Jak odzyskać zaufanie żony?

ulle napisał/a:

Autorze, napisałeś, że ona też była, a właściwie dalej jest, mężatką.
No cóż - w takim razie co tu komentować?

Napiszę tylko, że nie dziwię się Twojej żonie, że to wszystko ja obrzydza.
Masz problem z kręgosłupem moralnym, więc w Twoim akurat przypadku jest tylko kwestią czasu oraz okazji, gdy znowu zaczniesz z jakąś chętna mężatką.
Gdyby odrzucało Cię od takich rzeczy jak zdrada, to na samą myśl, że miałbyś bzykać się z kobietą, która zdradza męża już byś zrezygnował. Ciebie jednak nie dość, że ta kobieta nie obrzydzala, to jeszcze potrafiłeś spotykać się z nią i uprawiać seks.
A tak w ogóle to robisz wrażenie osoby, która nie do końca wie, o czym się tu do ciebie pisze.
No jakby to napisać, żebyś pojął o co mi chodzi?
Może napiszę tak - dopóki nie pojmiesz, jaka krzywdę zrobiłeś żonie i swojej córce, to niczego nie pojmiesz. Będziesz tylko koncentrował się na sobie i irytował, że żona jest dziwnie uparta i zamiast dawno Ci odpuścić ona dalej chodzi i obnosi się ze swoim cierpieniem. Będzie denerwowało Cię nawet to, że ona łyka jakieś prochy. Będziesz ją miał za zwykła histeryczkę.
Dopóki jej nie zrozumiesz, skali tego co zrobiłeś Wasze drogi prędzej czy później po prostu się rozjadą.

A co ty taka wyrywna jesteś w ocenianiu? Pani idealna?
Skąd wiesz co ja pojmuje, a co nie?
Skąd chore przekonanie, że jak ktoś zdradził raz, zdradzi ponownie? Powtarzasz bezmyślnie pitupitu innych ludzi? I ty się do prawienia morałów wyrywasz?

ulle napisał/a:

Autorze, napisałeś, że ona też była, a właściwie dalej jest, mężatką.
No cóż - w takim razie co tu komentować?

Napiszę tylko, że nie dziwię się Twojej żonie, że to wszystko ja obrzydza.
Masz problem z kręgosłupem moralnym, więc w Twoim akurat przypadku jest tylko kwestią czasu oraz okazji, gdy znowu zaczniesz z jakąś chętna mężatką.
Gdyby odrzucało Cię od takich rzeczy jak zdrada, to na samą myśl, że miałbyś bzykać się z kobietą, która zdradza męża już byś zrezygnował. Ciebie jednak nie dość, że ta kobieta nie obrzydzala, to jeszcze potrafiłeś spotykać się z nią i uprawiać seks.
A tak w ogóle to robisz wrażenie osoby, która nie do końca wie, o czym się tu do ciebie pisze.
No jakby to napisać, żebyś pojął o co mi chodzi?
Może napiszę tak - dopóki nie pojmiesz, jaka krzywdę zrobiłeś żonie i swojej córce, to niczego nie pojmiesz. Będziesz tylko koncentrował się na sobie i irytował, że żona jest dziwnie uparta i zamiast dawno Ci odpuścić ona dalej chodzi i obnosi się ze swoim cierpieniem. Będzie denerwowało Cię nawet to, że ona łyka jakieś prochy. Będziesz ją miał za zwykła histeryczkę.
Dopóki jej nie zrozumiesz, skali tego co zrobiłeś Wasze drogi prędzej czy później po prostu się rozjadą.

A co ty taka wyrywna jesteś w ocenianiu? Pani idealna?
Skąd wiesz co ja pojmuje, a co nie?
Skąd chore przekonanie, że jak ktoś zdradził raz, zdradzi ponownie? Powtarzasz bezmyślnie pitupitu innych ludzi? I ty się do prawienia morałów wyrywasz?

A co ty taka wyrywna jesteś w ocenianiu? Pani idealna?
Skąd wiesz co ja pojmuje, a co nie?
Skąd chore przekonanie, że jak ktoś zdradził raz, zdradzi ponownie? Powtarzasz bezmyślnie pitupitu innych ludzi? I ty się do prawienia morałów wyrywasz?

