czy kocha ?

To raczej oczywiste. W sytuacji gdy zależy nam na dziecku, budujemy więź z dzieckiem a nie wracamy do jego matki, która jest ostatnią osobą z którą mamy ochotę być.
W tej sytuacji chodzi o zwykły strach i poddanie się. Brak pomysłu na siebie i determinacji.
Jeszcze chwila I autor będzie znów chodził jak na smyczy.

Tak bym napisał gdybym wciąż wierzył w tę historię

A jaka jest przeciętna długość tego procesu, bagienni_ku miły? Jak to wyliczono? Serio jestem ciekawa, czy ktoś to wyliczył
Pomijając drobiazg, że nawet jeśli przeciętną długość procesu wyliczono, to jest ona przeciętna czyli są procesy krótsze oraz dłuższe. W najgorszym razie Michał jest w bliżej krańca skali i co z tego? Ano kompletnie nic. Byle proces trwał, byle nie utknął.
Racjonalizacja, tak przypomnę, jest normalnym i zdrowym mechanizmem obronnym ludzkiej psychiki. Problem się zaczyna, gdy ten mechanizm jest nadmiernie rozbudowany, a czy jest on taki u Michała? Czy wrócił do żony racjonalizując, że to "dla córki"? Są co najmniej dwie możliwości, przynajmniej tak dla mnie i na teraz. Czas pokaże.
No Michałowi brak pewnego typu determinacji i co, Rozrabiaka? Pstryknie palcem i mu się ta determinacja pojawi? Spróbował. Nie pojawiła się. Ma drugi raz spróbować licząc na cud ? Za mądre to to nie jest.
Nie ma pomysłu na dalsze życie? najwyraźniej nie ma i co w tym dziwnego? Pomysł na życie miał i szlag to trafił. Musi nowy wykombinować, a to potrwać musi.
A tak a propos poddawania się - roztropny człowiek wie, że są sytuacje, w których lepiej dla niego będzie, gdy zawrze sensowny rozejm zamiast zginąć.

Kaszpir dobrze to kreślił: proces rozkładu postępuje z czasem, więc im dłużej się to ciągnie, tym gorzej potem odciąć od siebie zgniłą tkankę, aby cały organizm się zregenerował.

Nie mam pojęcia, czy istnieje przeciętny czas wychodzenia z tego typu sytuacji. Wiem natomiast, że w MOIM osobistym odczuciu jest on ponadprzeciętny, patrząc po przebiegu wydarzeń w całym wątku oraz czasie, jaki upłynął od początku. Statystyka jest po to, żeby dostrzec pewne trendy i zjawiska. Nie mam zamiaru Kolegi popędzać ani zmuszać, żeby się ogarnął i wziął za siebie. Zrobi to, wtedy i w takich okolicznościach, w jakich będzie tylko chciał. Proces być może się rozpoczął, ale wszystko wskazuje na to, że będzie trwał bardzo długo.
Racjonalizacja zaś owszem, to mechanizm obronny, jednak właśnie jego przebieg i czas trwania wskazuje, że nie jest to przypadek "typowy" a raczej jeden z tych trudniejszych. Życzę mu szczerze po prostu, aby wyszedł z tej trudnej dla siebie sytuacji. Czuję zwykle współczucie dla takich osób, które zostały skrzywdzone czy też cały czas bywają oszukiwane i manipulowane przez swoich partnerów, dlatego tak mnie to uderzyło. W stosunku do sprawców nie mam nigdy nawet odrobiny zrozumienia, jeśli dzieje się to przez tak długi czas, z pełnym wyrachowaniem czy wręcz bezczelnością, jak ma to miejsce w tym przypadku.

