czy kocha ?

tu nikt nie jest terapeutą, a każdy chce netk-a terapeutyzować.

Taka prawda.

Lekarz też dobrze nie zdiagnozuje, chodzi o pogadanie, które daje do myślenia i wyciągania wniosków w każdej dziedzinie.
Diagnoza i zalecenia lekarskie, też nie zwalniają od samodzielnego myślenia.

Nie o to chodzi. A ja się nie upieram przy swoim zdaniu. Jakbym miała wybierać znachor czy lekarz, wybrałabym to drugie, a nie każdy by tak wybrał, może potrzebne jest tylko przegadanie, nie wiem
Netk ma swój rozum 

Nie mam nic przeciwko Rozrabiace, niech działa jak tak uważa. Mam inne doświadczenia.
Miałam znajomą, która poświęciła się, żeby pomóc koleżance, której mąż pił i bił. Na koniec ich problemy małżeńskie się skończyły, a ta koleżanka właśnie stała się najgorszym wrogiem znajomej, bo się wtrącała w jej życie prywatne, a ona przecież sobie nie życzyła tego ani jej mąż.

Ale to była inna sytuacja, tu każdy jest anonimowy, więc nie ma takiego „zagrożenia”.

Chciałem Was o coś zapytać - czy uważacie ,że moje pójście z ex do filharmonii w sylwestra byłoby w porządku? Ponieważ jej odmówiłem (bylibyśmy tam wraz z innym małżeństwem)  - ona jakoś dziwnie zareagowała. Stwierdziła, że 'jestem niereformowalny' i że przecież takie wyjście nic nie oznacza.  Z początku była dość nieprzyjemna potem powiedziała bym to przemyslał..  Trochę jestem na nie.. ale w sumie nie zrobiłbym nic tak naprawde bardzo zlego..

Rozrabiako nie rozumiem do końca..
Przyjąłeś tożsamość ?
Nie rozumiem o co chodzi z tym podgrzewaniem tematu .
Parę osób pisało ze mogę pisać co u mnie więc pisze . Ale moze w sumie nie powinienem,  masz rację.
Temat moze i masz rację wyczerpał sie , gdyż otrzymałem odpowiedź na pytanie..
W sumie to jak myślę,  teraz o tym jestem śmieszny pytając o takie sprawy nieznanych mi ludzi z internetu..

A ja mówię – czemu nie?

Twoja „żona” doskonale wie, że wróciłeś do domu nie z miłości do niej, lecz dla córki, a ją samą co najwyżej znosisz jak hałaśliwego sąsiada za ścianą.
Trudno mieć ciepłe uczucia do kogoś, kto od pierwszego dnia „małżeństwa” zdradzał, kłamał i wykorzystywał – nawet przyjaciela by się tak nie potraktowało!
Ja bym poszedł i nie widzę w tym nic dziwnego ani złego.
Kontakty z innymi kobietami przydadzą się, żebyś przypomniał sobie, co straciłeś, i że istnieją inne egzemplarze niż twoja „żona”.
Piszę „żona” w cudzysłowie, bo ciężko tak nazwać kogoś, kto podczas przysięgi już miał gotowy scenariusz kłamstw.
Taka z niej katoliczka, że aż święci muszą się chować.

Wiesz, myślę, że nie do końca.
Jeśli to wyjście ma mu sprawić przyjemność i pozwolić na chwilę odpocząć od domowego piekła, to świetnie.
Gorzej, jeśli jedynym celem jest wbicie „szpileczki” żonie i pójdzie tam bez najmniejszej ochoty, tylko po to, żeby zrobić jej na złość.
To już poziom małego urwisa, który na złość rodzicom specjalnie zsika się w gacie.

