Kolejna stara panna - śmiać się czy płakać

Małżeństwo "z rozsądku"? A tak mnie naszło

Piszesz, że zawsze byłaś w związkach z rozsądku i zawsze się kończyły, ale myślisz o wejściu w taki związek?? Trochę się to kupy nie trzyma. To już nie średniowiecze, żeby wchodzić w takie związki. A taki związek przetrwałby gdybyś miała mega zakochanego w tobie faceta, ale raczej każdy wcześniej czy później się zorientuje, że szału ni ma. Poza tym taki facet raczej też prędzej niż później odejdzie, bo się zakocha w kimś innym. Musiałabyś chyba trafić na mega desperata coby w takim związku chciał dzisiaj trwac

I dlatego od lat jest sama.
Jak widzisz, to działa doskonale

Widziałem dziś z samego rana te wszystkie szczęśliwe starsze singielki.
Aż mi się żal zrobiło.

Awww jaki Ty jesteś fantastycznie współczująco-empatyczny i status związku odczytujesz z czoła obcych ludzi. Dobrze że te szczęśliwe singielki mają cię, righly so, w dupie.

Znaleźć to potrafię, tylko uciekają do innych.

Ale sama zobacz. Na forum roznectematy: mąż np skarży się  ze żona nie chce częstego seksu, albo żona skarży się, że mąż mało zajmuje się dzieckiem, albo narzeczona chce ślubu kościelnego a jemu starczy cywilny, albo ona chciałaby aktywnie spędzać czas a mąż w fotelu prze tv. I te wątki są maglowane tygodniami. A wystarczyłoby aby druga strona się zgadzała na pomysły autora danego wątku, to nie byłoby problemu. Czyli moje potakiwanie i zgoda na wszystko nie jest takie głupie, mąż nie miałby się do czego doczepić. Czy aby kogoś szanować musi in mieć inne zdanie?

Nie mam wymagań. Właśnie sama się dziwię, bo moje koleżanki które znam od lat, one miały takie wymagania, że dziś powinny być same. Skreslaly facetów za wszystko, za wzrost nie taki, a to że inny był łysy, albo za mało zarabial, albo że nie czuły do niego chemii, albo nie pasowało im cokolwiek. A to one już od dawna są w małżeństwach. Powychodziły za faceci którzy mieli te cechy. Wcale nie z łapanki i z desperacji. A ja żadnemu nie odmówiłam spotkania nawet jak wyjątkowo mi się nie podobał ani z wyglądu ani jak się okazywało z charakteru.
Nawet jako nastolatka nie miałam chłopaka a całowałam się pierwszy taż po 30stce, jak poznałam ex. To już całkiem porażka. Przed pandemii mieliśmy spotkanie klasowe z koleżankami. Jak to na spotkaniu zeszły opowieści na tematy, gdy miałyśmy po naście lat, dziewczyny wspominały, jak to ukradkiem całowały się na wycieczkach czy za garażami szkoły w czasie przerwy. A ja się wstydziłam cokolwiek powiedzieć i tylko słuchałam. Porażka na całej linii.

A jak mi coś nie pasuje, to słyszę, że księcia szukam bo ideału nie znajdę, cobyśmy się we wszystkim zgadzali. To spotykałam się na siłę i spotykałam z osobami, z którymi nie chciałam.
Ex mi wlasnie na odchodne powiedział, że za bardzo uległa byłam i się na wszystko zgadzałam. Ale jak były sytuację, że się nie zgadzałam, to  znowu kręcił nosm. Trudno czytać komuś w myślach.

Czemu miałabym byc w zwiazku z facetem, z którym nie mam chemii i nie pociąga mnie seksualnie??

W szkole średniej nie miałam chłopaka, uważałam się za opasłego grubasa z brzydką twarzą. Z resztą zwykle podpieralam.sciany na dyskotekach.

Dostosować się do systemu czyli sypiać z kimś z kim nie chce sypiać. Ty się aby dobrze czujesz?

Nie tylko o to chodzi (choć jest w tym pewnie nieco prawdy), bardziej o to że kobiety są w stanie tworzyć satysfakcjonujące relacje nieromantyczne częściej niż mężczyźni. Innymi słowy - 30-letnia singielka ma wianuszek przyjaciółek i zjajomych na których może polegać, a 30-letni singiel często ma jednego kumpla na krzyż albo wcale.

Kobiety mają też większą chęć nauki i rozwoju niż mężczyźni i częściej sięgają po różne dodatkowe formy kształcenia.

