Romans z żonatym >

Już wcześniej pisałam, że dla mnie najbardziej winny jest facet. Ale ze zdziwieniem odkrywam, że są kobiety, które wszelkimi środkami są gotowe walczyć o "swojego ukochanego" z tą okropną, wredną, złośliwą zołzą, która tak go pilnuje i staje na drodze do ich wspólnego szczęścia - czyli jego żoną... Dla mnie to niewyobrażalny egoizm - stawiać swoje szczęście burząc czyjeś, uważać, że ja mam większe prawo do tego, żeby z nim być niż ta, z którą wiąże go papierek, często sakrament, dzieci, dom itp...

Zapewne niuniu w wielu przypadkach ma rację, że każdy z elementów trójkąta zdrady jest winny. Ale nie w każdym przypadku. Nie czuję się winna tego, że facet, któremu ufałam, który mówił, że mnie kocha jednocześnie to samo mówił innym dziewczynom. Nie czuję się winna, że on nie chciał rozmawiać, że wszelkie próby komunikacji zbywał "odczep się", "tylko umiesz mówić o jednym" (niezależnie jaki temat poruszałam). Nie czuję się winna, że byłam w ciąży i nie chciałam z nim chodzić na piwo (później się dowiedziałam, że on chciał z kimś na piwo iść, więc poszukał sobie koleżanek). Nie czuję się winna, że byłam w ciąży i mi brzuch urósł, więc nie wyglądałam tak atrakcyjnie jak kilka miesięcy wcześniej. Takich przykładów jest wiele. Ale obarczanie żony winą za to, że ma puszczalskiego męża to trochę nadinterpretacja. No, chyba, że uznamy naiwność za winę...

Goniu-73 przyznaję Ci rację...Faceci sa przez nas zbyt rozpieszczani żeby mogło im na nas zalezeć. To my, kobiety walczymy o uczucia, o małżeństwo o rodzinę, a facet najczęściej (przynajmniej mój) czeka, wymaga i spoczywa na laurach. On nie musi zabiegać i się starac, bo z wiekiem jest jak wino - lepszy...stary mebel można zastapic nowym. Nowej kobiecie naszego męża nie przeszkadzają lenistwo, maminsynkowatość, brak pieniędzy. Ona wszystko zrozumie i zaakceptuje przyznając mu rację i ze zgrozą zgadza sie z opinią naszych mężów 'jaka ta jego zona jest okrutna'. Zastanawiam sie jak mój mąż chce mi udowodnić, ze to moja wina (bo chce to zrobić) skoro nigdy na nic nie narzekał, nigdy nie powiedział, ze mu coś przeszkadza, nigdy nie starał się zmienić czegoś na lepsze. Nie sadzę żebym była  przyczyną rozpadu małżeństwa...myślę, ze pociągają go nowe wyzwania, kryzys czterdziestolatka i piękne, młode dziewczyny. Nie wydaje mi się żeby mnie wcześniej zdradzał, ale wiem że miał do nich słabość...
Nie wiem dlaczego facet nie zastanawia się co się stanie z byłą żoną, czy da sobie radę, co z dzieckiem...wszystko i wszystkich można porzucić w imię własnego egoizmu i niebotycznie długich nóg nowej kobiety...nawiasem mówiąc nienawidzę jej i męża też!! Jednak jestem niemal pewna, ze oślepienie kiedyś minie i jemu i jej. Nikt na dłuższą metę nie będzie tolerował nieudacznika życiowego...i to mnie właśnie pociesza, bo poza wyglądem mój mąż nie dysponuje niczym więcej!! Wyrośnięte dziecko nie myślące o jutrze...jak konik polny...
Najbardziej boję się jednak o syna, bo choć nigdy nie łączyła go jakaś nic porozumienia z ojcem, to nagle stał się smutny, zamknięty w sobie i nieszczęśliwy...
...a ja samotna i porzucona, niechciana...jak człowiek gorszej kategorii.

Kociaku, zapamiętaj...facet, który ma za nic rodzinę, dziecko i ich los z czasem najprawdopodobniej będzie miał za nic i Ciebie...to nie reguła, ale często się tak zdarza...
Na świecie jest wielu wolnych facetów...rodziny lepiej pozostawić w nienaruszonym stanie.

Mój mąż nie ma już tu powrotu...nie dlatego, ze mu nie wybaczam, ale dlatego, ze mu nie ufam, dlatego, ze nie jest już wyłącznie moim mężem i dlatego, ze wręcz się nim brzydzę...

Nie osadzam Ciebie Kociaku, bo mój mąż ponosi za to wszystko największą winę. Ma wybór...rodzina lub nowa kobieta...ale gdyby nie dostał takiego wyboru - miałby tylko rodzinę...
Amen!

... no niestety gdyby przyszlo tysiac atletow i kazdy zjadlby po sto kotletow i  nie wiem jakby sie wytezal.... to nie poderwie mnie i nie rozbije mojej rodziny....
JA musze chciec tego. Kochanka zadko jest obsesyjnie napalona lafirynda z psychopatycznymi tendencjami.. z reguly to taka sama nieszczesliwa kobieta jak my, co dostala mniej od zycia niz my mezatki... zawsze w pewnym momencie czuje sie jak worek na sperme.... ani slubu, ani solidnosci, ani checi bycia z nia nie otrzymala. Godzi  sie na te ochlapy z pragnienia bycia kochana... chocby przez takiego socjopate.

ale jest tez druga prawda... jak malzenstwo przechodzi trudny okres ( a kazde przechodzi) i pojawia sie nimfa wodna co uzala sie nad pieskim zyciem naszego meza i ofiarowuje pocieszenie calym swoim mlodziutkim cialkiem..... no to ciezko z takiej chetnej pocieszycielki zrezygnowac skoro w domu kryzys bo zona ma dosc i trzeba bedzie wreszcie uprzatnac piwnice z tych kabli co sie je 11 lat skladalo na wypadek wojny a teraz przejsc nie mozna zeby kurek z woda odkrecic.

