czy kocha ?

No cóż, WOW.
Żona wniebowzięta, bo ma pewność, że jej dobre imię pozostanie nienaruszone, a z kochankiem może bawić się do woli za błogosławieństwem męża.
Mąż natomiast może dalej „udawać”, że ma żonę z sercem pełnym miłości.
Są tacy, co lubią być męczennikami i czerpią radość z tego, że ktoś po nich depcze — wtedy czują, że żyją.
Normalne życie?
Szczęście?
Nie dla nich!
Wybrałeś życie w kłamstwie i oszustwie, więc córka, jestem pewien ,że  pójdzie w ślady mamy.
Ale cóż, każdy wybiera swoją bajkę — niektórzy wolą tę bez happy endu, za to z dużą dawką dramatu.

Myślę, że cała ta historia, mimo wszystko, czegoś nauczyła Autora. To jakie skutki przyniosą Jego decyzje dopiero czas pokaże. Tak czy siak, wszystko co zostało powiedziane w tym temacie miało dać Autorowi powód do myślenia oraz pomóc Mu wyciągnąć właściwe wnioski, a nie spowodować wykonywanie poszczególnych sugestii, porad czy zaleceń. Skoro podjął takie decyzje, to niech tak trzyma. To Jego życie, Jego buty i Jego decyzje.
Ludzie są tylko ludźmi. Mają swoje wady, braki, schematy, uproszczenia. Każdy to zna. Każdy to widział, słyszał, przeżył. Samo życie.
Co do Jego rodziny, tj. matki i braci, to także sugerowałbym dystans oraz chłodne podejście, na jakiś czas przynajmniej. W tym momencie nie będą mu do niczego potrzebni.

Szczęśliwi rodzice to szczęśliwe dziecko, pod warunkiem, że są razem.
Żadne dziecko nie będzie szczęśliwe po rozwodzie rodziców, chyba, że w rodzinie patologicznej.

Autorze. Kieruj się tym co Ty sam uważasz za słuszne. Ludzie z forum mogą Ci doradzić  - dobrze lub źle dla Ciebie. To że jesteś teraz w domu może też oznaczać rozpoczęcie nowych relacji z żoną. Wszystko jest do naprawienia.

Nie bierzesz pod uwagę, że rodzice po rozwodzie wcale nie muszą być szczęśliwi.
Nawet jak założą drugie rodziny, to już zarobili dzieciom wielką krzywdę i te dzieci często źle się czują w tych rodzinach, to z tego co się słyszy, choć różnie bywa.
Psim obowiązkiem jest zapewnić dzieciom w życie w rodzinie, bo to rodzice zawalają, nie mówię o rodzinach patologicznych.

No tak…
Mama może zdradzać tatę, tata może chlać i tłuc mamę, byle w niedzielę cała „kochająca się” rodzinka w komplecie w kościele.
Limo pod okiem?
Przecież to symbol miłości!
Pobite dziecko? Dowód troski rodziców
Najważniejsze, żeby była pełna rodzina – jaka, to już szczegół.
Skąd się biorą „księżniczki” i „pantoflarze” bez charakteru?
Ano z domów, w których wartości przekazuje się razem z błędami.
Patologia nie zawsze ma butelkę w ręku – czasem nosi garnitur i uśmiech do zdjęcia.

Dlaczego pytający jest takim pantoflarzem i facetem bez jaj? Bo z domu wyniósł zestaw wartości w pakiecie z kapciami i instrukcją obsługi żony.

Normalny facet nawet by na taką panią nie zerknął, podobnie jak jego koledzy, którzy patrzyli na niego jak na wariata, a on sam przez lata stał w kącie jak szafa z Ikei na wyprzedaży.

Serio myślisz, że córka wychowana przez pantoflarza i matkę bez cienia kręgosłupa moralnego, która latami kłamała i zdradzała męża, w przyszłości nie odtworzy rodzinnego programu „Błędy pokoleniowe – edycja deluxe”?