Życie mi pokazało, że polak i kacap to największe g...

Dopiero po forach widać doskonale, jaki to popier....naród. + latwo oceniający innych ludzi.

Trzeba byc debilką lub debilem skończonym, żeby wpieprzać przykład gwałciciela. Trzeba być polakiem lub - pasuje to o wiele bardziej - paliakiem. Z małej litery.

Herne... nie wygląda to dobrze. Brak pokory u Petera, brak autorefleksji i takie traktowanie ludzi...hm, bez szacunku. Przykre bardzo.

Po co żeś tu przychodził z tą zdradą?

Lubisz słuchać moralizatorskich tekstów od kobiet które (w części)same chodziły bokiem? Pewnie nie jedna tutaj ma bombelka którego wychowuje nie biologiczny ojciec tylko bidny mężuś?
Ale one mogły zdradzić, bo też się pogubiły, małżeństwo było już smętne, emocje dawno opadły itp.pierdoły.

Chcesz tu czytać teksty od facetów robiących tu za podnóżki kobiet ?mówiących jak one? Kim oni są żeby Ciebie rozliczać?

Z Bogiem na ustach a gównem w sercu.

Zbłądziłeś, ludzie jednak robią gorsze rzeczy. Żona wybaczy albo nie..jak nie, trudno..wypijesz to piwo i pójdziesz dalej z wysoko uniesioną głową. Nikogo nie zabiłeś.

Jak po zdradzie odzyskać zaufanie drugiej osoby?
Kryzys rozumu zaliczyłem ja, klasycznie i standardowo nową kobietę poznałem w pracy, zaczęło się od niewinnych rozmów i zwierzen, skończyło łóżkiem. Trwało to kilka miesięcy, żona dowiedziała się o tym w wyniku mojej głupoty, o której nawet nie warto wspominać. Z żoną kryzysu nigdy nie mieliśmy, mamy dziecko w wieku przedszkolnym. Rozpętało się przysłowiowe piekło na ziemi, w istotne szczegóły nie wchodze, mieliśmy kilka miesięcy przerwy od siebie, zamieszkałem osobno. Przeprowadziliśmy kilka poważnych rozmów, zdecydowaliśmy, że spróbujemy jeszcze raz być ze sobą. Mieszkamy razem. Przy dziecku staramy się działać razem; dla dziecka, choć małe, to wszystko było szokiem. Ten cyrk, za który odpowiedzialny jestem ja, odbił się na calej rodzinie.
Żona mi nie ufa. Nie wierzy w moje słowa, jest podejrzliwa. Była ostatnio chora, nie mogła wychodzić z domu, ja chciałem zrobić większe zakupy, nie puściła mnie. Jak mam wyjść sam na dłużej, żona sztywnieje. Jestem w pracy to pisze do mnie po kilkanaście wiadomości, najlepiej, jakbym na każdą odpisywał od razu, a to nie zawsze jest możliwe. Po pracy mam natychmiast wracać do domu. Spóźnienie, niezależne ode mnie, bo np stałem w korku, kończy się przesłuchaniem. Zapewniam ją, że to już nigdy miejsca mieć nie będzie, ona jakby chciała mi zaufać, ale nie umie. Nie chce ze mną seksu usłyszałem, że potrzebuje czasu. Próbowałem ją choć przytulić, pocałować, ale odsuwa się.
Z kochanką nie mam żadnego kontaktu, mam inną pracę. Od tamtej relacji odciąłem się całkowicie. Kocham żonę, kocham nasze dziecko, chciałbym, żeby udało nam się stworzyć wszystko na nowo. Tu wstawię pytanie startowe: jak po zdradzie odzyskać zaufanie drugiej osoby?
Cudów nie oczekuje, bo niektórych świństw nie da się wymazać, do stanu dawnego, sprzed mojej zdrady nie uda się wrócić. Ale chciałbym, żeby żona wiedziała, że zależy mi na nas. Da się coś zrobić?

