Czy mniejsza uczuciowość kobiety może być powodem rozstania

Ale też nie ja byłam powodem rozstania, że zdecydował, że teraz może już odejść i się nie męczyć, skoro jest inna zainteresowana, a tak zrozumiałam z wpisu trochę, że facet tylko w takim przypadku odchodzi, a nigdy dlatego, że mu coś nie odpowiada i nie jest szczęśliwy. No i też mowa była o mężczyznach, którzy zostali porzuceni, więc to też trochę inna historia - nie chcą się pogodzić z odrzuceniem, więc walczą.

Przecież on nie chciał dać szansy, skończył relacje, mimo, że ona chciała się zmienić. To o co dalej walczyć? Tak wynika z wpisu. Ktoś odchodzi to odchodzi I już.
Co do reszty, to myślę, że tu się powinno właściwie dobrać, a nie, że teraz ona lub on będą się zmieniać aby utrzymać relację. 
Widać to nie to

Zgadzam się z niektórymi wpisami o tym, że jak ktoś jest zakochany, to porozmawia, zawalczy itd.

Ale nie głowiłabym się teraz też nad tym wszystkim, gdybym jednak w głębi nie czuła, że rzeczywiście nie dawałam z siebie tyle, co on, i że dłużej mi zeszło, żeby coś poczuć i się otworzyć oraz miałam pewne opory z okazywaniem, że mi zależy (niepewność, głupie przekonania, że kobieta nie może zbyt szybko pokazać zainteresowania itd.).

Nie wiem jak to dokładnie mogło wyglądać z jego perspektywy, chciałabym, żeby zależało mu na tyle, żeby mógł wcześniej o tym porozmawiać ale albo właśnie mu aż tak nie zależało, albo ma problemy z komunikacją, albo naprawdę możliwe jest, że zwyczajnie z jego perspektywy nie było sensu się upominać o coś, co dla niego powinno w 100% działać już na początku - dlatego chciałam poznać różne perspektywy i opinie.

Mimo wszystko wiem, że gdybym dostała taką szansę, to jestem w stanie dać z siebie dużo więcej i naprawdę sama CHCIAŁABYM okazywać mu tę czułość i zainteresowanie, nie dlatego, że on by tego chciał. Jest mi po prostu trudno, bo widziałam ogromny potencjał i czuję, że może faktycznie się pod tym względem zwyczajnie trochę nie porozumieliśmy albo ja zbyt późno się zreflektowałam.

to nie po to, żebym się teraz płaszczyła i błagała, bo to mi może tylko zaszkodzić i spowodować upadek w jego oczach.

A z drugiej nie chciałam mieć poczucia, że nie zrobiłam zupełnie nic i straciłam coś być może wspaniałego.

Jednak teraz już myślę, że powiedziałam, co mogłam, próbowałam podtrzymać kontakt i nadrobić trochę to zainteresowanie, ale więcej mi nie pozostało.

W najbliższym czasie zostaje mi ruszyć dalej i pewnie zerwać całkiem kontakt,

a ewentualna inicjatywa powinna już co najwyżej wyjść z jego strony, jeżeli sobie cokolwiek jeszcze przemyśli, a ja do tego czasu nie będę już z kimś innym.

maniola napisał/a:

Zgadzam się z niektórymi wpisami o tym, że jak ktoś jest zakochany, to porozmawia, zawalczy itd. Dlatego tak to mnie zabolało, bo poczułam się po prostu trochę oszukana - naprawdę szczerze czułam, że myśli o mnie poważnie i za mną szaleje.

Z jego perspektywy to ty go oszukałaś.
człowiek sie starał,zabiegał,ciągle to on wyciągał rękę pierwszy,inicjował a i tak o każdą czułość musiał sie dopominać.
Mówie ci jako facet, ja bym ci powiedział pa pa juz po 1 miesiącu,ze ten człowiek sie męczył pól roku.

Serio autorko,naprawdę trzeba Ci mówić o takich oczywistościach jak bliskość w związku?
Naprawdę trzeba pisać petycje o uwzględnienie uczuć partnera?
Z tego co pisze w tym ostatnim poście,doskonale zdawałaś sobie sprawy z jego potrzeb,a pomimo tego je olałaś.

