Gdzie można spotkać 30 letnie kobiety bez problemów?

Moderacja tutaj jest. Zwykli użytkownicy nie byli by w stanie pousuwać tutaj niektórych tematów, a także pisać tematy ukryte dla osób niezalogowanych. Tyle,że moderacja to taki sam troll co niektórzy zwykli uzytkownicy

Julia life in UK napisał/a:

SamotnaWilczyca napisał/a:

Myślę, że to zupełnie inny typ faceta. Jedyne co łączy go z autorem, to brak ślubu.

Dla mnie status "dziewczyna" w kilkunastoletnim związku przed 40-stką, to porażka i dziecinada, trochę zniewaga. Zobacz, facet kopnął ją w dupę i szuka sobie nowej na tinderze. Myślisz, że mało jest takich Piotrusiów? Gość ma wszystkie korzyści, ale bez zobowiązań, a po latach "zerwie" i miesiąc później założy konto na apce. Tyle to dla takiego znaczy.

Coraz bardziej dochodzę do wniosku, że lepiej żyć bez faceta i nie być w związku jak czytam problemy związkowe i małżeńskie na tym forum... chyba się fizycznie i mentalnie odseparuje od facetów, bo same z nimi.problemy są

Warto być w udanym, rozwijającym się związku. Nie warto być frajerką.
Facet ma niby czystą kartę i taki z niego ideał (z rynku wtórnego), a jego była (w podobnym wieku, bo poznali się na studiach): "za stara"; "ciąża geriatryczna, ryzyko wad u dziecka"; "nadaje się już tylko na kochankę, na stały związek za późno"... blablabla. Kobiety są naiwne i źle na tym wychodzą.

SamotnaWilczyca napisał/a:

Dla mnie status "dziewczyna" w kilkunastoletnim związku przed 40-stką, to porażka i dziecinada, trochę zniewaga. Zobacz, facet kopnął ją w dupę i szuka sobie nowej na tinderze. Myślisz, że mało jest takich Piotrusiów? Gość ma wszystkie korzyści, ale bez zobowiązań, a po latach "zerwie" i miesiąc później założy konto na apce. Tyle to dla takiego znaczy.

Przecież nie wiemy, jak traktował partnerkę w trakcie związku, ani co tam się zadziało, że się rozstali. Tylko tyle, że psuło się dłuższy czas. Bezsensu jest zakładanie, że kopnął ją w dupę.

to jednak ciekawe, że randki tak przebiegały, że te kobiety wszystkie się wyżalały..
może przyjąłeś postawę terapeuty albo spowiednika? przecież w każdej chwili mogłeś poprowadzić to spotkanie po swojemu.

SamotnaWilczyca napisał/a:

Warto być w udanym, rozwijającym się związku. Nie warto być frajerką.
Facet ma niby czystą kartę i taki z niego ideał (z rynku wtórnego), a jego była (w podobnym wieku, bo poznali się na studiach): "za stara"; "ciąża geriatryczna, ryzyko wad u dziecka"; "nadaje się już tylko na kochankę, na stały związek za późno"... blablabla. Kobiety są naiwne i źle na tym wychodzą.

Deepwater napisał/a:

Nie mam dzieci bo nigdy nie chciałem ich mieć, co więcej nigdy przed nikim tego nie ukrywałem. O ile mi wiadomo nie jestem jedyną bezdzietną osobą w tym kraju więc jestem w szoku, że w co poniektórych wzbudza to takie emocje. Dokładnie tak samo mam ze ślubem. Nigdy ślubu nie chciałem brać, nigdy go nie wziąłem i nie planuję. Również nigdy tego nie ukrywałem.

Skoro wiedziała, że autor nie chce ani ślubu, ani dzieci, to gdzie w tym jest frajerstwo?

Ela210 napisał/a:

to jednak ciekawe, że randki tak przebiegały, że te kobiety wszystkie się wyżalały..
może przyjąłeś postawę terapeuty albo spowiednika? przecież w każdej chwili mogłeś poprowadzić to spotkanie po swojemu.

