On chce kiedyś dzieci, ona (najprawdopodobniej) nie.

Ja nigdy nie stawiam wyżej dobra żony nad dobrem męża czy odwrotnie.

No i dobrze, że to facet traci. Jego "strata" i tak jest mniejsza niż "strata" kobiety, która rodzi by zaspokoić cudze potrzeby.

maku2 napisał/a:

On może z nią zostać pomimo że ona dzieci nie chce bo ją kocha czyli on swoje plany/wizje(jak zwał) jest gotów poświecić dla niej. A ona nie i z tego korzysta.

Ale w tej kwestii nie istnieje kompromis. Tak samo nie można mieszkać w domku na wsi i w centrum miasta jednocześnie. Więc każda ze stron musi odpowiedzieć na pytanie czy jest gotowa na takie poświęcenie i czy stawia związek wyżej niż swoje pierwotne marzenia.

Mężczyzna autorki twierdzi, że jest z tym ok. Dlaczego mamy uważać, że jest niepoczytalny?

Czy mu się odmieni? Zawsze tak może się zdarzyć. Nawet jeżeli ktoś, kto przez całe życie był niechętny do dzieci, w wieku 60 lat może się obudzić, że jednak chce być ojcem i znajdzie sobie jakąś młódkę, której zrobi dzieciaka.
Ale czy mało jest przykładów w drugą stronę? Nawet tutaj w wątku wypowiedziała się kobieta, której mąż się mega ucieszył na jej decyzję o dziecku, a później mu się zabawa w rodzinę znudziła i zostawił ją samą z małym dzieckiem.

Agnes76 napisał/a:

Ja nigdy nie stawiam wyżej dobra żony nad dobrem męża czy odwrotnie.

vs

Agnes76 napisał/a:

No i dobrze, że to facet traci. Jego "strata" i tak jest mniejsza niż "strata" kobiety, która rodzi by zaspokoić cudze potrzeby.

Samozaoranie

Cytuję:
Ciszo  możemy mieć więcej takich trudnych pytań 

Odpowiadam:
Możemy, ale ja nie uprawiam czarnowidztwa

Agnes76 napisał/a:

[
No i dobrze, że to facet traci. Jego "strata" i tak jest mniejsza niż "strata" kobiety, która rodzi by zaspokoić cudze potrzeby.

To jest po prostu podłe, widać w tobie uprzednia, typowa feministka która wartościuje potrzeby,ze względu na płeć.
No faktycznie mniejsza strata jest  CAŁE życie bez dzieci niż ten "straszny" poród.

Ja już mam określone zdanie o tobie, po tych badaniach o które cię prosiłem na potwierdzenie twoich też. A w odpowiedzi usłyszałem że je robiłaś sama i mi nie pokażesz.

Co do poprzedniego posta.
To widzisz, ja mam inne zdanie.
Uważam że to facet poświęca znacznie więcej przy urodzeniu dziecka niż kobieta.

Dlatego jest tyle kobiet łapiących facetów na dziecko , a internet jest pełen tematów " czy facet się skapnie jak odstawie tabletki"

Facet traci nieporównywalnie więcej, bo to on zostaje najczęściej bez domu i z alimentami tylko z tego powodu że mamusia znalazła lepszego, mniej nudnego

maku2 napisał/a:

Agnes76 napisał/a:

No i dobrze, że to facet traci. Jego "strata" i tak jest mniejsza niż "strata" kobiety, która rodzi by zaspokoić cudze potrzeby.

Często się z Tobą zgadzam ale musi być aaaallleee
Ale on nie obcy tylko maż.
Tak uczciwie co byś doradziła kobiecie która chce mieć dziecko a mąż nie?
Doradzałabyś jej pogodzenie się ze "stratą"?

Ja nigdy nie stawiam wyżej dobra żony nad dobrem męża czy odwrotnie.
Wszystko musi wynikać z ich potrzeb i ceny jaką chcą ze zaspokojenie tej potrzeby zapłacić.
My nie wiemy jak wielka jest jego potrzeba posiadania dziecka a jej wielka jej determinacja by go nie mieć. Oni to muszę miedzy sobą uzgodnić.
Jeśli niechęć do powiększenia rodziny, albo chęć powiększenia jast tak wielka, ze są w stanie poszukać innego partnera, to każde powinno iśś za swoją największą potrzebą. Zawsze jest coś za coś.

"pełne rodziny mogące zapewnić szczęście" jak to napisałeś wcześniej

Na świecie jest olbrzymia ilość samotnych matek, bo mężowie odeszli chociaż mieli "pełne rodziny mogące zapewnić szczęście" jak to napisałeś wcześniej. Jak widać dziecko nie jest żadnym gwarantem na trwałość małżeństwa i wzajemną miłość, a często wręcz staje się przyczyną rozstań.

