Partner boi się mieć dziecko

Priscilla napisał/a:

I tutaj się rozmijamy, bo ja - raz jeszcze powtórzę - twierdzę, że to są sprawy między mężczyzną a kobietą, a dziećmi się tego nie rozgrywa. Tylko tyle i aż tyle.

Ale praktyka jest niestety inna.

Ela210 napisał/a:

A wszystkie dzieci z Downem jakie znam urodziły kobiety przed 35 rokiem życia.

Ooo. A wiesz że tym zdaniem zwróciłaś moją uwagę, że faktycznie tak jest? Nigdy o tym nie pomyślałam.
Tyle się mówi że po 40-tce kobiety rodzą dzieci z zespołem Downa, ale wszystkie takie dzieci jakie kojarzę, mają młode matki. Na YT są vlogi z takimi dziećmi, można popatrzeć. Wszystkich mamusie są młode.
Rodzących po 40-tce znam tylko kilka (może ze 4), ale wszystkie mają zdrowe dzieci.
Heh, dziwne...

gtx102 napisał/a:

Dannyx88 napisał/a:

Ale głupoty. Praktycznie nie istnieje możliwość pozbycia się prawnie ojca, poza jego zgonem i totalnymi skrajnościami. (...)

To co piszesz, nie ma pokrycia w rzeczywistości. Byłaś w takiej sytuacji sama, że tak piszesz, czy tylko tak ci się wydaje ? Szansa na to, ze ojciec przejmie opiekę nad dziećmi jak praktycznie w Polsce zerowa. Sąd (sędziny, bo tak są w zasadzie tylko kobiety) przyzna je matce i to nawet, gdy to ona jest tą alkoholiczką, czy narkomanką. Może w skrajnych przypadkach nie, ale już to, że np. się sprzedaje za pieniądze - czyli się prostytuuje, nie będzie dla sądu powodem dla zabraniem jej dzieci. Każdy adwokat ci to powie. Uważasz, że męzczyzni nie walczą o dzieci ? To jest kolejne kłamstwo i wygodny stereotyp. Powtarzanie, że oni chcą ich się tylko ich pozbyć.

Nie istnieje możliwość pozbycia się ojca ? W teorii nie, ale w praktyce wyglada to tak, że sąd nie zasądzi opieki naprzemiennej, bo ta praktycznie u nas nie istnieje, a dla dobra dziecka skłoni się, żeby zostały one przy matce. Co bedzie z tego miał ojciec ? Dwa weekendy w miesiacu ich widzenia. Dokładnie 4 dni. I ty tego nie nazywasz pozbyciem się ojca ? mój kolega 5 lat walczył żoną, która odeszła do kochanka i zabrała jego córki. Sąd nawet uznał ją jako jedyną winną rozpadu małżenstwa i co to zmieniło ? On dalej ma 2 weekendy z dziećmi, po które sam musi jechać w tą i z powrotem co drugi tydzień, 300 km w obie strony. Sędzina nawet nie chciała się zgodzić, na to, żeby przywoziła je matka, a odwoził ojciec, bo czegoś takiego podobno nie ma.

W efekcie kolega ma niby 2 córki, które chciałby zeby byly z nim, ale są sobie z jego ex żoną, na które jeszcze musi płacić alimenty. Został w efekcie sam, a jego zona nastawiła je przeciwko niemu. Tak - wielki z niego był oczywiscie "przemocowiec" i jeszcze "pijak". Ktoś, kto by muchy nie skrzywdził, a gdy zona chciała odejsć do kochanka, to jeszcze oko mu uszkodziła, bo obydwoje wymyslili, że tak go sprowokują do uderzenia jej i ona w ten sposób oskarzy go o przemoc domową i dostanie rozwód z jego winy. A tak wogóle, gdy jedna ze stron wręcz odmawia tych kontaktów dzieci z małżonkiem, to wyegzekwowanie tego, to kolejna batalia sądowa. W efekcie nie ma możliwości prawnego zmuszenia jej do tego, wiec każda matka i to w każdej chwili może całkowicie zabrać swoje dzieci i ich ojciec nie zobaczy ich nigdy. Najwyżej zapłaci za to jakieś kary. To wszystko.

Proszę: https://zespolradcow.pl/ustalenie-konta … rozwodzie/

Ile razy ojciec może widywać dziecko? Najczęściej kontakty realizowane są 1 lub 2 razy w miesiącu, w 1 lub 2 dni w tygodniu oraz w określone dni wolne od szkoły – w święta, ferie i wakacje. Wszystko zależy od ustaleń między byłymi małżonkami oraz od orzeczenia sądu w tej kwestii. W tym czasie rodzic, z którym na co dzień dziecko nie mieszka, może organizować mu czas w ramach swoich obowiązków rodzicielskich, mając na uwadze zaspokojenie potrzeb dziecka w tym względzie.

