Rozwód po 15 latach

Dayzee ja nie szukam narazie nikogo.Faktycznie po tym co się teraz stało czyli po odejściu męża nauczyłam się nie myśleć za daleko.Skupiam się na dniu dzisiejszym i paru dniach do przodu.Masz rację dom dzieci i pracę ogarniam:).Jednak nieśmiało czasem sobie pomyślę ,że po rozwodzie fajnie by było kogoś poznać ,ale bez presji.Moze sam się kiedyś znajdzie:).Co do pierwszej zdrady mego męża to mi nakręcał,że czuł się niekochany i niedoceniany więc starałam się to zmienić i jakoś dobrze sobie żyliśmy ,tak mi się wydawało.Kochalam go i czułam się kochana.Nie wierzę ,że mógł tak grać ...Uważam,że poprostu mu teraz odbiło,zachciało mu się motyli w brzuchu i adrenaliny...A moze to też wynik tego,że byłam jego pierwszą poważną partnerką...I w sumie to źle to napisałam,ja już mam ułożone życie:).Przecież mam dzieci,dom, pracę..A że mój mąż okazał się perfidnym zdrajcą to przecież nie moja wina.
Co życie jeszcze mi przyniesie-zobaczymy.

No dokładnie facet u boku to nie jest kwintesencja ułożonego życia. Masz dwoje zdrowych, fajnych dzieci.
Jm po mojemu wcale nie odbiło, tylko po prostu jest dzieciakiem ukrytym w ciele dorosłego i tak się zachowuje. Poleciał za nową zabawką. Nie traktuje jak widać kobiet, partnerek jak osoby, ktore mogą mieć wady, mogą nie mieć czasem ochoty ma seks, mogą być ludzkie. Kochanka jest nowa,  inna i na razie mu to wystarczy.
"Czuł się nie kochany, zaniedbany" Biedny....  i dlatego znalazł sobie kochankę. Wiadomo. Straszna baba go złapała i chciała ukraść. A on taki biedny, niekochany pozwalał się "ukradać" miesiącami zapewne. Wierz mi - znam taką historię az za dobrze. Wszyscy plotą to samo, tlumaczą się tak samo - zupełnie jakby to te same osoby były. Zarówno kochanki/kochankowie, zdradzający, jak i zdradzeni/zdradzone zawsze myślą - "moja historia jest wyjątkowa". A to nieprawda. To schematy, te same teksty i takie same zazwyczaj finały. Bezmyślni zdradzający,  bezmyślni/e kochankowie/kochanki i bezmyślni zdradzeni/zdradzone graja jakby w tym samym przedstawieniu,  ktorego głównym reżyserem jest chyba STRACH. Strach przez zmianą status quo u zdradzonych, strach przed utartą tej "prawdziwej, wielkiej miłości" u kochanek/kochanków i strach przed powrotem do status quo, gdzie współmałzonek ten sam od iks lat nie wodzi za nimi cielęcym wzrokiem i nie zachwyca się każdym pierdnięciem; gdzie proza życia i przewidywalne do bólu obowiazki - u zdradzających.

Wydaje mi się,że kluczem do szcześcia jest pokochanie samej siebie i umiejętność cieszenia się z każdej pierdoły. Jak człowiekowi jest dobrze samemu ze sobą, nie chce mu się wchodzić w jakies pokrecone historie ani tkwić w teupie związku. A kiedy czlowiek zna swoją wartość i kocha siebie, zycie może być juz tylko lepsze. Nie wazne czy solo, czy w parze.

No to dziewczyny zobaczymy kiedy naszych kochliwych mężów i ich kochanki dopadnie proza życia i kiedy przestaną patrzeć na siebie przez różowe okulary:).W małżeństwie gdy ten czas przyszedł i motylki opadły przychodziła miłość i bezpieczeństwo ,człowiek tworzył rodzinę ,wychowywał wspólnie dzieci.A tam? Co ich będzie łączyć na lata?

