Seksualność a całokształt mężczyzny

Chciałbym temu przyklasnąć, ale to tak nie działa. To tylko piękna teoria. Praktyka jest natomiast taka, że to kobieta musi sobie poukładać w głowie co jest dla niej ważniejsze - komfort wstydu i niezrealizowanie fantazji czy wyjście z tej komfortowej strefy i zaryzykowanie. Najmniej tu zależy od faceta.

Z mojego doświadczenia to jest tak, że babki grają potulne i wstydliwe przed życiowymi partnerami, a ukryte fantazje realizują na wakacjach/wyjazdach służbowych czy innych babskich wypadach.

Już abstrahując od płci - niewiele osób jest w stanie w pełni się otworzyć przed partnerem i niewiele osób taką otwartość jest w stanie zaakceptować. Większość ludzi gra, kogoś udaje przed partnerem w obawie przed odrzuceniem.

Priscilla napisał/a:

Jack Sparrow napisał/a:

Chciałbym temu przyklasnąć, ale to tak nie działa. To tylko piękna teoria. Praktyka jest natomiast taka, że to kobieta musi sobie poukładać w głowie co jest dla niej ważniejsze - komfort wstydu i niezrealizowanie fantazji czy wyjście z tej komfortowej strefy i zaryzykowanie. Najmniej tu zależy od faceta.

Z mojego doświadczenia to jest tak, że babki grają potulne i wstydliwe przed życiowymi partnerami, a ukryte fantazje realizują na wakacjach/wyjazdach służbowych czy innych babskich wypadach.

Już abstrahując od płci - niewiele osób jest w stanie w pełni się otworzyć przed partnerem i niewiele osób taką otwartość jest w stanie zaakceptować. Większość ludzi gra, kogoś udaje przed partnerem w obawie przed odrzuceniem.

No tak, ale dlaczego niewiele osób jest w stanie w pełni otworzyć się przed partnerem? Bo - i tu wracamy do punktu wyjścia - nie czują się w pełni bezpiecznie (!). Wtedy, owszem, czasem latwiej jest zrealizować swoją fantazję z zupełnie obcym partnerem/partnerką niż odważyć się choćby zaproponować w swoim związku.
W relacji, która już jest albo w założeniu ma być trwała, najczęściej problem stanowią albo już powstałe blokady, albo lęk przed oceną i wspomnianym przez Ciebnie odrzuceniem. W bezpiecznej przestrzeni nie ma ani jednego, ani drugiego. Dlatego tak ważne jest, żeby szukać kogoś, z kim obustronnie będziemy mogli stworzyć tę przestrzeń.

To co to za bliskość, gdy nie można otwarcie mówić, czego się pragnie? Po co tracić czas na takie związki?

Julia life in UK napisał/a:

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

Som!

Potwierdzam, ze som

Ja taki jestem

Priscilla napisał/a:

Sądzę, że tu chodzi o poczucie bezpieczeństwa. Nie tylko fizycznego, ale przede wszystkim emocjonalnego. Dotąd, kiedy zaczynała mówić o swoich potrzebach i fantazjach, napotykała na swego rodzaju opór i brak akceptacji dla wyartykułowanych oczekiwań/zachowań, a to z automatu odbierało jej poczucie komfortu i właśnie tego wspomnianego bezpieczeństwa.

Bez jaj... nie ma poczucia bezpieczenstwa bo... jej facet nie chce ruchac tak jak ona sobie to wymyslila?
Ty czytasz co piszesz? ;D

Autorka nie sprawia wrazenia takiej, ktora wiele do zwiazku wnosi.
Gdyby przyszla i napisala, ze ona wziela na siebie odpowiedzialnosc za bezpieczenstwo finansowe czy cokolwiek innego i oczekuje aby partner wzial odpowiedzialnosc za ich przyjemnosc i fantazje erotyczne to OK.
Ale z tego co napisala wynika, ze chce aby gosc wzial odpowiedzialnosc za wszystko a kloda sobie bedzie ogladala pornoski, fantazjowala o BBL i z drineczkiem czekala az ja gosc styrany po pracy jeszcze wyrucha wedlug tego co sobie w tej glowie na pornosach upyerdolila.

Priscilla napisał/a:

No tak, ale dlaczego niewiele osób jest w stanie w pełni otworzyć się przed partnerem? Bo - i tu wracamy do punktu wyjścia - nie czują się w pełni bezpiecznie (!)

Nie.

99% facetów jak się przyznała do czegoś, co burzyło kobiece wyobrażenie o swoim wybranku to kończyło to związek.