Nie popadajmy w skrajności, geny i wychowanie ma największy wpływ na dzieci i jakoś w małżeństwach przeważnie o tym się nie myśli, a sukcesywnie niszczy relację, sam Kaszpir wiesz po sobie.
Szczęście to pojęcie względne i takich kochających i szanujących się nie ma w większości, więc ludzie wybierają mniejsze zło.
Jakby tak patrzeć na wieczną szczęśliwość w małżeństwach, to 90% małżeństw powinno się rozwodzić, na każdym etapie to się zmienia, a jednemu do szczęścia potrzeba mniej, drugiemu więcej. A jak jednemu się wydaje, że jest szczęśliwy to przeważnie kosztem drugiego.
A dzieciom powinno dać się przykład, w teorii to lepiej wygląda. Tak w sumie można powiedzieć, że za dużo jest rodzin dysfunkcyjnych, choć u siebie to jakoś się nie widzi.
Powiesz, myślę że jestem dobrym ojcem, ale dziecko wcale tak nie myśli…, bo widzi inaczej.
Jednym słowem życie to nie je bajka

Z perspektywy lat i doswiadczenia, moim zdaniem warto utrzymac rodzine, gdy sa dzieci, jesli nie ma w niej patologii - nalogow, agresji itd. Pytanie, co ze zdradami? To sa sprawy miedzy maloznkami, i jesli sa w oni stanie zyc po zdradzie bez bolu, oskarzen czy poczucia winy, zaleznie od sytuacji, to mysle, ze warto rozwazac pozostanie. Przynajmniej do czasu, gdy dzieci, dziecko ida na studia, czy zaczynaja prace. Rodzicielstwo to zobowiazanie. Bardzo powazne.

Większej bzdury nie było na tym forum.

Nie jest to idealne rozwiązanie.   Mam tego świadomość. Uwierzcie ,że nie jest mi lekko. Być może jest to tymczasowe rozwiązanie. Ja już nie mam sił się szarpać - chyba sam ze sobą przede wszystkim. Ale wiem, że nie dam chyba rady zbyt długo tak z nią żyć. Zabrzmię pewnie żałośnie - ale już nie dostrzegam w niej piękna - choć o ironio ona 'stara się ' tak jak pragnąłem tego choćby rok temu.  I z góry uprzedzę - jej wiek nie ma z tym nic wspólnego. Już nie umiem na nią patrzeć tak jak kiedyś. Powiedziała ,że będzie się modlić abym znalazł siłę i jej wybaczył. Do kościoła teraz chodzi parę razy w tygodniu.  Ja natomiast oprócz rozpoczętej w tym miesiącu pracy , spędzaniem czasu z córą to daje sobie czas na przemyślenia jak to wszystko poukładać. Staram się zachować spokój bo wiem, że kolejne moje ekscesy na nic się zdadzą. Widzę ,że córa jest przeszczęśliwa - wraca do formy, uśmiecha się , przytula , dom jest wypełniony jej śmiechem, pomysłami co będziemy robić w weekend (oczywiście we trójkę o innej opcji nie chcę słyszeć).. Więc jakaś korzyść jest.  W sumie między mną a żoną relacja klaruję się na poprawną choć ona dąży abym poszedł na terapię małżeńską , pozwolił jej się zbliżyć do siebie - od razu jej wyjaśniłem, że nie widzę nas jako parę i jeśli zostanę to tylko dla dziecka.  Powiedziałem jej, że (z resztą szczerze), że moje uczucie do niej się wypala powoli. Że jeśli chce się znów oszukiwać może zwalać na swój wiek , moje rzekome  kryzysy itp. ale w głębi duszy wie ,że to co robiła zniszczyło nasze małżeństwo.  Ale tak szczerze ,to naprawdę chyba łuski z powiek mi opadły. Było dobrze póki fruwałem z radością i zakochaniem dookoła niej a kiedy chciałem miłości wzajemnej - no cóż z pustego to i Salomon nie naleje. Choć ona twierdzi ,że kocha to ja nie wierze.
eh. No i uprzedzę te słowo , które zapewne się tu pojawi - 'jojczyć' Wam tu nie będę. Cóż więcej mogę pisać.  Odpowiedź prosta nie kocha i chyba ja już też przestaję kochać ją.  Ale takie to życie jest , może jeszcze coś z mojego będzie , a może odnajdę jeszcze i ja jakąś iskrę , kto to wie.

Bajeczki ...

Podstawę związku jest zaufanie i wierność. Nawet w przysiędze małżeńskiej jest o tym.

Jak jedna strona narusza zaufanie i wierność czyli fundamenty związku to jak może on dalej trwać ?