Manuelko ja rozumiem, że jak każda osoba, która czuje się skrzywdzona, zawiedziona, oszukana,  z lubością obserwowałabyś upadek jm i jego "nowej". Zaprawdę powiadam Ci - moment, kiedy będziesz czuła,  że Ci zwisa co tam u nich będzie oznaczał, że się wyleczyłaś. Związki tworzone na podwalinie zdrady nie zawsze kończą się źle - znam 3 przypadki, kiedy tak się nie stało, a nowopowstałe pary całkiem dobrze się mają. Byłe żony zareagowały zupelnie przeciwnie. Jedna - przebolała, przepłakała,  przeżyła żałobę i znowu jest szczęśliwa. Dzieci spedzają czas po równo i poznały nową partnerkę ojca. Druga - zawiesiła się w swoim żalu, wciąż rozpamiętuje, żyje żalem, złością, pretensją mimo,że od rozwodu minęło 10 lat. Jest sama. Dziecko ma kontakt z ojcem i nowym rodzeństwem, bo w tamtym związku pojawiły się wspólne dzieci. Trzecia żyje również żalem i złością (11 lat po rozwodzie), synowi zabrania kontaktów z ojcem.
Żal, nie przepracowana trauma, złość - zamroził tamte dwie byłe żony w przeszłości.  Nie będą nigdy w stanie rozpocząć nowego życia z takim nieprzepracowanym bagażem. Ich emocje nie szkodzą bylym mężom, ani ich nowym partnerkom. Szkodzą im samym.

Manuelko - nie wiem co przeżywasz  - nie zostałam nigdy zdradzona. Mogę tylko wyobrażać sobie ogrom bólu, żalu, poczucia niesprawiedliwości,ktore Ci towarzyszą. Nie pozwól jednak zostać tym emocjom z sobą na zawsze. Przeżyj co masz przeżyć, wyrycz się, wyzłość ile wlezie,a potem to zostaw i zacznij żyć.

Jesteś młoda, jestem pewna, ze ładna i mądra. Sama zbuduj od nowa siebie i poczucie swojej wartości  - nikt tego za Ciebie nie zrobi. To będzie Twoją siłą, którą już nigdy nie zachwieje osoba z zewnątrz.
Dałaś mężowi szansę po pierwszej zdradzie. Nie wykorzystał jej, nie docenił Twojego dobrego serca i chęci odbudowy związku, więc niech spada.
Masz wciąż rodzinę. Tworzysz ją Ty i dzieci. Nic się nie rozwaliło,  tylko oszust  postanowił z niej wyjść. Na dobrą sprawę niewiele straciłaś - kłamcę ze swojego otoczenia.

Manuelko dużo tych może może tak może nie ,nie warto tracić czasu i energii na dręczenie się męczenie, nie Twoim życiem i nie Twoimi problemami i tak jm jeszcze ma wpływ na Ciebie  po co ci na głowie jego nowa partnerka(myślenie o niej) i ich problemy wpływ ich spraw na Ciebie ,nie nadawaj temu znaczenia bo się wykończysz i ciągle dalej w tle podsycasz złudzenie że poczujesz się lepiej jak oni się rozstaną ,może tak może nie
bądź niezależna od nich po prostu,wyciszaj takie rozkminy .

Dziękuję za te wszystkie słowa pocieszenia i dobre rady.Naprawde to forum i Wy sprawiacie,że jestem silniejsza .Już nie mam ochoty wleźć pod łóżko i płakać(tak się czułam na początku). Myślę,że jeszcze będzie dobrze i przyjdzie czas ,że jm i ona będą mi obojętni.

Hej. Napisałam Ci wiadomość prywatną.

Myślę, że każdy/każda z nas lepiej na tym wyjdzie, jeśli zajmie się swoim życiem i własnym rozwojem, zamiast czekaniem na potknięcia zdradzacza. Zacznijmy żyć własnym życiem, które po przeboleniu pewnej straty może być lepsze od tego starego. Dojrzalsze, pełniejsze. Te dwie byłe żony za swoje obecne nieudane życie niestety odpowiadają same. Sami kreujemy własną rzeczywistość  - te emocje, ktorym damy przewagę będą miały na nas wpływ. Pytanie czego chcemy - zawieszenia w przeszłości,  żalu, niespełnieniu? Czy też może lepszej przyszłości,  radości z każdego dnia,  bez niezdrowego skupienia na osobach trzecich i czekania aż im się nie powiedzie?