A jakie to bezpieczeństwo daje.....obcy człowiek? Tu niestety muszę sie zgodzić z Johnym - przeczytaj siebie......na głos.

No właśnie! Ty to rozumiesz i ja to rozumiem, a Johnny i Jack piszą o czymś innym

Przecież tam było o emocjonalnym bezpieczeństwie

Wtedy liczy się to, co jest tu i teraz, a nie to, co będzie potem.

I właśnie dlatego, jakby tych 99% facetów, co to przyznali się do czegoś, co burzyło kobiece wyobrażenie o swoim wybranku, a co kończyło związek, zbudowało sobie z partnerką bezpieczną przestrzeń, to nie byłoby takiej rzeczy, która mogłaby to zburzyć.

Nie umiem też oprzeć się wrażeniu, że patrzycie na temat przez pryzmat męskiego myślenia, a ono diametralnie różni się od naszego.

W tym rzecz, że można mieć w dupie odrzucenie obcego człowieka

Prawda, ale... tu już wykraczamy poza temat fantazji i potrzeb seksulanych.

Czyli często spotykany przypadek, poszukiwany kochany chujek.

To co to za bliskość, gdy nie można otwarcie mówić, czego się pragnie? Po co tracić czas na takie związki?

To się kupy nie trzyma. I już ci piszę dlaczego.

Bo autorka potrzebuje czasu i emocjonalnego zaangażowania, aby się otworzyć ze swoimi pragnieniami i fantazjami. Czas i przywiązanie dają jej poczucie emocjonalnego bezpieczeństwa. Tego obcy jej nie zapewni, bo nie chce być materacem dla jakiegoś przypadkowego ruchacza.

Ludzie tkwią w relacjach, gdzie pozornie jest wszystko ok a nawet dobrze. Ale w sferze seksualnej ktoś albo obydwoje czują jakąś blokadę, aby się odkryć i nie być odrzuceni. Czyli to znaczy, że ta bliskość jest nie do końca jaka być powinna. Myślę, że sporo ludzi właśnie ma taką bliskość, że czują się ze sobą dobrze, ale nie na tyle, aby się otworzyć bez strachu. Już nie chodzi o realizację czegokolwiek, bo nie wszystko trzeba, ale o samo otworzenie się.

Ludzie tkwią w relacjach, gdzie pozornie jest wszystko ok a nawet dobrze.

Prawda, ale...

I ja to właśnie nazywam poczuciem emocjonalnego bezpieczeństwa

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

wieka napisał/a:

Nie ma takich dwóch w jednym.

Som!

Potwierdzam, ze som

Ela210 napisał/a:

Julia life in UK napisał/a:

Potwierdzam, ze som

nie wydaje mi się Taka przypadkowa zbieżność może wynikać z niewychwytywania sygnałów w zwykłych sytuacjach. I mocno dziwi mnie tak duży rozjazd w preferencjach- tu lubi ciepłe kluchy- bo z opisu na początku tak wynika- że autorka stawia znak równosci między np troską i czułością, a usługiwaniem- a to nie są tożsame sprawy-troskliwy i czuły po męsku facet rzadko usługuje usuwając pyłki spod nóg raczej robi to ktoś w rodzaju pantoflarza, który chce dominującej kobiety- więc dlaczego miałaby go wybierać taka kobieta jak autorka się przedstawia?

Ke?

Lecisz przekłamaniem zapoczątkowanym przez Wiekę.

Przypomnę:

wieka napisał/a:

Cygeretka napisał/a:

Jestem ciekawa Waszych spostrzeżeń, bo nie rozmawiam z bliskimi na takie tematy. Może tutaj ktoś mi coś poradzi?
Mam 30 lat i od zawsze podobali mi się ciepli, czuli i rodzinni mężczyźni. Każdy z moich chłopaków był szarmancki i opiekuńczy. Ładnie się do mnie zwracał, dbał o mnie i dobrze mnie traktował. Od zawsze jednak w moich relacjach jest powtarzający się problem. O ile w życiu codziennym uwielbiam mężczyzn ciepłych, stabilnych i troskliwych, tak w łóżku zdecydowanie kręci mnie dominacja mężczyzny. Myślę, że moje upodobania to co najmniej soft bdsm. Problemem jest fakt, że moi partnerzy tego za grosz nie podzielali. Próbowałam ich "zarazić" moimi fantazjami, fetyszami, ale jestem raczej grzeczną dziewczyną i rozmowa o TAKICH fantazjach to duże wyjście ze strefy komfortu, zwłaszcza gdy druga osoba reaguje konsternacją czy zakłopotaniem. Próby wprowadzenia tych fantazji często były z mojej perspektywy żenujące, bo widziałam że ich to po prostu nie kręci, a robią to dla mnie, bo mnie kochają. Efekt? Klasyczny, waniliowy seks. I o ile mam więcej energii i mniej stresu, to taki seks też jest super, tak w momencie zmęczenia i zestresowania potrzebuję "silniejszych bodźców". Wielokrotnie mówiłam, co wystarczy powiedzieć/zrobić, żebym zaczęła się nakręcać, ale to chyba było z kolei poza strefą komfortu moich eks. Tak więc zostawała wanilia przy której nie dochodziłam, co kończyło się moimi coraz mniejszymi chęciami na seks i kłótniami o to w związku.

