Dlaczego on nie chce przyznać się do zrady? - Netkobiety.pl

Przepraszam zle to ujelam mialam na mysli ze nie inicjowal zblizen i nadal tak samo jest wiec poniekad to tez jakims sygnalem jest ze cos nie tak jest. Zmieniloby, ja jakos bym sie lepiej z tym poczula ze szczerze mi powiedzial wtedy moglibysmy jakos sprobowac ratowac nie wiem terapia psycholog a w momencie kiedy nie przyznaje sie to jest jak jest. Mialam dzisiaj z nim powazna rozmowe wrecz rozplakal sie powiedzial ze ma dosc juz oskarzania go, i chyba mu wierze to bylo szczere ... musze odejsc od tych watpliwosci bo gdyby tak naprawde cos to dla niego znaczylo utrzymywalby z ta dziewczyna kontakt a nie olal....

rozczarowana78  masakra... bardzo mi przykro ... ja na Twoim miejscu (i to w dodatkumając dowody) uciekałabym od niego jak najdalej... po co ciagle zyc w strachu czy on mnie dalej zdradza czy nie.. czy zrobił to dzisiaj z inna czy nie... i tak bedzie w kółko... bedziesz sie zadręcząć... nie lepiej być z kims któ kocha Ciebie całym secem  i liczysz sie dla niego tylko TY? szkoda marnowac zycia na człowieka , który zdradza... a Twój maz może poprostu zwyczajnie sie boi przyznać do zdrady i woli kłamać... a tymbardziej, że nie robi nic w kierunku ratowania Waszej rodziny...

Niedawno rozstałam się z partnerem, który przez 3 lata naszego związku oszukiwał mnie i zdradzał ze swoją "eks" dziewczyną, mówiąc mi cały czas, że jestem miłością jego życia i że pragnie bym została jego żoną. Nie spodziewałam się, że okaże się takim prostakiem i kłamcą, a do tego tchórzem, który nie potrafi jak prawdziwy mężczyzna zmagać się z życiem i problemami. Całe Nasze dotychczasowe wspólne życie okazało sie jedną wielką ściemą, wykorzystał mnie maksymalnie, w jednej chwili zniszczył wszystko, co razem do tej pory zbudowaliśmy,  robił to wszystko świadomie, celowo i z premedytacją. Miałam wobec niego naprawdę szczere intencje, oddałam całą siebie, serce i duszę i pokochałam nad życie, a w zamian dostałam kłamstwa, zdrady, ból i cierpienie?Do tej pory zastanawia mnie co nim kieruje? W jakim on świecie żyje? Materialnym, zakłamanym, pozbawionym prawdziwych uczuć, miłości i szacunku! Wszedł w niedobry układ, w którym nadal jest rządzony jakimś naiwnym sentymentalizmem, intryganctwem i manipulacją! Nie mogę pojąć jak można tak ranić człowieka, który naprawdę kocha szczerze? Nie mogę tego wszystkiego zrozumieć, bo chyba się nie da?Tym większy jest ból?Nigdy nie pojmę GRY CZŁOWIEKIEM I JEGO EMOCJAMI!
Ale wiem jedno, na pewno: Jeśli ktoś buduje swoje szczęście na cudzym nieszczęściu, to nie jest dobry znak i wierzę, że otrzyma to, co komuś zadał - w tym przypadku ból i cierpienie...

...widzę, że jedziemy na tym samym wózku:) mam podobną sytuację do Twojej, a w zasadzie miałam bo to już przeszłość. Niedawno zakończyłam toksyczny związek, w którym byłam oszukiwana i zdradzana przez 3 lata. Normalny człowiek nie ma problemu z przedstawieniem przyczyn swojego zachowania bądź też przykrej decyzji. Stać go na szczerą rozmowę i wysłuchanie argumentów drugiej strony. Nie przesądza sprawy bez wyjaśnień i nie zrywa kontaktów dla kaprysu, bo ktoś mu się znudził.
Myślę, że trudno uznać za normalne takie zachowanie wobec drugiego człowieka, które nacechowane jest pogardą i okrucieństwem. Uważam, że jest ono typowe dla ludzi słabych, z zaniżonym poczuciem własnej wartości, albo tchórzliwych, bądź chorych, a takich wbrew pozorom nie brakuje na tym świecie. Facet złapany za rękę mówi, że to nie jego ręka...Chore i w głowie się nie mieści...Pozdrawiam.

czytam i współczuję, zastanawiając się, jak mocno trzeba kochać, aby nie widzieć oczywistego, aby iść w zaparte pomimo dowodów leżących na oczach. jak trzeba kochać, żeby trzymać się kurczowo najmniejszego promyka nadziei i łudzić się, że uda się zmienić to, co głęboko zakorzenione w (męskiej, w tym przypadku) głowie. zastanawiam się, co można powiedzieć, aby zakochanej kobiecie pomóc powiedzieć 'dość'.. w końcu żadna z nas nie chce być męczennicą, szukamy tylko miłości, czyjegoś oddania i obecności.
dopiero po chwili przypominam sobie powód, dla którego i ja się tutaj znalazłam. dlaczego tak dobrze rozumiem te, którym uczucie każe zostać, pomimo cierpienia. 1,5 roku kłamstwa. 1,5 roku bezgranicznej miłości i łez. 1,5 roku zamiatania pod dywan oczywistego. zastanawiam się, czy to on kłamie bardziej, czy ja, udając, że nie widzę; wierząc, że to co czarne, stanie się białe, bo przecież on mówi, że kocha.
historia ta sama, co opisane wyżej. egoista i zakochana kobieta. związek budowany na kłamstwie i nadziei. jakie znaczenie ma to, że każda zdrada zbliża nas oboje do końca? ile znaczą moje potoki wylanych łez nad jego wiadomościami do tych innych? przecież to nigdy nie jest jego ręka. przecież to zawsze jakaś okropna konspiracja przeciw niemu, aby wejść między nas i rozwalić coś najpiękniejszego, co ma się skończyć ślubem (już za kilka miesięcy).
on tak pięknie kłamie. tak idealnie bawi się moimi uczuciami i manipuluje. na końcu to ja przepraszam za jego zdrady. na końcu to ja muszę przepraszać za szukanie problemów. przecież on mnie kocha. a to ja wszystko niszczę.
jak długo można kłamać sobie w oczy, że to książę z bajki, kiedy on bardziej przypomina przebranego za babcię wilka? ile może wytrzymać miłość kobiety, kiedy zwyczajnie nie ma dla niej miejsca? o ile łatwiej przyszłoby żyć, wybaczyć, gdyby on przyznał się do swoich gierek na boku. gdyby przyszedł ukorzony i powiedział, że nie umie inaczej, ale mimo wszystko to mnie tylko kocha i ze mną chce być. 
o ile trudniej żyje się, kiedy mimo wszystko łapiesz się całym ciężarem swojej miłości za ten promyk nadziei, że rzeczywiście to nie była jego ręka.

Witajcie do mnie kochanka zadzwoniła gdy bylam w ciąży w szpitalu na podczymanu jedynie pamiętam jej słowa ona kocha mojego męźa szok .... Za zajutrz wyszłam nawet mu nie mowiąc o tym spakowałam go krutka piłka spadaj ..... Teraz chodz ktoś jest w moim źyciu nie potrafie zacząć ... Źyć z facetem on jest wsparciem przyjacielem cudownym człowiekiem jednak nie potrafie