przeczytałem ponownie wpis Rozrabiaki i chyba zaczynam rozumieć o co mu chodzi - tak na chłodno patrząc na to wszystko to faktycznie - teraz nagle Wam pisze ,że moja eks zaprosiła na Sylwestra itp. - ale Pisałem z nią od miesięcy, chociaż w sumie nie powinienem. Nie chciałem tu ciągle pisać wszystkiego - bo to nie jest dla mnie łatwe - wygląda to jak wygląda nic nie poradzę.
Ponawiając z nią kontakt poniekąd chciałem zaprzestać pisania tutaj. Doceniam Was nawet nie wiecie jak bardzo. Ale wsparcie na żywo wydawało mi się lepsze. Lepiej na mnie działało , to ,że ktoś mnie widział , słyszał , wierzył i co rusz nie kwestionował moich słów , nie posądzał o bycie maturzystą , dzieciakiem . Może i źle zrobiłem - może to nieodpowiednia osoba ale dobrze mi było gdy rozmawialiśmy.  Już tu nieraz pisałem - lepiej by było na żywo. Chcę tylko krótko napisać, że dziękuję Wam za wsparcie i czas mi poświęcony - może kiedyś się odwdzięczę osobiście - nie mówię nie - życie już mnie zdążyło nie raz zaskoczyć.
Ona nie jest złą osobą. Nie ma do mnie nawet żalu o to jak zerwałem z nią tyle lat temu (w sensie ,że przez telefon). Może tak zabrzmiała , ale nie próbuję mnie zdominować ani zbyt nachalnie się zbliżyć.  To po prostu było zaproszenie, które z początku odrzuciłem , ale później doszedłem do wniosku, że w sumie to czemu nie? (choć wiem, że argumentów przeciw jest sporo , wiem).  Nie chcę robić już żonie na złość. Raczej chcę jakoś żyć przez jakiś czas obok niej obojętnie - i o dziwo idzie mi to całkiem dobrze. Jeszcze parę miesięcy temu miałem w sobie tyle złości patrząc na nią - że zabrałem torby i się wyprowadziłem. Teraz już mi  'wisi' czy ona jest w domu czy nie. Czy jest zadowolona czy wychodząc z domu myśli o nim czy dalej ze sobą piszą - kiedyś płonąłem w środku na samą myśl. Może siadać obok mnie kiedy oglądam tv - a może tego nie robić. Nie zabiegam, nie zwracam na nią uwagi. I nie robię tego, żeby zrobić jej na przekór - żeby ona mimo wszystko się starała - szczerze napisawszy - to ostatnio zauważyłem ,że byłoby okej , gdyby przyszła i powiedziała : masz rację nigdy Cię nie kochałam , zakończmy tę farsę póki jeszcze nie skaczemy sobie do gardeł. Zdziwiłem się sam - ale tak jest. Przecież kiedyś sama myśl ,że mogłaby chodzić smutna wprawiała mnie samego w smutek. A teraz byłoby okej. I ona chyba zaczyna to dostrzegać, ale ciężko jest jej to przyjąć to świadomości. Powoli chyba zaczynam się 'wykluwać' - od miesięcy te uczucie obojętności względem niej jest 'stabilne'. To w sumie niedorzeczne - przecież mam ją taką 'jaką chciałem'. Przychodzi do mnie, próbuję sie przytulać. Mówi ,że kocha, że jestem tym jedynym. Celowo łapię mnie pod rękę na zewnątrz albo wsuwa swoje ramie , aby iść obok mnie.  W sumie to tylko czasem odczuwam swego rodzaju smutek, że tak się to wszystko potoczyło, ale pewnie i on z czasem minie.

Michał, ten Twój kontakt z ex i ta Wasza "przyjaźń" to takie podręcznikowe jest...nie obraź się, ale naprawdę.
Jasne, że ex nie jest zła, niby czemu by miała być? Ani zla nie jest, ani złych intencji nie ma , ale zarówno ona jak i Ty możecie się nieintencjonalnie zaangażować bardziej, jak razem to pół biedy, choć kłopoty gwarantowane, ale jeśli na przykład ona się zaangażuje bardziej a Ty nie?
Rzecz w tym, że wystarczy chwila, by taka przyjaźń jak Twoja z ex wzbogaciła  się o element intymności innej niż psychiczno- intelektualna i zaczyna to żyć odrębnym życiem tworząc przeliczne komplikacje.
To co proponuje Wieka to przepis na rozliczne dodatkowe zawirowania, jazdy bez trzymanki oraz po bandzie.  Albowiem w tle istnieje i istnieć będzie żona. Dawać jej na tacy pozamałżeński romans? A diabli wiedzą, co zrobi, może wbrew pozorom sporo w takiej sytuacji. Łącznie z całkowitym wykręceniem kota ogonem z użyciem tzw. środków prawnych.