Kobietki moze powinny byc troche bardziej solidarne wobec mezczyzn (jak rodzice wobec dzieci)....
Bo jak zona naciska meza na wywiazywanie sie z czegos.... to nie jest fair gdy kochanka daje cycuszek do pocalowania i biadoli nad kochankiem
To tak jakby mamusia kazala posprzatac po sobie talerzyk, a tatus dal cukierka i powiedzial cichutko w tajemicy "nie sprzataj, ta matka taka niedobra dla Ciebie"
Kobiety-kobietom nie sprzyjaja.

Ja mam alergie na mezczyzn ktorzy mowia zle o swoich zonach....Szkoda ze to nie wirus... moze zrobilaby sie epidemia

Zazdrosc! Dzięki, że nie potępiasz aż do końca. Nie byłam zdradzona jako żona, ale jako dziewczyna. To mimo wszystko pocieszające i powoduje zarażenie się tą epidemią.

Leemonka też chcę już omijać żonatych facetów. To był pierwszy i ostatni raz choć już wcześniej facet zawrócił mi w głowie a potem do żony się przyznał wtedy odeszłam. Wyśmiałam go jak zaczął mi "miłość" wyznawać. Użyłam brzydkiego słowa na "s" i podziałało. A tym razem nie odepchnęłam, ale chcę odepchnąć dlatego tu jestem.

Romans z żonatym to dla wszystkich trudna rzecz. Dziewczyny szczerze żałuję, że dałam się w to wplątać. Pokazało mi to jak słabą kobietą jestem, myśląc kiedyś o sobie twarda, nikt mną nie zawładnie i nie zawładnął na dłuższą metę prócz ostatniego nieboraka. Naiwność nie zna granic i to zaufanie jakie się wytwarza rodzące się z tajemnicy.

Gratuluję, kociak Moim zdaniem nie powinnaś tej znajomości ciągnąć w żaden sposób, również na stopie koleżeńskiej. To dość ryzykowne po tym, co Was łączyło. Nie mam nic przeciwko przyjaźni damsko-męskiej, ale jeśli znajomość zaczyna się na innej stopie to raczej trudno potem spotykać się bez podtekstów...

Dunkis, lepiej późno niż wcale. Ja jednak liczę na to, że kociakowi coś w główce się rozjaśniło. Widzę w niej pewną przemianę. Na początku pełen egoizm - rozważała czy ta znajomość ma szanse zupełnie nie licząc się z faktem, że obiekt, o który zabiega należy do innej kobiety i dziecka. Potem chyba (mam nadzieję) pewne rzeczy zrozumiała. Ponieważ ja z natury w ludzi wierzę, więc wierzę też, że autorka faktycznie dalej będzie wiodła przykładny żywot u boku swojego partnera. A potępianie jej za coś co było i minęło dla mnie nie ma sensu.

niunia_f, może przesadziłem. A może dałem okazję do refleksji. Może jak zrozumie kobieta, że to co zrobiła, wcześniej czy później wyjdzie na jaw i obudzi się, przemyśli jakie tego będą konsekwencje. Na koniec przestraszy i nie zrobi tego więcej. 
Też, nie wiem czy tu wogóle można mówić o jakiejkolwiek uczciwości, nawet jeżeli taki pójdzie do domu publicznego. Choć wiadomo straty dla związku potencjalnie nie będą duże. Choćniektórzy poweidzą że to już zupełne zwyrodnienie i świadome narażanie partnerki na choroby.
Maglowanie, maglowaniem, pomijając fakt , że kobiety lubą być maglowane, to nadal uważam, że jeżeli one są uczciwe wobec swojego związku to, to maglowanie nic nie da. No chyba, że akurat to, iż o płci pięknej mówi się dodatkowo, że to słaba płeć - ma akurat zastosowanie w tym przypadku.
Nie przypominam sobie również, by tutaj taka co dała dla sportu chętnie o tym pisała. Tu się poruszają kobiety, których sprawy są skomplikowane i mają czas na to by się nad tym trochę zastanowić. A taka co daje dla sportu, no  obraca inne fora i inne strony, tutaj ma małe szanse powodzenia.  Także z tym się akurat agadzam.

Ale wyjaśnij prosze co znaczy, "dały" bo pragneły czegoś czego, Ty może nigdy nie zrozumiesz. Bo poczułem się jak półgówek.