A to że w naszym społeczeństwie dalej pokutuje (krzywdzące w mojej opinii) twierdzenie że jak kobieta chce mieć seks to wystarczy że podniesie rękę i ma 10 chętnych a facet jak chce to ma o wiele gorzej. Owszem, tak jest, ale 1) kobieta też nie chce iść do łóżka z kimś kto ją nie pociąga (patrz - Ross), 2) faceci mają opcję prostytutki która jest o wiele bardziej "znormalizowana" niż męski chłopak do towarzystwa.

Nie wiem, skąd Foxterier bierze te dane, ale raczej na co dzień tego nie widzę. Zarówno faceci, jak i kobiety w moim otoczeniu mają raczej sporo znajomych, niezależnie już czy są singlami czy nie. Poza tym skąd takie przeświadczenie, że jednak trzeba ich mieć całe mnóstwo? Jeśli obracam się w jakiejś grupie, która skupia ludzi w miarę mi bliskich, to owszem, mogę poznawać więcej osób, ale tych rzeczywiśćie bliskich mam jednak garstkę. I co z tego? Oznacza, że nie czuję się zadowolony? Takie statystyki to jednak tylko suche liczby, bo nie pokazują tych wzajemnych relacji "od kuchni". Sam mogę powiedzieć za siebie lub wyciągać wnioski z obserwacji ze swojego otoczenia, ale już jak jest gdzie indziej, to nie mam pojęcia.

Dokładnie tak samo jest z rozwojem, kształceniem pracą czy zainteresowaniami. Strasznie mnie irytuje to mierzenie ambicji czy rozwoju LICZBĄ czy rozmaitością zajęć. Owszem możąn, ale mam wrażenie, że mężczyźni mają w tym pewien umiar. W takim rozumieniu, żę oni chyba prędzej znajdą coś, co ich na tyle ciekawi, że potrafią przy tym dłużej wytrwać i na tym się skupić, niekoniecnzie potrzebując jeszcze czegoś nowego, i jeszcze, i jeszcze. Tak jakby wyznacznikiem tej "jakośći" było właśnie x różnych ścieżek zawodowych czy zajęć i nie można było być zadowolonym z życia w pełni, mając jedne zawód czy zajęcia kręccą się wokół jednej branży a po godzinach zajmowąc się 1 czy 2 rzeczami a nie chwytać 100 srok za ogon. Serio, to jest miara wartośći człowieka? I to ma decydować o tym, czy jestem szczęśliwym czy nie? Sam jestem gdzieś pośrodku, nie prowadzę gnuśnego życia, ale też nie uważam, że muszę się zajmować milionem zeczy, aby czuć się zadowolonym. To gloryfikowanie życia, gdzie ma się x skońćzonych kierunków, zajęć czy zainteresowań staje się powoli śmieszne. Tak jakby od tego zależało tylko i wyłącznie udane życie, poczucie wartści czy postrzeganie mnie przez innych.
Co do tych relacji romantycznych, to właśnie raczej widać coś odwrotnego - trzeba często uważać, jak się do kobiety mówi, bo ta czy tamta może sobie od razu coś pomyśleć a romantyzmem to wiele z nich żyje.

Dziecinny spośób myślenia oznacza, że jestem w stanie być zadowolonym z życia, jak jednak nie mam 5 fakultetów, nie znam 4 jezyków i nie chwytam się 100 zajęć, byle tylo zacząć coś nowego? Ok, jednak nie jestem tutaj wyjątkiem, jak się okazuje, kiedy się rozglądam wokół siebie. Wcale też nie czuję się z tego powodu gorszy, ale to właśnie z zewnątrz jesteśmy bombardowani tym, jak to trzeba się wiecznie rozwijać, boinaczej się nie przeżyje w tym przej**nym świecie. A jak ktoś znajdzie swój kąt, gdzie nie musi wiecznie zapie**ć jak chomik w kółku i jest szczęśliwy, to zostaje uznany za dziwaka.

Co do charakteru czy liczby znajomych, to widzę to podobnie,, jak Goldi01 Poza tym, jakoś nie widzę wokół siebie tego tłumu facetów, którzy usychają z tęsknoty, bo nie mogą nawiązać "romantycznych relacji".Osobiście bardzo sobie cenię relacje, które niekoniecznie ocierają się o tą całą aurę czy tym bardziej mają jakieś eortyczne podstawy. Takich jest po prostu mniej niż zwyczajnych znajomości.