Może ja jakaś dziwna jestem, ale zawsze uważałam, że najpierw się zamyka stare, a potem zaczyna nowe, że tak jest i sensownie i przyzwoicie względem osoby, z którą się chce coś stworzyć dla odmiany zdrowego, przyjemnego i fajnego.
To, co piszesz o swoich emocjach obecnych najprawdopodobniej oznacza, że wszedłeś w kolejny etap "żałoby po związku". I dobrze.
Ważne , żeby Ci się ten smutek niepostrzeżenie nie przekształcił w bierność i apatię, niestety smutek, także uzasadniony, naturalny i prawidłowy w jakiejś sytuacji miewa taka skłonność.
Dlatego Ci pisałam - zajmij się czymś dodatkowym, wyjdź z zaklętego kręgu "praca/dom/ jakieś spotkania rodzinne/rozmowy z ex", nawet jeśli Ci się nie chce i sensu za bardzo w tym nie widzisz. Tu już możesz zatrudnić rozum racjonalny. Innymi słowy - choć ci się nie chce, rusz zadek. Fizycznie w tym momencie. Podziałaj.
Masz pieniądze zatem masz ogromne możliwości, by ich użyć ku własnemu pożytkowi. Nie że wydawać z obłędem w oku a bezmyślnie na cokolwiek, ale właśnie w ramach odzyskiwania siebie jako odrębnej osoby. Możesz porealizować jakieś marzenia chłopięce, a choćby i "zostanę policjantem" w wersji "pojadę na strzelnicę i zobaczę, jak się strzela", nie święci garnki lepią, a nuż mi się spodoba? Możesz zobaczyć miejsca, które kiedyś chciałeś zobaczyć, zrobić rzeczy, na które czasu nie było i w wiele z tego możesz zaangażować córkę, w ramach świadomego przekształcania układu "mama+tatuś+dziecko" w wersję "tatuś+córka", bo ta więź jest na zawsze, niezależnie od okoliczności.

To Twoje uczucie obojętności wobec żony nie jest wcale niedorzeczne... raczej naturalne. Coś od niej teraz  dostajesz, ale za jaką cenę? I czy aby to, co dostajesz jest szczere? Odzyskanie zaufania bywa niemożliwe. Poza tym to wiesz, jak coś nie przyjdzie we właściwym czasie to jest zwyczajnie spóźnione i już nie jest tym, co trzeba. Bo życie  poszło naprzód.

Możemy się nie zgadzać, absolutnie nie widzę powodu do niepokoju

Jeśli przyjmiemy, że osoba wybiera partnera wraz ze wszystkimi jego wadami i ciemnymi stronami, to oczywiście można powiedzieć, że dokonało się owego wyboru. Natomiast wydaje mi się, że rzadko kiedy dostrzega się te najważniejsze sygnały alarmowe, które zapewne skutecznie zniechęciłby potem do zawierania dalszych znajomości. Ewentualnie można uznać, iż wybrał ją nie "dla" ale "pomimo" określonych wad, jakie mu nie do końca pasowały.
Natomiast w kwestii dysfunkcyjności, to niestety jestem sceptyczny, tzn. obok zachowań dysfunkcyjnych rozwijają się tam przeważnie stopniowo przejawy wyrachowania. Osoba na miejscu małżonki Autora zaczyna dostrzegać w takim postępowaniu zbyt wiele korzyści, jakie może osiągnąć, aby mogła z tego zrezygnować.
A czy może się dalej rozwinąć?
Tu bym się zgodził: nie ma, moim zdaniem, granicy, której człowiek nie może przekroczyć, jeśli chce osiągnąć coś, bez względu na środki. Ona zaś widzi to bardzo dobrze, nie od dzisiaj, że ma u swojego boku człowieka słabszego od niej, którym może manipulować. Robi to zresztą, mniej lub bardziej świadomie.

Jeśli uznamy, że Kolega będzie w stanie kiedykolwiek nawiązać z kimkolwiek zdrową relację, to w pewnym momencie, krok do przodu zostanie zrobiony. Tym krokiem do przodu powinno przede wszystkim być odcięcie się od żony, potem ogarnięcie własnego życia i emocji, na końcu zaś - ewentualne znalezienie drugiej połowy. Wchodzenie w nową znajomość na zasadzie "klin klinem" bywa ryzykowne, ale czasami niektórzy stawiają wszystko na jedną kartę.
Ryzyko jest - małżonka może zrobić z tego aferę, jak się dowie(choć wiemy, że nie będzie miało to żadnych podstaw). Kolega może jednak zyskać, jeśli znajomość wypali. Z reguły jednak wymaga to czasu, aby zamknąć za sobą dalszy rozdział, osobiście wolałbym nie być na miejscu kobiety, która już w tym momencie spotkałaby Autora na swojej drodze.
Dla mnie byłoby to po prostu za wcześnie.

Tak jak pisałam na samym początku, tak i teraz uważam, że ja na miejscu Michała postarałabym się o oficjalną separację. Nie trzeba od razu orzekać o rozwodzie. Separacja wyraźnie pozwoli mu się odciąć od żony, otworzy samodzielne życie. Może, może kiedyś przyda się do rozwodu - w sensie, jak najpierw będzie separacja, a dopiero potem ewentualnie romans z ex czy kimkolwiek, żona nie zrzuci w sądzie odpowiedzialności za rozpad związku na Netk-a.