Moja rada: Zanim wejdziesz w jakikolwiek inny związek popracuj nad sobą, bo średnio sie nadajesz do relacji.

rossanka napisał/a:

Przecież on nie chciał dać szansy, skończył relacje, mimo, że ona chciała się zmienić. To o co dalej walczyć? Tak wynika z wpisu. Ktoś odchodzi to odchodzi I już.
Co do reszty, to myślę, że tu się powinno właściwie dobrać, a nie, że teraz ona lub on będą się zmieniać aby utrzymać relację. 
Widać to nie to

Rossanka, ty nie rozumiesz mężczyzn.
Całkowicie

Naprawdę nic nie mówił. Mogłam się co najwyżej domyślać po tym, jak dużo sam kontaktu fizycznego potrzebował, że jest dla niego tak ważny - ciągle się do mnie przytulał, dotykał, trzymał za rękę, nawet w czasie jazdy samochodem (wiem, niestety niezbyt bezpiecznie).

Jedyne sytuacje przez całe pół roku, w których może cokolwiek zasugerował, to gdy raz się do mnie przytulił i zaczęłam go gładzić po włosach (więc tak, odwzajemniałam czułość, gdy ją inicjował) i wtedy zaczął mówić coś w stylu "jak miło, nikt mnie nigdy nie głaszcze" lub gdy innym razem mnie objął, więc się wtuliłam "o, jak miło się wtuliłaś" i to właściwie jedyne komunikaty, po których mogłam wnioskować, że chciałby tego więcej. A wystarczyło nawet rzucić coś w stylu "jak miło, mogłabyś tak częściej".

Albo jak nie był pewien moich uczuć i planów na przyszłość, to również można zainicjować taką rozmowę.

Niestety trudniej mi jako kobiecie pierwszej zaproponować, aby na przykład się do mnie wprowadził.

Dlatego lubię wyjaśniać wprost, bo czesto nieświadomie odbieram na opak męskie zachowania, co wychodzi po fakcie. Trzeba mi prosto mówić.

Tak trzeba mówić o swoich potrzebach czy uczuciach.
Tylko rozumiał bym sytuacje gdzie sa małżeństwem 10 lat, gdzieś sie po drodze pogubili.
W tedy przypomnienie partnerowi"hej tu jestem" ma sens.
dodatkowo ja jako ateista,uważam ze małżeństwo jest faktycznie "święte" i trzeba o nie walczyć do końca.

Ale oni nie byli małżeństwem,znali sie pół roku,i od samego początku facet troszczył sie o wszystkie sprawy emocjonalne w związku,a autorka zgrywała chłodną księżniczkę.
Jedynym błędem tego faceta było to że wcześniej nie zakończył tej relacji.

Szeptuch napisał/a:

Tak trzeba mówić o swoich potrzebach czy uczuciach.
Tylko rozumiał bym sytuacje gdzie sa małżeństwem 10 lat, gdzieś sie po drodze pogubili.
W tedy przypomnienie partnerowi"hej tu jestem" ma sens.
dodatkowo ja jako ateista,uważam ze małżeństwo jest faktycznie "święte" i trzeba o nie walczyć do końca.

Ale oni nie byli małżeństwem,znali sie pół roku,i od samego początku facet troszczył sie o wszystkie sprawy emocjonalne w związku,a autorka zgrywała chłodną księżniczkę.
Jedynym błędem tego faceta było to że wcześniej nie zakończył tej relacji.

Co on taszczył, jak to była bardzo krótka znajomość. Nie ma tak, że po dwóch miesiącach ktoś już tak kocha, że układa plan życia razem. Tu się trzeba poznać dłużej.
Dlatego unikam też portali randkowych, bo tam się trzeba szybko określać. A jak się mogę określić w tydzień czy miesiąc, jak kogoś nie znam. To mnie frustruje, a ludzie nie chcą czekać i w jakiś sposób to rozumiem.

Trzeba przede wszystkim znać siebie,swoje pragnienia,potrzeby i zdefiniować cele.
wiadomym jest ze inaczej związek będzie wyglądać u takich 20 latków, a inaczej u 30.czy jeszcze inaczej u 40 latków.
Im człowiek starczy,tym bardziej zdaje sobie sprawy co chce od zycia,wiec niektóre procesy w związku zachodzą o wiele szybciej,tak rozejście sie,jak i małżeństwo.

