Czy jest dalej sens ciągnąć związek i z nim zamieszkać?

Właśnie się dziś pokłóciliśmy, w formie online, nie wytrzymałam już, po tym, jak napisałam mu, żeby może ograniczył %(po tym, jak napisał, że na przeziębienie pije grzane piwo zamiast leków, jakie lekarz mu doradził) zdenerwował się i stwierdził, że jak ja nie chcę to mogę nie pić i jest mu obojętne co myślę i zaczął mi wypominać, że kiedyś wzięłam sobie lampkę wina do kolacji. I powinnam go zrozumieć, że lubi piwo.

To on teraz do mnie napisał jakieś czułe słówka niezwiązane zupełnie z tematem, jaki poruszyłam, ja zdania nie zmienię i staram się być konsekwentna, nic mu nie odpisuję. Pewnie się przestraszył, bo napisałam, że po co mi być w takim związku, gdzie moje uczucia nie są brane pod uwagę i że nie wprowadzę się do niego. Na więcej przyjdzie czas jak się spotkamy bo przecież przez sms nie zerwę z nim, spotkamy się i to zakończę.

Dziś mija 2 tyg. On teraz jest przeziębiony, wcześniej ja byłam, co nie przeszkadzałoby mi w odwiedzeniu jego choćby na chwilkę.

Wczoraj miała miejsce kolejna kłótnia, o kasę tym razem. On nigdy mnie nie zaprosił nigdzie. Zawsze wszystko na pół dzielimy. Stwierdził, że jak teraz kobiety pracują to takie dawne gesty już zanikły i on nie będzie mnie finansował. Sama się utrzymać potrafię, ale miło byłoby mi dostać lizaka z serduszkiem chociaż za parę złotych to i ja ugotowałabym mu coś dobrego.

To przez sms mam zerwać? Parę godzin po tych słowach o kasie chciał się pogodzić, ale napisałam mu, że mam potrzebę się wyciszyć, po 22 napisał mi dobranoc i jakieś buziaki przesyłał, ale ja spałam już wtedy.

Czekam aż się zobaczymy, uważam, że relację warto kończyć na żywo, nie sądzicie?

Pisaliśmy właśnie, stwierdził, że nie jest w stanie sprostać moim ''wymaganiom'', nie będzie z niczego rezygnował, a więc koniec.

Może tak będzie lepiej, jak się nie odezwie. On sam przed chwilą stwierdził, że to nie ma sensu, że różnimy się.

Teraz mi napisał, że bardzo chciałby mieć te dzieci i być ojcem a ja raczej nie byłabym w stanie spełnić jego wymagań ...

Jest mi po prostu bardzo przykro, że napisał mi na pożegnanie o tych dzieciach, walczę z problemami z tarczycą, bezsennością i wolę nie sprowadzać na świat dziecka, którym nie byłabym w stanie się zająć. Od początku byłam z nim szczera i mu to powiedziałam a teraz ten idiota jeszcze mi to wypomina.

Teraz mi napisał, że bardzo chciałby mieć te dzieci i być ojcem a ja raczej nie byłabym w stanie spełnić jego wymagań ... Mam trochę zdrowotnych problemów, dlatego wolę nie sprowadzać na świat dziecka narażając swoje zdrowie.

Odpowiadając na pytanie, przez internet się poznaliśmy.

Oczywiście, nie ma innego sposobu na poznanie drugiego człowieka. Wiem coś o tym. Popisaliśmy wczoraj, napisałam mu po raz setny, że nie czuję się ważna w relacji i on nie jest zaangażowany.

Przyznał mi rację w końcu - powód? Wypalił nagle, że chce już dziecka, ja jednej strony wiem, że mogę żałować swojej decyzji a z drugiej boję się, tym bardziej z nim. Ja mu od początku związku mówiłam, że nie jestem gotowa, ale mam wrażenie, że mi nie wierzył. Zresztą teraz nie ma sensu już drążyć tematu. Podziękowałam mu a on mi. Choć dziwne, że jeszcze dwa dni przed przesyłał mi jakieś buziaczki. Trochę niestabilny.

Rozmawialiśmy o wydatkach ostatnio - tutaj też się nie dogadaliśmy, poglądy na temat seksu też inne. Zaskoczyło mnie tylko, że wczoraj w końcu podczas rozmowy stwierdził, że wiele razy podczas prób seksu był po %.

Mnie się wydaje, że ma depresję, ale faceci rzadko przyznają się rzeczywiście do emocji. Mam kilku dobrych kolegów w pracy i ciężko jest czasami od nich coś 'wyciągnąć' gdy po twarzy widzę, że coś nie gra.

Tak czy inaczej to koniec. Ja przed związaniem się z nim znałam jego poglądy na temat rodziny, na początku na luzie się spotykaliśmy, potem pojawiły się problemy o których pisałam, a w międzyczasie zdążyłam się zaangażować. Trzeba jednak o sobie pomyśleć i może kiedyś uda mi się spotkać kogoś z kim dogadam się.

Trzeba jednak o sobie pomyśleć i może kiedyś uda mi się spotkać kogoś z kim dogadam się.

facet faktycznie rzadko się przyzna do emocji i doła, a zrobi to dopiero w akcie desperacji, dociśnięty do ściany, jako krzyk rozpaczy jeśli widzi że partnerka nie widzi lub (częściej) udaje że nie widzi niewerbalnych sygnałów lub wręcz ma na nie wylane, bo np. nie zamierza popuścić czując, że ma sytuację pod kontrolą i/lub czeka aż to on się złamie i przyjmie jej warunki kapitulacji.