Jak zaufać osobie która nas zdradziła i oszukała ? Wiesz pies który zaatakuje właściciela idzie do uśpienia. Jakoś nie daje mu "się szansy" jak myślisz dlaczego ?

Bo jest olbrzymie ryzyko powtórki, a życiu człowiek ma się uczyć na błędach.

Raczej po zdradzie "związki" są "inne" i trwają nie z powodu miłości tylko innych rzeczy.
Głównie trzyma ludzi kredyt albo dzieci.

Zmienia się całkowicie bo nie ma już zaufania i często ludzie tylko "udają" udane małżeństwo przed innymi.
Znam takich co śpią osobno od lat, sexu nie ma od lat, bo łączy ich kredyt i dziecko.
W niedzielę udają cudowną rodzinę, idą do kościoła za rączkę i są "idealną" rodziną.
A w rzeczywistości to ludzie żyjące swoi zyciem a jedynie wspólnie mieszkający.

I tak samo jest u Pytającego.

Ale ludzie lubią żyć w kłamstwie i obłudzie a ludzie za kasę ich poklepią po plecach i potwierdzą że tak ma być

Nie.

To nie są żadne związki i nie są żadni partnerzy.

Nawet od partnera zwykłego biznesowego oczekuje się uczciwości ...

To są osoby skazane na bycie z sobą z pewnych powodów. Często z powodu wygody, przyzwyczajenia albo pieniędzy.

Ale to nie ma nic wspólnego ze związkiem ani małżeństwem.

Tak samo jak facet ma na boku kobietę, która spotyka się z nim i spędza z nim czas i świadczy inne usługi za korzyści majątkowe nie jest żadnym związkiem.
Jest transakcją biznesową. W zamian za sex i miło spędzony czas są pieniądze.

Związkiem nazywa się dla postronnych, bo jest to chyba jakiś rodzaj układu. Tutaj dla niej to był układ, a dla niego związek, wszyscy byli przekonani, że od lat są w związku. To przecież potoczne sformułowanie. Ja nie muszę wiedzieć czy ktoś jest w związku czy w układzie. Wiem tylko tyle ile te osoby o sobie powiedzą.

Bywa, że na początku się kochają, a potem to już różnie, mogą stracić do siebie zaufanie albo nie. Dla ciebie może nie mieć nic wspólnego ze związkiem, ale dla innych pomimo to jest nim. Zależy jaką kto sobie ustawi definicję związku.

PS Gdyby zonie autora ktoś próbował udowodnić, że tkwi w układzie, pewnie bardzo by się oburzyła i poczuła się dotknięta.

Nie ty jesteś pożyteczny dureń, ale takie podejście do związku nie jest normalne.

Sprawia Ci to przyjemność, poczułeś się lepszy?

On nie umie inaczej na ten moment, jeszcze odcina pępowinę. Najpóźniej kiedy dziecko dorośnie, pójdzie sobie. Albo się wcześniej wykończy w tym nieustannym napięciu, które sam sobie serwuje.

Autorze, pisz na pv jeśli chcesz pogadać

A czemu miałbyś poczuć się lepiej i lepszy ?

Ideałem nie jestem i też popełniałem błędy, ale człowiek powinien uczyć się na błędach i wyciągać z tego wnioski. Tak chociaż powinni dorośli ludzie.
Czasami trzeba kimś potrząsnąć aby się obudził, ale nie każdemu można pomóc.
To życie pytającego i jego sprawa. To co robi i zrobi to on poniesie konsekwencje. Po prostu niektórzy nie potrafią być szczęśliwi i żyć w normalnym związku

Tu się z tobą nie zgadzam. Jak rozpatrywać winy to one bardziej są po twojej stronie, dlatego, że „chroniąc żonę”, nie zająknąłeś się, że rozpad małżeństwa nastąpił z jej winy, nie wchodząc w szczegóły, choć powinieneś jasno powiedzieć.
Oni więc mogą sądzić, że to ty miałeś kogoś na boku, choć to nie usprawiedliwia ich zachowania, żona też mogła dolewać  oliwy do ognia i przekręcać kota ogonem, i im to sugerować, a siebie wybielać.
Dlatego tego nie rozumiem, bo jesteś wyrozumiały dla żony chociaż wszelkie winy leżą po jej stronie.
Skoro pogodziłeś się z żoną, to powinieneś tym bardziej z rodziną i wybierzcie się do nich na Wigilię, okazja, żeby zakopać topór wojenny.