Takie wasze glupie gadanie,  a prawda jest taka,ze faceci by juz po trzech dniach dzwonili do ex zony/partnerki i by ryczeli do sluchawki "ze sobie nie radza z dziecmi ,bo za duzo obowiazkow, bo oni nie maja czasu na imprezki na randki,na odpoczynek ,bo musza sie dziecmi zajmowac i zeby im pomogly, bo oni zrozpaczeni niewiedza w co rece wlozyc" . Dam sobie leb odciac,ze jezeli sad by zmienil zasady i po rozwodzie wszystkie dzieci by szly do ojcow to po tygodniu 99% facetow by byla w stanie rozpaczy i by prosili matki dzieci,zeby te dzieci wziely do siebie z powrotem

Dziękuję kochani za odpowiedzi. Ja się totalnie nie odnajduje w sytuacji , w której jestem. No to teraz 
Proszę o rady jak wyprowadzić się od faceta , którego się kocha, jak to wszystko rozegrać. Mieszkamy ponad 2.5 roku razem, mieszkało nam się dobrze, w zgodzie. Dodam, że również pracujemy w jednej firmie. Brakuje mi smialosci, odwagi, mam obawy jak sobie  poradze. Ale facet jest zrównoważony psychicznie, nie porywczy a spokojny.
Może ktoś podzieli się swoimi doświadczeniami?

patata15 napisał/a:

Dziękuję kochani za odpowiedzi. Ja się totalnie nie odnajduje w sytuacji , w której jestem. No to teraz 
Proszę o rady jak wyprowadzić się od faceta , którego się kocha, jak to wszystko rozegrać. Mieszkamy ponad 2.5 roku razem, mieszkało nam się dobrze, w zgodzie. Dodam, że również pracujemy w jednej firmie. Brakuje mi smialosci, odwagi, mam obawy jak sobie  poradze. Ale facet jest zrównoważony psychicznie, nie porywczy a spokojny.
Może ktoś podzieli się swoimi doświadczeniami?

Inne doświadczenia ci w niczym nie pomogą. Każdy ma inne priorytety.
Pomyśl na czym ci bardziej zależy na dziecku czy na facecie. Nikt za ciebie decyzji nie podejmie.

Niektóre kobiety rezygnują z miłości na rzecz dziecka, a potem różnie to wychodzi.
Mają dziecko ale miłości już nie, bo wzdychają do ex, choć pewnie niektóre mają szczęście na jedno i drugie.

Tworzymy udany związek. Kochamy się. Jestem z nim szczęśliwa, czuje się spełniona, zwiazek zaspakajał w zasadzie wszystkie moje potrzeby. Partner jest osobą, na którą można liczyć, zwrócić się ze wszystkim, dbamy o siebie, szanujemy się wzajemnie i jest nam dobrze razem

Już na początku związku poinformowałam go o swoich życiowych priorytetach- checi założenia rodziny, wzięciu ślubu oraz posiadania dziecka.On powiedział, że również tego chce.
Rok temu zaszłam z nim w ciąże i doszło u mnie do wczesnego poronienia. Bardzo to przeżywałam.
(...)Ja chce próbować dalej. (...) on nie jest w stanie oddac materiału do badań. Czuję sie rozczarowana. (...) Natomiast on boi sie mieć dziecko. (...) Obecnie unika seksu w dni plodne, robi tak aby do zapłodnienia nie doszło- przez co czuje się odtrącona, nie traktowana poważnie.  (...) Nie wiem jak do niego dotrzeć.

patata15 napisał/a:

(...)No to teraz Proszę o rady jak wyprowadzić się od faceta , którego się kocha, jak to wszystko rozegrać. (...)

Normalnie. Oświadczasz, że odchodzisz i wszystko. Że dzieli was za duża różnica wieku, a ty chcesz jeszcze mieć dzieci i zrozumiałaś, że skoro on nie chce, to ty poszukasz kogoś innego. Zaczynasz pakować rzeczy. Z mego punktu widzenia, to jest żadna miłość w takim razie. Miłość jest wtedy, gdy nie chcemy od kogoś odejść i nawet gdyby ten ktoś upadł na dno, to go nie opuścimy. Osobiście nie wyobrażam sobie zostawić kogoś kogo kocham, kto mnie nie zawiódł, oszukał, czy nie zdradził. Ale to jest Twoje życie.

ps. każdy ma prawo do tego jak chce żyć, z kim żyć i jakie realizować cele oraz kiedy zmienić obiekt. To się nazywa pragmatyzm. Wiedząc jednak, że sami jestesmy pragmatyczni, nie możemy od innych oczekiwać, że oni nie będa tacy sami wobec nas, wiec lepiej na przyszłość nie mieszać do tego "miłości", czy "ślubów", bo ten pragmatyzm z tym z drugim nie ma nic wspólnego. Uważam, że lepiej się wychodzi na szczerości wobec samego siebie i innych, co nie znaczy, że nie rozumiem słuszności twoich rozterek. Co jednak bedzie, gdy nowy partner okaże się np. bezpłodny ? Wczoraj mówiłaś mu, że go kochasz, a na drugi dzień powiesz, że juz nie za bardzo, albo kochasz, ale nie możemy ze soba być ?

Bert44 napisał/a:

gtx102 napisał/a:

Normalnie. Oświadczasz, że odchodzisz i wszystko. Że dzieli was za duża różnica wieku, a ty chcesz jeszcze mieć dzieci i zrozumiałaś, że skoro on nie chce, to ty poszukasz kogoś innego. Zaczynasz pakować rzeczy. Z mego punktu widzenia, to jest żadna miłość w takim razie. Miłość jest wtedy, gdy nie chcemy od kogoś odejść i nawet gdyby ten ktoś upadł na dno, to go nie opuścimy. Osobiście nie wyobrażam sobie zostawić kogoś kogo kocham, kto mnie nie zawiódł, oszukał, czy nie zdradził. Ale to jest Twoje życie.

ps. każdy ma prawo do tego jak chce żyć, z kim żyć i jakie realizować cele oraz kiedy zmienić obiekt. To się nazywa pragmatyzm. Wiedząc jednak, że sami jestesmy pragmatyczni, nie możemy od innych oczekiwać, że oni nie będa tacy sami wobec nas, wiec lepiej na przyszłość nie mieszać do tego "miłości", czy "ślubów", bo ten pragmatyzm z tym z drugim nie ma nic wspólnego. Uważam, że lepiej się wychodzi na szczerości wobec samego siebie i innych, co nie znaczy, że nie rozumiem słuszności twoich rozterek. Co jednak bedzie, gdy nowy partner okaże się np. bezpłodny ? Wczoraj mówiłaś mu, że go kochasz, a na drugi dzień powiesz, że juz nie za bardzo, albo kochasz, ale nie możemy ze soba być ?

