Czy mniejsza uczuciowość kobiety może być powodem rozstania

SaraS napisał/a:

Przyznam, że jestem zdumiona niektórymi odpowiedziami w tym wątku jak rzadko kiedy.

Facet na pewno miał inną albo coś mu nie pasowało albo coś tam coś tam, ale na pewno nie chodzi o to, że autorka nie okazywała czułości, bo nikt tak nie robi!!!!111!1!!1

Jasne. Odwróćmy zatem role. Wyobraźcie sobie, że kobieta napisała, że to facet po pół roku nie uwzględnia jej w swoich planach na przyszłość, ma tylko takie dot. jego samego, nie inicjuje żadnych czułości, a jedyny dotyk, jaki od niego wychodzi, to seks.

Też byście twierdziły, że może potrzebuje czasu, ma inne potrzeby? Czy może raczej - że nie pokazuje uczucia, że wygląda na to, że liczy się dla niego seks, że to niezobowiązująca znajomość i żaden związek?

Dlatego faceci to od razu zobaczyli, a kobiety szukają usprawiedliwienia i dziury w całym.

to takie ironizowanie tego, że koleś mnie "perfidnie" rzuca, a ja jeszcze się doszukuje miłych gestów z jego strony?

maniola napisał/a:

To z mojej perspektywy wyglądało to na dość definitywne rozstanie, ew chęć "zostania przyjaciółmi" i koleżanki stanowczo odradzały mi wszelkie próby, skoro nie dał znaku, że chce to jeszcze przemyśleć i że możemy za jakiś czas wrócić do tematu.

Co prawda, gdy zagadałam po kilku tygodniach napisał "jak miło widzieć wiadomości ode mnie" i odpisał dość długą wiadomością, ale może chciał być po prostu miły.

Słuchając koleżanek i podchodząc tak do tematu, to będziesz szukała faceta 10 lat (jak wiadomo kto jeszcze tutaj)

To nie było definitywne rozstanie, tylko sprawdzenie, czy Tobie zależy, to dlatego tak się ucieszył jak się odezwałaś.
Gwarantuję, jeśli byś teraz zadzwoniła, że chcesz jechać z nim i jego przyjaciółmi na ten city-trip, to by wszystko zorganizował w godzinę.

A powiadają, że to faceci są niedomyślni ...

Facet i po tygodniu znajomości, jeśli ma przekonanie, że to właściwa kobieta to już snuje plany (oczywiście, jeśli jest gotowy do związku)

To nie było definitywne rozstanie, tylko sprawdzenie, czy Tobie zależy, to dlatego tak się ucieszył jak się odezwałaś.

M!ri napisał/a:

Farmer na pewno jesteś facetem? Bo właśnie opisałeś stereotypowe kobiece zachowania.

Sprawdziłem w majtkach.
Stoi

Nie rzucanie.
Odejście, bo przez pół roku do niej nic nie docierało.

To nie był shit test.

Wiem co to osobowość narcystyczna (bardzo dobrze) i tu tego nie widać.
On się po prostu szybko zaangażował.
Nie widział jednak z drugiej strony żadnych większych starań, wiec odpuścił.
Dał możliwość powrotu, gdyby jednak przemyślała i się zdecydowała.

"żeby być górą w relacji, bo partnerka musi się płaszczyć, błagać i 'zasłużyć' na powrót"

Powiedź mi, co kobiety mają z tym górowaniem w relacji, płaszczeniem się? Zawsze mnie to zastanawiało. Kto wam te kłamstwa wbił do głowy?

Dojrzały człowiek porozmawia: słuchaj Kaśka jesteśmy już razem pół roku zauważyłem, że... Jak to widzisz dalej... Bo czuje ze związek się nie rozwija.

A nie odchodzi

I jeszcze stwierdza  że jak się namyśli to niech da znać. Że on wykonał ruch teraz czeka na jej.

Kiedyś też bym sie na to nabrała, ale terapeuta mnie uświadomił.
I jak ktoś jest miły do bólu, to tez jest podejrzane.

rossanka napisał/a:

Dojrzały człowiek porozmawia: słuchaj Kaśka jesteśmy już razem pół roku zauważyłem, że... Jak to widzisz dalej... Bo czuje ze związek się nie rozwija.

Tak.

Ale on ma inne podejście, albo bardzo złe doświadczenia.

rossanka napisał/a:

A nie odchodzi

Odchodzi.

rossanka napisał/a:

I jeszcze stwierdza  że jak się namyśli to niech da znać. Że on wykonał ruch teraz czeka na jej.

