Jednego dnia jest super, drugiego milczy

Częściowo macie rację. Mam swoje powody by ludzi nie lubić, nie ufać i nie być z nimi blisko (chodzi jednak głównie o kobiety, bo to one wyrządziły mi krzywdę). Nie będę się tutaj zagłębiać w szczegóły, bo to przeszłość, którą odcinam grubą kreską. Stworzyłam siebie od nowa. Widać jednak, że mimo wszystko przeszłość ta odcisnęła na mnie swoje trwałe piętno i pomimo szczerych chęci bardzo trudno będzie mi stworzyć bezpieczną, normalną relacje.

Nie tracę jednak wiary, gdyż prawdziwa miłość może pokonać wszystko!

AdamJeden napisał/a:

Porzucona2024 napisał/a:

I nie, nie da się tego od tak "naprawić", "zmienić", "zapomnieć". Próbowałam, ale stałam się takim człowiekiem, nabyłam taki charakter i takie blokady. Więc jeżeli ktoś będzie chciał ze mną być to z tym całym tym bagażem również musi się oswoić. Mając trzydzieści lat przeważnie każdy z nas jest już lekko poraniony życiowo. Nie jest czystą kartą.

Nie powinnaś tego zmieniać, ba, nawet nie jesteś w stanie. To twoja własna bariera ochronna przed bolesnym przeżyciem z przeszłości, pewno zawiodłaś się na kimś aż za bardzo. Natomiast możesz powoli otwierać się do ludzi. Codzienne życie staje się łatwiejsze.

Jeśli spotkasz faceta, który będzie tobą zainteresowany, w sensie związku - to będzie potrafił poznać cię na tyle, aby próbować ci pomóc, nawet bez twojego udziału. Co więcej, sama przed sobą będziesz chciała mu bardziej ufać. To tak działa.

Natomiast, wciskanie się w gorset oczekiwań płci przeciwnej (pokonaj bariery, blokady, lekcje u psychologa), jest bez sensu. Masz być sobą. Tylko tak masz jakiekolwiek szanse znaleźć mężczyznę.
Ale gwarancji nie ma, możesz nie spotkać, albo spotkać i stracić, albo albo coś tam jeszcze.

Z pomocy psychologów, psychiatrów należy korzystać kiedy głowa jest chora albo zepsuta. Z twoich wpisów w tym temacie wcale cos takiego nie wynika.

Na tym portalu są tematy, które już we wpisie otwierającym wskazują na defekty emocjonalne, nawet zbyt autentyczne na trolling.

W moim odczuciu sie mylisz. Tu się nic samo nie naprawi. Nawet jak bedzie chciała naprawic to sama nie da rady. To jest właśnie przypadek idealny do terapii. Lęk przed bliskością to gówniana przypadłość. Trudno naprawic, czesto jest to niemożliwe a najczesciej cierpiący na to prędzej dadzą sie pociąć niz poszukać pomocy.

Zaden kochający facet tego nie naprawi. Zadna milosc. Moze jedynie zacisnąć zeby i trwać. Ale co to za zycie? Jesli ona chce spokoju w życiu, jeśli chce byc w fajnym zwiazku to bez pomocy z zewnątrz nie da rady. Czas rozwali kazdy jej zwiazek.

Nie stane się duszą towarzystwa kochającą całą ludzkość ani wylewającą emocje na zewnątrz. Takie zamknięcie cholernie komplikuje mi życie, ale nie na tyle bym przepłacała psychologów, którzy powiedzą mi to samo, że muszę się otworzyć i zaufać. I że tylko ja sama jestem w stanie sobie pomóc.

Porzucona2024 napisał/a:

Nie stane się duszą towarzystwa kochającą całą ludzkość ani wylewającą emocje na zewnątrz. Takie zamknięcie cholernie komplikuje mi życie, ale nie na tyle bym przepłacała psychologów, którzy powiedzą mi to samo, że muszę się otworzyć i zaufać. I że tylko ja sama jestem w stanie sobie pomóc.

Nie wyczerpuje cię emocjonalnie ten wieczny dystans do wszystkich? Bycie na baczność, takie zmrożenie?

Bert44 napisał/a:

Porzucona2024 napisał/a:

Autorka przede wszystkim prosi, żebyście się nie kłócili z jej powodu. Moim zdaniem jeden i drugi ma rację. Każdy z was dał mi cenne wskazówki. Muszę być mniej krytyczna wobec ludzi, więcej pokazywać siebie, ale jednocześnie nie udawać kogoś innego na siłę. Nie stane się duszą towarzystwa kochającą całą ludzkość ani wylewającą emocje na zewnątrz. Takie zamknięcie cholernie komplikuje mi życie, ale nie na tyle bym przepłacała psychologów, którzy powiedzą mi to samo, że muszę się otworzyć i zaufać. I że tylko ja sama jestem w stanie sobie pomóc.