Jak po zdradzie odzyskać zaufanie drugiej osoby?
Kryzys rozumu zaliczyłem ja, klasycznie i standardowo nową kobietę poznałem w pracy, zaczęło się od niewinnych rozmów i zwierzen, skończyło łóżkiem. Trwało to kilka miesięcy, żona dowiedziała się o tym w wyniku mojej głupoty, o której nawet nie warto wspominać. Z żoną kryzysu nigdy nie mieliśmy, mamy dziecko w wieku przedszkolnym. Rozpętało się przysłowiowe piekło na ziemi, w istotne szczegóły nie wchodze, mieliśmy kilka miesięcy przerwy od siebie, zamieszkałem osobno. Przeprowadziliśmy kilka poważnych rozmów, zdecydowaliśmy, że spróbujemy jeszcze raz być ze sobą. Mieszkamy razem. Przy dziecku staramy się działać razem; dla dziecka, choć małe, to wszystko było szokiem. Ten cyrk, za który odpowiedzialny jestem ja, odbił się na calej rodzinie.
Żona mi nie ufa. Nie wierzy w moje słowa, jest podejrzliwa. Była ostatnio chora, nie mogła wychodzić z domu, ja chciałem zrobić większe zakupy, nie puściła mnie. Jak mam wyjść sam na dłużej, żona sztywnieje. Jestem w pracy to pisze do mnie po kilkanaście wiadomości, najlepiej, jakbym na każdą odpisywał od razu, a to nie zawsze jest możliwe. Po pracy mam natychmiast wracać do domu. Spóźnienie, niezależne ode mnie, bo np stałem w korku, kończy się przesłuchaniem. Zapewniam ją, że to już nigdy miejsca mieć nie będzie, ona jakby chciała mi zaufać, ale nie umie. Nie chce ze mną seksu usłyszałem, że potrzebuje czasu. Próbowałem ją choć przytulić, pocałować, ale odsuwa się.
Z kochanką nie mam żadnego kontaktu, mam inną pracę. Od tamtej relacji odciąłem się całkowicie. Kocham żonę, kocham nasze dziecko, chciałbym, żeby udało nam się stworzyć wszystko na nowo. Tu wstawię pytanie startowe: jak po zdradzie odzyskać zaufanie drugiej osoby?
Cudów nie oczekuje, bo niektórych świństw nie da się wymazać, do stanu dawnego, sprzed mojej zdrady nie uda się wrócić. Ale chciałbym, żeby żona wiedziała, że zależy mi na nas. Da się coś zrobić?

82Peter napisał/a:

Jak po zdradzie odzyskać zaufanie drugiej osoby?
Kryzys rozumu zaliczyłem ja, klasycznie i standardowo nową kobietę poznałem w pracy, zaczęło się od niewinnych rozmów i zwierzen, skończyło łóżkiem. Trwało to kilka miesięcy, żona dowiedziała się o tym w wyniku mojej głupoty, o której nawet nie warto wspominać. Z żoną kryzysu nigdy nie mieliśmy, mamy dziecko w wieku przedszkolnym. Rozpętało się przysłowiowe piekło na ziemi, w istotne szczegóły nie wchodze, mieliśmy kilka miesięcy przerwy od siebie, zamieszkałem osobno. Przeprowadziliśmy kilka poważnych rozmów, zdecydowaliśmy, że spróbujemy jeszcze raz być ze sobą. Mieszkamy razem. Przy dziecku staramy się działać razem; dla dziecka, choć małe, to wszystko było szokiem. Ten cyrk, za który odpowiedzialny jestem ja, odbił się na calej rodzinie.
Żona mi nie ufa. Nie wierzy w moje słowa, jest podejrzliwa. Była ostatnio chora, nie mogła wychodzić z domu, ja chciałem zrobić większe zakupy, nie puściła mnie. Jak mam wyjść sam na dłużej, żona sztywnieje. Jestem w pracy to pisze do mnie po kilkanaście wiadomości, najlepiej, jakbym na każdą odpisywał od razu, a to nie zawsze jest możliwe. Po pracy mam natychmiast wracać do domu. Spóźnienie, niezależne ode mnie, bo np stałem w korku, kończy się przesłuchaniem. Zapewniam ją, że to już nigdy miejsca mieć nie będzie, ona jakby chciała mi zaufać, ale nie umie. Nie chce ze mną seksu usłyszałem, że potrzebuje czasu. Próbowałem ją choć przytulić, pocałować, ale odsuwa się.
Z kochanką nie mam żadnego kontaktu, mam inną pracę. Od tamtej relacji odciąłem się całkowicie. Kocham żonę, kocham nasze dziecko, chciałbym, żeby udało nam się stworzyć wszystko na nowo. Tu wstawię pytanie startowe: jak po zdradzie odzyskać zaufanie drugiej osoby?
Cudów nie oczekuje, bo niektórych świństw nie da się wymazać, do stanu dawnego, sprzed mojej zdrady nie uda się wrócić. Ale chciałbym, żeby żona wiedziała, że zależy mi na nas. Da się coś zrobić?