Ona była chciala i jedno i drugie. I milosc i dziecko.  No i sa 2 opcje:
1. Zostaje i ma milosc a nie ma dziecka (a to dla niej wazna sprawa). Duże ryzyko ze zwiazek tego nie wytrzyma
2. Odchodzi, wiąże się z drugim ma dziecko i może milosc (różnie bywa)

Autorka musi podjąć decyzję. Tu terapeuta nie pomoze - on nie podpowiada rozwiązań. A szczególnie tu gdzie 100 % decyzji zalezy od Autorki. Moze jej jedynie pomoc nie okłamywać samej siebie

Lepiej wybrac nr 2. Nr 1 za bardzo ryzykowne facet moze odejsc, dziecko juz nie

New Me napisał/a:

Bert44 napisał/a:

Ona była chciala i jedno i drugie. I milosc i dziecko.  No i sa 2 opcje:
1. Zostaje i ma milosc a nie ma dziecka (a to dla niej wazna sprawa). Duże ryzyko ze zwiazek tego nie wytrzyma
2. Odchodzi, wiąże się z drugim ma dziecko i może milosc (różnie bywa)

Autorka musi podjąć decyzję. Tu terapeuta nie pomoze - on nie podpowiada rozwiązań. A szczególnie tu gdzie 100 % decyzji zalezy od Autorki. Moze jej jedynie pomoc nie okłamywać samej siebie

Lepiej wybrac nr 2. Nr 1 za bardzo ryzykowne facet moze odejsc, dziecko juz nie

Dziecko to nie zabawka do potrzymania w domu. A co jest lepsze niech decyduje Autorka

New Me napisał/a:

Bert44 napisał/a:

Dziecko to nie zabawka do potrzymania w domu. A co jest lepsze niech decyduje Autorka

A czy ja pisze, ze to zabawka? Jezeli autorka chce miec dziecko a partner nie to zostaje sie rozstac albo zaakceptowac fakt, ze ona nigdy matka nie zostanie.

Dokładnie.

Chodziło mi o Twoj argument ze facet może odejsc a dziecko nie. A gdzie dziecko ma odejsc? Jest od Ciebie zalezne. Fajnie miec taki obiekt ktory Cie nie zostawi i bedzie wiernie siedziec w domu? To sobie pieska kup. Tez nie odejdzie.

New Me napisał/a:

Bert44 napisał/a:

Dokładnie.

Chodziło mi o Twoj argument ze facet może odejsc a dziecko nie. A gdzie dziecko ma odejsc? Jest od Ciebie zalezne. Fajnie miec taki obiekt ktory Cie nie zostawi i bedzie wiernie siedziec w domu? To sobie pieska kup. Tez nie odejdzie.

No dopoki dziecko jest dzieckiem czyli nie jest dorosle to niby dokad odejdzie? 5 latek czy nawet 13 latek sie nie wyprowadzi z domu.  Mnie chodzi o nieletnie dziecko,ze nie odejdzie

I dlatego lepiej mieć dziecko niz faceta?

A z jego strony to miłość?..
No właśnie.
Kochać to można nie tylko jedyną osobę na świecie, ale czym innym jeszcze jest z kimś  układać sobie wspólne życie.
Jak ma się rozbieżne cele to się nie ma szans udać  i ta miłość też na tym polegnie w końcu.

New Me napisał/a:

Tak i nie tylko przy dziecku obowiazki to przyjemnosc, a przy facecie to juz masakra.

Ato jest bardzo dziwne stwierdzenie, bo nikt nikogo nie zmusza do zajmowania się dorosłym partnerem, jeżeli sam nie ma wdrukowanego, że tak ma być. Jeżeli kobiet np. uważa, że kobiety sa zmuszone do obsługiwania mężczyznom, to posiada bardzo złe wzorce i sam powinien się o to obwiniać, że wchodzi w takie role. Tutaj nie chodzi nawet o wybór partnera, ale o to, że przecież nikt nikogo nijak nie zmusi, żeby się postępowało tak, czy inaczej.

Swoją drogą latami robiłem kanapki, soki, czy kroiłem i podawałem owoce dla mojej żony i uwielbiałem jak jej smakowały. Mógłbym to robić dla niej do końca życia, bo ją bardzo kochałem. Ośmieszyłem się tylko sam przed sobą, że ja ją w tym tak naprawdę osbługiwałem, a ona żyła już za moimi plecami z innym gościem. Tylko ze ja o tym nie wiedziałem i to był mój wybór.