Agnes76 napisał/a:

"pełne rodziny mogące zapewnić szczęście" jak to napisałeś wcześniej

Możesz mi wskazać gdzie tak napisałem bo nie pamiętam?
.

Autorko puść faceta wolno, poboli go ale dasz mu szansę na pełne szczęśćcie w pełnej rodzinie.

maku2 napisał/a:

MagdaLena1111 napisał/a:

maku, sorry, ale rzeczywiście robisz z faceta autorki bezwolnego pajaca.

A Twój argument o tym, że on jest zakochany i dlatego to autorka powinna podjąć za niego decyzję o rozstaniu nijak się ma do tego, że ona też jest zakochana :-P

Dobra wiadomość jest taka, że stan zakochania nie trwa wiecznie i w pewnym momencie, gdy haj mija, to ludzie zaczynaja się zastanawiać, czy im razem po drodze, czy patrzą w te samą stronę itd., więc za jakiś czas problem sam się rozwiąże ;-)

Miłość potrafi zaślepić - tak? Tak.
I fakt za jakiś czas będzie wiadomo co i jak.
Chociaż w tym układzie to facet traci.

:-D Uważasz, że zakochanie bardziej odbiera rozum facetom? Kobietom często też ;-)
Poza tym dążenie do rozmnażania się to pierwotny instynkt, popęd, więc nawet emocjonalne wydmuszki i zdiagnozowani „idioci” nie tracą tegoż instynktu ;-), więc oddzielmy to od rozumowego ogarnięcia konsekwencji (nie)rozmnożenia się.

Eeeee…. Nikt w tej sytuacji nie traci.
Minie haj, to facet poszuka sobie takiej, przy której będzie mógł zrealizować swoje pragnienia, albo uzna, że jednak dziecka chce mniej niż tej konkretnej kobiety.

Autorko, jeśli jeszcze tu zaglądasz, to radzę patrzeć przez palce na krucjatę facetów wypowiadających się powyżej. Cud, że nie przyciagneliscie do tej dyskusji Rumuńskiego tymi wywodami o lewactwie i mokrymi fantazjami o trójce obowiązkowych dzieci.

Ani nie jesteśmy rodzicami Polakami, ani antynatalistami.

Co do faceta - Ty mu powiedziałaś prawdę i to na wczesnym etapie. Nie rób z niego ofiary i nie decyduj za niego. Jest z Tobą, bo tego chce.

Mój mąż ma dzieci z poprzedniego małżeństwa, które są u nas co dwa tygodnie. Jesteśmy po czterdziestce.
Ja swoich nie mam. Chciałam.
Zainicjowałam rozmowę na ten temat i jak można się domyślać on więcej nie chce. Powiedział to wprost, bez zbędnego ubarwiania. Stanęłam przed wyborem on, albo "poszukiwanie dawcy plemnika".
Zostałam z nim. Czasem trochę żałuję, że nie mam swoich. Wiem, że Jego dzieci mnie pokochały, ja je zresztą też.
Podeszłam do tematu racjonalnie. Spóźniłam się z decyzją i nie mogę winić za to świata.

maku2 napisał/a:

Agnes76 napisał/a:

"pełne rodziny mogące zapewnić szczęście" jak to napisałeś wcześniej

Możesz mi wskazać gdzie tak napisałem bo nie pamiętam?
.

w tym fragmencie

maku2 napisał/a:

Autorko puść faceta wolno, poboli go ale dasz mu szansę na pełne szczęśćcie w pełnej rodzinie.

M!ri napisał/a:

Szeptuch napisał/a:

To jest po prostu podłe, widać w tobie uprzednia, typowa feministka która wartościuje potrzeby,ze względu na płeć.
No faktycznie mniejsza strata jest  CAŁE życie bez dzieci niż ten "straszny" poród.

Tak Ci żółć zalała oczy, że straciłeś z pola widzenia najważniejszą osobę w tym sporze - czyli małego człowieka, który miałby się urodzić i który zasługuje na to, by być chcianym przez oboje rodziców.
Matka ma rodzić, xuj z tym, że nie będzie potem kochać dziecka, to nie ważne. Ważne aby mężczyzna nie był stratny.

Niektórych zdrowo popierdoliło.

10/10. Miałam napisać dokładnie to samo.