Trafna uwaga

Deepwater napisał/a:

Zresztą w dzisiejszych czasach z punktu widzenia mężczyzny ślub to wyjątkowo kiepski pomysł. Ślub to nic innego jak umowa pomiędzy dwojgiem ludzi, tylko wyjątkowo niekorzystna dla mężczyzny

Dla wielu osób ślub jest ważny, takie "zwieńczenie" ich miłości. Jak tego nie czujesz, to spoko, nie ma przymusu, ale też nie widzę powodu, by umniejszać jego wartości. A pieniądze można zabezpieczyć intercyzą, bo obstawiam, że do tego pijesz

Bert, nic podobnego. Lubię fajnych mężczyzn.

Zresztą w dzisiejszych czasach z punktu widzenia mężczyzny ślub to wyjątkowo kiepski pomysł. Ślub to nic innego jak umowa pomiędzy dwojgiem ludzi, tylko wyjątkowo niekorzystna dla mężczyzny

W tym, że zmarnowała swój czas.
A jeśli chodzi o rozpadanie się związku od dłuższego czasu, to nie wiem co to znaczy "od dłuższego", ale brałabym z przymrużeniem oka.

Mrs.Happiness napisał/a:

SamotnaWilczyca napisał/a:

W tym, że zmarnowała swój czas.

W takim razie autor też zmarnował swój czas, bo oboje byli w tym związku.

SamotnaWilczyca napisał/a:

A jeśli chodzi o rozpadanie się związku od dłuższego czasu, to nie wiem co to znaczy "od dłuższego", ale brałabym z przymrużeniem oka.

Autor nie życzy sobie autopsji jego związku, więc nie zamierzam ciągnąć go za język, ale ogólnie rzecz biorąc, tak to często wygląda przy mimowolnym rozpadzie. Jak w momencie rozstania już nie kochasz i nie czujesz motywacji, by dalej walczyć, to co masz przeżywać? Są ludzie, którzy wręcz czują ulgę, że to się wreszcie skończyło.

Naprawdę wielu takich poznałam, pewne schematy się powtarzają.

A to, że niby on też stracił czas, przemilczę.

Nieważne, co mnie to obchodzi. Idę wziąć prysznic. Miłego wieczoru wszystkim

SamotnaWilczyca napisał/a:

Popatrz choćby na to, jak on pisze o ślubie. To wiele o nim mówi

To nic innego, jak efekt przemian społecznych. Wielu mężczyzn ma teraz podobne podejście. A spośród tych, którzy jednak zdecydowali się na ślub, niejeden zrobił to pod przymusem, bo partnerka groziła rozstaniem.

Mrs.Happiness napisał/a:

SamotnaWilczyca napisał/a:

Popatrz choćby na to, jak on pisze o ślubie. To wiele o nim mówi

To nic innego, jak efekt przemian społecznych. Wielu mężczyzn ma teraz podobne podejście. A spośród tych, którzy jednak zdecydowali się na ślub, niejeden zrobił to pod przymusem, bo partnerka groziła rozstaniem.

Przemian, czyli redpilla?

Przemian, czyli redpilla?

Ale moje doświadczenia, przemyślenia, plany i obawy nie rządzą moim życiem, nie roztrząsam tego i nie rozkładam na czynniki pierwsze. Są rzeczy, których nie zmieniasz (np; ciężkie dzieciństwo) ale to nie znaczy, że wydarzenia sprzed 20-30 lat mają determinować życie tutaj i teraz.

Piszesz, chodzę na piłkę i tam nie ma kobiet, dla Ciebie to dziwne? To tak jakby jakaś kobieta napisała chodzę na pilates i tam nie ma mężczyzn, albo byłam ostatnio na paznokciach i nikogo nie poznałam.
Jaką trzeba być desperatką, żeby iść na piłkę nożną celem poznania kogoś.
Jeśli sport to tenis, padel w tego typu sportach będziesz miał kobiety.