Wiem, że to dziecinada, ale tak to wygląda.

rossanka napisał/a:

Kiedyś też bym sie na to nabrała, ale terapeuta mnie uświadomił.
I jak ktoś jest miły do bólu, to tez jest podejrzane.

Terapeuta dobrze powiedział.

A co jeśli znajdzie się ten, którego ta regułą nie dotyczy, bo się zakochał jak głupi?

Farmer napisał/a:

Nie rzucanie.
Odejście, bo przez pół roku do niej nic nie docierało.

Jak chciał kontynuacji, to trzeba było zachować się jak dorosły człowiek i powiedzieć jakie się ma oczekiwania i spytać autorkę czy ona widzi ten związek poważnie. Jak się jest mentalnie nastolatkiem to się robi takie shit testy.

Poza tym gość jest na początku słodziutki do bólu, rzuca partnerkę dla shit testu, to pachnie potencjalnym narcyzem, który dopóki nie złapie w swoje sidła ofiary stwarza właśnie taką bajkę, oczywiście nie wiem jak z tym eksem autorki jest, ale wygląda jak właśnie taki schemat bycia z osobą narcystyczną. Najpierw bajka, a potem właśnie takie akcje, żeby być górą w relacji, bo partnerka musi się płaszczyć, błagać i 'zasłużyć' na powrót.

wieka napisał/a:

Zakończył, bo nie byłaś jego miłością.
Oddziel te jego zachowania, bo to miało przynieść wielką miłość, ale nie przyniosło. A jakiś powód zawsze można wymyślić, więc ja bym nie przywiązywała się do jego słów.

Ale też takie rzeczy da się po prostu wyczuć - jak ktoś na Ciebie patrzy, jak mówi, jak się zachowuje przy Tobie. Na pewno miał do mnie jakieś uczucia.

Była impreza wśród znajomych, a niedługo potem Cię zostawił.
Widocznie na imprezie był ktoś powiązany z jego ex, z czyim zdaniem on się liczy.
Chyba jednak potraktował Cię plastrowo.
To o czym Ty piszesz to okazywanie pożądania raczej.
Nikt o, drowych zmysłach,  kto jest zakochany, nie porzuca tej osoby bez prób zbliżenia się.
Zerwij z nim kontakt,  bo jak będziesz to schładzać,  to on tym bardziej będzie się starał by nie stracić alternatywy, a będziesz to interpretować tak jak chcesz.

Twierdził, że myślał o tym już od jakichś dwóch tygodni, więc tak jakby od momentu, gdy właśnie wspomniałam coś o wzięciu psa do swojego mieszkania, na co w sumie nie zareagował zbyt radośnie, chociaż to raczej nie był główny powód, a może najwyżej wisienka na torcie.

Twierdził, że myślał o tym już od jakichś dwóch tygodni, więc tak jakby od momentu, gdy właśnie wspomniałam coś o wzięciu psa do swojego mieszkania, na co w sumie nie zareagował zbyt radośnie, chociaż to raczej nie był główny powód, a może najwyżej wisienka na torcie.

Afera może nie, ale pomyślałam, że jeżeli naprawdę ogólnie odbierał moje zaangażowanie jako mniejsze, to mogła to być właśnie już tylko taka wisienka na torcie.

Farmer, a on jaki miał problem, żeby normalnie porozmawiać jak dojrzały człowiek? Co stało mu na przeszkodzie? Już pokazał, jak może w przyszłości podchodzić do rozwiązywania problemów i że ma dziecinne podejście do wyrażania swoich oczekiwań, taka dziecinność sprawia, że niejednej kobiecie opada.

Zrozumiałam, że głównym „zarzutem” było ogólnie mniejsze zaangażowanie z mojej strony, że nie dawałam z siebie 100%, co na tym etapie właśnie powinno wyjść naturalnie, jeśli mi zależało, a kwestie braku czułości i atencji były jakby wyszczególnieniem, więc niekoniecznie chodziło dosłownie o brak przytulania tylko i wyłącznie.

polis napisał/a:

Farmer, a on jaki miał problem, żeby normalnie porozmawiać jak dojrzały człowiek? Co stało mu na przeszkodzie? Już pokazał, jak może w przyszłości podchodzić do rozwiązywania problemów i że ma dziecinne podejście do wyrażania swoich oczekiwań, taka dziecinność sprawia, że niejednej kobiecie opada.

Pomyślmy:
- poprzednie doświadczenia?
- brak zrozumienia po drugiej stronie?
- brak słuchania?
- dziecko, a nie dorosły człowiek po drugiej stronie?