Sylwestra odmówiłem - krzywdy jej nie robię - nie ma prawa do jakichś irracjonalnych reakcji.
Na Mikołajki dostałem od kochanej żony  - uwaga - koszule - oczywiście zostawiła metkę żebym widział ile kosztowała
nawet do ręki nie wziąłem - ogólnie koszmarna jakaś.
Wiecie -  jestem w trakcie bookowania sobie na Sylwka apartamentu z jacuzzi , które wprost uwielbiam - spędzę go sam i tak będzie też dobrze. wypije sobie parę piwek IPA , obejrzę fajerwerki i do spania. I tak wejdę w ten Nowy Rok - już nawet nie chcę żeby był lepszy - oby tylko nie był gorszy od tego..

w sumie to całkiem rozsądne - mogłem jej tak powiedzieć.

To ja skrócę wypowiedz Muqin

Nie wpier....l sie w romans. Same problemy z tego

Zamknij jedno zanim zaczniesz drugie

Zajmij sie sobą i swoją przyjemnością (miłego widziane z corka)

Pewnie nie da sie uratować Towjego malzenstwa

No nie jesteś na miejscu Michała , a poza tym nie jesteś Michałem , Bert. Stara prawda - co dobrym rozwiązaniem dla jednego to czasem fatalnym dla drugiego, choć pozornie sytuacje niemal identyczne.
Na wielkie szczęście pomysł z romansowaniem jest Wieki, nie Michała.

Tak się rozpisze trochę off topic. I nie chcę być źle zrozumiany - to tylko poboczne przemyślenia..
Tak sobie myślę - czy jej (tak w głębi duszy) nie jest żal tych lat w kłamstwie? Czemu tak się opiera? Przecież szczerze i wprost jej powiedziałem - gierki się skończyły - czas zacząć rozmawiać poważnie. Ale nic z tego. Dalej idzie w zaparte , że popełniła błąd, że za ten grzech odpowie (wiadomo przed kim) i że modli się za nas..I że czuła się przy mnie samotnie czasami.   To było jakiś czas temu kiedy próbowałem  z nią  rozmawiać.
Tak między wami a mną - co ona tak na serio myśli? o co jej chodzi? bo ja nie rozumiem.
przez chwilę pomyślałem - może byśmy wspólnie ogarnęli Sylwestra? może ktoś nie ma planów? Tak tylko pytam jak coś..

W mojej ocenie, właśnie te jej zachowania, gdzie ona usilnie próbuje utrzymać status quo, mimo jasnych przekazów ze strony Autora, świadczy o sporym udziale wyrachowania, kierującym jej postępowaniem. Poprzedni, długi okres, kiedy on tańczył dokładnie tak, jak mu zagrała za bardzo przyzwyczaił ją do sielskiego życia, gdzie może dyktować Autorowi swoje warunki. Cały ten czas był przez nią manipulowany, mniej lub bardziej świadomie, ale zawsze. Dopiero teraz zaczyna się to zmieniać, kiedy stopniowo Kolega zaczął dostrzegać swoje kiepskie położenie.
Ona zaś dalej robi dobrą minę do złej gry. Jeśli do tego dochodzi jeszcze religijny bełkot, to już robi się prawdziwy cyrk.

Jak to o co ? O kasę Zrezygnował z rozwodu po naradzie u papugi, wcześniej liczył na jakiś majątek, mieszkanie chyba. Papuga pozbawił nadziei wg relacji. No to pozostał z (chyba) dr "dla dobra córki"

Mam inną zaletę, czytam dokładnie co pisze autor tematu, ale bez emocji

Właśnie o ten fragment relacji chodzi.
Przy okazji miło że jest jeszcze ktoś, kto potrafi rozumieć czytany tekst. A nie jest on łatwy - łącznie kilkanaście zdań.

Stosowny fragment zacytowany został powyżej we wpisie @Noble.
Ja ci nie zarzucam, że ty nie czytasz wpisów.

Nie chce mi się wyjaśniać w szczegółach i wykłócać z tobą co kto jak interpretuje, co to albo tamto oznacza. Każda osoba święcie wierzy w to że ona ma rację.
Pisząc tu prezentujemy własne oceny sytuacji. Bez udowadniania że moje jest mojsze.