Człowiek ma mózg i wiecej tak nie zrobię, żeby coś było jednostronne. Tak - ale dalej będę uwielbiał móc coś zrobić dla drugiej osoby. Wiec, gdzie tu jest jakaś masakra ? Ty chyba stawisz się w położeniu jakies zmuszanej do czegoś niewolnicy. Nie rozumiem i nigdy nie zrozumiem takiego podejścia, bo jeżeli nawet znajdziemy takiego partnera, który coś takiego by od nas wymagał, to i tak nasza wina, ze takiego sobie wybieramy. Osobiście nie wyobrażam sobie, żeby kotkolwiek ani po mnie sprzątał, ani zmywał, ani coś mego prał. Jak by ktoś próbował za mnie to robic, to bym traktował to jako ujmę na moim honorze i nigdy bym się na to nie zgodził, nawet, gdyby ktoś mnie o to prosił. Każdy powinien zajmowac się swoimi sprawami, bo nie jest dzieckiem.

To nie mężczyzn nalezy o to obwiniać, a siebie.

New Me napisał/a:

Taaa juz to widze jak w zwiazku/malzenstwie kobiety nic nie robia wokol facetow  . Nie znam malzenstwa w ktorym kobieta nigdy nie gotowala mezowi obiadu, nigdy nie zrobila mu prania,ani nigdy nie posprzata jego syfu.  Ja kiedy bylam w zwiazkach zadnemu facetowi nie uslugiwalam, ale jezeli ktos zyje ze soba pod jednym dachem przez x lat to nie ma takiej opcji, ze nigdy w zyciu kobieta nic dla meza/partnera nie zrobila ,a kazde sobie zyje jak chce i tylko robi wokol siebie.

To mało widziałas w takim razie. Moi rodzice zawsze robili wszystko razem i nikt nikomu nie usługiwał. W moim domu z żoną pralismy oddzielnie, wieszaliśmy swoje pranie oddzielnie, sami sobie robilismy śniadanie i kolację, a tylko obiad gotowaliśmy razem.

To co opisujesz, to kojarzy mi się jak z jednak patologii, albo w sytuacji, gdy kobieta nie pracuje zawodowo i nie ma poza domem nic do roboty.

New Me napisał/a:

No i to jest najlepsze robic wszystko wspolnie.  Zastanawia mnie tylko jak z tym osobnym praniem? Czy to nie sa podwojne rachunki? Rozumiem,ze zona brala tylko swoje ubrania wrzucala je do pralki, wyciagala, rozwieszala, a nastepnie Ty wrzucales tylko swoje ubrania do pralki? Czy jak? czyli zamiast jednego prania to robicie dwa.?

My nie robilismy tego wspólnie, a wtedy kiedy sami uważaliśmy, że potrzebujemy. Każdy miał swój kosz na brudne ubrania i prał całą pralkę swoich rzeczy, wiec koszt był ten sam. Odpadało później grzebanie się i zastanawianie czyje rzeczy, to czyje. Po ich rozwieszeniu i tak nie było już miejsca na pranie drugiej osoby.

Swoją drogą, piszesz o potencjalnych kosztach, ale spokój i brak powodów do pretensji nie ma ceny. W przyszłosci z nową kobietą, wstawię dla niej nawet druga lodówkę, tak, żeby każdy odpowiadał za swoje i nie mógł powiedzieć, że czegoś mu brakuje. Brakuje ? To sobie sam kupi i nie bedzie mógł narzekać, że czegoś nie ma. Ja lubię porządek w lodówce i wkurzało mnie to, że muszę sprawdzać co komuś się przeterminowało itd. Też rozkładam sobie wszystko na talerzyki, wiec na druga osobe w lodówce nie ma miejsca.

New Me napisał/a:

druga lodowka to tez wszystko inne podwojne kup 

Nie żartuj sobie. Sama za to zapłaci, bo nie będę niczyim sponsorem. Za wspólne mieszkanie też zapłaci czynsz po połowie. Ależ oczywiście, ze wszystko było i bedzie oddzielne. Nie wyobrażam sobie, zebym komuś np. dawał swój samochód itd. Jedyne co dla kobiety moge dac do używania ze swego, to rower, który i tak bedzie musiała sama sobie naprawiać, bo nie jestem już frajerem

Można ? Mozna, wystarczy tylko pomysleć i się nie zgadzać na wykorzystywanie przez druga osobe, bo każdemu Bozia dała dwie łapki i nózki.

New Me napisał/a:

Ale dlaczego nowa partnerka czy tam zona mialy by placic za Twoje pomysly? Przeciez to bedzie Twoj genialny pomysl wstawic do mieszkania druga lodowke. No czynsz po polowie to rozumiem. No juz widze wszystko podwojne w domu podwojne. Dwie lodowki,  dwa telewizory albo sobie na pol podzielcie jeden telewizor , dwa story,dwie pralki,  dwa lozka tez se kup

Przepraszam Ciebie, ale jak napisałem moje jedzenie zajmuje całą jedną lodówkę. Telewizorów to mam kilka, tylko telewizji nie ma i nigdy nie bedzie. Stołów jest od licha i trochę, bo to jest dwupiętrowy dom, a pralka wystarczy jedna.

Jak się do kogoś wprowadza, to jakiś nakłady chociaz minimalne, to i tak się wnosi.