Cholera przecież, ta panna, autorka wątku, jest w związku. Chcesz mi teraz napisać, że porónujesz ją ze spragnioną uczuć kobietą? A co z jej związkiem, co zrobiła dla niego, ile szans zaprzepaściła na to, by mieć to czego pragnie u siebie, w czasie gdy zadawała się z innym? Jesteś mi w stanie to wytłumaczyć? Czy ona naprawdę zalicza się do kategorii tych zdesperowanych, skoro tak naprawdę, aż tak źle nie opisuje swojeg związku i śmiało ma do czego wracać? Prędzej bym się pokusił że, oni obydwoje obili to dla sportu. Wcześniej to było zauroczenie.
To, że nie potrafiła sobie w związku ułożyć dobrze spraw tak by się nie dać złapać w jakieś pułapki, albo oderwać wzrok w innym kierunku niz jej partner, to jest również jej wina. Począwszy od wyboru partnera, po dalsze kroki  budowania. Wiem, że wielu osobom najłatwiej wogóle nie pamiętać, że związanie się z inną osobą, to był też wybór, którego należy ponosić konsekwencje, a od czego się odżegnują. Tak jakby to los zesłał na nią tą czy tamta osobę. To był wybór, niech się te niunie nauczą, że za takie rzeczy bierze się konsekwencje. Bo ten ich chłop, gdy ona go wali w rogi, jest takim samym mężczyzną, który stać się może właśnie takim jakiego ona teraz obraca , tyle że dla innej będzie robił maślane oczy do innych panienek, i opowiadał jak to jego partnerka go zaniedbuje - i cholera będzie miał rację. I w takim razie będzie miał do tego, takie samo prawo! Ale to już błędne koło.
Nie po to się ludzie wiążą, by uderzać potem do innych, że jest im źle w związku i potrzebują pocieszenia. To niech budują luźne związki. Nad związkiem się pracuje, jeżeli nie wychodzi, to jest wina jednej  i drugiej strony , w ekstremalnej sytuacji nawet to, że pokrzywdzona osoba nie odchodzi od osoby krzywdzącej wcale nie, umniejsza jej udziału w tym, zostająć świdomie jest pożywką takiego związku.
A czy desperacja pragnącej czułości kobiety, legitymuje ją do tego, by pocieszać tych udających "biednych", lub jak na powyższym przykładzie wcale nie udających, facetów będących w jakiś związkach? Nawet gdy ten wyje. Pytam się po co w takim związku pozostaje?
Czy kobiety są tak naiwne? Nie to brak myślenia, bo życiem kobiet żądzą emocje, to je tłumaczy owszem,  ale czy to je usprawiedliwia - nie, absolutnie nie.
Piszesz, że czasami dla spragnionej kobiety jedynym wyjściem jest facet z wtórnego rynku, ale w tym konkretnym przypadku, myśląc Twoimi kategoriami, autorka też jest rynkiem wtórnym. No chyba, że masz na myśli zupełnie inną sytuację, ale jeżeli tak , to znaczy, że nie dotyczy autorki, a skoro nie dotyczy autorki, to pisząc o tych co "dały" by "dostać" uczucia, to znacznie odbiegłaś daleko od tematu.
Co do jej chorej relaci, nie zapominasz czasem, że ona też ma kogoś.

Mam też odmienne zdanie co do tego, że on chce być kolegą. On postarał sie, by mogła zakończyć to wszytko z honorem, odejśc z Twarzą, dla wielu kobiet dużo by to znaczyło. Dla Was widocznie nie. Wy to traktujecie zupełnie nie rozumiejąc jego intencji. To co tak szyderczo obsmarowujesz, było gestem w jej stronę. Z którego najwyraźniej nie skorzystałą. Zrobił dla niej coś czego nie mogła by się spodziewać po prostaku, po prostu nie doceniła tego.

Zapewne nie spodziwał się, że ona przyjmie jego propozycję, ale nie w tym rzecz. Pozwolił jej odejść z poczuciem że się nie zeszmaciła, że nie była jedynie workiem na spermę, jak to czasem jedna z miłych pań tu dosadnie to określa. Żeby nie miała poczucia, że została wykorzystana, by czuła że oprócz tego, że łączył ich seks, było coś więcej, że znaczyła dla niego tyle, że chce być jej znajomym.

Czy on tak naprawdę był w stanie zrozumieć powody rozstania, po tym, gdy wcześniej ona dawała mu wyraźnie do zrozumienia, że nie mogła się doczekać ich spotkań. Czy on, może być pewny, że powody rozstania są prawdziwe? Spróbuj teraz sobie wyobrazić jak kobieta, która z hmmm jak to ując, z jakiś trzecich powodów zrywa taką znajomość, ale nie chce wprost o nich mówić i spotyka się z reakcją faceta:

1. facet odwraca się na pięcie i odchodzi bez słowa - no do jasnej ciasnej , jak ona sie poczuje - worek, mimo że wróci do rodziny może się załamać, czyto tylko moja głupia wyobraźnia, co?
2. facet zachowuje się tak jak ten z tematu - czy taka kobieta odchodząc, będzie się czuła jak - jedynie jak worek? Czy też ma szansę nie przeklinać się i pamiętać jedynie o dobrych stronach tego układu.

Ale nie, to zapewnie ja mam jakieś chore wyobrażenia.