Tinder, powiem tak po miesiącu tam odpuściłam, roszczeniowość tych panów nie znała granic, ale :
wygląd większość jest łysa lub z zakolami, ok może to nie ich wina, część kobiet odrzuca za wzrost rozumiem,
połowa mężczyzn 35+ ma nadwagę a 40+ to już duuuży problem

Pytasz się go czym się zajmuje od razu foch, bo to pytanie niby zmierza do ustalenia ile zarabia.
Nie masz czasu za 2 dni foch, bo przecież większość kobiet pracuje na SOR i ma być stale dostępna jakby jakiś królewicz zechciał się spotkać na space przy -15, bo przecież go na kawę nie stać.

Teraz masz odpowiedź dlaczego jak ktoś jest normalny to ma w nosie Tindera.

Natomiast jeśli chcesz kogoś poznać to musisz wybierać miejsca neutralne płciowo czyli takie w których są obie grupy, sport który nie jest tradycyjnie przypisany do jednej grupy, dodatkowo jak pytasz już mężczyzn na piłce to znaczy że jest już ciśnienie a to odstrasza.
Powodzenia.

Poprzeglądałem forum, zaznaczam, że nie chcę robić gównoburzy ale chciałbym poznać opinię ludzi spoza swojej bańki.
W skrócie: początkiem września ubiegłego roku zakończyłem długoletni związek, w połowie października zainstalowałem Tindera i zacząłem się umawiać z dziewczynami. Mam 38 lat więc interesowały mnie kobiety w przedziale 28-38, rozmów przez aplikację nie ciągnąłem długo, zazwyczaj po 2-3 dniach proponowałem spotkanie i zazwyczaj kobiety się zgadzały. W sobotę byłem na spotkaniu z 6 dziewczyną poznaną przez Tindera ale ze spotkania wróciłem naprawdę załamany. Schemat w sumie ten sam. Dziewczyna 34 lata, jej życie można streścić do kilku słów: depresja, psychoterapia, psychotropy, wino, kot i Netflix. Wisienką na torcie były żale na byłego chłopaka, który ROK TEMU z nią zerwał bo uznał, że jest alkoholiczką (patrząc na to ile wypiła na spotkaniu nie wiem czy były chłopak nie ma racji). Pomijam już zupełnie fakt, że ja wstydziłbym się jakby nie patrzeć obcej osobie opowiadać takie rzeczy, wywlekać jakieś stare, prywatne i osobiste tematy na pierwszym spotkaniu, jak dla mnie kompletny brak wyczucia i taktu. Dziewczyna z soboty była najbardziej wyrazistym przypadkiem, ale 5 wcześniejszych dużo lepsza nie była.
Pomijając niesmak, który pozostał zacząłem się zastanawiać czy teraz tak wygląda randkowanie i czy na rynku matrymonialnym zostały już tylko kobiety z problemami? Ja ostatni raz randkowałem ponad 10 lat temu i szczerze powiem, że zupełnie inaczej to zapamiętałem. Nie wiem czy po prostu ja się zestarzałem czy świat się aż tak bardzo zmienił? Z jednej strony rozumiem, że normalne, szczęśliwie kobiety są w normalnych szczęśliwych związkach i z nimi się umawiać nie mogę, ale te kobiety, które nie są w szczęśliwych związkach i które chcą się umawiać, sprawiają wrażenie jakby miały problemy same ze sobą, problemy nierozwiązywalne a ich życie to pasmo niekończących się problemów. Po weekendzie jestem totalnie zniechęcony do kolejnych spotkań. Zastanawiam się czy problemem może nie są aplikacje randkowe? Może tam przesiadują wyjątkowo specyficzni ludzie a rzeczywistość nie jest aż taka przygnębiająca? Faktem też jest, że nie mam doświadczenia z tymi aplikacjami, bo jak byłem na studiach to ich nie potrzebowałem, później byłem w związku i dopiero od kilku miesięcy korzystam z tych aplikacji, może czegoś nie wiem i źle robię? Tylko nie mam pomysłu w jaki inny sposób poznać sensowne, ogarnięte i stabilne psychicznie kobiety. Kiedyś były studia, imprezy studenckie, znajomi znajomych itd... Po kilkunastu latach od czasów studenckich mam wrażenie, że wszystko jest 100 razy trudniejsze.
Jeżeli są tutaj wolne kobiety po 30 to gdzie można Was spotkać w realnym życiu? Co byście poradziły 38 letniemu mężczyźnie, który nie chce się więcej umawiać przez Tindera, a który ostatnie poważne doświadczenia randkowe ma sprzed ponad 10 lat?