Prawda jest taka, że pytający to nie dorosły mężczyzna, lecz małe dziecko, które na widok męskiej decyzji chowa się pod stół.
Szczerze wątpię, by jakikolwiek dorosły facet trwał dalej w tej komicznej parodii małżeństwa.

chyba po to odmówiłem - właśnie z tego powodu żeby nie wyglądać jak urażony smarkacz. Odmówiłem jej początkowo mówiąc ,że nie przepadam za klimatami filharmonii ale ona jakoś nie dała wiary. zaczęła mówić ,że dalej coś czuje do żony ,że nie chcę jej urazić - i że dalej ją kocham. I że przecież tu chodzi o miło spędzony wieczór , że przecież inaczej bym z nią (żoną)siedział i jej znajomymi a tak mogę jakoś inaczej spędzić ten dzień. Mimo to grzecznie odmówiłem a ona dalej swoje  - i zacząłem myśleć ,że w sumie może mi się przydałby taki wieczór , relaks dla głowy nawet jeśli to nie moje klimaty - i dlatego napisałem - bo zacząłem mieć mętlik w głowie.  Zacząłem myśleć ,że skoro już żyje obok niej to przecież nie mogę zastygnąć w ruchu - muszę zacząć coś robić ,gdzieś wychodzić - a tak mam za każdym razem  myśleć ,że próbuje jej 'utrzeć nosa'? a czy ja nie mam prawa mimo wszystko też jakoś zacząć żyć ? chyba już trochę nadszedł czas bym przestał myśleć co ludzie powiedzą - a zresztą ja  nie mam się czego wstydzić. (i tak w sumie ta opera prawie 100  km od mojego miasta ).

wyłącznie jako ojciec. Już jej powiedziałem ,że nie czuję się jej mężem. Nie śpimy razem , prawie nie rozmawiamy (chyba, że o córce). Byliśmy w kinie w trójkę ostatnio (córka bardzo nalegała- wręcz spokoju nie dawała) - i to właściwie tyle z dawnej rodziny ,  z dawnego spędzania czasu.  Nie dostała ode mnie na urodziny absolutnie nic , nawet życzeń - co ją zabolało i jeszcze słyszałem jak mówiła koleżance ,że dostała ode mnie piękne kolczyki - ale niech mówi co chce - jest jak ten skrzypek na titanicu.. Jeszcze wczoraj zapytała co ze świętami ,że przecież spędzamy rodzinnie i będzie otwieranie prezentów i ona ode mnie przy wszystkich ma nic nie dostać , no jak to?  Stanęło na tym ,że sama sobie ode mnie kupi prezent. ( za swoje pieniądze oczywiście)

Wiesz, nie zabolało, ale zaskoczyło.
No ale to Twoje życie i Twoje wybory, za które sam będziesz się tłumaczyć.
Myślę, że wyjście z domu to świetny pomysł, ale z EX? To już level „dziwnie oceniony” przez publiczność.
Osobiście – chyba jednak pasowałbym na takie atrakcje.

Tobie też życzę powodzenia i mam nadzieję że jakoś uda ci się jednak odnaleźć w tej trudnej rzeczywistości.

Widać jak na dłoni, że jej nie chodzi o ciebie, tylko jak będzie odbierana na zewnątrz.
Jak nawet chciałbyś żyć z żoną w udawanym związku jak współlokatorzy jeszcze przez kilka lat, to byłoby lepiej jakbyście mieli rozwód.
Miałbyś wtedy większy komfort życiowy, chyba nie muszę tłumaczyć dlaczego.

Bert - to wszystko jest raczej 'chwilowe'. Próbuję złapać grunt pod nogami. Jakoś to uporządkować.  Nie chcę robić Armagedonu. Krok po kroku - wtedy źle zrobiłem ,że się wyprowadziłem w taki sposób jak zrobiłem. Chyba potrzeba mi czasu.

A dlaczego myślisz, że źle zrobiłeś wyprowadzając się? Jaki sposób wyprowadzki byłby lepszy? Ja uważam, że to w sumie wyszło na dobre, bo żona przez to poważniej Cię traktuje. A według mnie błędem było to, że ukrywałeś ten fakt przed rodziną i wyszedłeś na tego gorszego.

mądrze napisane. masz rację Bert , ja wiem.
Ale zrozumcie - nie chodzi mi o jej dobro - tylko o nasze dziecko o nic więcej. Jak się wyprowadziłem mała już zaczęła sie ode mnie oddalać - a bardzo, bardzo się starałem żeby tak nie było (nawet przed wyjazdem) - starałem się żeby wiedziała ,że jestem i będę. Myślę ,że żona jej w glowie nie mieszała - chyba jej dziecinny rozum tak nią kierował .
Ja nie chcę otworzyc puszki pandory. To po prostu rozsadzi wszystko i wszystkich dookoła.