Cześć niuniu_f.
Szkoda że kociak się nie wypowiada w tej kwestii. A Ty się tak nie przechwalaj tą czupryną, na blond myślenie trzeba sobie zasłużyć. To, że czasami masz słabość w zachowaniach nie znaczy, że już zasługujesz na farbę
Oczywiście, że potempiam Twoją zdradę, jak każdą inną. Gdyby zdradzający mogli sobie uświadomić na jakie "wrażenia" narażają swoich partnerów w momencie jak ta wiedza do nich dociera pewnie w większości wybieraliby rozwiązanie rękawiczkowe - tak jak powinno być. Najpierw kończę jedno, dopiero angażuję się w drugie. Ale ponieważ oni nie zdają sobie z tych czarnych uczuć, które dotykają zdradzanego, to nawet po zdradzie nadal tego rozumieć nie będą. Piszę o tym z konkretnego powodu, bo kobiety żyjąc w świecie emocji, łątwiej byście to zrozumiały, zanim by się to wydarzło. No cóż tak czy siak jest to wyłącznie gdybanie.
Trafnie opisałaś to że faceci wolą bez zobowiązań, a kobiety się angażują. To też wynika z różnic pomiędzy nami. Faceci traktują większość rzeczy bez podtekstów, nie doszukują się aluzji w rzeczach oczywistych. TO że kobiety są tak skomplikowane, własnie wynika między innymi właśnie z tego że wiele rzeczy obudowują sbie w głowach emocjami. Facet traktue seks jako seks, natomiast kobiety do tego seksu zazwyczaj dodają tą całą otoczkę uczuć, potrzeb, nadzieji. Nawet wtedy, gdy to jest zdrada. Myślę że w takiej sytuacji część kobiet jest gorsza od tych facetów - bo faceci żonaci traktują to jak sport, nie oszukują emocjonalnie swoich "dotychczasowych" partnerów, co zazwyczaj nie ma miejsca w przypadku kobiet, które dodatkowo zdradzają emocjonalnie. Mam przyjemność w między czasie korespondować sobie z pewną Panią, mężatką, która jasno mówi, że zdradę jest w stanie wybaczyć - jej związek sie chwieje, oan wie że on się spotyka z inną, bo sama zawaliła pewne sprawy, choć mieszkają razem ona boi mu się powiedzieć że wie o tamtej - bo chce uttrzymać związek, znów przyciągnąć go do siebie. Ona twierdzi że nawet fizyczną zdradę, jeżeli do takiej dochodzi jest w stanie mu wybaczyć, ale nie wybaczyła by mu gdyby on się zaangażował - zakochał. Może to nie jest najlepszy przykład , ale dla mnie jasno określa że kobietom trudniej się pogodzić z tym, że facet może się zaangażować w coś, niż to że pójdzie do domu publicznego. Ale z drugiej storuny, same wchodząc w związek, "na boku" zazwyczaj obok seksu angażują się mocno - sme robią coś, co trudniej im wybaczyć. MOże właśnie dlatego się tak tego boją. Potem gdy dowiedzą się o zdradzie swoich mężów, partneró, patrzą na to przez pryzmat swoich uczuc, że one pewnie przy takiej okazji by się zaangażowały i nie wierzą facetom, że oni robili to tylk odla sportu? Oj zagalopowałem się?

dały
1. dla mnie żaden argument
2. powtarzam i powtarzać będę, to wina obojga i to że jej facet przestał się starać być księciem, to dlatego , że ona przestała być księżniczką, i dawać mu coś za czym by się za nią uganiał
3. chyba najbardziej ludzki i dla mnie zrozumiały argument. Choć uważam, że najgorsze rozwiązanie przy założeniu że chce się odbudować związek (jeśli jesteś ciekawa dlaczego tak myślę to zapytaj)
4. he, he, he w przypadku mężczyzn którzy zdradzają - będą unikać takich kobiet jak ognia, i będą uciekać gdzie pieprz rośnie, no chyba że naprawdę w ich związku jest bardzo źle, w takim razie to jedyny związek kochanków który jestem w stanie zaakceptować, ba nawet wesprzeć (pierwsze temat na który się wypowiadałem na tym forum- broniąc zdradzającej kobiety, ale wynikało to z ewidentnego zaniedbania mężą, który notabene był autorem wątku, oj działo się wtedy działo), ale wszystko zależy od okoliczności.
5. bycie marzycielem, to żadne przyziemny argument

Przykłądy są doskonałe, rozumiem o co Ci chodziło
A jak facet się nie potrafi powstrzymać to jest be, bo nie ma tych wszystkich marzeń, fantazji, emocji, ma tylko samcze pragnienia - i to jest złe. WIesz ani jedno ani drugie nie jest dla mnie argumentem. A to że taki gośc do mu hormony zagrają jak zobaczy fajnego kociaka, - to nie ma co się dziwić, że zrobi wiele by takiego puknąć.

Czekaj, ja założyłem, że on powiedział jej o tym koleżeństwie, wcale nie licząc na nie! A tylko po to ,by suma sumarum, nie poczuła się podle. Natomiast z przedstawionego przez Ciebie punktu wiedzenia sprawy to zgadzam się z nim, ale pamiętej Twoje założenie odbiega od mojego, stąd inne wnioski.

ODP.
pkt1 . poczułby się zdezorientowany
    -    w przypadku gdyby był zakochany cierpiałby , myślisz że facet to jedynie dawca spermy?
    -     mógłby żałować, że laska mu się urwała i tyle
pkt2 . liczyłby na to, że coś jeszcze się wydarzy
    -    w przypadku gdyby kochał, może by dało mu to siłe, by sobie jakoś z tym poradzić
    -    mysałby że to była niezła przygoda, ale coś nie poszło jak powinno. w końcu wszystko co dobre szybko siękończy, a może głupia baba nie wie co traci.

Zatem w moim mniemaniu jedynie drugie rozwiązanie przynosi wyłącznie pozytywne rozwiązania.

OMG i nie pisz tak, że spotkałaś samych złych facetów i że naiwnośc tłumaczy kobiety, z ich postępków, Co rozum się nagle wyłączył? Emocje wzieły góre i to tłumaczy wszystko - i sprawia że będzie ok? Równie łatwo i prostu można by byłotłumaczyć facetów, ich potrzebami zaliczenia ładnej panienki.

Chcesz się poczuc lepiej, że waliłaś, albo walisz w rogi swojego partnera swoja naiwnością - powiedz mu żeby Ci wybaczył, tłumacząc to .. wybacz skarbie byłam naiwna, ale znów jestem tylko Twoja.