Na koniec dodam, że nie mam nie wiadomo jak wygórowanych oczekiwań, po prostu nie mam ochoty słuchać na pierwszej czy drugiej randce opowieści o byłych, o toksycznych rodzicach, o tym jak drogie są psychoterapie, o szefie, który wykorzystuje itd... Chciałbym chociaż raz umówić się z kimś kto po prostu jest zadowolony z życia, bo też nie wierzę, że wszyscy w wieku 30 lat są aż tak przeczołgani przez życie.

Może nie jest to medycyna, ale coś tam jest i teraz co koleżanka ma zrobić? Powidzieć mu sorry ale układ był inny?

minnie.89 napisał/a:

Czym różni się ta dorosła a raczej po prostu pełnoletnia córka od córki 16 letniej? Dla mnie niczym.

Dla mnie różni się choćby tym, że mając 21 letnie dziecko możesz sobie polecieć na 3 tygodnie do Tajlandii czy Brazylii i mieć w nosie, jak masz 16 letnie dziecko to tego nie zrobisz.
Jak masz 21 letnie dziecko to możesz oczekiwać, że pójdzie do pracy nawet na część etatu i dołoży się do rachunków, 16 letnie nie pójdzie i do niczego nie dołoży.
21 letnie dziecko nawet jak się nie dołoży to przynajmniej w większości sfinansuje albo może sfinansować własne potrzeby, 16 letnie ani nie sfinansuje ani nie może sfinansować.
Różnic jest całkiem sporo i dorosłemu wyjaśniać nie trzeba, po reakcji domyślam się, że ty akurat masz niepełnoletnie dziecko

minnie.89 napisał/a:

Czym różni się ta dorosła a raczej po prostu pełnoletnia córka od córki 16 letniej? Dla mnie niczym.

Dla mnie różni się choćby tym, że mając 21 letnie dziecko możesz sobie polecieć na 3 tygodnie do Tajlandii czy Brazylii i mieć w nosie, jak masz 16 letnie dziecko to tego nie zrobisz.
Jak masz 21 letnie dziecko to możesz oczekiwać, że pójdzie do pracy nawet na część etatu i dołoży się do rachunków, 16 letnie nie pójdzie i do niczego nie dołoży.
21 letnie dziecko nawet jak się nie dołoży to przynajmniej w większości sfinansuje albo może sfinansować własne potrzeby, 16 letnie ani nie sfinansuje ani nie może sfinansować.
Różnic jest całkiem sporo i dorosłemu wyjaśniać nie trzeba, po reakcji domyślam się, że ty akurat masz niepełnoletnie dziecko

SamotnaWilczyca napisał/a:

Julia life in UK napisał/a:

Coraz bardziej dochodzę do wniosku, że lepiej żyć bez faceta i nie być w związku jak czytam problemy związkowe i małżeńskie na tym forum... chyba się fizycznie i mentalnie odseparuje od facetów, bo same z nimi.problemy są

Warto być w udanym, rozwijającym się związku. Nie warto być frajerką.
Facet ma niby czystą kartę i taki z niego ideał (z rynku wtórnego), a jego była (w podobnym wieku, bo poznali się na studiach): "za stara"; "ciąża geriatryczna, ryzyko wad u dziecka"; "nadaje się już tylko na kochankę, na stały związek za późno"... blablabla. Kobiety są naiwne i źle na tym wychodzą.