Hej,
Sprawa wygląda następująco: spotkam się od roku z facetem. Powoli pojawia się temat wspólnego mieszkania, żyjemy obecnie w dwóch odległych od siebie dzielnicach miasta. On ma swoje mieszkanie, ja wynajmuję. Mój chłopak powoli zaczyna namawiać mnie na wspólne zamieszkanie, mówi że chce spędzić ze mną życie, a ja coraz bardziej mam wątpliwości czy jest sens dalej ciągnąć ten związek. Ja mam 30 lat, on o 10 starszy, po rozwodzie i przejściach. Poza tym, że przeprowadzając się do niego miałabym kłopotliwy, długi dojazd do pracy, on stwierdził, że ze swojej dzielnicy nigdy się nie wyprowadzi, bo mieszka koło swojej pracy, ja jechałabym ponad godzinę, mam wiele innych wątpliwości:

1. Pierwszy z nich, bardzo poważny, to fakt, że ''M'' bardzo lubi pić piwo. Pije piwko prawie codziennie, po kilka, nie widzi w tym problemu, zawsze szuka okazji np. wolne popołudnie po pracy, ładna pogoda, brzydka pogoda, weekend itd. Próbowałam z nim na ten temat rozmawiać, doszukiwać się powodu, zapytać, czy może ma jakieś kłopoty, jednak bez skutku, nie sądzi, że to coś złego. Nie zachowuje się po tym dziwnie, nie jest pijany. Nie sądzicie jednak, że to problem, kiedy ktoś piwkować musi każdego dnia? Jest ponury i robi się wesoły dopiero jak wypije. ''M'' ma problemy z żołądkiem, jest po operacji. Nie słucha zaleceń lekarza, nie przestrzega diety i potem muszę go ratować jak źle się poczuje po wypiciu piwa. Nie pije nigdy nic mocniejszego, jednak boję się, że kiedyś zacząłby.

2. Mimo, że twierdzi, że mnie kocha jest przy mnie niesamowicie smutny, rzadko się uśmiecha na mój widok i nie chce rozmawiać o swoich problemach. Podejrzewam, że ma jakąś depresję czy inne problemy. Gdy próbowałam go wypytać, starać się wesprzeć uciął temat i stwierdził, że jest ok tylko taki ma wyraz twarzy i nic na to nie poradzi :-)

3. Rzadko mnie gdzieś zaprasza i chce rozliczać się ze mną ze wszystkiego. Nigdy mi nie kupi nawet kwiatka. Prędzej moi koledzy z pracy mnie gdzieś zaproszą niż on. Ja nie chcę, aby mnie sponsorował, chcę po prostu od czasu do czasu iść z nim na kolację.

4. Kolejny, również ważny, to sprawa dzieci. Ja nie chcę ich mieć, on przynajmniej jedno. Rozmawiałam z nim na ten temat, twierdzi, że być może mi się odmieni.

5. Problem z seksem, nie uprawiamy go w ogóle. ''M'' ma problem z erekcją, twierdzi, że się stresuje, dlatego temat ten ostatnio ucichł. Twierdzi, że seks nie jest ważny dla niego tylko bliskość emocjonalna, przyjaźń.

Najpoważniejszym problemem jest jednak jego piwko. Czasami mam wrażenie, że jest dla niego ważniejsze ode mnie. ''M'' powtarza, że jest bardzo dobrym chłopakiem i wypomina mi czasami, że ostatnio przestałam być zaangażowana w związek. Powody jednak opisałam powyżej. Na ten moment nie wyobrażam sobie wprowadzić się do niego, jednak z drugiej strony przywiązałam się do niego i czasami mam nadzieję, że jego postępowanie się zmieni.

Co zrobilibyście na moim miejscu? Czy nie sądzicie, że ten problem z piwem jego jest poważny i mam rację?. Przez ten powód głównie, boję się do niego wprowadzić, bo jestem przeciw codziennemu piciu, nawet jeśli to jest piwo. Przez ten problem przestał mnie pociągać i nie wiem, jak z nim rozmawiać. Czy jest sens ratować związek?

Przypominam sobie, że tak naprawdę w przeciągu roku związku dwa/trzy razy tylko autem jechaliśmy, tuż przed jego operacją, gdzie wytrzymał tydzień bez piwa... Tłuczemy się wszędzie komunikacją, pociągami, autobusami, tramwajami... Powodem jest to, że właśnie nie będzie mógł sobie wypić piwka.

On rozstał się ze swoją żoną przez to, że ona nie planowała dzieci, jak to mi naopowiadał, on wtedy z 5-10 lat temu chciał mieć nawet 2-3, kupił nawet duże mieszkanie pod dzieci na wszelki wypadek jak to powiedział, dlatego ja chciałam być z nim szczera i powiedziałam mu jaką mam wizję rodziny. Kto wie, może kiedyś rzeczywiście mi się odmieni ale z jego problemem z alko rzeczywiście bałabym się z nim planować posiadanie dzieci jak on nigdy autem nie jeździ.

Widzę te wszystkie jego czerwone flagi, z drugiej strony boję się, że nikogo już nie spotkam a nam może ułożyłoby się kiedyś...

To przez sms mam zerwać? Parę godzin po tych słowach o kasie chciał się pogodzić (choć nie przeprosił), ale napisałam mu, że mam potrzebę się wyciszyć, po 22 napisał mi dobranoc i jakieś buziaki przesyłał, ale ja spałam już wtedy.

Czekam aż się zobaczymy, uważam, że relację warto kończyć na żywo, nie sądzicie?