Powodów może być wiele.
Pewnie też problemy z komunikacją z jego strony.
Ale miał skomleć o przytulenie, pocałunek?

Jeżeli faktycznie nie czuł mojego zainteresowania w wystarczającym stopniu, to może faktycznie czuł, że nie ma o czym rozmawiać, jak zdaje się ocenił wcześniej również Szeptuch - nie było to dla niego coś, o co powinien się upominać. Tłumaczył mi to zresztą właśnie tym, że na tym etapie nie powinno być czego naprawiać i że emocjonalnie nie czułby się dobrze, gdyby musiał się upomnieć o atencję i czułość. Bo oczywiście moją pierwszą reakcją było właśnie „dlaczego mi nie powiedziałeś.”

polis napisał/a:

Farmer, a on jaki miał problem, żeby normalnie porozmawiać jak dojrzały człowiek? Co stało mu na przeszkodzie? Już pokazał, jak może w przyszłości podchodzić do rozwiązywania problemów i że ma dziecinne podejście do wyrażania swoich oczekiwań, taka dziecinność sprawia, że niejednej kobiecie opada.

maniola napisał/a:

Afera może nie, ale pomyślałam, że jeżeli naprawdę ogólnie odbierał moje zaangażowanie jako mniejsze, to mogła to być właśnie już tylko taka wisienka na torcie.

Też sądzę tak jak Tamiraa, że gościowi bardzo prawdopodobne rozleciał się poprzedni związek przez słabą komunikację, niestety jak widać prawdopodobnie refleksji z jego strony brak. 

SaraS napisał/a:

Poza tym raczej chcemy, żeby druga okazywała nam czułość, bo sama tego chce, a nie dlatego, że jej powiedzieliśmy. Autorka nie okazywała. Pan grzecznie czekał, czy coś się zmieni, aż w końcu uznał, że ma dość. Co w tym dziwnego?

Ale skąd założenie, że druga osoba nie chce jak jej nie powiemy? Przecież może zwyczajnie nie wpaść na to, że ktoś potrzebuje teraz i ogólnie więcej przytulania i jakby powiedział, to by dostał? Serio to jest robienie problemu z niczego, miałam takiego chłopaka co mówił wprost, że lubi przytulanie i nie widziałam problemu, żeby się poprzytulać. Sama bym na to nie wpadała, żeby się aż tyle przytulać, ale też mi to w żaden sposób nie przeszkadzało, żeby było tego więcej.

Tylko zobacz, że Ty wciąż mówisz "więcej". Autorka napisała natomiast, że od niej nie wychodziło to wcale. I to jest ogromna różnica, bo oczywiście można powiedzieć, że chciałoby się częściej, jeżeli wiesz, że ktoś też czułości inicjuje (zatem: lubi/potrzebuje/sprawiają mu przyjemność), tylko rzadziej. Ale jeśli nie robi tego /prawie/ wcale? Jeżeli dorosła osoba będąca w związku w ogóle nie dotyka drugiej, to rozsądnym założeniem jest, że tego nie potrzebuje/nie chce/nie lubi. I z taką osobą niekoniecznie chce się być. Druga rzecz, że takie rzeczy świadczą często o zaangażowaniu, więc również łatwo o wniosek, że takiej osobie nie zależy. Droga do zakończenia związku jeszcze krótsza.

Co w takim razie miałaby dać rozmowa, jeśli zachowanie autorki wskazywało, że na przytulaniu jej nie zależy, a i nie jest specjalnie zaangażowana? Że zacznie robić to z przymusu? To jaka to wartość?

No i druga rzecz: mówimy o dorosłej osobie. Nie o dziecku w przedszkolu, któremu trzeba wytłumaczyć, że np. z problemem może iść do pani. Od dorosłej osoby możemy oczekiwać, że będzie świadoma, że może okazywać czułość swojemu partnerowi... jeśli tylko będzie chciała. Ba, tu sam partner przecież świecił przykładem, bo wychodził z inicjatywą. Więc skoro autorka przez pół roku nie wpadła na to, żeby też go przytulić, to zupełnie naturalne, że doszedł do takich wniosków. Bo właściwie - co innego miał sobie pomyśleć? Jakby jej przez pół roku mówił, że ją kocha, a ona nic, to co, miałby wierzyć, że ona go też kocha, tylko milcząca taka?  Pewne rzeczy muszą wychodzić od drugiej osoby naturalnie, bez podpowiedzi, bez przymusu.