Ja po 5 miesiącach znajomość zaproponowałem wspólne mieszkanie a po kolejnych 5 sie oświadczyłem.
Tylko ja wiedziałem co chciałem ,no i tak sie szczęśliwie złożyło że zona chciała tego samego.

Farmer napisał/a:

maniola napisał/a:

Niestety trudniej mi jako kobiecie pierwszej zaproponować, aby na przykład się do mnie wprowadził.

Niby dlaczego trudniej?
Kto nawbijał Tobie do głowy takie głupoty?
Mamusia, tatuś, czy koleżaneczki?

Społeczeństwo ogółem? Przypadki koleżanek, które się zaangażowały i chciały czegoś więcej, więc facet je zostawił? Wyczucie drugiego człowieka dla mnie wymaga trochę czasu. Ja tak samo mogę się czuć niepewnie i bać odrzucenia.

No tak, facet ideał... z tym, że ideałów nie ma.
To, że był taki wspaniały, to mogła być tylko skorupa, bo potrzebował atencji... przez duże A.
W rezultacie byś się męczyła w tym związku.
Do niego by pasowała kobieta bluszcz.

Część kobiet może nieco ostrożniej podchodzić do takich facetó, bo jednak oczekują tej męskiej pewności siebie i bezpieczeńśtwa, a możę takie okazywanie czułości odbierają wręcz skrajnei negatywnie? W każdym razie rozmowa wydaje się kluczowa, jednka tutaj wszystko raczej było widać, i to bardzo wyraźnie. Gość cały czas praktycznie tą czułość okazywał, więć jeśli komuś to nie pasuje lub go onieśmiela to ma prawo wyrazić swoje wątpliwości.
Ciekawe czy dl Autorki to było za wcześnie czy wręcz takie zachowanie nie okazało się dla niej czerwoną flagą..?

wieka napisał/a:

No tak, facet ideał... z tym, że ideałów nie ma.
To, że był taki wspaniały, to mogła być tylko skorupa, bo potrzebował atencji... przez duże A.
W rezultacie byś się męczyła w tym związku.
Do niego by pasowała kobieta bluszcz.

Autorka pisała, że on właśnie rozstał się z kobietą bluszczem. Tak zrozumiałam.

Ok. To jak byś zrozumiał sytuację  że mężczyzna nie musi brać kredytu na dom a to kobieta mu proponuję mieszkanie u niej?

Nie projektuję swoich odczuć na całą populację, w przeciwieństwie do niektórych..Akurat trafiło na faceta, który najwyraźniej potrzebuje nie tyle szybko zacząc, co raczej częściej doświadczać okazywania tych tych uczuć. Jeśli nawet ktoś n amiejscu Autorki się szybko otworzy, to może jej i tak nie odpowiadać, bo ona nie potrzebuje tego w takim stopniu. Chociaż sytuacje, gdzie to facet pragnie tych gestów czy słów w większym stopniu niż kobieta, nie spotyka się znowu aż tak dużo.
Facet nie dostał tego, czego chciał, więc odwrócił się na pięcie i poszedł, ale raczej nie ma w samym tym fakcie niczego zdrożnego? Wysyłał dostatecznie jasne sygnały.

Nie. Tak myślą kobiety, a później płacz, bo facet zostawił i nie wie dlaczego .

rossanka napisał/a:

Przecież zwykle piszesz, że od razu nie ma strzały amora, trzeba kogoś poznać, może wiele miesięcy czy kat bp uczucie rodzi się powoli.
Autorka jak zrozumiałam własnie powoli dojrzewała, 6 miesięcy to nie jest jakiś długo.
Skąd ta zmiana myślenia?
Trzeba dać szansę, a nie, że jak od razu piorun nie trafi to dalej z relacji nic nie będzie. Mezczyzna chciał fajerwerkow od razu, kobieta powoli się rozkręcała. Zwykle pochwalasz takie tempo w swoich wpisach.

Pozostało mi chyba tylko pokiwać głową z niedowierzania ...

To facet decyduje o związku. On był gotowy, to miała być ta.
A autorka nie wiedziała PRZEZ PÓŁ ROKU czego chce.

