dobre czasy tworzą słabych ludzi - Netkobiety.pl

ANB85 napisał/a:

Depresja nie wybiera, a powody targnięcia się na życie bywają skrajnie różne (czasem absurdalne z naszej perspektywy).
Przykład z otoczenia rodzinnego: Małe miasteczko, początek lat sześćdziesiątych. Chłopak popełnił samobójstwo bo nie został dopuszczony do matury z polskiego.
Chorobliwie ambitni rodzice, załatwione przez wujka miejsce na politechnice i ten nieszczęsny język polski (chłopak nie rokował intelektualnie by iść do liceum, ale dzięki bogatym jak na owe czasy rodzicom był przepychany z klasy do klasy).

Pewnie mial wymagajacych rodzicow,ze sie poszedl przez takie cos powiesic albo sam byl zbyt ambitny i nie mogl zniesc porazki

Brzmisz trochę jakbyś traktowała depresję jako fanaberię i "niedocenianie" tego co się ma. Ale depresja to choroba która ma swoje fizyczne objawy w mózgu i bazuje na nierównowadze biochemicznej i nieprawidłowemu przetwarzaniu sygnałów w synapsach. Dlatego chorzy na depresję budzą się rano i nie cieszy ich nic, nie mają ochoty na nic, mają myśli samobójcze i nie wiedzą skąd się to wzięło, bo w domu biegają dwa dzieciaczki, w kuchni żona/mąż szykuje śniadanie a hajs na koncie bankowym się zgadza.

To nie tak, że dobre czasy tworzą słabych ludzi, ludzie są tacy jacy byli. To czasy się zmieniły, kiedyś była wojna, teraz jest nieporównywalnie większa presja, kiedyś był głód, teraz jest samotność itd. Każde czasy mają swoje problemy, a depresja była zawsze tylko dopiero w naszych czasach została nazwana i uznana za chorobę. Kiedy człowiek walczy o przetrwanie to nawet nie myśli o innych problemach, jeśli nie musi walczyć o przetrwanie to każdy inny, nawet z pozoru błahy problem może mieć dla tej osoby poziom równy wojnie bo prawdziwej wojny nie zna. Każdy jest inny i każdy inaczej ocenia swoje problemy, to co dla jednego będzie czymś nie wartym nawet uwagi dla drugiego może być końcem świata. Nie zgadzam się z tym, że dzisiejsza młodzież nie poradziłaby sobie w sytuacji krytycznej bo człowiek potrafi się przystosować niemal do wszystkiego, jeśli zostanie przyparty do muru to często się dowiaduje, że potrafi rzeczy, o których nigdy nawet nie myślał.

Dziś źródłem mnóstwa problemów jest internet, ci wszystkich influencerzy, gwiazdki instagrama itd. są prezentowani jako niemal idealni co nakłada na ludzi, szczególnie młodych ogromną presję. Pojawia się myślenie "Muszę być taki jak on to też będę miał swój harem, jeździł mercedesem i będę miał miliony nie pracując", a już nigdzie się nie pokazuje ani nie tłumaczy, że to wszytko kompletne kłamstwa. Tak samo z rynkiem matrymonialnym, w czasach naszych dziadków wystarczyło, że ktoś miał jakąkolwiek pracę, nie leżał nawalony pod płotem codziennie i już był dobrą partią, a dziś są skale 1-10, są chady i incele, są opisy na Tinderze typu "Jak nie masz 180cm, miliona na koncie, 30cm na dole i nie jesteś kolegą prezydenta to nawet nie pisz". Kiedyś ludzie ze sobą rozmawiali, wspólnie jedli, wspólnie spędzali czas bo nie mieli innego wyboru, a dziś każdy siedzi w telefonie, ludzie spędzają czas zamknięci w pokojach. Gdyby teraz nagle wyłączyć cały internet to byłaby katastrofa na skalę światową. Nie dlatego, że ludzie teraz są słabi tylko dlatego, że współczesny świat nie mógłby bez tego funkcjonować, tak działa postęp. To co kiedyś było niemal niewyobrażalne i kompletnie niepotrzebne teraz jest niezbędne do funkcjonowania cywilizacji.