Aktualnie jestem jakiś czas po rozstaniu i zaczynam się przymierzać do znalezienia nowego partnera życiowego. Wcześniej trochę walczyłam z hmmm... naturą i wydawało mi się, że dobry seks nie jest konieczny w związku, że to nie jest dla mnie kluczowe, żeby mężczyzna w łóżku był dominujący. Ale widzę że jednak jest to ważne. Jeśli nie chcę zdradzać/być zdradzana a spędzić z mężczyzną całe życie, musimy się tutaj zgrywać.

Tylko jak takiego mężczyznę poznać? Kiedy tematy fantazji, upodobań poruszać? Czy procentowo dużo mężczyzn kręci dominacja? Czy ciężko jest mężczyźnie połączyć kulturę osobistą, uprzejmość za dnia i dominację wieczorową porą? Zawsze myślałam że nie, ale widzę że jednak wcale to takie oczywiste nie jest. Mam wrażenie, że jak za wcześnie wyskoczę z tematem (zwłaszcza z takimi fantazjami) to momentalnie jestem uznana za idealną kandydatkę na FWB, a nie tego szukam. Z kolei jeśli zwlekam a druga osoba mi się coraz bardziej podoba, to włącza mi się jakiś syndrom Madonny i wchodzę w rolę idealnej żony, matki i coraz niezręczniej mi wplatać elementy seksualne (zwłaszcza takie xD).

Spotykam mężczyzn, którzy pod względem seksualnym są otwarci i z którymi seksualnie na pewno bym się dogadała, ale aspekt codzienny wtedy leży. Nieszanujący kobiet, niegodni zaufania, labilni psychicznie. Z kolei faceci w moim guście życiowym seksualnie okazują się być stopkarzami i mineciarzami (co ogółem nie jest niczym złym, ale po prostu nie zgrywa się z moimi preferencjami seksualnymi).

W skrócie mam 30 lat i prawie w ogóle żadnych zrealizowanych fantazji seksualnych. Dalej wybiorę mężczyznę rodzinnego i czułego nad dobrego j*bakę, ale obserwując mój związkowy spadek libido przy niesatysfakcjonującym seksie wróżę nam rozwód, co zniechęca mnie całościowo do jakiejkolwiek relacji.
Chciałabym uwielbiać mojego przyszłego męża i seks z nim. Tylko nie wiem jak dotrzeć do mojej niszy. Eh.

Wygląda, że musiałabyś mieć dwóch, jednego na co dzień, a drugiego w nocy
Nie ma takich dwóch w jednym. Czy można być podporządkowanym w dzień, a dominującym w nocy, nie wydaje mi się . Ale może się mylę.

Autorka nic nie pisze o ciepłych kluchach. Chce normalnego faceta, który będzie ją szanował na codzień, a w łóżku przejmie stery, do mocnej dominacji włącznie.
Chce mieć normalną relację i ostry seks w niej.
Nie ma w tym nic dziwnego, niespotykanego, itp.

Normalna sprawa, całkiem fajne podejście. Lubię to!!

Julia life in UK napisał/a:

Dlaczego fajne podejście?

Kiedy kobieta sobie radzi, nie ma problemów z poczuciem wartości na codzień, potrafi mieć swoje zdanie i swoje życie, ale w łóżku chce się całkowicie mężczyźnie oddać, ma z tego autentyczną przyjemność i fun, chce i potrafi wejść w pewne role, bo tylko o to tu chodzi, o granie na atawizmach i instynktach, puszczajac wodze fantazji, to potrafi być mega sexy.
To działa dobrze kiedy oboje są na tyle ogarnięci, żeby nie mieszać podejścia do siebie w ciągu dnia z realizowaniem się w sypialni. Każde ma swoje prawa i działa na innych zasadach.

