą losu, no i systemu.

Idź do klasztoru, zaciągnij się do Legii Cudzoziemskiej lub znajdź inne honorowe wyjście... Teraz nie mamy facetów tylko mamałygi... Boże!!!

U mnie odwrotna sytuacja.Mąż który spędza czas sam przy komputerze ,nie lubi ze mna i dzieckiem nigdzie wychodzić ciagłe jego nerwy na dziecko bo hałasuje płacze...i coraz więcej alkoholu.I pojawił się kolega . Poznalismy sie dzięki naszym dzieciom. Rozstal sie z zoną . Ma duzo kolezanek dla zabicia czasu seksu...Od 5 miesiecy sie spotykamy z dziecmi czasami sami.Coraz czesciej razem z dziecmi gdzies wychodzimy.Mój mąż sie na to godzi bo przeciez jemu się nie chce.Zna mojego kolege.I po tych wszystkich spotkaniach coraz bardziej mysle o koledze.Kochalismy sie pare razy.Po czym kolega stwierdzil ze musimy przestac ze soba sypiac dla mojego i jego dobra.Spedzamy ze soba czas .On ze mna jest rozmawia wychodzi ze mna i dzieciakami na spacery.On poprostu jest. I widze jego radosc ze spedzania czasu z dziecmi.Nie to co mój mąż ktory tego zwyczajnie nie lubi.Kolega trzyma mnie na dystans a ja już jestem rozdarta pomiedzy dwoma facetami...Nie chce zrywać tej znajomosci.Serce by mi pękło ale wiem też że zaczynam krzywdzic wlasnego męża bo mysle o tamtym. Mysle o tym jakby mi bylo z tamtym gdybym odeszla  od meza.Wiem ze byłby ze mna i nie czulabym sie tak samotna. Po porostu by ze mna byl. Bo teraz mam meza ale mam wrazenie ze mu przeszkadzamy tym ze w ogole jestesmy.Ciagne dalej ta znajomosc. Ale nie wiem czy dobrze robie.

Dziękuję za dobrą radę Araquelle ale widzisz my nie sypiamy ze sobą już, tutaj nie chodzi o "dupcenie". Skończyliśmy nawet ze sobą rozmawiać. Jest ciężko bo muszę być przy żonie. Ona sobie nie poradzi sama, a ja jestem za nią odpowiedzialny. A serce mówi co innego. Krytykujecie szydzicie ale okej zasłużyłem sobie. Mam nadzieję że nie spotka Was niepożądane uczucie miłości do innej niż mąż/żona osoby.
Pozdrawiam

A od kiedy to to jak to nazywasz "uczucie miłości" nas samo spotyka? Sam w to gówno wlazłeś a nie spadło Ci na głowę z dachu. Sam tego chciałeś, pracowałeś nad tym, świadomie oszukiwałeś więc nie pisz jaki to biedny jestes i co to cię strasznego nie spotkało.

Jestem pewna, że mnie takie coś nie "spotka", po prostu nie jestem świnią i nigdy nie angażuję się w nic na boku.

Najpierw z braku laku/ z rozsądku/aby nie być samemu wiążą się ludzie z kimś kogo nie kochają a potem dzieje się tak a nie inaczej. I te rozdzierające teksty - mam być z kimś kogo nie kocham czy z kimś kogo kocham?! Przecież miłość jest najważniejsza!
Oczywiście, szkoda tylko, że tak lekko idzie wykorzystywanie innych - korzystanie z ich miłości. Może nie powinno się wiązać z ludźmi, do których się nic nie ma?

a ta druga sobie poradzi? uważasz, że za ta drugą nie jesteś odpowiedzialny? ma pecha dziewczyna, że nie ma raka...

ludzie czy wy calkowicie straciliscie rozum. Normalnie jak czytam te wszystkie wpisy o tych wielkich milosciach do dwoch kobiet czy mezczyzn to mna az trzesie. pierdolicie o wielkiej milosci a gowno macie pojecie o tym co to jest milosc. Przede wszystkim zeby wytrwac w milosci do drugiej osoby, trzeba kochac samego siebie. Ludzie ktorzy serwuja sobie takie doswiadczenia w swoim zyciu, gdzie pozwalaja sobie na przelotne romanse, a potem cierpia, bo nie wiedza kogo wybrac, to ludzie ktorzy sami ze soba mają problemy. ten problem nazywa sie niska samoocena i zbyt wygorowane oczekiwanie od zycia codziennego ze bedzie super o kazdej porze dnia i nocy. jestescie naprawde dziecinni. Nie ma to nic wspolnego z kochankami czy zonami. Wy nie kochacie samych siebie, dlatego nigdy tak naprawde nie pokochacie kogos innego. bedziecie budowac ulotne wrazenie szczescia co chwile z kims innym i zganiac odpowiedzialnosc za swoje szczescie na innych. Czlowiek ktory kocha siebie jest szczesliwy z wlasnego wyboru. umie rozmawiac z innymi, z zoną, z męzem, nie ma oporow zeby isc i ratowac cos co sie psuje. Nie ulega pokusom bo wierzy we wlasne wartosci rodzinne, ktore sam budowal. Zdradzana zona czy mąż nie jest winna temu ze sie zakochales i ze nie smakuje wam seks z nim czy z nią. To są wasze iluzje na temat tego jak postrzegacie wasze zwiazki. I to jest najbardziej przykre w tym wszystkim ze ulegacie stereotypowemu i systemowemy mysleniu. Ze nie pielegnujecie swoich wlasnych wartosci, ze macie kruche kregoslupy moralne i jestescie gowno warci. Z kazdym da sie dogadac, a jesli gdzies po drodze zagubiliscie ten wspolny jezyk, to trzeba isc na terapie. Wyjatkiem jest totalny brak szacunku w zwiazku, gdzie ktos nas bije czy upokarza i nie ma ku temu poprawy. Ale w przypadku kiedy ktos pisze ze dopiero teraz spotkal milosc zycia, i zastanawia sie kogo wybrac, to normalnie szlak mnie trafia. Debilizm totalny i uposledzenie na maksa. Chemia i zauroczenie, ktore upesledza kazdego. Zadajcie sobie pytanie jakimi idiotami jestescie i przeanalizujcie sobie to na trzezwo. Jak idiotycznie tlumaczycie samych siebie przed innymi i przed samym sobą. Przestancie oceniac ludzi na podstawie waszych wlasnych wyobrazen. Ludzie są jacy są. Kochanka czy kochanek tez kiedy wyplowieją, przyjdzie rutyna, obowiązki, dzieci, problemy, moze choroba. Problemy są w kazdym zwiazku, bez wyjatkow i z tym nowym partnerem tez beda problemy, tylko inne.  Jesli wy w kryzysie nie potraficie kochac, to wspolczuje kochac w chorobie i biedzie. Zalosni jestescie co niektorzy i szkoda na was czasu i zycia tracic.