Co do samobójstw to w żadnym razie nie jest ono przykładem słabości. Ktoś popełniający samobójstwo jest bardzo silny bo zdołał sprzeciwić się najważniejszemu biologicznemu nakazowi. Tak samo depresja jest to jak najbardziej śmiertelna choroba. Mój 30 letni sąsiad się powiesił, a patrząc z boku był w najszczęśliwszym czasie swojego życia. Nieźle zarabiał, kończył budowę domu, miał piękną żonę, która była w ciąży. Później się okazało, że miał też dwie próby samobójcze, brał leki od psychiatry i chodził na terapię, a mimo to trzecia próba zakończyła się powodzeniem.

Na przykład, gdybyś nie jadł od 4 dni i znalazł w śmietniku lekko spleśniałą kanapkę wyrzuconą przez dzieciaka idącego do szkoły to byś się nią zajadał z apetytem.

W czasach naszych dziadów czy pradziadków kobieta musiała mieć męża, bo by sobie nie poradziła finansowo, więc brała nawet alkoholika przepijającego pół wypłaty, bo lepsze pół wypłaty niż nic. W obecnych czasach mamy ten luksus, że nie musimy łączyć się w pary żeby przeżyć, więc bierzemy tego, kto do nas pasuje, a nie byle kogo.

Agnes76 napisał/a:

Czasem absurd jest najlepszym sposobem na rozładowanie sytuacji

Julka pisze już w koljenym wpisie o swoim wegetarianizmie.
A to bywa .... męczące.

Dawniej ludzi samotnych spotykał ostracyzm. Poza przyziemnymi kwestiami finansowymi tacy ludzie byli właściwie na marginesie społeczeństwa.

Agnes76 napisał/a:

Czasem absurd jest najlepszym sposobem na rozładowanie sytuacji

Julka pisze już w koljenym wpisie o swoim wegetarianizmie.
A to bywa .... męczące.

Farmer napisał/a:

Agnes76 napisał/a:

Czasem absurd jest najlepszym sposobem na rozładowanie sytuacji

Julka pisze już w koljenym wpisie o swoim wegetarianizmie.
A to bywa .... męczące.

Przeciez nie pisze o tym czesto

JuliaUK33 napisał/a:

Farmer napisał/a:

Julka pisze już w koljenym wpisie o swoim wegetarianizmie.
A to bywa .... męczące.

Przeciez nie pisze o tym czesto

więcej niż 1 raz to już często

JuliaUK33 napisał/a:

Farmer napisał/a:

więcej niż 1 raz to już często

A czyli ,ze juz 2 razy to czesto? Napewno nie, bym musiala non stop o tym pisac

Jak zwykle Julka zrozumiała

JuliaUK33 napisał/a:

wieka napisał/a:

Jak zwykle Julka zrozumiała

No napisal,ze  "wiecej niz jeden raz to czesto" , wiec pytam, czy 2x to juz czesto,skoro dwa jest wiecej od jednego

2x to już często

2>1

JuliaUK33 napisał/a:

Nieprawda, piszesz bajki-2x to jest bardzo malo, czesto to jest co drugi/trzeci temat

nadal kontynuujesz temat wegetarianizmu ...

JuliaUK33 napisał/a:

Farmer napisał/a:

nadal kontynuujesz temat wegetarianizmu ...

Nie kontyntunuje juz wiecej

kolejny raz podbiłaś temat

W dużych miastach na pewno nie są. Ludzie mają swoje życie i nie zajmują się sprawami prywatnymi obcych osób.
Single mają więcej czasu i często pieniędzy. Są atrakcyjną grupą docelową dla wielu branż gospodarki/usług.
Duża część sektora rozrywkowego, turystycznego, kursów, gastronomii itd. bazuje na singlach.
Singiel może być także lepszym, bardziej mobilnym pracownikiem - nie ma zobowiązań.
 
To już nie te czasy by kogoś dziwiło bycie singlem po trzydziestce. Na wsi i w miasteczkach jest pewnie inaczej bo tam bardziej
liczą się powiązania w lokalnym środowisku, nie ma korporacji i ludzie generalnie zarabiają gorzej. Czasy bardzo się zmieniły.

Shinigami napisał/a:

Kobieta singielka w pierwszej kolejności kojarzy się z silną i niezależną kobietą

nie po 30-tce

Shinigami napisał/a:

ANB85 napisał/a:

W dużych miastach na pewno nie są. Ludzie mają swoje życie i nie zajmują się sprawami prywatnymi obcych osób.
Single mają więcej czasu i często pieniędzy. Są atrakcyjną grupą docelową dla wielu branż gospodarki/usług.
Duża część sektora rozrywkowego, turystycznego, kursów, gastronomii itd. bazuje na singlach.
Singiel może być także lepszym, bardziej mobilnym pracownikiem - nie ma zobowiązań.
 