Kobiety stroją się nie tylko dla sibie i swoich mężczyzn, kobiety budują swoje poczucie kobiecości, i całej reszty właśnie tym że są adorowane, że się podobają, że chwytają spojrzenia facetó, nie raz z nimi flirtując, i nie ma w tym nic złego, bo czują się przez to kobieco, Kobiom zakochanym wystarczy, jeżeli dbają o to ich partnerzy, ale wcale nie odrzucają i nie cieszą się z tego gdy inny  facet na nie spojrzy czy się obróci. - to cieszy jak kompelment, ale wcale nie oznacza że taki facet coś o niej myśli. Powiem więcej, to wg mnie faceci częsciej odbierają taki gest od kobiety jako podryw, niż dizała to w drugą stronę, Facet myśli że coś to znaczy, kobiet buduje kobiecość. Jeżeli to wszystko będzie służyć wzbudzeniu zazdrości, umiejętni zrobione będzie przynosiło owoce namiętności i pogłębienia relaci w związku.

Może bym wszystkiego tego nie pisał, gdyby tylko to on - kochanek kociaka miał kogaoś, a ona była samotna.
Co Tobie przeszkadzało, żeby odejść od swojego faceta, skoro go zdradzasz?  Skoro go zdradzasz, to nie lepiej się z nim rozstać i poszukać czegoś innego? Nie odpowiadaj, to było pytanie retoryczne.
Wybacz ale mam przed oczami to wszystko, co czułem gdy sam się dowiedziałem. Zastanawiałaś się kiedyś co czuje zdradzona osoba?

kociak.. spokojnie! Nie ma co się na Dunkisa denerwować. Każdy z nas widzi wszystko inaczej i będzie widział zawsze. Możemy się ze sobą zgadzać, albo dyskutować i obalać własne teorie.

Ja jestem z Ciebie dumna sama też chyba już skończyłam

Dunkis odpowiem ASAP bo dyskusja zaczyna być bardzo interesująca.

A moim zdaniem wieksza wina jest tego faceta. Tak jak któraś napisała to on miał być wierny, to on przyrzekał.!! A że jemu zachciało się innej to po prostu brakuje czegoś w jego małżeństwie a może żona mu się znudziła... też tak bywa... tyle, że zazwyczaj takie kobiety  jak Kociak 30 zazwyczaj sa ofiarami. Faceci zabawiają się nimi, a potem i tak lecą do zdradzonej żony niczym kochający mąż. Ja będę mężatką za lada dwa miesiące i nie chciałabym,aby u mnie taka sytuacja zaszła. Ale to trzeba się starać starać, nie zapominać o mężu.! Znów jest tak ile byś się starała, na uszach stawała a on i tak sobie kogoś znajdzie,bo jemu będzie mało mięcha, ale takie typy to tępić!

Dunkis,
ja się z Tobą zgadzam. Pójście do łóżka - to tylko postawienie kropki na "i". Pocałunki, smsy, rozmowy telefoniczne itd - to wszytsko kwalifikuje się na zdradę. Samo uczucie do innej osoby, choćby skrywane - też jest zdradą, oszukiwaniem swojego partnera.

Nie rozumiem Dunkis co Cię tak osłabilo w poście jagodaa, dziewczyna ma rację, facet jest winny.
Cały czas patrzysz przez pryzmat swojego związku, dlatego tak skoczyłeś na kociak 30, do tego sam sobie zaprzeczasz.
W temacie Adrianiego zawzięcie broniłeś zdradzającej żony bo to związek na odległosć, bo przeciez byla samotna,bo przecież to normalne ,że zdradzający najpierw sobie kogoś znajduje zanim odejdzie, broniłes zony , która zdnia nadzień  porzuciła męża dla kochanka, teraz naskakujesz na kociaka.
Owszem patrzysz przez pryzmat własnego związku bo nie chcesz widzieć winy żony, bo to Ci pozwala się pozbierać..ale nie odbijaj sobie na innych.
Kociak możesz byc z siebie dumna ,że wyplątałaś się z tego ukladu, skoro temat jego malżeństwa od poczatku był tabu, to ten facet nie miał Tobie nic do zaoferowania oprócz rozczarowania, odległość nie służy Twojemu związkowi tu nalezy szukać przyczyn Twojego "zauroczenia".

Dunkis - nie wybielam sie sama przed soba , bo wiem ze zle zrobiłam a ty jestes zdradzony twoje ego leglo w gruzach i nie wyplakuj sie na moich postach i przestan uzalac sie nad soba!!!! Odeszla albo zdradzila bo jej czegos brakowalo <a czego to ty powinienes wiedziec> Kobieta ktora jest szczesliwa ze swoim partnerem nie szuka niczego na boku. Moze to zabrzmi smiesznie ale przyczyny zdrady twojej kobiety poszukaj w sobie!!!!!!!!! Pozdrawiam.

Maja84, dzięki za wkroczenie w odpowiednim momencie, za wytłumaczenia autorce co i jak i przywołanie mnie do porządku. Ja się chyba nigdy nie nauczę tego co mi sugerowaliście jakiś czas temu, by pomijać pewne wypowiedzi, bez komentarza. eh...
Jeśli możesz to czuwaj nademną.

Czy zawsze tak jest ,ze jak sie cos konczy to pozostaje nie tyle zal, co niechec do tej drugiej osoby? Moj romans skonczył sie jakis czas temu ale mam niezbyt przyjemna sytuacje spotykania go i pomimo tego wszystkiego co było niemoge na niego patrzec.

Niestety nie zawsze. A taka niechęć nie jest zła. Pomaga zapomnieć i nie tęsknić, więc ciesz się, że tak jest.