New Me napisał/a:

No to moze jakas tam.przyszla kobieta cos wzniesie, ale po co miec zaraz wszystko osobno lub podwojne.  Mozna tez  rzeczy kupowac za wspolne pieniadze i miec wspolne. To po co Tobie kilka telewizorow jak nie ma tv sprzedaj to lepiej sobie kase bedziesz miec. Ja bym nigdy nie chciala mieszkac pod dachem faceta

W dzisiejszych czasach TV kosztują grosze, a przez lata to nazbierałem prawie wszystko, wiec to jej sprawa co ona sobie wniesie, czy nie. Nie musi. Rozumiem ciebie, bo ja nigdy bym się nie wprowadził do kobiety. Na szczęście szukam takiej, co sama chętnie sie do mnie wprowadzi i nie bedzie widziała w tym żadnego problemu. Takich jest raczej większość.

A pro-po nie uznaję czegoś takiego jak wspólne pieniądze. To co jest moje, to moje, a co jej to jej. Jak zaznaczyłem, ani od nikogo nic nie chcę, ani sam nie zamierzam nikogo sponsorować. Skończyły się czasy, ża płaciłem sam co roku za wspólne wyjazdy zagraniczne. Będzie chciała ze mną jechac, to sama zapłaci za siebie, bo jak ktoś pracuje, to ma własne pieniądze.

To jest jedyny gwarant tego, że ktoś z Toba jest dla Ciebie samego, a nie dla wygód i opierunku.

patata15 napisał/a:

(...)No to teraz Proszę o rady jak wyprowadzić się od faceta , którego się kocha, jak to wszystko rozegrać. (...)

Normalnie. Oświadczasz, że odchodzisz i wszystko. Że dzieli was za duża różnica wieku, a ty chcesz jeszcze mieć dzieci i zrozumiałaś, że skoro on nie chce, to ty poszukasz kogoś innego. Zaczynasz pakować rzeczy. Z mego punktu widzenia, to jest żadna miłość w takim razie. Miłość jest wtedy, gdy nie chcemy od kogoś odejść i nawet gdyby ten ktoś upadł na dno, to go nie opuścimy. Osobiście nie wyobrażam sobie zostawić kogoś kogo kocham, kto mnie nie zawiódł, oszukał, czy nie zdradził. Ale to jest Twoje życie.

ps. każdy ma prawo do tego jak chce żyć, z kim żyć i jakie realizować cele oraz kiedy zmienić obiekt. To się nazywa pragmatyzm. Wiedząc jednak, że sami jestesmy pragmatyczni, nie możemy od innych oczekiwać, że oni nie będa tacy sami wobec nas, wiec lepiej na przyszłość nie mieszać do tego "miłości", czy "ślubów", bo ten pragmatyzm z tym z drugim nie ma nic wspólnego. Uważam, że lepiej się wychodzi na szczerości wobec samego siebie i innych, co nie znaczy, że nie rozumiem słuszności twoich rozterek. Co jednak bedzie, gdy nowy partner okaże się np. bezpłodny ? Wczoraj mówiłaś mu, że go kochasz, a na drugi dzień powiesz, że juz nie za bardzo, albo kochasz, ale nie możemy ze soba być ?

Wygląda, że traktujesz partnera jako byka rozpłodowego. Niefajne.

Ciche dni - manipulacyjne.

Jak to się ma do ładnego obrazka:

patata15 napisał/a:

Tworzymy udany związek. Kochamy się. Jestem z nim szczęśliwa, czuje się spełniona, zwiazek zaspakajał w zasadzie wszystkie moje potrzeby. Partner jest osobą, na którą można liczyć, zwrócić się ze wszystkim, dbamy o siebie, szanujemy się wzajemnie i jest nam dobrze razem

Powala ignorancja żywego tykającego zegara biologicznego:

patata15 napisał/a:

Już na początku związku poinformowałam go o swoich życiowych priorytetach- checi założenia rodziny, wzięciu ślubu oraz posiadania dziecka.On powiedział, że również tego chce.
Rok temu zaszłam z nim w ciąże i doszło u mnie do wczesnego poronienia. Bardzo to przeżywałam.
(...)Ja chce próbować dalej. (...) on nie jest w stanie oddac materiału do badań. Czuję sie rozczarowana. (...) Natomiast on boi sie mieć dziecko. (...) Obecnie unika seksu w dni plodne, robi tak aby do zapłodnienia nie doszło- przez co czuje się odtrącona, nie traktowana poważnie.  (...) Nie wiem jak do niego dotrzeć.

Ja się nie dziwię, że facet się boi. Dopiero co było poronienie. Na to się czasami umiera. Naprawdę nie dziwię się, że nie chce ryzykować zdrowia i życia partnerki. Plus w obecnej sytuacji prawnej dowolna wada rozwojowa płodu to swego rodzaju wyrok, taki bez happy endu. Dzieciaki z zespołem Downa może i są słodkie, ale gdy ich rodzice umierają, nie są w stanie same o siebie w pełni funkcjonalnie zadbać i nie, instytucje państwa nie zapewnią im miłego i kochającego domu. Wstaw inne straszne choroby i deformacje typu "nie ma skóry, trzeba zmieniać opatrunki 3x dziennie, potrzebne specjalne bandaże, które nie są refundowane, kosztują parę tysiaków miesięcznie" które wymagają solidnego zaplecza finansowego i organizacyjnego, oraz ZNACZĄCO róznią się od wizji macierzyństwa jaką autorka  ma w głowie i słitfoci noworodków na instagrama.