No to skoro o dobro córki idzie to kurczę, Michał, weź się za relację z córką. Swoją relację "ja i córka", nie relację trójkową czyli "tatuś, mamusia i dziecko".

Oczywiście, ze się dziecko zaczęło "oddalać" - bo się wyprowadziłeś w sposób bezsensowny. Żona palcem kiwnąć tu nie musiała, córka zareagowała typowo, jej postrzeganie sytuacji było postrzeganiem i interpretacją dziecka, któremu się grunt pod nogami zatrząsł i które zwyczajnie nie rozumie.

Żeby wiedziała, że zawsze jesteś - jasne. Ale nie w wersji "zawsze będę mężem mamusi".

Jednym przychodzi wszystko dosyć szybko, wszelkie przemiany, aklimatyzacje czy inne podobne historie. Z kolei inni nieco wolniej przystosowują się do tego, ale to akurat w żaden sposób ich nie deprecjonuje. Najwyraźniej Autor należy do tej drugiej grupy. Najważniejsze, że coś robi, że nie stoi w miejscu. Najtrudniej być adwokatem we własnej sprawie.
Zgadzam się ze stanowiskiem, iż powinien skupić się na relacji z córką. Było nie było to wyłącznie Jej osoba jest dla Niego tym kołem napędowym, motywacją do działania, tą dobrą, jasną stroną życia.

Michał, cieszę się, że się uspokajasz, bo to oznacza, ze zaczynasz być w stanie także myśleć, nie tylko działać na emocjach.

Uwierz starej ciotce - Ty nie szukasz kobiet świadomie - "dobrej kobiety" szukasz podświadomie i to jest po pierwsze - normalne w Twojej sytuacji, po drugie bardzo silne i po trzecie - poza Twoją pełną kontrolą. Masz typowy rozziew między tym, co świadome i tym, co nieświadome, to jest teraz w konflikcie. Dlatego teraz powinieneś jakichkolwiek bliższych relacji z kobietami unikać świadomie, bo to obszar bardzo podwyższonego ryzyka.

Pozwolę sobie ciut z Bertem popolemizować odnośnie tego "wyrywania zęba"
Jasne - jest to metoda i bywa najlepszą, ale pod jednym warunkiem, że całkiem konkretna osoba jest w stanie to zrobić (uwarunkowania indywidualne) i istnieją po temu  warunki zewnętrzne.
U Michała nie występuje ani jedno ani drugie.
Z czego logiczny wniosek iż należy sięgnąć po metody inne iżby cel osiągnąć. Owe metody istnieją, choć popularne nie są. Sprawdzone na ludziach, opisane w literaturze tzw. fachowej i skuteczne oraz - dla wielu całkiem niemożliwe do wdrożenia, bo dla wielu, bodaj czy nie dla większości są nienaturalne. Tak ogólnie sposób wyjścia z wieloletniego związku należy dobrać do rzeczywistych możliwości osoby wychodzącej i okoliczności, w drugą stronę klęska gwarantowana.
Michał zęba nie wyrwie, natomiast ma predyspozycje do uczynienia zęba martwym. Co potrwa, ale co w efekcie pozwoli się go pozbyć skutecznie i z minimalizacją szkód.
Żadnego otwierania puszek Pandory, bez fajerwerków ale - skutecznie. Dla ludzi o pewnego typu konstrukcji psychicznej są to metody z wyboru, nikt się innym człowiekiem nie stanie na pstryknięcie palcem i decyzją woli.
Michał najwyraźniej jest w stanie funkcjonować w tej chwili w takim pseudo - małżeństwie, przede wszystkim z uwagi na córkę. No to może by ten stan wykorzystać? Wiecznie tak nie będzie, ale póki co jest. Tak jak sugerowałam, zbudować relację ojciec - córka (oddzielną, bez żony) i zająć się sobą, odrębnym człowiekiem czyli Michałem - zachowując chłodną i zdystansowaną poprawność w okrojonej do niezbędnego minimum relacji z żoną. W którymś momencie ten rodzinny trójkąt emocjonalny mama+tata+dziecko się przekształci, być może całkiem szybko. I rozstanie rodziców dla córki będzie już czymś innym, niż się okazało teraz. Bo wycieczki z tatusiem na przykład są kompletnie niezależne od tego, czy tatuś z mamusią mieszka czy nie.