Widzę że znów zaczyna mi się podobać ten temat....
Możesz się z tym zgadzać albo nie, ale ludzie mimo miłości nie są doskonali, możesz tego nie chceć równie mocno jak końca świata, ale to nie zmienia, że w kochankach (mówie o ludziach miłujących się) oprócz miłości są inne uczucia. Ludzie są ułomni i to przez to. Musiałabyś znaleźć ideał, a o ideałach, tak jak Ty tutaj, można jedynie pisać, no albo marzyć. Znasz powiedzenie nigdy nie mów nigdy - z miłością tez tak jeset. Ludzie się kochają, a jednak potrafia poddać się urokowi trzeciej osoby. Ale to wcale nie znaczy że nie kochają.
Czy się na to godzisz czy nie? To rzecz wtórna, bo jeżeli piszesz że eliminujesz ludzi mających nieporządane przec Ciebie cechy, mam nadzieję że nie pisałaś tego dosłownie, to wiedz że troszkę się oszukujesz. Nie przeczę że intencje są dobre. Ale zgodzisz się ze mną że eliminujesz jedynie ludzi, u których potrafisz to dostrzec. A wcale to nie oznacza że resztę na tyle znasz by powiedzieć, że oni sa w 100% pozbawienie tych wad o których piszesz. Twierdzę tak, bo wyznaję zasadę iż drugiego człowieka nie da się poznać na wskroś, nawet samego siebie czesem trudno zrozumieć..........sama piszesz że on nie był kryształowym człowiekim, a wiedz, że codzienność, nie raz przechodząc przez ten kryształ, ukazywałaby co raz więcej nowych skaz, a znane wydały by się głębsze. Nie żyj marzeniem, co teraz czynisz, bo się zatracisz, a dzisisj tracisz życie na mżonki. Nie ma ideałów. Trochę szkoda, ale nie ma.

Wiesz Lilusia czytam to co powiedziałaś troszkę ze zdziwieniem naprawdę tak myslisz?
Prawdziwa milosc to milosć bezwarunkowa, prawdziwa miłosć to jedna miłosć na całe życie?  I taka zdarza się raz w zyciu?

Dziecko mozna kochać miłością bezwarunkową, można kochać Boga ale nie dorosłego człowieka.

Według Ciebie miłosć oczekuje deklaracji: " nie opuszczę Cie do smierci" a przecież miłość bezwarunkowa niczego nie oczekuje ona jest, milość bezwarunkowa, do dorosłego człowieka nie oczekuje wzajemności bo wzajemność to już przeciez warunek.
Dorosłego człowieka kochamy za coś i mimo wszystko, dajemy tyle ile dostajemy wtedy ta milosć jest pełna i dojrzała bo wtedy jest równowaga. Jeżeli w pewnym momencie tylko my dajemy to ta milosc  jest nieszczęsliwa bo już nie ma wzajemnosci tylko psychiczna zależnosc.
Może nie mam takiego doswiadczenia jak Ty, ale wiem na pewno,że kochać można kilka razy w zyciu i za każdym razem to jest miłość. Mój mąż miał kiedyś inne kobiety, które niewątpliwie kochał, a jednak w przypadku kryzysu okazał największy akt miłości- wybaczenie, czy można go negować za to ,że nie kochał raz w zyciu ? Czy to znaczy,że nie potrafi kochac?

Skoro miłość oczekuje deklaracji, wzajemności to zawsze jest warunkowa, każdy chce wzajemności , chce być kochany i kochać, a kocha się " mimo wszystko" bo przecież ideałów nie ma, ale nawet to " mimo" wszystko ma swoje granice i nie może się przerodzić w chore uzależnienie czy "za wszelką cenę"
Kochasz męża bo jest szczery wobec uczuć, dobry, uczciwy...jednak kochasz za coś, to nie ma nic wspólnego z miłością bezwarunkową.

"Dojrzała miłość jest kwestią woli i wolności. Jest decyzją. Jest najważniejszą decyzją życia. Kochać to podjąć decyzję, że będę troszczył się o dobro drugiego człowieka. To pomagać mu, by stał się najpiękniejszą, Bożą wersją samego siebie. Dojrzała miłość wyraża się głównie przez określone słowa i czyny, a nie nastroje. Kochać, to w taki sposób rozmawiać z drugim człowiekiem i tak wobec niego postępować, by służyło to jego rozwojowi, by wprowadzało go w świat dobra, prawdy i piękna. Miłość wyraża się przez wysiłek i aktywność. Prawdziwa miłość jest widzialna! Wprawdzie rodzi się ona w tajemnicy ludzkiego serca, lecz prowadzi do słów i do czynów, które można dosłownie sfilmować i sfotografować. Jeśli miłość ogranicza się jedynie do emocjonalnych poruszeń, jeśli nie wyraża się przez fizyczny wysiłek, przez obdarzanie drugą osobę naszą obecnością, naszym uśmiechem i pracą, naszym zdrowiem i czasem, naszą siłą i wytrwałością, to taka miłość jest złudzeniem.

Dojrzała miłość to konkretne słowa i czyny. Jednak nie wszystkie słowa i czyny są wyrazem miłości. Istnieją takie słowa i czyny, które okazują się niedostosowane do sytuacji i zachowania drugiej osoby. Z tego właśnie powodu miłość wymaga poznania drugiej osoby. Kochać to najpierw stworzyć warunki, w których drugi człowiek będzie skłonny otworzyć się przed nami i zaprosi nas do poznania swego wnętrza. Mój sposób odnoszenia się do drugiej osoby, sposób rozmawiania z nią i traktowania jej, powinien być tak przejrzysty, przyjazny i życzliwy, by druga osoba mogła poczuć się zupełnie bezpieczna, by mogła upewnić się, że jest dla mnie cenna i że wszystko, czego się o niej dowiem, wykorzystam jedynie dla jej dobra.