Dziwię się, że autorka się nie boi. Jak dla mnie przemawia przez nią warunkowanie biologiczne, zdeterminowane na przepchnięcie genów dalej. Genom obojętne, czy indywidualni rodzice i / lub dzieci będą szczęśliwe, spełnione czy choćby zdrowe. Stuuknęła trzydziestka, zegar tyka, w prehistorycznych czasach juz byśmy byli starcami, więc trzeba się rozmnożyć ASAP. Naprawdę przydałoby się trochę pomysleć głową a nie macicą. I może się zastanowić, dlaczego właściwie chce się dziecka. Spróbować skonfrontować wyobrażenia z realiami i możliwościami zamiast skakać na główkę. No i SOLIDNIE popracować nad tą rzekomą sielanką, deklarowanym szacunkiem dla partnera. Zabawne jak wspomniane są tylko potrzeby autorki i on sam najwyraźniej ma nie mieć żadnych, a jak juz ma, to są równo zlewane i zwalczane.

No i ciśnie się na język, jakie "bardzo przeżywałam to poronienie"? Autorka uparcie prze wszelkimi środkami, włączając terror psychiczny i manipulację, żeby zaciążyć i znowu narazić siebie i partnera na powtórkę. Ewidentnie partner BARDZIEJ przeżywa to poronienie. A ta się jeszcze dziwi i zastanawia "jak do niego dotrzeć" i czuje się niedoceniana i niedoruchana... Ja pierdolę...

New Me napisał/a:

[Ja nie pisze o wspolnych pieniadzach tylko o tym,ze mozna wspolne rzeczy miec kupione po polowie ceny kazdy za swoje pieniadze.

A po co mieć wspólne rzeczy ? Jak mam wszystko w moim domu, to co mam żądać połowę ich wartości, żeby ktoś mógł je używać ? Myślisz jakimiś starymi kategoriami, albo ludzi, którzy mają po 20 lat i tylko co wchodza naiwnie w życie.

New Me napisał/a:

  Ja w zyciu bym nie chciala isc pod dach faceta. Pozniej by bylo koniec zwiazku i co? Ulica.

Nikt ci nie każe. Szukaj w takim razie takiego co sprowadzi się do ciebie. A gdybys jednak wprowadziła sie do kogoś, to przecież nie musisz sprzedawać własnego mieszkania. A moze chcesz w razie czego mieć połowę czyjegoś mieszkania ? Nie dostaniesz nigdy, jak to jest jego własność przedmałżeńska, a ludzie którzy maja choć trochę oleju w głowie w dzisiejszych czasach i tak biorą intercyzę. Ci bardziej kumaci, w ogóle nie biorą ślubu, bo związek to nie jest polisa na starość, a każdy pracuje na swoją przyszłość, gdyby cos poszło nie tak. Związki na całe zycie, to już przeszłość.

New Me napisał/a:

A tak dobrze ,ze mam mieszkanie z urzedu to mnie sie zaden facet nie bedzie rzadzil pod moim dachem

Masz skrzywione widzenie związku, bo normalni ludzie niczym się nie "rządzą", a tylko ci, którzy są emocjonalnie zaburzeni, albo jacyś prostacy. Jak trafiałaś na takich ludzi, to wiedz, że sama ich wybierałaś. Myślisz, że jak moja żona mieszkała u mnie przez kilkanaście lat, to ja powiedziałem dla niej kiedykolwiek, że to nie jest jej mieszkanie, albo nie brałem pod uwagę, jak ona widzi jego zagospodarowanie ? Jeżeli nasz przyszły partner np. jak go poznamy rzuca kurwami na lewo i prawo, to nie możemy od niego mieć pretensji, że później tak samo robi w związku (to jest przenośnia). To od ciebie zależy, czy wybierasz kogoś na odpowiednim poziomie, ma dobre cechy i ma zgodny charakter, lub nie. Zreszta zdecydowałaś, że już zawsze bedziesz sama, więc nie ma sensu się nad tym rozwodzić. Z takim anty podejściem jaki masz i tak żaden facet raczej by z toba nie wytrzymał i to nawet gdyby był aniołem.

New Me napisał/a:

A teraz to juz sam sobie zaprzeczasz, bo piszesz "ze mieszkanie jest zarowno zony" a jednoczesnie chcesz wszystko dzielic i miec osobno. To jak zona miala pelne prawo do mieszkania,ale nie ma prawa do lodowki i samochodu ? .

Przepraszam, ale co wspólnego ma akt własności mieszkania, to tego, że np. nawet mój kolega zamieszka u mnie, dostanie swój pokój i bedzie sobie w nim robił to co mu się podoba ?

Jak wchodzę z kimś w związek, to moje rzeczy naturalnym jest, ze są w większości do wspólnego używania z zachowaniem poszanowania i jakiejś jednak logiki. Nie powiem jej, że to mój dom i ona nie może tego, czy tamtego. Może robić wszystko co nie wykracza poza normę i zdrowy rozsądek oraz nasze wspólne ustalenia. Tylko nie daje to jej prawa do własnosci tego domu. Z jakiej by niby było to paczki ? Przeciez bedzie miała swoją lodówkę, wiec po co jej moja ? A samochód ? Mi jest potrzebny mój, a do jej mi nic do tego. Nie oczekuję, że ona bedzie naprawiała mój, ale niech ona nie oczekuje, że ja ot tak, będę naprawiał jej. Za to może liczyć na to, że we wszystkim moge jej pomóc i zrobimy to wspólnie, ale tego samego oczekuję od niej.

