Jak odzyskać zaufanie żony?

Zastanawia mnie dlaczego osoby zdradzone robią sobie cos takiego jak zona autora...
Parafrazując klasyka "zastają stróżem partnera swego", ten stres/strach/nerwy/niepewność..
I to dla kogoś tak mało wartościowego jak zdradzacz.

a czym innym jest kontrola,sprawdzanie,pilnowanie,wymaganie meldowania, jak nie stróżowaniem?

Jasne. Osoby, o których napisałam ten etap, świeżo po zdradzie i wspólnej pracy nad reaktywacją związku, dawno mają za sobą.

Dla mnie to jest za trudne, zeby pozwolić przetrzepywać tel. Jak ją nakryłem na tym, próbowałem zrozumieć, ja wiem, ze ona mi nie ufa

Zawiodłeś zaufanie i teraz trzeba podjąć wysiłek aby je odzyskać.
Żona czuje się zraniona, być może nawet upokorzona, i teraz potrzebuje czasu aby dojść do siebie.
Jeśli żona sztywnieje gdy masz wyjść z domu, to masz obraz jak wielkie emocje budzi w niej niepokój o kolejną zdradę. Męczą Cię przesłuchania gdy się spóźniasz po pracy - to pomyśl w takim momencie jak bardzo ją męczy niepewność o bezpieczeństwo i stabilność rodziny.
Zdrada może powodować traumę. Traumy nie można pokonać z dnia na dzień, to trzeba przepracować i znaleźć w sobie siłę aby rozbroić lęk, jaki ona powoduje. Jedni radzą sobie z tym lepiej, inni trudniej, a wiele zależy od ich odporności psychicznej i sytuacji życiowej. Im bardziej jest od Ciebie zależna tym lęk jest większy.
Same słowa nie wystarczą. Jeśli naprawdę chcesz ją przekonać o swoim oddaniu rodzinie powinny iść za tym czyny świadczące jak bardzo rodzona jest dla Ciebie ważna.
Musisz sobie też zdawać sprawę, że niektóre jej zachowania mają na celu wymierzenie Ci kary. Jest wina - jest kara.
Oczywiście że wiele da się zrobić, by żona wiedziała jak bardzo Ci na niej zależy. Przypomnij sobie co robiłeś by ją zdobyć zanim staliście się parą, co sprawiło, że zdecydowała się Cię poślubić. Tylko Ty wiesz co sprawia jej największą przyjemność i czego na co dzień jej najbardziej brakuje. Jeśli będzie widzieć, że za słowami idą czyny, i to czyny wymagające od Ciebie sporego wysiłku ( kupienie kwiatka to nie jest wielki wysiłek), z  z czasem przekona się do Ciebie i powoli zacznie wierzyć, że decyzja o powrocie była słuszna.

Tak. W pierwszy etapie po ujawnieniu zdrady (wcześniej tego nie robiąc) grzebali, czytali, sprawdzali. Nie tak po prostu, tylko na skutek zdrady. Później "poszli po rozum do głowy", podjęli terapię i skończyli przeszukiwania.

Jaki to jest butny frajer - jeszcze stawia warunki! Trzeba było nie grzebać w cipce mężatki, to by teraz nie było grzebania w telefonie.

To nie tak. Ja nie kontroluję, nie sprawdzam (no bo jaki to ma sens, nie jestem przy nim 24h/7, może mieć drugi tel, może kasować na bieżąco, może wiele), ale ja mam  wszystko podane na tacy, mój mąż nie wzdryga się na myśl o tym, że mogłabym wziąć do ręki jego tel. I gdybym nie miała tego komfortu, założyłabym, że wciąż ma coś do ukrycia. No jeśli dla niego za trudne by było "by pozwolić przetrzepywać telefon", to naprawdę nie podjęłabym nawet wysiłku, by uświadomić mu, jak trudne jest pozostanie ze zdrajcą.

Czuje się jak małolat, którego rodzice muszą kontrolować na każdym kroku. Nie mam w zwyczaju kasować smsów, mam w tel różne tresci, które niekoniecznie ktokolwiek powinien czytać.

Jak ktos mi przegląda tel to czuje, jakbym był dzieciakiem. Dzieciakom sprawdza się telefony, żeby mieć wgląd co oglądają, z kim się kontaktują, jakie tresci ich interesują. Ty tego nie zrozumiesz.

Nieważne, źle ułożyłem zdanie. Jako małolat odstawiłem cos, po czym byłem przez rodziców kontrolowany do tego stopnia, ze każde moje wyjscie to przesłuchanie. Grzebanie w rzeczach. O reszcie nawet mi się pisac nie chce.
Żonie tel powinienem dać, jak ona sobie tego życzy?

Czy utrata tych treści jest ważniejsza niż odzyskanie zaufania żony?