https://youtu.be/oT-xwPgFu7E?si=NccXEcMGMH93kJlq

Poprzeglądałem forum, zaznaczam, że nie chcę robić gównoburzy ale chciałbym poznać opinię ludzi spoza swojej bańki.
W skrócie: początkiem września ubiegłego roku zakończyłem długoletni związek, w połowie października zainstalowałem Tindera i zacząłem się umawiać z dziewczynami. Mam 38 lat więc interesowały mnie kobiety w przedziale 28-38, rozmów przez aplikację nie ciągnąłem długo, zazwyczaj po 2-3 dniach proponowałem spotkanie i zazwyczaj kobiety się zgadzały. W sobotę byłem na spotkaniu z 6 dziewczyną poznaną przez Tindera ale ze spotkania wróciłem naprawdę załamany. Schemat w sumie ten sam. Dziewczyna 34 lata, jej życie można streścić do kilku słów: depresja, psychoterapia, psychotropy, wino, kot i Netflix. Wisienką na torcie były żale na byłego chłopaka, który ROK TEMU z nią zerwał bo uznał, że jest alkoholiczką (patrząc na to ile wypiła na spotkaniu nie wiem czy były chłopak nie ma racji). Pomijam już zupełnie fakt, że ja wstydziłbym się jakby nie patrzeć obcej osobie opowiadać takie rzeczy, wywlekać jakieś stare, prywatne i osobiste tematy na pierwszym spotkaniu, jak dla mnie kompletny brak wyczucia i taktu. Dziewczyna z soboty była najbardziej wyrazistym przypadkiem, ale 5 wcześniejszych dużo lepsza nie była.
Pomijając niesmak, który pozostał zacząłem się zastanawiać czy teraz tak wygląda randkowanie i czy na rynku matrymonialnym zostały już tylko kobiety z problemami? Ja ostatni raz randkowałem ponad 10 lat temu i szczerze powiem, że zupełnie inaczej to zapamiętałem. Nie wiem czy po prostu ja się zestarzałem czy świat się aż tak bardzo zmienił? Z jednej strony rozumiem, że normalne, szczęśliwie kobiety są w normalnych szczęśliwych związkach i z nimi się umawiać nie mogę, ale te kobiety, które nie są w szczęśliwych związkach i które chcą się umawiać, sprawiają wrażenie jakby miały problemy same ze sobą, problemy nierozwiązywalne a ich życie to pasmo niekończących się problemów. Po weekendzie jestem totalnie zniechęcony do kolejnych spotkań. Zastanawiam się czy problemem może nie są aplikacje randkowe? Może tam przesiadują wyjątkowo specyficzni ludzie a rzeczywistość nie jest aż taka przygnębiająca? Faktem też jest, że nie mam doświadczenia z tymi aplikacjami, bo jak byłem na studiach to ich nie potrzebowałem, później byłem w związku i dopiero od kilku miesięcy korzystam z tych aplikacji, może czegoś nie wiem i źle robię? Tylko nie mam pomysłu w jaki inny sposób poznać sensowne, ogarnięte i stabilne psychicznie kobiety. Kiedyś były studia, imprezy studenckie, znajomi znajomych itd... Po kilkunastu latach od czasów studenckich mam wrażenie, że wszystko jest 100 razy trudniejsze.
Jeżeli są tutaj wolne kobiety po 30 to gdzie można Was spotkać w realnym życiu? Co byście poradziły 38 letniemu mężczyźnie, który nie chce się więcej umawiać przez Tindera, a który ostatnie poważne doświadczenia randkowe ma sprzed ponad 10 lat?

Na koniec dodam, że nie mam nie wiadomo jak wygórowanych oczekiwań, po prostu nie mam ochoty słuchać na pierwszej czy drugiej randce opowieści o byłych, o toksycznych rodzicach, o tym jak drogie są psychoterapie, o szefie, który wykorzystuje itd... Chciałbym chociaż raz umówić się z kimś kto po prostu jest zadowolony z życia, bo też nie wierzę, że wszyscy w wieku 30 lat są aż tak przeczołgani przez życie.

Przesłanie jego posta było bardziej w stylu "herbata od mieszania nie stanie się słodsza" (te same twarze, ten sam styl, to czego oczekiwać?). Oczywiście można mieć nadzieję, że niespodziewanie ziemia się zatrzęsie i z półki do tej herbaty wpadnie jakaś "nowa kostka cukru". Ale to jak z każdym liczeniem na szczęśliwy zbieg okoliczności.

Możesz też szukać przez internet, na forach, takich jak Netkobiety.