Ty pewnie uważasz, że albo wszystko, albo nic. Że jak, mój dom, to ja zrobię co chcę i rozkaże tobie, co możesz, czego nie możesz. To jest dziwne i śmieszne. Partner, czy nawet kolega, to nie lokator. Oczywiście możemy komuś pokazać drzwi, bo przecież nie sądzisz, że jak ktoś zacznie pokazywać mi brak, szacunku, agresję, czy otwarcie mnie zdradzi, to ja będe go dalej w nim chciał go mieć ?

Wyobraż sobie, że przez 15 lat życia z zoną nigdy się nie pokłócilismy, nigdy nie podniosłem na nią głosu, ani ona na mnie i wszystko konsultowalismy razem. Czemu miałbym byc niedobry dla kogoś kogo kocham ? Ale to nie znaczy, że mam przekazywac mu cały swój majątek, ani ona - mi.

Logicznym jest, że jak ktoś chce odejść, to i tak go na siłę nie zatrzymasz. Powstaje tylko pytanie o osobę, która chce odejść. O jej "kochanie". Ty patrzysz na to pragmatycznie, co rozumiem, ale co to ma wspólnego z miłością ? Jeśli np. pokocham kobietę, która w trakcie związku się okaże, że nie może mieć dzieci, a ja je bardzo chcę mieć, to jeśli będę chciał od niej odejść, to wg. Twego podejscia, jest to zrozumiałe. Mogę wtedy stwierdzić, że gdybym tak zrobił to na pewno bym jej nie kochał, albo kochałbym ją nie wystarczająco, że byłbym w stanie tak postąpić.

A wiesz czemu ? Bo w prawdziwej miłości nie ma logiki. Bo jeżeli nawet moja zdradzajaca mnie żona, wtedy, gdy jeszcze ze mną była, zaczęła się topić, to ja i tak z narażeniem życia ruszyłbym jej na pomoc i to wiedząc, że miedzy nami jest koniec. Czy było by to logiczne ? Na pewno nie i to wiedząc, że jest się w efekcie idiotą.

Jak spotykam kogoś i ten ktoś mówi, ze chce mieć rodzinę i dzieci, to zadaję sobie wtedy pytanie. Czy ta osoba chce kochać mnie, czy dla niej najważniejszy jest jej cel. Osobiście uznaję, że jej cel i nie interesuje mnie taka znajomość. Niech szuka osoby z podobnym celem, bo ja szukam w związku przede wszystkim - miłości. Bez niej nie potrzebna mi ani rodzina, ani dzieci. A gdy jeszcze stwierdza, że dla niej ważny jest dla tego celu np. ślub kościelny, czy jakiolwiek inny, to jestem na 100% już przekonany, że nie o żadną miłość tutaj chodzi. Tak ja to widzę.

Oczywiscie wiem, że miłość, miłością, a zycie, życiem jak to mówią i dlatego nie zamierzam nikomu mówić, ze go kocham, ani nie przyjmę już nigdy takich zapewnień od drugiej osoby. Czemu ? Bo zazwyczaj jest to kłamstwo polegające na tym, że "miłość" może trwać, dopóki jesteśmy dla siebie przydatni. Uczciwiej jest powiedzieć sobie, ze wspólnie chcemy zrealizować jakiś cel i od jego realizacji lub nie, warunkujemy wzajemne swoje powiedzmy, że "uczucia". Spisać miedzy soba kontrakt, że jeśli cele naszego związku w takim i takim to okresie nie zostaną spełnione, to zostaje on automatycznie rozwiązany, chyba, że obydwoje uznamy inaczej. Nie dziwię się wtedy mojej ex., że jak uznała że jej zdrowy pies przeszkadza jej w życiu, to chciała pragmatycznie go uśpić. Tylko jak już bedziemy tacy pragmatyczni, to w sytuacji, gdyby ona się np. topiła, to ja do wody ją ratować i narażać swoje zycie, na pewno bym nie wskoczył ...

Tutaj lepszy przykład by był inny, Twoja żona nagle zmieniła zdanie i nie chce mieć dzieci, a Ty z nią oczywiście zostajesz i godzisz się na to, że nigdy dzieci mieć nie będziecie?

Nie widzę w tym nic dziwnego. Ludzie potrafią z narażeniem swojego życia ratować życie obcych, to oczywiste, że ruszyłbyś na ratunek komuś kogo znasz i z kim masz jakąś przeszłość.

Mam wrażenie, że wychodzisz z założenia, że miłość romantyczna/partnerska jest bezwarunkowa. Że kocha się tak po prostu. Nie do końca tak jest. Jedyny rodzaj miłości bezwarunkowej jaki istnieje to ten między rodzicem, a dzieckiem. Taka miłość trwa, nawet jak dziecko odwala straszny szajs na prawo i lewo.

Między partnerami/mężem i żoną już samo wejście w związek jest warunkowe - szukasz konkretnej osoby, o konkretnych wartościach, z konkretnymi potrzebami i cechami.Sam napisałeś w wątku obok, że nie brałbyś na poważnie kobiety z dużym "przebiegiem" związkowym, to już jest warunek. Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego ile takich warunków postawiłeś swojej żonie i ona Tobie jak wchodziliście w związek. To się dzieje w większości na poziomie nieświadomym, dlatego ludziom się czasem wydaje, że "zakochanie się" i "miłość" to jakiś kosmiczny zbieg wypadków, a to czysta psychologia i chemia

(...)Teraz wyobraźmy sobie, że wchodzę z kimś w związek, budujemy miłość i więź, on chce ślubu, zawsze marzył o ołtarzu, przysiędze i złotych obrączkach, a ja mu mówię "No nie, to nie dla mnie, ale przecież mnie nie zostawisz, bo jest miłość, co nie?".