W Twoim związku obecnie toczy się pewnego rodzaju walka o pozycję i prawa.
Żona coś utraciła, z czegoś zrezygnowała, w czymś ustąpiła, i teraz może oczekiwać podobnych ustępstw od Ciebie.
Jeśli nie poczuje się silna i ważna w związku to nie zapanuje nad strachem o ponowną zdradę, który czai się z tyłu głowy.

Z innego wątku wyciągnęłam wniosek, że jesteś dosyć zdecydowanym mężczyzną, potrafiącym przyjąć postawę władczą i decydującą. Może ta postawa sprawia, że trudno jej uwierzyć jak jest dla Ciebie ważna.
Czy wyrównanie szans - czyli wzajemne udostępnianie telefonów - pomogło by Ci poradzić sobie z poczuciem podporządkowania?

Nie wiem, jakie treści musiałabym mieć na telefonie, by kategorycznie odmówić mężowi wzięcia mojego telefonu... Co tam przechowujesz? Mroczne tajemnice? Plany morderstw, gwałtów, ataków terrorystycznych? Historie odwiedzania stron porno, seks-stron, portali randkowych. Naprawdę w głowę zachodze co takiego trzeba przechowywać na telefonie, żeby współmałżonek nie mógł tego widzieć i wiedzieć?
Szczególnie wtedy, gdy powinieneś być w 100% transparentny. Żona straciła do Ciebie zaufanie, całkowicie i totalnie. Kategoryczna odmowa pokazania jej telefonu tego zaufania do Ciebie nie pomoże odbudowywac....
Wiesz co ja bym pomyslalala na miejscu zdradzonej żony "znowu coś knuje, znowu mnie zdradza, tylko teraz lepiej się z tym kryje"...

zacytuję swoje słowa: Jako małolat odstawiłem cos, po czym byłem przez rodziców kontrolowany do tego stopnia, ze każde moje wyjscie to przesłuchanie. Grzebanie w rzeczach. O reszcie nawet mi się pisac nie chce.
O to chodzi z telefonem. Jak żona chce telefon, to wracają do mnie wspomnienia z nastoletniego okresu, gdzie kontrolowany byłem jak więzień przez własnych starych. I mam takie NIE, NIE, NIE.

Każdy ma cos, o czym inni ludzie nie powinni wiedzieć.

Tak, żebyś udostępnił żonie telefon.

Ludzie piszą różne rzeczy.
Może znajdziesz czas podczas terapii na spotkanie się ze swymi demonami.

Sam sobie biedy nawpychałeś, wtedy i teraz, to ponoś konsekwencje. Byłeś nieodpowiedzialnym gówniarzem i rodzice mieli prawo Cię kontrolować. Żona też ma prawo Cię kontrolować bo okazało się że nieodpowiedzialnym gówniarzem jesteś nadal. Twoje dziecinne traumy włóż sobie do kieszeni.

To nie ma szans się udać, jak będzie jak jest to nie ma siły, zeby to odbudować.
Przepraszam, że się uniosłem tak, ale nie panuje nad nerwami.

A gdy Ty nie chcesz daf jej swojego telefonu, to wracają do niej wspomnienia związane ze zdradą.

Ile Ty masz lat? Przypomnij. Może czas dorosnąć. Nie ma nic gorszego niż tłumaczenie swych błędów/porażek,dziwactw z dorosłego życia trudnym dzieciństwem. Poza rzadkimi przypadkami poważnych traum, da się zamknąć ten rozdział i nie pozwolić, by wpływał (aż tak) na nasze nowe, dorosłe życie.

Bagno zrobiłeś Ty i tylko Ty możesz to ogarnąć. Żona jest w szoku i ma objawy stresu pourazowego. Jej świat runął i nigdy już nie będzie taki sam.

Aplikacja “żona” się zawiesiła i co z tym zrobić? Nie działa nawet po deinstalacji aplikacji “kochanka”.

Nie będę edytować, tylko dopiszę :
Autorze, czy już sam znalazłeś odpowiedź, dlaczego poszedłeś do innej, dlaczego postawiłeś na szali swoje życie i małżeństwa obu stron? Czy wiesz, że zdrady doprowadzają do zbrodni psychicznych i fizycznych, bo ludzie opętani namiętnością potrafią zrobić straszne rzeczy?
Czy warto było?
Odpowiedzi udziel sobie sam i bądź w tym szczery.

Po przeczytaniu tego wątku i wszystkich wpisów autora, wyłonił mi się obraz człowieka, który żałuję,  ale tylko tego, że się wydało.  No, i może jeszcze tego, że żona się zepsuła i nie wiadomo, jak ją naprawić.  Jej zachowanie pozostawia, jak to ujął autor, wiele do życzenia. Dramat!
A tak poważnie,  pytasz, jak odzyskać zaufanie żony,  ale odrzucasz podpowiedzi ludzi, którzy znają ten problem, często właśnie z punktu widzenia zdradzonej żony.