Żona już nigdy nie powinna Ci zaufać, powinna od razu wywalić walizki przed drzwi jak tylko dowiedziała się o zdradzie a następnego złożyć pozew o rozwód! Wcale jej nie kochałeś skoro ją zdradziłeś! Poza tym sam twierdzisz że wydało się przez przypadek więc gdyby się nie wydało to pewnie nadal byś to ciągnął i przyprawiał jej rogi! Mam nadzieję że szybko się ona ogarnie i Cię zostawi!!!! Nie zasługujesz na żadną kobietę skoro nie potrafisz trzymać penisa w spodniach! Zdrada to najgorsza rzecz jaką można zrobić partnerowi! Obyś do końca życia był sam!

gojka102 napisał/a:

To są bardzo ludzkie i bardzo emocjonalne sprawy.Chodziło mi o to,że nie można Cię tak w czambuł potępiać.I dobrze,że żona dała Ci szansę
Warto żonę zapewniać,że Ci się podoba,rzucić,że pięknie wygląda.Ona pewnie na to czeka.

Uwierz mi, ostatnią rzeczą, której oczekuje zdradzona żona, są podobne deklaracje Mają mniej więcej taką samą wartość jak Chanel z Ali Express.  Wielomiesięczne kłamstwa, nadużycie lojalności, świadome niszczenie drugiego człowieka, następnie próba przejścia nad tym do porządku dziennego, to nie "ludzie emocje", a wyrachowanie. Nazywajmy rzeczy po imieniu

To są bardzo ludzkie i bardzo emocjonalne sprawy.Chodziło mi o to,że nie można Cię tak w czambuł potępiać.I dobrze,że żona dała Ci szansę
Warto żonę zapewniać,że Ci się podoba,rzucić,że pięknie wygląda.Ona pewnie na to czeka.

Ale nie mam ochoty czytać ani żalów zdradzonych żon ani się w tym temacie wypowiadać.

gojka102 napisał/a:

Ale nie mam ochoty czytać ani żalów zdradzonych żon ani się w tym temacie wypowiadać.

I ani żeś nie poczytała, ani się nie wypowiedziała

m!ri, po prostu nie godzę się na to. Grzebanie w telefonie nie jest wyjściem.

82Peter napisał/a:

Żona zdecydowała się w końcu na terapię. Może to nam pomoże? Wszędzie czytam, że terapia jest ważna i wielu ludziom pomogła.
m!ri, po prostu nie godzę się na to. Grzebanie w telefonie nie jest wyjściem.

Terapia być może nie pomoże Wam. Pomoże ew. jej.

Żona zdecydowała się w końcu na terapię. (...)

ulle napisał/a:

Peter, wygląda więc na to, że Ty postawiłeś żonie warunek, że owszem chcesz uratować małżeństwo, ale nie kosztem swojej prywatności, czyli żono zrobię wszystko, co możliwe, żeby Cię odzyskać, ale jeśli będziesz trzepala mój telefon, wówczas poddam się i chociaż bardzo tego nie chcę, odejdę.
W sumie nie dziwię Ci się, że tak stawiasz sprawę, bo ja też nie znoszę, gdy ktoś dobiera się do mojej komórki albo pakuje łapę do mojej torebki lub bierze pilota do mojego telewizora. Dla mnie te granice są nieprzekraczalne.
W moim przypadku chodzi akurat o niespełna dwuletniego wnuka, który doprowadza mnie do szału swoimi zachowaniami, mimo iż rozumiem, że to tylko dziecko.
Chowam po prostu swoje rzeczy na wyższą półkę i tyle. Z komórką jest gorzej, bo bywa, że zostawię ja na widoku. Generalnie chodzi mi o to, że mnie osobiście denerwują takie rzeczy i nie ma takiej opcji, żebym nagle przemogla się i nie miała problemu z takimi rzeczami, oj, on nie ma jeszcze nawet dwóch lat, więc co mi tam szkodzi, niech bierze moje rzeczy, pobawi się chwilę i znudzi mu się.
Tak więc ja rozumiem, że akurat tej granicy nie dasz nikomu przekroczyć, nawet jeśli to będzie oznaczało, że Wasze małżeństwo jednak się nie uda.
Twoja nieprzekraczalna granice znamy.

A jakie nieprzekraczalne granice ma Twoja żona? Zastanawiałeś się nad tym? Co z jej granicami, które przekroczyłeś?
Myślę, że od ustalenia jakie dokładnie są jej granice wytrzymałości psychicznej powinieneś zacząć.

Terapia jest bardzo dobrym pomysłem.

Dobrze też, że zwolniłes się z tej pracy, w której poznałeś te mężatkę.

Ty już miałaś nie pisać w tym wątku, Pani mądra, wiec się zastosuj do własnych słów i zamilcz.
A tonem sarkastycznym możesz pisać swojemu wnuków tudzież znajomym, jak im to pasuje.
Nie pozdrawiam.

82Peter napisał/a:

ulle napisał/a:

Peter, wygląda więc na to, że Ty postawiłeś żonie warunek, że owszem chcesz uratować małżeństwo, ale nie kosztem swojej prywatności, czyli żono zrobię wszystko, co możliwe, żeby Cię odzyskać, ale jeśli będziesz trzepala mój telefon, wówczas poddam się i chociaż bardzo tego nie chcę, odejdę.
W sumie nie dziwię Ci się, że tak stawiasz sprawę, bo ja też nie znoszę, gdy ktoś dobiera się do mojej komórki albo pakuje łapę do mojej torebki lub bierze pilota do mojego telewizora. Dla mnie te granice są nieprzekraczalne.
W moim przypadku chodzi akurat o niespełna dwuletniego wnuka, który doprowadza mnie do szału swoimi zachowaniami, mimo iż rozumiem, że to tylko dziecko.
Chowam po prostu swoje rzeczy na wyższą półkę i tyle. Z komórką jest gorzej, bo bywa, że zostawię ja na widoku. Generalnie chodzi mi o to, że mnie osobiście denerwują takie rzeczy i nie ma takiej opcji, żebym nagle przemogla się i nie miała problemu z takimi rzeczami, oj, on nie ma jeszcze nawet dwóch lat, więc co mi tam szkodzi, niech bierze moje rzeczy, pobawi się chwilę i znudzi mu się.
Tak więc ja rozumiem, że akurat tej granicy nie dasz nikomu przekroczyć, nawet jeśli to będzie oznaczało, że Wasze małżeństwo jednak się nie uda.
Twoja nieprzekraczalna granice znamy.

A jakie nieprzekraczalne granice ma Twoja żona? Zastanawiałeś się nad tym? Co z jej granicami, które przekroczyłeś?
Myślę, że od ustalenia jakie dokładnie są jej granice wytrzymałości psychicznej powinieneś zacząć.

Terapia jest bardzo dobrym pomysłem.

Dobrze też, że zwolniłes się z tej pracy, w której poznałeś te mężatkę.

Ty już miałaś nie pisać w tym wątku, Pani mądra, wiec się zastosuj do własnych słów i zamilcz.
A tonem sarkastycznym możesz pisać swojemu wnuków tudzież znajomym, jak im to pasuje.
Nie pozdrawiam.

Ok. Nie moje małpy i nie mój cyrk.

: mogę się jej spowiadac z tego, co robię, po co i na co

Pozwalasz, żeby mąż/partner grzebał Ci w tel? Oglądał sms-y, zdjęcia, notatki?