Ale kto sie kłóci? Rozmawiamy i mamy inne zdanie. Kłótnia to co innego.

A Tobie podpowiadam  poczytaj na temat

Mam całą półkę poradników. Niektóre nawet odrobinę pomagały, ale większość to były takie oklepane rady.

Porzucona2024 napisał/a:

Bert44 napisał/a:

Ale kto sie kłóci? Rozmawiamy i mamy inne zdanie. Kłótnia to co innego.

A Tobie podpowiadam  poczytaj na temat

Mam całą półkę poradników. Niektóre nawet odrobinę pomagały, ale większość to były takie oklepane rady.

Na to jest jedna rada. Brak Ci pewności siebie - popracuj nad tym

Perwersyjny za to szczupł napisał/a:

Porzucona2024 napisał/a:

Mam całą półkę poradników. Niektóre nawet odrobinę pomagały, ale większość to były takie oklepane rady.

Na to jest jedna rada. Brak Ci pewności siebie - popracuj nad tym

Jestem pewna siebie jeżeli chodzi o wygląd fizyczny, jestem raczej ładna i zgrabna. Problem pojawia się w charakterze (co niektórzy już zauważyli ). Czuję się nudna, smutna, nieobyta, czasem za głupia żeby móc komuś charakterem zaimponować, coś sobą reprezentować. Dlatego idę w relacje oparte od razu na fizyczności, bo w tym czuję się pewnie.

W sumie nie chciałam o tym pisać, ale może właśnie powinno się o takich rzeczach mówić głośno. Bo w gruncie rzeczy, dopóki nie stanie się krzywda zamiatane są pod dywan. Może ktoś z was ma dziecko, może jakieś dziecko to przeczyta i samo zwróci się o pomoc.

Byłam ofiarą hejtu i prześladowań ze strony rówieśników przez całą szkołę średnią. Niszczyli mnie dzień po dniu. Słowami które wbijały się pod skórę i wyryły tam blizny. System zawiódł, sprawa była zgłoszona, nie zrobiono nic. Byłam na tyle silna żeby nie zrobić nic głupiego, chociaż wierzycie lub nie momentami marzyłam, że jutra nie będzie. A jednocześnie tak słaba, że chłonęłam to wszystko wierząc w swoją beznadziejność. Hejt to jest taki rodzaj emocjonalnej chłosty, po której nie da się być już normalnym. Zostaje w Tobie mechanizm obronny.
Później trafiłam na wspaniałych ludzi w pracy, którzy zaczęli mnie doceniać (być może nawet lubić) i po kilku latach odbudowałam się na tyle, że zaczęłam wychodzić z domu, umawiać się z facetami i próbować żyć normalnie. Próbować, bo łatwo nie jest. I tak to wygląda.

Byłam ofiarą hejtu i prześladowań ze strony rówieśników przez całą szkołę średnią. Niszczyli mnie dzień po dniu. Słowami które wbijały się pod skórę i wyryły tam blizny. System zawiódł, sprawa była zgłoszona, nie zrobiono nic. Byłam na tyle silna żeby nie zrobić nic głupiego, chociaż wierzycie lub nie momentami marzyłam, że jutra nie będzie. A jednocześnie tak słaba, że chłonęłam to wszystko wierząc w swoją beznadziejność. Hejt to jest taki rodzaj emocjonalnej chłosty, po której nie da się być już normalnym. Zostaje w Tobie mechanizm obronny.
Później trafiłam na wspaniałych ludzi w pracy, którzy zaczęli mnie doceniać (być może nawet lubić) i po kilku latach odbudowałam się na tyle, że zaczęłam wychodzić z domu, umawiać się z facetami i próbować żyć normalnie. Próbować, bo łatwo nie jest. I tak to wygląda.

W sumie nie chciałam o tym pisać, ale może właśnie powinno się o takich rzeczach mówić głośno. Bo w gruncie rzeczy, dopóki nie stanie się krzywda zamiatane są pod dywan. Może ktoś z was ma dziecko, może jakieś dziecko to przeczyta i samo zwróci się o pomoc.

Byłam ofiarą hejtu i prześladowań ze strony rówieśników przez całą szkołę średnią. Niszczyli mnie dzień po dniu. Słowami które wbijały się pod skórę i wyryły tam blizny. System zawiódł, sprawa była zgłoszona, nie zrobiono nic. Byłam na tyle silna żeby nie zrobić nic głupiego, chociaż wierzycie lub nie momentami marzyłam, że jutra nie będzie. A jednocześnie tak słaba, że chłonęłam to wszystko wierząc w swoją beznadziejność. Hejt to jest taki rodzaj emocjonalnej chłosty, po której nie da się być już normalnym. Zostaje w Tobie mechanizm obronny.
Później trafiłam na wspaniałych ludzi w pracy, którzy zaczęli mnie doceniać (być może nawet lubić) i po kilku latach odbudowałam się na tyle, że zaczęłam wychodzić z domu, umawiać się z facetami i próbować żyć normalnie. Próbować, bo łatwo nie jest. I tak to wygląda.