Najtrudniej jest kochać kogoś, kto z jakiegoś względu nie potrafi lub nie chce kochać innych ludzi, ani nawet samego siebie. Tak dzieje się np. wtedy, gdy uczymy się kochać ludzi niedojrzałych, egoistów, ludzi uzależnionych, cynicznych, załamanych, błądzących. Nasza miłość jest wtedy wystawiana na największą próbę. Ryzykujemy bowiem, że w takiej sytuacji ulegniemy emocjom, że staniemy się naiwni lub okrutni, w zależności od tego, jakie uczucia w nas zwyciężą. Tymczasem Bóg uczy nas także w tych skrajnych sytuacjach miłości dojrzałej i wychowującej. A zatem takiej, która jest nieodwołalna, ale która nie przeszkadza, by kochany przez nas człowiek cierpiał tak długo, jak długo błądzi i jak długo ulega swoim słabościom. Cierpienie stwarza bowiem szansę na odróżnienia dobra od zła i na zmianę życia (por. ewangeliczną przypowieść o marnotrawnym synu i mądrze kochającym ojcu). "
Ksiadz Marek Dziewiecki

Dlaczego są żałosne?

Wiem,że piszesz z "drugiej strony" ale bez zbędnej przesady. Ok zostałaś zdradzona przez męża- to przykre - ale przecież za pojawienie się "tej trzeciej osoby" zawsze odpowiadają obydwoje (mąż i żona) Nie zależnie od tego,które zdradza to drugie przykłada się do tego.

Sorry, nie ma zdrady w związku, gdzie wszystko jest ok.
Po prostu nie ma !

Witam wszystkich:) Jestem szczególnie zainteresowana innym wątkiem "uzależnieni od seksu w internecie", bo mamy problem z mężem ale zaciekawił mnie "wasz"! A wiecie co najbardziej- dyskusja na temat tego co jest gorszą zdradą- emocjonalna czy fizyczna. Z wiadomego powodu mam alergię na tzw. męskie potrzeby wyładowania seksualnego i tłumaczenia, że "faceci już tak mają". Ja wiem , że jestem trochę z boku tego waszego wątku dyskusji o romansie z żonatymi-ale jestem równie poraniona i w obrzydliwy sposób zdradzana ( nie wiem czy tylko przez internet). Mój mąż na co dzień jest rzeczywiście jak królewicz z bajki: czuły, kochający...ale potem zamienia się w smoka, którego się boję i od którego uciekłabym, gdybym go nie kochała. Powtarza mi, że nigdy mnie nie zdradził emocjonalnie, a panienki to zwykły seks w dodatku w internecie (już mu nie wierzę, że tylko). Nie zapomnę, jak przyjaciółka, której się zwierzyłam, powiedziała "Właściwie to lepiej, że ma tyle panienek, bo to znaczy, że do żadnej nic nie czuje i to zwykły seks, gorzej jakby miał jedną i się zaangażował". Odebrało mi mowę. Przecież każde, nawet wirtualne"zbliżenie" jest zdradą emocjonalną- nie chodzi tylko o seks ale o emocjonalne podejście do seksu. Dla niego to chyba tak silne pragnienie, jak moje o psychicznej więzi. "Kocha te swoje panienki" bardziej mnie mnie, a czy ma ich 300 czy jedną to już nie ma żadnego znaczenia. Zdrada jest wtedy, kiedy nie wystarcza nam osoba, którą jak twierdzimy, kochamy. Inaczej powstrzymalibyśmy "chucie ciała lub duszy", dla dobra tej osoby. Miłość wymaga poświęceń, najważniejsze jest jak my to rozumiemy i co z tym robimy. NIGDY nie zgodzę się z tym, że zdrada TYLKO fizyczna jest "lżejszego kalibru" od emocjonalnej. OBIE są po prostu ZDRADĄ!!!!!!!!!

Monia139, to dlaczego zdradziłaś ex-męża skoro był taki extra super?
ok,bierzesz winę na siebie bo to Ty okazałaś się niewierna ale nie uwierzę że wszystko grało w waszym małżeństwie.

A żonaci faceci,którzy zdradzają nie zawsze oczerniają swoje żony- to stereotyp - nie każdy zgrywa biednego, nierozumianego itp.

Myślę że jest zarówno dużo kobiet które szukają "romansu bez zobowiązań" jak i mężczyzn. To nie jest kwestia płci,że tylko facetom przychodzi ochota na skok w bok,a kobietom nie.
Pewnie było by mniej porozbijanych małżeństw bo wiem,że sporo kobiet po jednej nocy z żonatym facetem wyobraża sobie zaraz jego odejście od rodziny/żony i świetlaną przyszłość, ale jak już napisałam są kobiety które ulegną fascynacji pomimo obrączki na palcu. A co powie o żonie ich kochanek nie wiele ich obchodzi

ale o tym wiedza tylko madre osoby.

No sorry INNA, ale Zazdrość ma rację, ale szanuję odmienne zdanie, tylko spróbuj zrozumieć, co Zazdrość chciała Ci przez to powiedzieć ......