A co do mężczyzn i ich chęci posiadania najlepiej 2-3 dzieci.
Moja przyjaciółka po pierwszej ciąży powiedziała mężowi, że więcej dzieci nie chce. On jej truł dupę, że nie wyobraża sobie, że ich dziecko będzie jedynakiem egoistą i kochanie proszę, jeszcze jedno dziecko, już z tego trzeciego jestem w stanie zrezygnować.
Ona na to: w porządku, ale pod warunkiem, że ja wezmę tylko te 14 tygodni obowiązkowego urlopu, potem na urlop idziesz ty, w nocy do dziecka też wstajesz ty, jak będzie chore to zwolnienie w pierwszej kolejności bierzesz ty. Jeśli akceptujesz te warunki to ja się zgadzam. No i nagle się okazało, że jeden potomek mu wystarczy XD

Motocyklistka napisał/a:

Mój mąż ma dzieci z poprzedniego małżeństwa, które są u nas co dwa tygodnie. Jesteśmy po czterdziestce.
Ja swoich nie mam. Chciałam.
Zainicjowałam rozmowę na ten temat i jak można się domyślać on więcej nie chce. Powiedział to wprost, bez zbędnego ubarwiania. Stanęłam przed wyborem on, albo "poszukiwanie dawcy plemnika".
Zostałam z nim. Czasem trochę żałuję, że nie mam swoich. Wiem, że Jego dzieci mnie pokochały, ja je zresztą też.
Podeszłam do tematu racjonalnie. Spóźniłam się z decyzją i nie mogę winić za to świata.

Bo kochałaś.
Mąż postąpił jak samolubna świnia.
Niestety ten żal będzie się nasilał.

Motocyklistka napisał/a:

Mój mąż ma dzieci z poprzedniego małżeństwa, które są u nas co dwa tygodnie. Jesteśmy po czterdziestce.
Ja swoich nie mam. Chciałam.
Zainicjowałam rozmowę na ten temat i jak można się domyślać on więcej nie chce. Powiedział to wprost, bez zbędnego ubarwiania. Stanęłam przed wyborem on, albo "poszukiwanie dawcy plemnika".
Zostałam z nim. Czasem trochę żałuję, że nie mam swoich. Wiem, że Jego dzieci mnie pokochały, ja je zresztą też.
Podeszłam do tematu racjonalnie. Spóźniłam się z decyzją i nie mogę winić za to świata.

Bo kochałaś.
Mąż postąpił jak samolubna świnia.
Niestety ten żal będzie się nasilał.

Co do historyjki jenaste, ta twoja znajoma to zwykła egoistka i nikt więcej. A jej szantaż " albo będziesz robił wszystko przy dziecku albo tego dziecka nie będzie " jest podłe i bezduszne. U mnie już by dostała papiery rozwodowe. Dziecko należy do obydwojga rodziców, tak samo obowiązki. I ja wiele razy tutaj pisałem że facet ma poświęcać tyle samo czasu dziecku co kobieta . A tutaj proszę wielkie wyrzeczenie " poród " a potem radź sobie facecie sam. Żałosne

bb8 napisał/a:

maku2 napisał/a:

Pewnie uznasz że się czepiam

Tak.

A ja pytając poznaję świat

maku2 napisał/a:

Motocyklistka napisał/a:

Mój mąż ma dzieci z poprzedniego małżeństwa, które są u nas co dwa tygodnie. Jesteśmy po czterdziestce.
Ja swoich nie mam. Chciałam.
Zainicjowałam rozmowę na ten temat i jak można się domyślać on więcej nie chce. Powiedział to wprost, bez zbędnego ubarwiania. Stanęłam przed wyborem on, albo "poszukiwanie dawcy plemnika".
Zostałam z nim. Czasem trochę żałuję, że nie mam swoich. Wiem, że Jego dzieci mnie pokochały, ja je zresztą też.
Podeszłam do tematu racjonalnie. Spóźniłam się z decyzją i nie mogę winić za to świata.

Bo kochałaś.
Mąż postąpił jak samolubna świnia.
Niestety ten żal będzie się nasilał.

Dlaczego postąpił jak samolubna świnia? Byłoby tak gdyby najpierw umawiali się inaczej, a on zmienił zdanie. Albo gdyby ją okłamywał i zwodził.

Powiedział jak jest. Motocyklistka wybrała to co na tamten moment chciała. Nie można zjeść ciasto i mieć ciastko.

Nic w tym złego. Na początek możesz zapytać Google o genezę słowa "lewactwo". Zawsze, gdy je widzę w dyskusji, mam wrażenie, że ktoś zabłądził w drodze na wykop peel.