Spróbuj poszukać może w spamie (pod adresem mailowym, na ktorym zakładałaś konto na netkobietach) wiadomości z tytułem Forum Kobiet. Powinna być wiadomość.

Edit..... ALBO NAPISZ DO MNIE WIADOMOŚC na dea2019@interia.eu to jakoś się zgadamy

Dayzee, to oczywiste o czym piszesz. Zdrowe i tak dalej. Ale ja nie będę tu ściemniać że postępyję tak mądrze i racjonalnie. Bolesne poczucie niesprawiedliwości nie odpuszcza tak łatwo.

Zmiana perspektywy to jefen z lepszych sposobów na poradzeniem sobie z tym uczuciem. Nie chciałabym już zaśmiecac wątku, bo to miejsce Manueli.
Niemniej jednak ten proces jest cholernie długi i męczący.

Dzisiaj mam taki dzień,że usiadlabym sobie w kąciku i plakala.Lecz nie mogę ,bo jestem w pracy,potem też nie mogę bo biegnę do domu ogarniać dzieci i obowiązki.... Bożeeee jak on mógł to zrobić? Zostawić nas? Zostawić mnie?

Chyba u każdego  inaczej, wytłumacz sobie ze to tylko hormony
Dobrze ze masz sie czym zająć,  wiec nie będziesz po prostu miała czasu rozwijać tego żalu w sobie....

Przytulam 

Samo czekanie dziewczyny i patrzenie na zegar rozmyślając bezustannie  to za mało ,zróbcie coś dla siebie w nagrodę że żyjecie,jak coś nie działa to coś następnego do skutku
odkrywajcie sposoby na siebie i pomysły na życie ,zamiast naprzemiennie szukać winnych i szukać winy w sobie analizując każdy atom przeszłości to was dręczy ,męczy i odrywa od działania
uwalnianie się od tego mechanizmu to też sposoby na szukanie i odkrywanie rozwiązań ,przeszłość to w pewnym sensie martwy punkt ,nie ma możliwości zmiany tam , nie ma tam już żadnego ruchu,tylko zobowiązania i kontynuacja was dotyczą, doświadczenia podświadomość.Smutki w żalu uzależniają dlatego lgnie się do tego jak do cukru tyle że jest też coś takiego jak cukier ołowiowy straszna trucizna i też jest słodki,karmienie nim urazy żalu to zatruwanie się  ,nie zatruwajcie się myśleniem o przeszłości .Uczucia są prawdziwe i ma się do nich prawo ,tyle że to nie wyrok na całe życie i jego resztę ,macie wybór co zrobić z tym co kryje się za uczuciami,tam czasem są nieprawdziwe ,złudne wyobrażenia i oczekiwania ,stawienie czoła im to przygoda ,a nie kara za nie waszą zdradę ,nie ma sensu się obciążać takim balastem .

Manuelko i Mimi
Codziennie czytam Wasze wpisy i jestem z Wami całym sercem. U mnie minęło ponad 2 lata i wciąż nie jest dobrze. Mam wrażenie jakby jm zamknął przed chwilą za sobą drzwi.Nie mogę się z tym pogodzić-czuje ogromny żal i rozczarowanie. Mam wrażenie jakby umarł a on żyje i ma się bardzo dobrze. Każdy mówi ,że z czasem będzie lepiej ale ja mam wrażenie, że czuję coraz większą pustkę i to mnie przeraża. Może dziś mam gorszy dzien...

Jejku .....nie strasz ....tyle czasu aTy dalej nie ok ..

Dziewczyny powinny sobie to wydrukować i jak mantrę powtarzać nie tylko w gorszych chwilach, ale i w tych lepszych - żeby nie zapominały, że nie żyły z kimś, za kim należy płakać, ale z wyobrażeniem o nim, co odejście do kochanki jedynie mocno uwypukliło. Nie ma bowiem mowy o miłości i szacunku do osoby, którą się perfidnie zdradza, a to już od zdradzonej (albo zdradzonego) zależy czy ma szacunek i miłość do samej (samego) siebie, by za wszelką cenę tkwić w pozbawionym podstawowych fundamentów związku. 