Tak sobie pomyślałem, że jednak mi trochę szkoda autorki posta.

Ponad 10 lat minęło, a ona cały czas walczy z przeszłością.
Cały czas się kontroluje mając na sobie zbroję chroniącą przed ludźmi i nie potrafi się otworzyć.

A facetom, z którymi relacji pożąda, oferuje cielesność z przekonaniem, że to starczy (powinno starczyć) i jest zawsze odrzucana.

Smutne to.

Porzucona2024 napisał/a:

Farmer napisał/a:

Tak sobie pomyślałem, że jednak mi trochę szkoda autorki posta.

Ponad 10 lat minęło, a ona cały czas walczy z przeszłością.
Cały czas się kontroluje mając na sobie zbroję chroniącą przed ludźmi i nie potrafi się otworzyć.

A facetom, z którymi relacji pożąda, oferuje cielesność z przekonaniem, że to starczy (powinno starczyć) i jest zawsze odrzucana.

Smutne to.

Najbardziej smuci mnie to, że nie mówię i nie robię tego czego bym chciała. Nie potrafię spontanicznie kogoś przytulić ani powiedzieć, że go lubię. Porozmawiać na tematy, które są dla mnie ważne, wyznać, że coś mnie rani albo mi nie pasuje.

I próbujesz, ale nie możesz się przełamać i zostajesz "porzucona".

To co teraz zamierzasz zrobić?

Wiadomo, gdzie jest problem, co powinnaś zmienić.

Chyba najwyższy czas, by wyjść z ochraniającego kokonu.

Farmer napisał/a:

Porzucona2024 napisał/a:

Najbardziej smuci mnie to, że nie mówię i nie robię tego czego bym chciała. Nie potrafię spontanicznie kogoś przytulić ani powiedzieć, że go lubię. Porozmawiać na tematy, które są dla mnie ważne, wyznać, że coś mnie rani albo mi nie pasuje.

I próbujesz, ale nie możesz się przełamać i zostajesz "porzucona".

To co teraz zamierzasz zrobić?

Wiadomo, gdzie jest problem, co powinnaś zmienić.

Chyba najwyższy czas, by wyjść z ochraniającego kokonu.

Nie wiem co zrobię. Pogodzę się z tym, że mogę być samotna? Będę próbowała dalej wciąż powtarzając te same wzorce? Jedno i drugie wyjście do bani.

Nie wiem co zrobię. Pogodzę się z tym, że mogę być samotna? Będę próbowała dalej wciąż powtarzając te same wzorce? Jedno i drugie wyjście do bani.

Farmer napisał/a:

Porzucona2024 napisał/a:

Nie wiem co zrobię. Pogodzę się z tym, że mogę być samotna? Będę próbowała dalej wciąż powtarzając te same wzorce? Jedno i drugie wyjście do bani.

???

Jesteś na to za mądra.

Musisz się po prostu ogarnąć.

Wracając do tematu wątku, czyli faceta - zacznę od małych kroczków, napisze do niego i zapytam czy chce się spotkać i porozmawiać.

Porzucona2024 napisał/a:

Szkoda, że napisałam. I już mi głupio bez sensu chyba że próbuje to ratować i wyjaśniać

Na ratowanie może byc za późno. Ale moze farbe puści co go uwierało. A Ty zawsze jak napiszesz i po godzinie nie masz odpowiedzi to tak rozmyślasz?

Bert44 napisał/a:

Porzucona2024 napisał/a:

Szkoda, że napisałam. I już mi głupio bez sensu chyba że próbuje to ratować i wyjaśniać

Na ratowanie może byc za późno. Ale moze farbe puści co go uwierało. A Ty zawsze jak napiszesz i po godzinie nie masz odpowiedzi to tak rozmyślasz?

Tak. Niestety tak. Zawsze o tym myślę i przeżywam

Doradzanie, że ona ma się nim kontaktować, jest bardzo głupie. To zawsze będzie odbierane jako odgrzewane kotlety, chęć wysrania komuś własnych problemów. Dlatego facet się nie odezwie, no chyba, że liczy na łatwy seks.

Możesz sobie obejrzeć: https://www.youtube.com/watch?v=383LFBYiBYg

Porzucona2024 napisał/a:

Perwersyjny za to szczupł napisał/a:

Normalne zachowanie faceta. Nie rób dramy bo go stracisz, zniechęcisz. On też ma swoje sprawy. Zajmij się swoim życiem.

Czyli też milczeć, jak on milczy?

Jego pytaj, nie znam waszej sytuacji. Mnie wkurwia jak mam pracę na której muszę się skupić, a tu sms" co u Ciebie?" Wyłączam wtedy telefon albo blokuję.