M!ri napisał/a:

Szeptuch napisał/a:

Co do historyjki jenaste, ta twoja znajoma to zwykła egoistka i nikt więcej. A jej szantaż " albo będziesz robił wszystko przy dziecku albo tego dziecka nie będzie " jest podłe i bezduszne. U mnie już by dostała papiery rozwodowe. Dziecko należy do obydwojga rodziców, tak samo obowiązki. I ja wiele razy tutaj pisałem że facet ma poświęcać tyle samo czasu dziecku co kobieta . A tutaj proszę wielkie wyrzeczenie " poród " a potem radź sobie facecie sam. Żałosne

No ale znajoma jenaste już jedno dziecko urodziła i robiła te wszystkie rzeczy. To uczciwe, aby przy drugim to ojciec dla odmiany przejął te obowiązki, które jego żona zrealizowała przy pierwszym dziecku.

A skąd założenie że on przy pierwszym tego nie robił?

maku2 napisał/a:

bb8 napisał/a:

Tak.

A ja pytając poznaję świat

Nic w tym złego. Na początek możesz zapytać Google o genezę słowa "lewactwo". Zawsze, gdy je widzę w dyskusji, mam wrażenie, że ktoś zabłądził w drodze na wykop peel.

Loka, ja się nie obawiam przepisu o przymusowym posiadaniu dzieci, bo wiem, że strategią demograficzną Europy Zachodniej jest imigracja. Czy to dobrze czy źle - mniejsza z tym. Prawda jest taka, że wzrost zamożności społeczeństwa to zawsze spadek dzietności. Nic się z tym zjawiskiem na siłę nie zrobi. W Waszym wykonaniu to było czyste fantazjowanie. Jest na tym forum co najmniej jeden fan czystości białej rasy, ktoremu by ten pomysł podszedł, a myślę, że to nie jest wątek dla niego i nie ma co uderzać w te tony. I tyle miałam na myśli.

maku2 napisał/a:

bb8 napisał/a:

Tak.

A ja pytając poznaję świat

Nic w tym złego. Na początek możesz zapytać Google o genezę słowa "lewactwo". Zawsze, gdy je widzę w dyskusji, mam wrażenie, że ktoś zabłądził w drodze na wykop peel.

Loka, ja się nie obawiam przepisu o przymusowym posiadaniu dzieci, bo wiem, że strategią demograficzną Europy Zachodniej jest imigracja. Czy to dobrze czy źle - mniejsza z tym. Prawda jest taka, że wzrost zamożności społeczeństwa to zawsze spadek dzietności. Nic się z tym zjawiskiem na siłę nie zrobi. W Waszym wykonaniu to było czyste fantazjowanie. Jest na tym forum co najmniej jeden fan czystości białej rasy, ktoremu by ten pomysł podszedł, a myślę, że to nie jest wątek dla niego i nie ma co uderzać w te tony. I tyle miałam na myśli.

Szeptuch, bardzo szanowałam Twoje zdanie ale po tej dyskusji nie wiem co myśleć, bo jak facet opowiada że poród to nic wielkiego to mi się nóż w kieszeni otwiera. wielu facetów nawet nie potrafi przy porodzie BYĆ.

myślisz że to takie niestraszne mieć nacięte krocze albo 15cm bliznę która CIę ciągnie i może powodować różne inne schorzenia? że to nie jest straszne mieć kilkanaście godzin skurczy których ból jest ROZRYWAJĄCY? że to nie jest straszne zostać z cyckami jak naleśniki albo skórą na brzuchu która nigdy nie będzie taka jak wcześniej? czy to nie jest strasnzne że przy porodzie możesz UMRZEĆ ??? no kuwa... współczuję Twojej żonie.

anna.zakochana napisał/a:

Szeptuch, bardzo szanowałam Twoje zdanie ale po tej dyskusji nie wiem co myśleć, bo jak facet opowiada że poród to nic wielkiego to mi się nóż w kieszeni otwiera. wielu facetów nawet nie potrafi przy porodzie BYĆ.

myślisz że to takie niestraszne mieć nacięte krocze albo 15cm bliznę która CIę ciągnie i może powodować różne inne schorzenia? że to nie jest straszne mieć kilkanaście godzin skurczy których ból jest ROZRYWAJĄCY? że to nie jest straszne zostać z cyckami jak naleśniki albo skórą na brzuchu która nigdy nie będzie taka jak wcześniej? czy to nie jest strasnzne że przy porodzie możesz UMRZEĆ ??? no kuwa... współczuję Twojej żonie.

totalnie nie zrozumiałeś historii jeneste92 - facet chciał dziecko ale nie chciał ponieść tych samych wyrzeczeń co jego żona przy pierwszym dziecku. a Ty opowiadasz bzdety że byś papierami rzucił.
zobacz sobie statystyki ile facetów przejmuje rodzicielski a później gadaj o wyrzeczeniach facetów.