Teraz czas na żałobę i potężne zmiany w myśleniu o sobie, o tym co naprawdę ważne, o wartościach, w przeciwnym razie będzie trwać dalsze zatapianie się w smutku, rozpamiętywanie, roztrząsanie przeszłości, taplanie się w nienawiści i poczuciu krzywdy. Oczywiście, że to może być trudne, ale bez tego dalej się nie ruszy.

-------------

Od mojej dobrej znajomej, niemal przyjaciółki, wiele lat temu odszedł mąż i to odszedł w okresie, kiedy walczyli o ciężko chore dziecko. Facet kompletnie nie udźwignął sytuacji, a żeby sobie jakoś pomóc, szukał odskoczni gdzieś indziej. Kochanka zaszła w ciążę, w międzyczasie ich wspólne dziecko zmarło, a znajoma musiała zmierzyć się z podwójną żałobą. To był dla niej ogromny cios i jeszcze większa trauma. Niewierny był miłością jej życia i nawet po tym co zrobił, a trzeba dodać, że zanim na dobre odszedł, to zafundował jej niezły emocjonalny rollercoaster, odchodząc i wracając kilkukrotnie, nie tylko nie potrafiła pogodzić się z tym, co się stało, nie tylko nie potrafiła go znienawidzić, ale... postanowiła na niego czekać. On twierdził, że po raz drugi nie zrobi tego własnemu dziecku, dlatego, o ironio (!), bez względu na wszystko, co się po drodze wydarzy, zachowa się odpowiedzialnie. I tak on trwał w tym nowym związku (bez ślubu, bo wciąż nie miał rozwodu), a ta czekała aż dziecko osiągnie pełnoletność, licząc, że to będzie ten moment, kiedy nie będzie już czuł się uwiązany. Ba, oprócz początkowego okresu, to przez te wszystkie lata wciąż obecny był w jej życiu, twierdząc, że z tamtą łączy go łóżko, a z żoną porozumienie dusz. Z czasem na powrót byli ze sobą coraz bliżej, często dzwonił, zawsze pamiętał o urodzinach, spotykali się, zdarzało się, że u niej nocował. W pewnym momencie zaczął jednak naciskać na rozwód, że niby dziecko ma iść do komunii, a oni (czyli on i kochanka) wciąż nie mają ślubu. Z wielkim, naprawdę wielkim bólem ostatecznie dała mu ten rozwód, a niedługo potem, w ubiegłym roku, zmarła. Dodam, że prawdopodobnie to właśnie stres, w jakim żyła, wywołał u niej RZS, choroba przez kolejne lata coraz bardziej postępowała, drastycznie obniżając jakość jej życia.
Myślę sobie, że ta jej miłość była dla niej przekleństwem, nieumiejętność pogodzenia się z faktami była dla niej przekleństwem, a historię, choć tak inna od tutaj opisywanych, mimo wszystko zostawiam do przemyślenia.

Ależ życie zaskakuje....Rok temu byłam szczęśliwa mężatką a dziś ? Jestem rozwódką ,która musi sobie i dzieciom ułożyc świat na nowo...

Dziękuję Mimi.Trzymaj się ciepło .Życzę Ci dużo spokoju i pamiętaj - jeszcze nam słońce zaświeci a im kiedyś motyle zdechną...

Błaham Cię. Tylko nie rozwódź sie z " klasą". Nie daj sobie wmówić, że to dla dobra dzieci.
Zmarnowal Ci najlepsze lata życia. A rozwód to jest wojna. Złóż pozew o jego winie i wywalcz ile jesteś w stanie.

Oni tacy są. Poświecasz sie, dajesz mu dzieci, rezygnujesz z siebie, a potem się tak odwdzięcza.

Manuelko dobrze ze masz to już za sobą. Cieszę się że u Ciebie tak wszystko szybko poszło. Ja już ponad 2.5 roku czekam na rozprawe i mam już naprawdę dość.
Teraz żyj i idź do przodu z podniesiona głowa. Dla siebie i dzieciaków. Nie myśli już o nim-nie warto, nie czekaj na karmę bo zmarnujesz sobie życie.
Czy możesz napisać na priv jak wyglądała Twoja rozprawa-byli przesluchiwani świadkowie, bm przyznał się do winy?
Bardzo mi zależy jeśli to nie kłopot.

Dlaczego tak długo czekacie na rozprawę?