Od początku mówimy, że powinien powiedzieć rodzinie prawdę, jak już to przez gardło nie przeszło, ze wstydu czy, żeby nie wysłuchiwać, a mówiliśmy…., to chociaż nie pozwolić, żeby myśleli, że to jego wina.
Bo paradoksalnie, wstyd przeważnie odczuwa ofiara, a nie sprawca
Jeszcze nie jest za późno, żeby powiedzieć mamie, chociaż to, że z powodu postępowania żony był ten kryzys i tak jak się domyślają winy syna, mogą się domyślać winy jego żony.

Od początku pisałem, że rozwoda żadnego nie będzie.
Jeszcze jakiś czas i wróci wszystko do normy, "normalna rodzina" i gach na boku.

Zależy jak się na to popatrzy. Mężczyzna jednak chroni swoją rodzinę (żonę i dziecko) i dba o nią. Uważam, że Autor ciągle tym się kieruje i chroni żonę. Mógł zebrać więcej dowodów na jej zdradę. Mógł zadbać o wyjaśnienie sytuacji na zewnątrz. Ale tego nie zrobił i wychodzi na to, że wrócił do żony. Wszystkie akcje jakie robił, to było wewnątrz małżeństwa.

Zauważenie, że ochrona odpowiedzialnej za obecną sytuację żony nie jest postępowaniem dojrzałym, ani męskim ani nawet kobiecym, jest wg ciebie kopaniem leżącego? No to nie ma o czym mówić. Zastanów się co piszesz i do kogo.

Legat, Netk chyba chciał się wtedy zachować po męsku, honorowo ... no to się zachował. Na jego miejscu pomyslałabym w wolnej chwili o możliwych konsekwencjach swojej decyzji.

Odganiaj złe myśli, dasz radę, nie ty pierwszy nie ostatni przechodzi przez przez taką traumę.
Nic jeszcze nie jest przesądzone, jeszcze dojrzejesz do ostatecznej decyzji.
Będzie ci lżej jak powiesz mamie, że to nie twoja wina, bo dźwigasz na sobie ciężar, który powinna żona. To cię bardziej obciąża, nie powinno być twoją tajemnicą. A ona udaje głupa, że nic się nie stało i przed twoją rodziną gra pokrzywdzoną, nie powinieneś na to pozwolić. Nie ruszysz z miejsca, jak będziesz robił z tego faktu tajemnicę przed rodziną.

To tylko Twoja wyobraźnia, że on chroni żonę.
On chroni przede wszystkim siebie.
A raczej ten fragment swojej tożsamości, od którego nie umie się odkleić.

Brawo Sherlocku

Wstyd to tylko emocja, w tej sytuacji nieadekwatna.
Może byś się w końcu przestał biczować, zaczął robić to na co masz ochotę i przestał się do czegokolwiek zmuszać, grać w czyjąś grę, nawet jeśli zdecydowałeś o wspólnym mieszkaniu?

Była kiedyś w wojsku taka uniwersalna metoda, by sobie przypomnieć że jest się mężczyzną.

Chwyć się za jaja i zacznij ściskać tak, aż zapiecze. Może wtedy sobie przypomnisz że je masz, wrzucisz trochę bardziej na luz i przestaniesz się bawić w Syzyfa czy Jezusa.
Nie jesteś nimi i nie musisz być.

https://sjp.pwn.pl/czychodzilocio/Madralowanie.html

"Nie znaleziono żadnych wyników wyszukiwania dla: Madralowanie"

Autorze, bieganie, czas z corka, ze znajomymi,  - super. Wspomniales jednak o myslach samobojczych  a to ogromny alarm. Zobacz, jestes zdrowy, mlody, pracujesz, masz fajne dziecko, znajomych, rodzine i nawet tylu zyczliwych z Internetu, i zone - ktora nie kocha lub nie kocha  jak nalezy. Ale to tylko jeden element Twojej zyciowej ukladanki, zas w Twoim mozgu  trudna relacja z zona barwi postrzeganie siebie i swiata na czarno. Mozesz to zmienic pracujac z terapetuta, co bardzo mysle wskazane teraz.

Dlaczego myślisz, że rozmowa z Rozrabiaką na priv to dobry pomysł?