To już nie te czasy by kogoś dziwiło bycie singlem po trzydziestce. Na wsi i w miasteczkach jest pewnie inaczej bo tam bardziej
liczą się powiązania w lokalnym środowisku, nie ma korporacji i ludzie generalnie zarabiają gorzej. Czasy bardzo się zmieniły.

Wracając do głównego tematu to Julka ma trochę racji. Teraz faktycznie nie ma ostracyzmu takiego jak kiedyś ale jest to negatywnie postrzegane, szczególnie w przypadku mężczyzn. Kobieta singielka w pierwszej kolejności kojarzy się z silną i niezależną kobietą, a mężczyzna singiel bo pewnie żadna go nie chciała albo już w ogóle, że to incel lub mizogin. O dostępności seksu nie będąc w związku dla kobiet i dla mężczyzn już nawet nie wspomnę.

Każdy ma swoje doświadczenia i mogą się one różnić. Zegar biologiczny jest jednak bardziej bezlitosny dla kobiet niż mężczyzn.
Poza dużymi miastami odbiór jest zapewne podobny. Facetowi chyba łatwiej żyć w pojedynkę niż kobiecie, choćby z uwagi na statystycznie wyższe zarobki (co się całe szczęście wyrównuje).

ANB85 napisał/a:

Każdy ma swoje doświadczenia i mogą się one różnić. Zegar biologiczny jest jednak bardziej bezlitosny dla kobiet niż mężczyzn.
Poza dużymi miastami odbiór jest zapewne podobny. Facetowi chyba łatwiej żyć w pojedynkę niż kobiecie, choćby z uwagi na statystycznie wyższe zarobki (co się całe szczęście wyrównuje). Nie każdy żyje seksem, tinderami itd. Dla niektórych seks mógłby nie istnieć i nic by się nie stało wielkiego.

Nie do końca zgodziłbym się z tym, że facetowi łatwiej się żyje w pojedynkę. Nawet mimo statystycznie wyższych zarobków od kobiet i tak na taką Warszawę niewielu może sobie pozwolić by żyć w pojedynkę i mam tu na myśli dosłownie mieszkać samemu. Wynajęcie nawet małej kawalerki to przy obecnych, absurdalnych cenach niezły wyczyn. To prawda, nie każdy żyje seksem czy tinderem ale najwięcej ludzi nimi żyjących jest właśnie w dużych miastach.

ANB85 napisał/a:

20 lat temu ceny najmu były jeszcze gorsze w relacji do zarobków.

Nie były. ~15 lat temu wynajmowałem 3 pokojowe, 70metrowe mieszkanie za 600zł. A teraz zobacz jakie były wtedy pensje minimalne.

Dzisiaj minimalna krajowa nie pozwana na wynajem kawalerki. Takiej normalnej, a nie popularnych od jakiegoś czasu 'mikroapartamentów'.

Obecnie taki wynajem kosztuje ok 1500 zł, płaca minimalna od stycznia 3260 zł.

Poprawiły się warunki ludziom pracującym za minimum. Pogorszyły tym zarabiającym powyżej średniej.

Shinigami napisał/a:

Anewe napisał/a:

Obecnie taki wynajem kosztuje ok 1500 zł, płaca minimalna od stycznia 3260 zł.

Poprawiły się warunki ludziom pracującym za minimum. Pogorszyły tym zarabiającym powyżej średniej.

Obecnie za 30m kawalerkę liczą jakieś 2500-3000zł, to oczywiście nie licząc opłat typu czynsz i rachunki więc wyjdzie jeszcze więcej, ok.3500zł to tak średnio w Warszawie za 30-40m. Gdyby faktycznie kosztowało 1500zł to byłaby zupełnie inna sytuacja ale ja nigdzie nie widziałem takich cen, nawet w najdalszych dzielnicach typu Bielany chcą więcej. Sprawdzałem teraz przed napisaniem tego posta i nawet za 16m chcą 2000zł. Mój kolega mieszka na Tarchominie, do centrum ma tylko trochę bliżej niż ja ze wsi, mieszka z dziewczyną, oboje pracują i mają dwie wypłaty, a i tak ledwo im starcza na samo utrzymanie.