Nie wsiadłam do służbowego auta męża nigdy wiecej, nazwałam go kurwibusik, w końcu on też zmienił to auto. Gdybym miała choć cień wątpliwości, że była randka w naszym prywatnym aucie, to poszłoby pod młotek. To jest kwestia higieny psychicznej. Autor ma z telefonem nić sentymentalną, niby poczyścił wszystko, ale boi się, że coś tam może da się wygrzebać. No i ma rację, bo wszystko można odzyskać.
Szczerze, to szkoda mi i jego, bo głupol, a żony, bo ma złamane życie. Jeśli ją kocha, to powinien kochać bardziej i zrobić to o co prosi. Niech ją niesie na swych barkach, aż sama będzie w stanie iść. Ale to trzeba naprawdę chcieć. Mój zdrajca zrobił wszystko, żebym czuła się najważniejszą osobą w jego życiu. Sama jestem zdziwiona, że jakoś to posklejaliśmy. Ale starał się z całych sił. Tu wygląda to niestety słabo. Wkradła się kalkulacja, czy warto, czy koszt nie za duży, co będę z tego miał i czy się w ogóle uda...
Za dużo tych rozterek, jak na faceta ratującego swoje małżeństwo, które sam zniszczył.

No bo to jest tak, ze gdyby taki zdrajca mógł wcześniej, bardzo realistycznie zobaczyć jak to wszystko będzie wyglądało po, kiedy już się wyda, to do większości zdrad w ogóle by nie doszło.
Niestety człowiek nie ma aż tak rozwiniętej wyobraźni. A szkoda.
Peter, no jest nienormalnie, dziwnie, zupełnie inaczej. bo jak niby ma być. Trudno powiedzieć czy to wytrzymacie, życie w takim napięciu. Nie każdy ma dość siły psychicznej żeby się jakoś poskładać do kupy.
Nie każda zdradzona osoba, mimo najszczerszych chęci będzie w stanie coś takiego udźwignąć. Ja Wam życze jak najlepiej, ale przede wszystkim Twojej żonie, bo sobie na takie piekło nie zasłużyła.

Telefon jest numer jeden..? Miałam nadzieję, że żona ehh.
Ona cierpi, ma traumę, a Ty 82Peter swoje i swoje. JA i moje "nie da się".

To nawet nie jest kwestia grzebania, ale świadomości, że ten telefon jest dla mnie dostępny, że mogę tam zajrzeć.
Ja już nie zaglądam na tym etapie, ale na początku ta transparentność była bardzo ważna. Gdzie jest, co robi, dostępny telefon, laptop. Na początku potrzeba tego punktu zaczepienia do odbudowania zaufania. Ten pierwszy etap to był prawdziwy koszmar i ja bardzo współczuję Twojej żonie, bo znam jej stan.

Joohana napisałaś coś bardzo ważnego, że Twój mąż zrobił wszystko byś czuła się najważniejszą osobą w jego życiu. To jest coś, co Peterowi powinno mocno dać do myślenia. Nie telefon, nie jego komfort, ale żona, żona ma być teraz najważniejsza, ma być priorytetem i być może wtedy się uda. Teraz żona być może jest na etapie kiedy jeszcze do końca nie ochłonęła, ale wydaję mi się, że na dalszym etapie nie będzie w stanie nadal próbować naprawiać z takim podejściem męża.

Co mam powiedzieć? Że i chce i nie chce ratować, sam nie wiem, co robić?
Trafnie ujelas z tym zamęczeniem. Męczymy się oboje.
Uczciwie żonie powinienem oznajmic, że wymiękam? Najpierw namawiam na terapię, potem odpadam?

No teraz to szczerość to podstawa, bez kręcenia, bo już się "nakręciłem" dostatecznie. A wolę szczerość od udawania, że jest dobrze i tak pozostanie. Żeby nie było, że zayebiemy się oboje, a wyjdzie wielkie gie.

Pewnie za wczesnie jeszcze, zeby było dobrze. Tu potrzeba empatii do zony i wyrozumiałosci.
A tak na marginesie, by bardziej zonę zrozumieć i jej chęc dostępu do telefonu, sprubuj postawic sie w jej sytuacji, tzn.  sprubuj sobie wyobrazic ze to Ty zostales zdradzony - jak bys sie wtedy czuł? Zaufałbys od razu na nowo, tak bez problemu? Nie chcialbys, przynajmniej na poczatku, dowodow, ze jest Ci wierna? Nie chcialbys transparentnosci od niej?

No właśnie, nie od razu. Każdy przecież ma swoje tempo. Stąd moje posty o cierpliwości, o - jednak - kredycie zaufania udzielonym ponownie przez żonę, o uspokojeniu jej przez bycie tym, który już niczego przed nią nie ukrywa.