Dlatego ludzie po zakończonych związkach są tacy zgorzkniali. Nie dość, że rzadko związki się kończą uczciwie jak ustaje uczucie u obu stron, więc ktoś zawsze jest poszkodowany. To najczęściej ktoś wychodzi z poczuciem, że "poświęcił" dla kogoś swoje najlepsze lata, swoje marzenia, swoje cele i na koniec został z niczym. Naprawdę warto to sobie robić? W imię wymysłu z romantycznych książek i filmów?

Miłość trwa dopóki trwa. (...)Kiedyś był ślub do grobowej deski i nawet jak mąż pił i bił, a żona puszczała się z sąsiadem trzeba było ze sobą siedzieć do "usranej" śmierci, więc ludzie opowiadali sobie bajki o prawdziwej miłości, która pokona wszystko i o tym jak cierpienie uszlachetnia i okraszali to chrześcijańską moralnością.

Powtórzę - nieodpowiedzialne, niedojrzałe i niemądre jest wiązanie się z kimś, z kim nie znajdziesz przyszłości jakiej szukasz.

Poza tym, małżeństwo historycznie i współcześnie było i jest umową o określonych warunkach, ustanawiającą wspólnotę z określonym celem! I to umowa wiążąca prawnie :)A taką umowę zawarłeś i rozwiązałeś, mimo miłości do swojej żony.

Nie szukaj ideału tam gdzie go nie znajdziesz. Ludzie są niedoskonali i wadliwi. Ale to, że są niedoskonali, nie znaczy, że nie potrafią kochać.

Jeżeli bym ją kochał, to bym z nią został i to pomimo, że on by oświadczyła, że jednak nie chce dzieci. Tak samo, jakby się okazało, że np. zachorowała i do końca życia będę musiał się nia zajmować. Wiem jednak, że to jest meskie podejście, bo na kobiety w tym temacie liczyć nie można. Zdaję sobie z tego sprawę.

Nie bierzesz pod uwagi czegoś takiego jak poczucie obowiązku i honor. Jak cos ci obiecałem, to będe się starał tego słowa jednak dotrzymać. Tak jak napisałem, gdybyś podczasz związku doznała wypadku, to opiekowałbym się tobą do samego końca. Uznaję to za swój psi obowiązek. Jestem z niego zwolniony, w zasadzie ze wszystkiego, gdy widzę, że druga osoba nie zamierza dotrzymać tego wobec mnie.

Dokładnie zdaję sobie z tego sprawę, że tak jest, ale nie zmiania to faktu, że jak ją wybrałem, to jestem za tą drugą osobę już odpowiedzialny. I to szczególnie, gdy składałem jej przysięgę, a ona jest wobec mnie całkowicie w porządku. Cóż, żadnej ze swoich 2 partnerek nie zdradziłem przez 25 lat. Mogłem, ale dla mnie nie mieści sie to w mojej moralności.

Nikt nie ma prawa stawiać takich warunków, bo to jest zaprzeczenie miłości. Dla mnie jednak cała ta otoczka nie ma nic wspólnego z nimi. Załóżmy, że jednak ma, to widząc, że ciebie kocham i tak bym się na to zgodził. A czemu ? Bo dla mnie miłość jest ważniejsza niż to. A tak - kochałem już kilka osób. Wolę nie zrealizować swoich celów, ale być w związku gdzie jest miłośc. Nie wyobrażam sobie jej zostawiać, bo "moje cele". Wiesz - byłbym oszustem sam przed sobą.

Oczywiscie, że wszystko moze się  skończyć. Jak ktoś kogoś rani, to nie jest to miłość i nic tutaj nie musi trwać. Związek bez miłości, to tylko układ.

Wiesz, zalezy kto co szuka. Dla mnie miłość i związek to nie biznes, że musze w nim coś osiągnąć. Przez miłość nie zamierzam tez realizowac swoich celów. Wiem, że kobiety widzą to inaczej, bo taka jest ich natura.

To ona ją rozwiązała, a nie ja. Ja sprzeciwiłem sie rozwodowi i to pomimo, ze mnie wielokrotnie zdradziła, oszukiwała finansowo i nie chciała ze mną być. Miała do tego pełne prawo (do odejścia, al;e nie do oszustw), ale ja miałem prawo nie wyrażać zgody, szczególnie, ze wiedziałem już, że w momencie, kiedy namawiała mnie na ślub, to już mnie oszukiwała. Dla mnie na zawsze już mogła być moją żoną, co nie znaczy, ze chciałbym z kimś takim być. Pewnie jeszcze bym jej wybaczył, ale ona tego nie chciała. Dla ciebie wszystko musi być logiczne, dla mnie - nie. Jeżeli uznaję, że ktoś narusza mocno mój honor, czy złamał z perfidią zasady, które mi obiecał, to wtedy cena jaką moge zapłacić, żeby mu się sprzeciwić, moze nie grać roli. A skoro jej nie przeszkadzało będąc mężatką zdradzać, z żonatymi facetami, to mi by to nie przeszkodziło i tak znależć partnerki.

Dla mnie taka miłość, to jest pseudo miłość. Wiem jak jest, i w nowym związku nie powtórzę błędów ze starego. Od nikogo nie przyjmę obietnicy czegoś, czego on wcale nie wie, czy może dotrzymać. Bo jak się mówi ? Kocham ciebie i zawsze z tobą będę. Nie lubię już słuchać bzdur.