W przeciwnym przypadku każda kobieta po 3 miesiącach by odeszła od faceta, a tu on dał pół roku.

On nie chciał fajerwerków, tylko trochę czułości, jakiegoś głębszego uczucia, nici porozumienia.
Po pół roku tego nie widział i powiedział, że jak autorka się jednak namyśli i zdecyduje, to niech się odezwie. [to miał na myśli, dlatego kontynuuje znajomość, bo przecież seksu nie ma]

Sytuacja widząc oczami mężczyzny jest jasna.

[
Po pół roku tego nie widział i powiedział, że jak autorka się jednak namyśli i zdecyduje, to niech się odezwie. [to miał na myśli, dlatego kontynuuje znajomość, bo przecież seksu nie ma]

Sytuacja widząc oczami mężczyzny jest jasna.

Farmer napisał/a:

[
Po pół roku tego nie widział i powiedział, że jak autorka się jednak namyśli i zdecyduje, to niech się odezwie. [to miał na myśli, dlatego kontynuuje znajomość, bo przecież seksu nie ma]

Sytuacja widząc oczami mężczyzny jest jasna.

To z mojej perspektywy wyglądało to na dość definitywne rozstanie, ew chęć "zostania przyjaciółmi" i koleżanki stanowczo odradzały mi wszelkie próby, skoro nie dał znaku, że chce to jeszcze przemyśleć i że możemy za jakiś czas wrócić do tematu.

Co prawda, gdy zagadałam po kilku tygodniach napisał "jak miło widzieć wiadomości ode mnie" i odpisał dość długą wiadomością, ale może chciał być po prostu miły.

To pisz po ludzku, myślałam, że o kredyt chodzi.
Wiem ,że zaangażowany facet wybiega planami do przodu, ale przecież nie po tygodniu znajomości. Nie planuje od razu imion dzieci i tak dalej.
Czym się obkawia zaangażowanie? Seksem, pomocą w sprawach codziennych typu pomoc z samochodem, mówienie, że to prawdziwe uczucie i on ma prawdziwe zamiary?
Z resztą te rzeczy wychodzą z czasem. Na początku, gdy człowiek sie nawet nie zna, trudno coś planować.

Jak okazać uczucia jeśli jeszcze Twoje uczucia się nie rozwinęły? Przeczysz sam sobie.
A uczucia okazywała, przecież był seks.
Jaby to był tylko kolega, seksu by nie byli, bo z kolegami seksu się nie uprawia, są aseksualni.

rossanka napisał/a:

Jak okazać uczucia jeśli jeszcze Twoje uczucia się nie rozwinęły? Przeczysz sam sobie.
A uczucia okazywała, przecież był seks.
Jaby to był tylko kolega, seksu by nie byli, bo z kolegami seksu się nie uprawia, są aseksualni.

Rossanko, proszę ...

Seks dla faceta to nie uczucia.

PS. Seks z koleżanką też jest

To z mojej perspektywy wyglądało to na dość definitywne rozstanie, ew chęć "zostania przyjaciółmi" i koleżanki stanowczo odradzały mi wszelkie próby, skoro nie dał znaku, że chce to jeszcze przemyśleć i że możemy za jakiś czas wrócić do tematu.

Co prawda, gdy zagadałam po kilku tygodniach napisał "jak miło widzieć wiadomości ode mnie" i odpisał dość długą wiadomością, ale może chciał być po prostu miły.

To wiem, pisałam pozycji kobiety.
Z kolegą do głowy mi nie przyjdzie iść do lozka.
Jak idę, to być mize chciałabym czegoś więcej, poznać się, pospotykac, a potem się zobaczy, bo może na tym się skończy.

rossanka napisał/a:

Że zmiana zdania się nie zgodzę, ex właśnie zmieniał zdanie  ja byłam zdecydowana  on co hałas czas chcual czas do namyśli  raz mówił, że mu zależy, żeby dać szansę, potem, że nie zależy , potem, że jednak zależy, oszalec można.

Bo on mówił, On dużo mówił.
Sama wiesz, że słowa nic nie znaczą.

rossanka napisał/a:

Z tym mówieniem codziennie kocham Cie już bez przesady.

Niektóre są wymagające