Ponownie sie zastanawiam, czy problemem w tym przypadku jest/był brak jasnej komunikacji ze storny facetba, czy też możę sam fakt, żę on się okazał wyjatkowy wrażliwy i spragniony tych czułości? Facet, który potrzebuje okazywania uczuć w nieco większym stopniu niż zwykle, może być już uznany za podejrzenaego.

Swoją driogą, jak to zawsze umysł działa, że znajduje powód, aby uznać kogoś za "dziwnego".

Jeżeli faktycznie nie czuł mojego zainteresowania w wystarczającym stopniu, to może faktycznie czuł, że nie ma o czym rozmawiać, jak zdaje się ocenił wcześniej również Szeptuch - nie było to dla niego coś, o co powinien się upominać. Tłumaczył mi to zresztą właśnie tym, że na tym etapie nie powinno być czego naprawiać i że emocjonalnie nie czułby się dobrze, gdyby musiał się upomnieć o atencję i czułość. Bo oczywiście moją pierwszą reakcją było właśnie „dlaczego mi nie powiedziałeś.”

Tylko zobacz, że Ty wciąż mówisz "więcej". Autorka napisała natomiast, że od niej nie wychodziło to wcale. I to jest ogromna różnica, bo oczywiście można powiedzieć, że chciałoby się częściej, jeżeli wiesz, że ktoś też czułości inicjuje (zatem: lubi/potrzebuje/sprawiają mu przyjemność), tylko rzadziej. Ale jeśli nie robi tego /prawie/ wcale? Jeżeli dorosła osoba będąca w związku w ogóle nie dotyka drugiej, to rozsądnym założeniem jest, że tego nie potrzebuje/nie chce/nie lubi.

Co w takim razie miałaby dać rozmowa, jeśli zachowanie autorki wskazywało, że na przytulaniu jej nie zależy, a i nie jest specjalnie zaangażowana? Że zacznie robić to z przymusu? To jaka to wartość?

No i druga rzecz: mówimy o dorosłej osobie. Nie o dziecku w przedszkolu, któremu trzeba wytłumaczyć, że np. z problemem może iść do pani. Od dorosłej osoby możemy oczekiwać, że będzie świadoma, że może okazywać czułość swojemu partnerowi... jeśli tylko będzie chciała. Ba, tu sam partner przecież świecił przykładem, bo wychodził z inicjatywą. Więc skoro autorka przez pół roku nie wpadła na to, żeby też go przytulić, to zupełnie naturalne, że doszedł do takich wniosków. Bo właściwie - co innego miał sobie pomyśleć? Jakby jej przez pół roku mówił, że ją kocha, a ona nic, to co, miałby wierzyć, że ona go też kocha, tylko milcząca taka?  Pewne rzeczy muszą wychodzić od drugiej osoby naturalnie, bez podpowiedzi, bez przymusu.

Seks =/= czułość. Nie zawsze i nie dla każdego.

Poza tym, borze szumiący, przecież jak mam ochotę przytulić się do partnera pod kocykiem, jak on mnie pogłaszcze, pocałuje, złapie za rękę, to zaspokaja zupełnie inne moje potrzeby niż wtedy, kiedy uprawiamy seks. Przecież to nie jest wymienne; w drugą stronę przecież też, bo jak ktoś ma ochotę na seks, to nie wystarczy go pogładzić po policzku.

maniola napisał/a:

Jeżeli faktycznie nie czuł mojego zainteresowania w wystarczającym stopniu, to może faktycznie czuł, że nie ma o czym rozmawiać, jak zdaje się ocenił wcześniej również Szeptuch - nie było to dla niego coś, o co powinien się upominać. Tłumaczył mi to zresztą właśnie tym, że na tym etapie nie powinno być czego naprawiać i że emocjonalnie nie czułby się dobrze, gdyby musiał się upomnieć o atencję i czułość. Bo oczywiście moją pierwszą reakcją było właśnie „dlaczego mi nie powiedziałeś.”

Jest jedna ważna zasada w dorosłym życiu, której się nauczyłam. Jak masz jakąś potrzebę, to musisz otworzyć buzię i powiedzieć o co ci chodzi, jeśli tego nie zrobisz, to nie masz prawa oczekiwać od innych, żeby się domyślali i odgadywali twoje potrzeby. Ten etap minął bezpowrotnie dawno temu, bo takie coś może i musi robić tylko matka w stosunku do niemowlaka, niektórzy jednak na tym niemowlęcym etapie się zatrzymali. Nie mówiąc już o tym, że mówienie o swoich potrzebach i oczekiwaniach, to nie jest żadne upominanie czy naprawianie związku.