Oj tam. Wszystko zależy od tego jak na to spojrzysz. Gdyby moj maz nie zrobił tego, co zrobił- tkwilabym w marazmie w ktorym bylam i o którym nie mialam pojęcia.  W mojej glowie mialam poukladane zycie, do konca moich dni. Stabilnie ale hmmm...A w 1.5 roku po dniu 0 przeżyłam więcej niż przez cale 10letnie małżeństwo. Poznalam świetnych ludzi, fajnych facetow, bylam w fajnych miejscach. Kilku Panow sie we mnie zakochało,  ja w jednym (bez wzajemnosci) ale hej! Piłka nadal w grze:) Widocznie wszechświat miał dla mnie inny plan:) Glowa do góry!!!

Podpisuję sie obiema rękoma! Wszystko jest w naszej glowie I to nasz wybór czy zostaniemy w roli ofiary czy poplaczemy ale pójdziemy dalej bez rozgrzebywania juz przeszłości. Walcz o siebie.
Zycie po rozwodzie ma również plusy, postaraj sie je zobaczyć a nie widziec tylko strate. Straciłaś cos ale od Ciebie zależy czy tez uzyskasz cos nowego. Tylko musisz sie otworzyć, popracowac nad soba i swoim podejściem.
Ps. Moj maz dzis by nawet pierwszej randki nie przeszedl:D

Mimi moja sytuacja ciągnie się ze względu na pandemię. I rozprawa została przesunieta i teraz znów czekam.
Kolejnym argumentem jest to, że jest to rozprawa z orzekaniem o winie co sprawia że wszystko się komplikuje. Bez orzekania o winie bylabym pewnie już po wszystkim.

Tu nie chodzi o brak przeżywania żalu i ból.
Wiadomo że jest.
Ale chodzi o sposób ustawienia się w tym bólu. Jak ktoś się czuje opluty to powinien się umyć i od plującego trzymać jak najdalej, emocjonalnie przynajmniej, bo przy wspólnych dzieciach kontakt będzie.I po co się w ogóle interesować życiem exa?
No chyba że macie wiele wolnego czasu na takie rozpamiętywania. Mi go by było szkoda.

Pewnie macie rację. U nas to jest zbyt świeże. Minęło wiele miesięcy,a jednak koniec jakim ma być rozwód boli i gdzieś wgłębi bardzo dotyka, jako osobista porażka. Przynajmniej ja mam takie odczucia.

wiesz, była tu lata temu dziewczyna co miała nick SmutnaMonia..Ty masz Zraniona..
ona go póżniej zmieniła na MoniaCo chyba , bo doszła do wniosku, że już wystarczy walki z wiatrakami i rozpamiętywania. Co noiwego w tym zranieniu jeszcze znajdziesz?
Już pewnie niewiele. Pora dostrzegać druga stronę medalu i plusy sytuacji.

BARDZO długo to u Was trwa z tego co piszesz. Manuelka już po rozwodzie, chociaż z tego co pamiętam pozew jakoś pod koniec roku jej bm złożył, ja czekam na rozprawę, a pozew złożony późną jesienią. Dziwne ile to zależy od miasta i Sądu. Czasami można powiedzieć, że dalsze życie od tego zależy, bo ja widać może byś już lepiej się czuła gdybyś miała to za sobą. Chociaż pewnie na to też nie ma reguły. Ja też mam rozowdu z orzekaniem, więc dam Ci znać. Chociaż widać po sytuacji Manuelka11 jedna rozprawa i orzekanie o winie. Widać można.

Dokładnie tak jest, gdy kochasz, bardzo boli pozwolić tej osobie odejść...

Pocieszenia szukam.Ciezko mi.Nie mogę dalej zrozumieć jak mój bm mógł mi i dzieciom to zrobić,zostawić nas.Rok temu o tej porze byłam szczęśliwą mężatką a dziś już jestem po rozwodzie i zostałam sama z dziećmi.Wiem,nie powinnam użalać się dalej nad sobą tylko zacząć nowy rozdział.Ale naprawdę ciężko jest ,smutno...Coś umarło ,nie wróci ....jak się z tym pogodzić i odzyskać radość życia? Czy on będzie szczęśliwy i spokojny po takim świństwie zrobionym swoim najbliższym?