Autorka go szuka u łagodnego typu mężczyzn, tam nie znajdzie.
musi u tych "niebezpiecznych" a potem ich oswajać, trochę się z nimi siłując. To jedyna droga.

Ela210 napisał/a:

Autorka go szuka u łagodnego typu mężczyzn, tam nie znajdzie.
musi u tych "niebezpiecznych" a potem ich oswajać, trochę się z nimi siłując. To jedyna droga.

Myślę że po prostu nie spotkałaś normalnego gościa, który lubi w łóżku zaszaleć, dlatego nie wierzysz w taką możliwość.

Nie wydaje mi się by chodziło o kogoś uległego poza łóżkiem, moim zdaniem to nadinterpretacja.
Mam wrażenie że autorka opisała normalnego, zaangażowanego mężczyznę*. Taki też czasem pokaże pazur poza łóżkiem, ale to nie musi być przeciwko swojej kobiecie przecież.

*Normalny, zaangażowany mężczyzna od pantoflarza różni się tym, że jemu kobieta odwzajemnia zaangażowanie.

myślę że nie do końca wczytałeś się w słowa autorki- jej nie interesuje spokojny na co dzień gość, który w łóżku ja sponiewiera.
takich miała.
ją interesuje związek na stałe, założenie rodziny.
zwykle mężczyznom się to nie składa w całość

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

Ela210 napisał/a:

myślę że nie do końca wczytałeś się w słowa autorki- jej nie interesuje spokojny na co dzień gość, który w łóżku ja sponiewiera.
takich miała.
ją interesuje związek na stałe, założenie rodziny.
zwykle mężczyznom się to nie składa w całość

Nie rozumiem Twojej wypowiedzi.

Autorka pisze wyraźnie, że miała albo spokojnych i waniliowy seks, który nie do końca jej odpowiada, albo niestabilnych, dominujących w łóżku, czyli seks jakiego chce.

Więc rozumiem to tak, że chce spokojnego gościa, który będzie lubił ostry seks, żeby z nim stworzyć coś poważnego.

Gdzieś czytałem o mechanizmie, który nawet odpowiada takiej postawie.
To byłoby to- ktoś łagodny, bez pazura, ostry w łóżku.
Ponoć niektórzy mężczyźni, pod wpływem uwarunkowań, programów i schematów, wypierają normalną, zdrową agresję. Ta, nie znajdując naturalnego ujścia, może się objawić np w zachowaniach seksualnych.

Zakładam jednak że ktoś taki nie będzie miał odwagi się z tym pokazać przed swoją kobietą, tam będzie cały czas grał łagodnego. Ujścia poszuka gdzie indziej.

To opis niezdrowego mechanizmu, wcześniej pisałem o zintegrowanych mężczyznach.

Nie ma czegos takiego jak zdrowa agresja

Julia life in UK napisał/a:

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

Nie rozumiem Twojej wypowiedzi.

Autorka pisze wyraźnie, że miała albo spokojnych i waniliowy seks, który nie do końca jej odpowiada, albo niestabilnych, dominujących w łóżku, czyli seks jakiego chce.

Więc rozumiem to tak, że chce spokojnego gościa, który będzie lubił ostry seks, żeby z nim stworzyć coś poważnego.

Gdzieś czytałem o mechanizmie, który nawet odpowiada takiej postawie.
To byłoby to- ktoś łagodny, bez pazura, ostry w łóżku.
Ponoć niektórzy mężczyźni, pod wpływem uwarunkowań, programów i schematów, wypierają normalną, zdrową agresję. Ta, nie znajdując naturalnego ujścia, może się objawić np w zachowaniach seksualnych.

Zakładam jednak że ktoś taki nie będzie miał odwagi się z tym pokazać przed swoją kobietą, tam będzie cały czas grał łagodnego. Ujścia poszuka gdzie indziej.

To opis niezdrowego mechanizmu, wcześniej pisałem o zintegrowanych mężczyznach.

Nie ma czegos takiego jak zdrowa agresja

Jest autorka wlasnie czegos takiego szuka. I chce to miec

Julia life in UK napisał/a:

Agresja jest niedobra tyle w temacie

Julka, doinformuj się bo Cię pstryknę w nos.

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

Julia life in UK napisał/a:

Agresja jest niedobra tyle w temacie

Julka, doinformuj się bo Cię pstryknę w nos.

Ja się już doskonale doinformowalam