SaraS napisał/a:

Tylko zobacz, że Ty wciąż mówisz "więcej". Autorka napisała natomiast, że od niej nie wychodziło to wcale. I to jest ogromna różnica, bo oczywiście można powiedzieć, że chciałoby się częściej, jeżeli wiesz, że ktoś też czułości inicjuje (zatem: lubi/potrzebuje/sprawiają mu przyjemność), tylko rzadziej. Ale jeśli nie robi tego /prawie/ wcale? Jeżeli dorosła osoba będąca w związku w ogóle nie dotyka drugiej, to rozsądnym założeniem jest, że tego nie potrzebuje/nie chce/nie lubi.

Nie, to jest teraz twoje wyobrażenie o tym, co czuje i myśli druga strona. Może pochodzi z domu, gdzie się nawet dzieci nie przytula za bardzo? Może lubi się więcej przytulać, ale z osobami, które już bardzo dobrze zna. Może coś jeszcze innego, może być milion innych powodów niż brak zainteresowania.

SaraS napisał/a:

Co w takim razie miałaby dać rozmowa, jeśli zachowanie autorki wskazywało, że na przytulaniu jej nie zależy, a i nie jest specjalnie zaangażowana? Że zacznie robić to z przymusu? To jaka to wartość?

Skąd założenie, że z przymusu. Są ludzie, którzy serio, sami tyle nie potrzebują, ale jak druga osoba chce to nie widzą problemu. Prosta komunikacja może nam pokazać, czy partner nie jest czasem jedną z nich.

SaraS napisał/a:

No i druga rzecz: mówimy o dorosłej osobie. Nie o dziecku w przedszkolu, któremu trzeba wytłumaczyć, że np. z problemem może iść do pani. Od dorosłej osoby możemy oczekiwać, że będzie świadoma, że może okazywać czułość swojemu partnerowi... jeśli tylko będzie chciała. Ba, tu sam partner przecież świecił przykładem, bo wychodził z inicjatywą. Więc skoro autorka przez pół roku nie wpadła na to, żeby też go przytulić, to zupełnie naturalne, że doszedł do takich wniosków. Bo właściwie - co innego miał sobie pomyśleć? Jakby jej przez pół roku mówił, że ją kocha, a ona nic, to co, miałby wierzyć, że ona go też kocha, tylko milcząca taka?  Pewne rzeczy muszą wychodzić od drugiej osoby naturalnie, bez podpowiedzi, bez przymusu.

Nie to są twoje oczekiwania wobec związku, skąd wiesz, że druga osoba ma tak samo i myśli dokładnie tak jak ty?

Dorosłość polega natomiast na tym, że nie wymagasz od innych ludzi czytania ci w myślach, tylko umiesz powiedzieć, jak czegoś potrzebujesz. Postaw się z drugiej strony, chciałabyś usłyszeć od swojego partnera, że ma żal o coś tam, ale nigdy ci tego nie powiedział, bo jego zdaniem ty się powinnaś domyślić i on w ogóle nie powinien mówić ci takich, oczywistych oczywiście dla niego rzeczy.

Jak rok chodzi z osobą, która nie spełnia twoich potrzeb, bo o nich nie mówisz, to problem masz ty.

SaraS napisał/a:

Seks =/= czułość. Nie zawsze i nie dla każdego.

Poza tym, borze szumiący, przecież jak mam ochotę przytulić się do partnera pod kocykiem, jak on mnie pogłaszcze, pocałuje, złapie za rękę, to zaspokaja zupełnie inne moje potrzeby niż wtedy, kiedy uprawiamy seks. Przecież to nie jest wymienne; w drugą stronę przecież też, bo jak ktoś ma ochotę na seks, to nie wystarczy go pogładzić po policzku.

No widzisz, czyli rossanka ma zupełnie inaczej niż ty, a wyszło to w rozmowie

Chapeau bas!

Gdzie takie cudowne kobiety się rodzą/mieszkają?

Przepraszam najmocniej SaraS, ale musiałem
Naparawdę fajnie jest zobaczyć, że sa kobiety o wyważonych poglądach, dla ktorych seks a chęć przytulenia się nie wiążą sięz tymi samymi emocjami

Rossanko, wybacz, ale żyjesz w jakiejś bańce. Jest sporo kobiet, które pójdą do łóżka, bo mają na to ochotę, bez żadnych uczuć. I nie są prostytutkami.