Witam!
Chcialam podzielic sie z Wami moja historia i prosic o opinie na ten temat.
Poznalam faceta ktory jest Romem. Od poczatku bylam do niego negatywnie nastawiona ze wzgledu ze wczesniej przyjaznilam sie z romami niestety wiedzialam jak oni traktuja dziewczyny. Chodzi o to ze maja zony a z polkami spotykaja sie by sie zabawic. Jednakze po namowach umowilam sie z nim na drinka. Nie uwierzycie okazal sie fantastycznym czlowiekiem. Spotykalismy sie coraz czesciej az w koncu sie zakochalam.Od poczatku ustalilismy ze nie mozemy byc razem ze wzgledu na jego cyganskosc(gdyby zostawil zone cala rodzina wyrzeklaby sie go a wiecie jak bardzo wazna dla romow jest cyganskosc,musielibysmy uciec bo on stalby sie w ich oczach ''trefny'') on chcial tylko byc ze mna by mi pomoc w zyciu a przy okazji byc szczesliwym chocby na chwilke.Mi tez to odpowiadalo gdyz nie chcialam na razie partnera na stale(mam 22 lata)Umowilismy sie ze gdy bede miec dosc takiego zwiazku rozejdziemy sie i zostaniemy przyjaciolmi.  Od poczatku powiedzial mi ze ma zone i dziecko wtedy nie przeszkadzalo mi to, chcialam z nim byc jako przyjaciolka ale milosc nie wybiera. Zabral mnie do londynu zalatwil pokoj mieszkanie czesto mnie odwiedzal. Kiedy doszlo do tego ze nie moglismy wytrzymac bez siebie zaczelam sobie z tym nie radzic. Chcialam bardzo z nim byc ale nie chcialam go nigdy do tego namawiac gdyz nie chcialam by przeze mnie musial rezygnowac ze swojej cyganskosci, wszystkiego sie wyrzec dla mnie.Zaczelam sie spotykac z innym mezczyzna nie mowiac mu nic o tym.Kiedy moj Rom sie o tym dowiedzial chcialam wrocic czas. Zrozumialam ile on tak naprawde dla mnie znaczy i ze nie chce go zostawic dla nikogo, bynajmniej jeszce nie teraz. Od tej pory wszystko sie zmienilo. Minal juz rok od tamtego zdarzenia a on ciagle mi wypomina jak moglam go tak skrzywdzic ze on mnie tak kocha a ja szukam szczescia u innego.Ze on tyle dla mnie ryzykuje, tyle mi pomogl, byl taki dobry. A to co sie stalo niedawno poprostu mnie przygniotlo.Okazalo sie ze bedzie mial z zona blizniaki. I nie byl to przypadek.Starali sie o dziecko przez pol roku i ona zaczla ale metoda in vitro. Nie wiem co dalej robic. Zdalam sobie naprawde sprawe ze nigdy ze soba nie bedziemy ze nasz zwiazek to fikcja i ze jesli chce z nim byc to w zasadzie tylko po to by miec go za przyjaciela,gdy mam problem, rowniez do milosci tej fizycznej gdyz spotykajac sie z nim nie moglam miec innych kolegow wiec jak mam poznac kogos i sprobowac sie zakochac. Musze najpiwerw go zostawic a jest mi to naprawde ciezko zrobic.Sama nie wiem...Pomozcie

skończ to jak najszybciej.Miałam to samo....wprowadzała się, wyprowadzał....historia nie z tej ziemi!!!!!

vinnga jesteś facetem??? myślisz tak jak oni, według ciebie kobieta ma być cały czas matką polką. oh aby nie skrzywdzić innych, a kto pomyśli o niej?? facet gdy ma okazję do skoku w bok, to już go nie ma.

mam taki sam problem jak ty.nie umie tego zakończyć to jest silniejsze ode mnie.Również mam romans z kolegą z pracy trwa to już od 8 miesięcy obiecuje sobie że między nami już do niczego nie dojdzie ale nic z tego nie wychodzi żle się z tym czuje.Na początku były komplementy czułe słówka,zwierzałam mu się ze swoich problemów które mam z partnerem.Jestem atrakcyjną kobietą i mam u większości panów powodzenie i on to widzi i to go może też dowartościowuje.Ma żonę i dzieci,również nie posiadam ani jego numeru telefonu.Ja czuje że coraz bardziej mi na mim zależy i muszę to skończyć.Jesteśmy tylko odskocznią od życia codziennego,gdy wracają do domu to są kochającymi mężami i wzorowymi ojcami.A my cierpimy licząc na coś więcej.Mnie dręczą wyrzuty sumienia z którymi nie u mnie sobie dać rady. Ale mam nadzieje że okaże się że to ja będę górą jak to zakończę.I ktoś trzeci nie będzie cierpiał.głowa do góry.

do kociak30:
Hej jak wiele osób na tej stronie jestem w podobnej sytuacji. Facet jest żonaty od niecałych dwóch miesięcy z tym że nie ma dzieci.
Zaprzyjaźniłam się z nim, traktuję go jak przyjacela. Wszystko było dobrze do pewnego momentu. Wtedy on pękł. Napisał mi że chcę czegoś więcej...do dzisiaj zastanawiam się o co chodziło...o sex, a może chciał dla mnie zostawić tą dziewczynę która od niespełna 2 miesięcy jest jego żoną. Nigdy nie wspomina o sobie ani o swojej żonie jak jest ze mną. Czasami sobie myślę że boi się że to wykorzystam przeciwko niemu....Nigdy też nie wspomina o sexie, łóżku, nie nalega, nigdy mnie nawet nie dotknął. Nie wiem co o nim myśleć, ale wiem jedno. Nie zamierzam tego kończyć bo nie robię nic złego. Przeczytałam dzisiaj wpis: "Penelope" i to mnie jeszcze bardziej utwierdziło w przekonaniu że nie jestem tą złą...Nie mam zamiaru w życiu ze wszystkiego rezygnować żeby nie żałować....jak to śpiewała Agnieszka Chylińska:
" Nie chcę żałować rzadnych dni, chociaż wiem że nie było kolorowo...."

To tyle, teraz możecie mnie zjechać....

Na nieszczęściu nie zbuduje się szczęścia.... Powodzenia krolewny z bajki.... Życzę wam aby wszytkie nieszczęścia złamane serca żal ból cierpienie odwróciły się przeciwko wam. Nie życzę wam żebyście znalazły się w sytuacjach zdradzanych żon. Życzę wam abyście zawsze były tymi super trzecimi z których się rezygnuje od razu i bez żalu. Amen.