Jak przeczytałem wpisy  uzytkownika Adama i Noble to aż mi "szczena opadła". Różnie tu pisano o mnie , różnie, ale sugestie ,ze wróciłem do domu przez kwestie majątkowo finansowe to aż nie wiem co nawet pisać.
Ja jej nawet mówiłem, ze podzielimy sie sprawiedliwie, mówiłem, ze wszystko jej oddam.
A zaraz tu będę wychodził na jakiegoś utrzymanka - a zresztą jakaś uzytkowniczka kiedyś nawet sugerowała, ze związałem sie z żoną również dla prestiżu bycia z Panią doktor (zapadło mi to w pamięć dość mocno ).
Każdy ma prawo do opinii. 
Ale dla mnie to chyba za dużo Internetu już.

Jak coś wygląda i zachowuje się jak koń to jest koniem, niczym innym.
Co nie ? 

Myślę, że na naszą kłótnie składa się kilka czynników.
Zaczęło się od tego ,że powiedziałem mu o tym ,że pisze na kobiecym forum na temat tego co się dzieję w moim małżeństwie.  (kiedyś już mu o tym wspomniałem ,ale on moje słowa zbagatelizował - jak się okazało sądził wtedy, że sobie żartuję). 
A jak jeszcze dodałem ,że chciałem się w realu spotkać z kimś z tego forum , żeby pogadać itp. to on aż oczy wytrzeszczył i powiedział ,że od tego momentu już nie bierze mnie na poważnie , że jestem naprawdę głupim człowiekiem, nierozumnym i aż nie wie co powiedzieć itp. Tłumaczyłem mu czemu tutaj piszę i że naprawdę mi tu ludzie pomogli - online ale mnie wspierali i że tu są nie tylko kobiety ale też mężczyźni a on , na to że zaczyna żałować mojej żony , że co by o niej nie mówić to jest inteligentna kobieta i że trzeba sprawdzić jej poziom iq bo może przy mnie jej spadło a mojego nie ma co liczyć bo pewnie małpa ma większy iloraz inteligencji.  Zaczął pytać na jakim świecie ja żyję ,że jestem tak naiwny. Pytał co tu napisałem o sobie a jak się dowiedział ,że znacie zawód mojej żony to twarz w dłoniach schował. I jeszcze zapytał czy swoje prawdziwe imię podałem tu aż się zaśmiał jak usłyszał ,że tak , i powiedział ,że jeszcze pesel mam Wam dać. Ogólnie dalsza rozmowa była kiepska i on powiedział ,że sam siebie krzywdzę i powinienem iść i się zamknąć w jakimś ośrodku dla swojego dobra.  Rozmowa 'siadła' kompletnie i on powiedział ,że miał mnie za innego człowieka i nie chce tak skrajnie 'atencyjnych; i durnych ludzi w swoim życiu i że najlepiej jak ograniczymy kontakt. Zszokował mnie totalnie.  Dałem mu kilka dni na ochłonięcie ,ale odpisał jak napisałem do niego ,żebym dał mu spokój. Jeszcze spróbuję za jakiś czas , może przemyśli i jakoś spojrzy na to z innej strony , sam nie wiem. Nic takiego nie zrobiłem. On powiedział, że zamiast powiedzieć rodzinie to ja 'bawię swoim cyrkiem wieś' - jego słowa.
Ale jak przemyślałem sprawę dogłębnie to myślę ,że jest coś jeszcze. Chyba ja zawiodłem jego jako przyjaciel. Był moment parę tygodni temu kiedy on powiedział mi ,że mają z żoną duże problemy między sobą i chyba się będzie wyprowadzał - i ja nic nie powiedziałem mu. Zamilkłem bo nie wiedziałem co powiedzieć - jaki ze mnie ekspert ,żeby dawać rady? On tylko powiedział dwa zdania i już nie mówił o tym więcej a ja nie dopytywałem.  Gdyby coś znów powiedział to pewnie jakoś byśmy pogadali ale już więcej nic nie mówił. A czuję ,że powinienem jakoś go wesprzeć - jakkolwiek , jak on wsparł mnie. Wysłuchałbym go to na pewno. Nie naciskałem a powinienem chyba. Wyszedłem tak jak później mnie określił na atencjusza - później tak sobie pomyślałem, że specjalnie użył takich słów. Że mówiłem o swoich problemach a nie wysłuchałem jego.. Kiepsko się z tym czuję , to naprawdę porządny facet a ja wyszedłem na dupka. Ciężko mu teraz , jest pewnie w słabej formie i nie będę brał jego słów na poważnie. Dam mu czas ,ale  będę się odzywał, może zaproponuję wyjście na piwo - zobaczymy , szkoda by było znamy się prawie 20 lat..

Nie dziwie się koledze. Ciężko patrzeć na to co robisz sam ze sobą, kisząc się w tym związku. Na dodatek dla córki chcesz za dużo i żona ma rację, że możesz jak zepsuć swoim nadskakiwaniem.