Wiesz, problem z porodem jest taki, że co do jego oceny musimy się tutaj zdawać na waszą subiektywna opinie. Choć nie do końca. Był taki eksperyment że właśnie facetom chcieli pokazać jak straszny jest poród, więc podliczyli  iich do aparatury która poprzez elektrowstrząsy miała to naśladować, skurcze itp. no i okazało się że na mężczyznach nie robiło to specjalnego wrażenia. Nie wiem może zła aparatura. To że kobiety podkręcają całe okoliczności żeby wyjść na większe bohaterki niż są w rzeczywistości to oczywiste. Ja nie nieguje tego że poród jest to ból. Neguje za to te twierdzenia że to koszmar horror i najgorsze co może kobietę spotkać w życiu. Bo młode dziewczyny dostają taki przekaz od influ i celebrytów.

Ps : kop w jaja boli bardziej

maku2 napisał/a:

Agnes76 napisał/a:

Ja bym napisała, że to spór między tymi, którzy uważają,  iż kobieta musi rodzić dzieci, a tymi, którzy dają jej prawo wyboru.

Daliśmy sobie wmówić, że dbanie o własne szczęście jest egoizmem. To jedno wielkie kłamstwo, mające w nas wzbudzić poczucie winy, by za jego pomocą zmuszać nas do niechcianych zachowań.
Dbanie o własne szczęście jest podstawowym obowiązkiem człowieka.
Oczekiwanie, ze to inni będą spełniać nasze oczekiwania i wykorzystywanie ich dla naszych celów jest egoizmem.

Żeby było jasne ja nie wymagam od autorki żeby rodziła dzieci - chociaż dziewczyny ródźcie dzieci bo nam demografia siada - jej sprawa.
Uważam jedynie że powinna faceta puścić wolno bo wykorzystuje jego uczucie do siebie dla własnych celów.

W żadnym razie nie wykorzystuje.
Gdyby go okłamała, że  urodzi a robiła wszystko żeby dziecka nie mieć, gdyby go szantażowała, chociażby emocjonalnie, by z nią został pomimo jej braku zgody, wtedy mógłbyś mówić o wykorzystywaniu.
Ona uczciwie dba o swoje szczęście przedstawiając partnerowi w jaki sposób chce żyć.
On też niech zadba o swoje szczęście i zdecyduje czy jest gotowy na związek z nią.

Ludzie często coś by chcieli dla siebie, ale  chcą by konsekwencje ich decyzji ponosili inni. To nie jest odpowiedzialna postawa.
Ludzie często skarżą się, że muszą to czy tamto, a potem obwiniają innych za swoje spaprane życie. Pielęgnują urazę, że się poświęcali i dlatego im tak źle. Nikt im tego życia nie spaprał, bo od chwili gdy wchodzą w dorosłość mogą o sobie stanowić. Każda decyzja ma swoje konsekwencje, ale musimy sobie zdawać sprawę, że to my te decyzje podejmujemy. Nawet jeśli nic nie robimy, to też jesteśmy odpowiedzialni, ze zostawiamy wszystko bez zmian. Jeśli się poświęcamy to wcale nie dlatego, że musimy, tylko dlatego bo to coś nam dawało - chociażby dobre samopoczucie, czyjąś miłość albo szacunek i  podziw innych. Jeśli się zdarzy, że nasze poświęcenie było niepotrzebne, albo nie otrzymujemy tego na co liczyliśmy pielęgnujemy urazę i mamy żal do kogoś - to łatwiejsze niż przyznanie, że źle zainwestowaliśmy, i wzięcie steru dalszego życia w swoje ręce.
Ja wiem, że zdarzają się różne nieprzewidziane okoliczności - choroby, wypadki, kataklizmy itp. Wszystkiego się nie przewidzi. Dobre relacje mogą nam wtedy pomóc przetrwać trudny czas, wiec niejako są w naszym interesie. Tylko dobre relacje to nie te, które pozbawiają nas sensu i radości życia.

Maku: czyli nie sprawdziłeś. Coś jest jednak nie halo z Twoją ciekawością świata.

Autorko, do poczytania

https://www.netkobiety.pl/t82575.html
https://www.netkobiety.pl/t128308.html
https://www.netkobiety.pl/t125066.html

Szukałam konkretnego tematu, w którhm przyszła kobieta w wieloletnim związku, bo mąż po latach postawił ultimatum, że albo dziecko albo rozstanie, ale nie znalazłam. Ktoś kojarzy?