Bielany pomyliły się z Białołęką chyba. Bielany to obecnie praktycznie centrum miasta.

Shinigami napisał/a:

Tak samo z rynkiem matrymonialnym, w czasach naszych dziadków wystarczyło, że ktoś miał jakąkolwiek pracę, nie leżał nawalony pod płotem codziennie i już był dobrą partią

Coś w tym jest. Moja babcia pewnego razu opowiadała mi jak jej dziadek (albo jego brat, nie pamiętam, a to historia sięgająca XIX wieku) jechał gdzieś konno i spotkał płaczącą dziewuszkę przy drodze. Okazało się, że uciekła sprzed ołtarza. Płakała, bo wiedziała, że bez męża do domu nie wróci, bo jej ojciec nie przyjmie jej z powrotem. Uciekła, bo facet, za którego miała wyjść za mąż był stary, brzydki i wiecznie nachlany, a ona młodziutka i całe życie przed sobą. No i podobno ten mój przodek powiedział, żeby się nie martwiła, bo on ją w takim razie weźmie na żonę. Podobno pobrali się jeszcze tego samego dnia.

Ale ile w tym prawdy? Cholera wie. Takie opowieści to jak zabawa w głuchy telefon więc trzeba na to patrzeć przez palce.

Umiesz czytać? Ja pisałam o POKOJU.

Takie decyzje są często podejmowane w chwilowym afekcie choć pewnie jakieś podłoże depresyjne (lub długotrwały stres) musiało zaistnieć.

Jak to jest, że dawniej ludzie przechodzili tak wiele złych rzeczy i żyli normalnie, a teraz z każdą pierdołą latają do terapeuty?

Moja babcia parę razy widziała jak Niemcy rozstrzeliwali całe rodziny żydowskie. Jej siostra była kilkukrotnie zgwałcona przez ruskich. A ich ciotce zabili noworodka którego urodziła w obozie.
I były to normalne kobiety, które założyły normalne rodziny, oraz dożyły do swojej naturalnej śmierci, a tamte wydarzenie wspominały kręcąc głową, czasami z łezką w oku, ale tak jakby odcinając to co było od tego co jest.

A teraz? Osobiście znałam dwóch młodych chłopaków którzy popełnili samobójstwo bo jakieś laski im dały kosza. Znam wiele osób, które chodzą na wieloletnie terapie, bo mają problemy z bliskością lub coś w ten deseń. Wiecznie nieszczęśliwi, skupieni na sobie, nie potrafią normalnie żyć.

Dlaczego teraz tak powszechna jest depresja, choć przecież realnie nie jest źle. Nie jesteśmy w trakcie wojny, w sklepach możemy kupić co chcemy, nie ma presji na małżeństwo ani dzieci, każdy może żyć jak chce.
Pytałam babcię, czy wtedy ludzie często mieli depresję. Była zdziwiona.

Czy więc prawdą jest to, że ciężkie czasy tworzą silnych ludzi, a dobre czasy słabych ludzi?

Jak to jest, że dawniej ludzie przechodzili tak wiele złych rzeczy i żyli normalnie, a teraz z każdą pierdołą latają do terapeuty?

Moja babcia parę razy widziała jak Niemcy rozstrzeliwali całe rodziny żydowskie. Jej siostra była kilkukrotnie zgwałcona przez ruskich. A ich ciotce zabili noworodka którego urodziła w obozie.
I były to normalne kobiety, które założyły normalne rodziny, oraz dożyły do swojej naturalnej śmierci, a tamte wydarzenie wspominały kręcąc głową, czasami z łezką w oku, ale tak jakby odcinając to co było od tego co jest.

A teraz? Osobiście znałam dwóch młodych chłopaków którzy popełnili samobójstwo bo jakieś laski im dały kosza. Znam wiele osób, które chodzą na wieloletnie terapie, bo mają problemy z bliskością lub coś w ten deseń. Wiecznie nieszczęśliwi, skupieni na sobie, nie potrafią normalnie żyć.

Dlaczego teraz tak powszechna jest depresja, choć przecież realnie nie jest źle. Nie jesteśmy w trakcie wojny, w sklepach możemy kupić co chcemy, nie ma presji na małżeństwo ani dzieci, każdy może żyć jak chce.
Pytałam babcię, czy wtedy ludzie często mieli depresję. Była zdziwiona.

Czy więc prawdą jest to, że ciężkie czasy tworzą silnych ludzi, a dobre czasy słabych ludzi?