Wiesz, Wieka - w sumie to trochę chyba obojętne, maczała czy nie, taki pod- wątek zupełnie chyba poboczny.
Dla uzyskania takiego efektu jak Michał opisywał żona palcem nie musiała kiwnąć, bo reakcja córki typowa w opisanej sytuacji.
Że żona usiłuje manipulować - oczywistość. Każda osoba w jej sytuacji by to robiła. Lepiej, gorzej, mniej skutecznie lub bardziej, nieświadomie albo (rzadziej ) z premedytacją.

Bert, jasne - dziecku nie ma czego zazdrościć. Rozpad dotychczas wspaniałego (z punktu widzenia dziecka) małżeństwa rodziców, no weź...
Ja nigdy nie wiem, czy mam rację, Bert. Raczej reaguję na jakiś opisany stan faktyczny i staram się być elastyczna w podejściu i oglądać sprawę z różnych stron.
Są takie wieloletnie relacje, z których metodą wyrywania zęba z wielu powodów wyjść się zwyczajnie nie da, bo w najlepszym przypadku nastąpi wylanie dziecka z kąpielą ewentualnie pyrrusowe zwycięstwo.

Autorze, akurat romansów się nie planuje, bo romans z definicji nie jest nigdy planowany, chyba, że realizacja owego romansu ma się odbyć z wyrachowaniem, kosztem osoby postronnej.
Podziwiam, naprawdę Cię podziwiam, że po tym wszystkim jeszcze jesteś w stanie w ogóle w ten sposób funkcjonować. To chyba jeden z tych idealnych przykładów pokazujących, że uczucie czy potrzeba bliskości z drugim człowiekiem tak często wielokrotnie przewyższa poczucie komfortu oraz szacunku do siebie samego.

Z jednej strony - z niczego chyba w życiu bardziej... się nie cieszę

Z drugiej, chodziło akurat o relacje Autora z kobietami, czy raczej jego podejścia do tych relacji.
Wątpię, że każda osoba posiadająca dzieci, która się rozwodzi lub ma problemy z partnerem, zostaje twardo przez lata u boku prawie już byłej partnerki/partnera. Wierzę jednak, że w końcu Autor się ogarnie, otrząśnie i zrobi coś w końcu dla SIEBIE.

Żonie Michała, w miarę odpowiada ta sytuacja, wcześniej pisał, że ona ma koleżankę która żyje dokładnie w takim samym układzie jak oni teraz, czyli tylko mieszkają razem ze względu na dzieci ale razem wychodzą, gdzie wypada udawać, a tylko wtajemniczeni wiedzą jak jest między nimi. Choć przyczyna może mieć zgoła inne podłoże i tamci się lubią, i dobrze się dogadują.
Nie można więc tego przykładać do sytuacji Michała.

Nie chcesz, nie chciałeś czegoś robić, nie chcesz nadal.... zauważ, że ciągle "nie chcesz". Może właśnie powinieneś chcieć dla własnego dobra?
Nie mam dzieci, temat jest mi stuprocentowo obcy, ale córka jest w takim wieku, że pewnie jeszcze ze sto razy zmieni na twój temat zdanie. - To tak a propos powrotu do domu.

Do czego prowadzi cię obecna sytuacja? Jakie korzyści odnosisz z niej, a jakie odniósłbyś mieszkając osobno? Czy nawet rozwodząc się? Spróbuj pomyśleć na zimno. A córka... jak dorośnie, wtedy dopiero nie będzie pozostawać pod wpływem najbliższych i będzie samodzielnie oceniać wasze poczynania.