Rozwód po 15 latach

Masz rację.Przemyslalam wszystko.Napisze o rozwód z jego winy.Gdybym się zgodziła po separacji na za porozumieniem,to tak jakbym się przyznała,że to moja wina.

Ale mam tylko słowo.Takie ,że przyznał się przy mnie i przy swojej matce,że ma kochankę.I do córki mówił,że piszę sobie z nią i do niej jeździ .Teraz chyba już z nią mieszka .Czy to wystarczy?

Salomonka nie podobno dostałam tylko dostałam. Dziś pozew rozwodowy

Jak tyle lat było źle, to czemu nie odszedł wcześniej? Co zrobił, żeby poprawić sytuację? Zaproponował rozmowy, terapię par, cokolwiek, żeby mógł z czystym sumieniem powiedzieć, że chciał ratować rodzinę?

Salomonka dobrze Ci pisze, że Ty masz lepsze karty, tylko zagraj nimi dobrze.

Manuelko, zbieraj wszystkie sms-y (rób też ich kopie), nagrywaj rozmowy, w których wypływa temat kochanki i zdrady, na pewno znajdziesz też świadków, którzy zeznają, że nie żyliście jak pies z kotem.
Czytałam niedawno wywiad z przedstawicielami kancelarii adwokackiej, którzy zgodnie twierdzili, że ogromna ilość przedstawicieli tego zawodu w ogóle nie dotyka spraw rozwodowych, zwłaszcza tych, w których w grę wchodzi orzekanie o winie - właśnie z uwagi na te wszystkie brudy, które się pojawiają, na nieczyste zagrywki, na posuwanie się do kłamstw - byle się wywinąć od odpowiedzialności, coś ugrać, czasem po prostu po to, aby "moje było na wierzchu". Nigdy przez to nie przechodziłam i mam nadzieję nie przechodzić, ale nastaw się, że czeka Cię ostra batalia. Między innymi dlatego im szybciej potwierdzisz chęć rozwodu i brak możliwości dalszego życia z mężem, tym dla Ciebie korzystniej.

Mimo wszystko czuję po kościach, że w głębi duszy bardzo liczysz, że Twojemu jeszcze mężowi opadną motylki i romans zakończy się tak szybko, jak szybko cała ta historia przebiega do tej pory, a potem skruszony przyjdzie błagać na kolanach o wybaczenie i kolejną szansę. Pozostaje pytanie czy byłabyś w stanie żyć z kimś, kto w taki sposób Cię potraktował, czy może na tym etapie chodzi już tylko o urażoną dumę i satysfakcję?

A gdybym tak powołała na świadka jej ojca,który mieszka obok? Czy on może się nie stawić do sądu i zeznawać?

Może odmówić...
"Co istotne, w procesie cywilnym, inaczej niż w procesie karnym, konkubent nie ma prawa do odmowy składania zeznań. W sprawie o rozwód w/w prawo przysługuje jedynie dzieciom (również przysposobionym), wnukom stron oraz: rodzicom, dziadkom i rodzeństw u zarówno jednej, jak i drugiej strony." Źródło: nieregulaminowy link

Masz rację, nie doczytałam, że chodzi o ojca kochanki. Przepraszam

Manuelka... To jest więcej niż pewne, że będzie zeznawał na jej korzyść. Lepiej idź w kierunku zdjęć i SMSow.

To raz, a dwa - nie każdy ojciec akceptuje u swojej córki rolę kochanki, więc wydaje się bardzo możliwe, że nie będzie miał żadnej motywacji, by jej pomagać zeznając na korzyść bohatera wątku.

To, że Autorką targają negatywne emocje to zrozumiałe i oczywiste. Ale że postronne osoby też przedkładają ''dowal mu'' nad jej dobro własne, to już jest słabe.

Skoro mąż zawziął się, by uzyskać rozwód, to go uzyska. Serialowe ''nie dam mu rozwodu'' najwyżej odwlecze sprawę o kilka miesięcy. Satysfakcja taka sobie, koszty emocjonalne olbrzymie.
Również robienie dramy w sądzie, do której tu Autorkę podjudzacie, jest pomysłem takim sobie.
Skoro mężowi zależy (a zależy) na rozwodzie, to najbardziej oczywistym i najkorzystniejszym wyjściem jest spróbować się dogadać. Może akurat w ramach porozumienia zgodzi się na dobre warunki alimentacyjne.
Wszczynanie wojny i pranie brudów wcale nie musi skończyć się tryumfem, jak to sobie tu hurtem roicie. Na pewno zaś zapewni Autorce wielomiesięczną gehennę psychiczną z późniejszymi bonusami związanymi chociażby z opieką nad dziećmi, czyli tysiącem drobiazgów, tak niezauważalnych jak zgoda na wydanie paszportu chociażby...

Oczywiście może się zdarzyć, że będzie trzeba iść na noże. Ale to jest wariant ostateczny, gdy wszystkie inne zawiodą.

Za to,że mnie zdradzał a ja w tym czasie dbałam o niego i dzieci i dom mam mu dać rozwód za porozumieniem?Za te rzeczy ,które nawypisywal w pozwie ,że w domu była oziębła atmosfera gdy tymczasem i łóżko było i chodzenie za rączkę i buziaki na przywitanie itp ? Za to,że na mnie zwala że znalazł sobie kochankę ?

Nad czym chcesz sie zastanowic? Żeby trzymać się kurczowo kogoś kto Cię nie chce I nie pozwolić mu odejsc? Co Ci to da ?

Czyli kieruje Tobą żal, chęć zemsty i urażone ego. Z kochaniem nie ma to za wiele wspólnego
Nie mówię, że to źle. Ani dobrze.  Po prostu tak czujesz i Twoje prawo. Przygotuj się na rok - dwa lata walki o to, co tam razem posiadacie i na iście świnskie zagrania. A mogłabyś w tym czasie ochłonąć, wrócić do równowagi i znaleźć szczęście. Tymczasem znowu zmitrężysz masę czasu na kogoś, kto splunięcia nie jest wart. Ugrałabym maksymalnie możliwe wysokie alimenty dla dzieci (nie wiem co Twój jm ma za zarobki - ale wysokość alimentów jest od tego uzależniona). Zbieraj zaświadczenia od lekarzy, jeśli dzieci się leczą, rachunki za wszystko co dzieciom kupujesz, za zajęcia dodatkowe, podlicz ile Cię kosztuje utrzymanie domu, rachunki. W sądzie też o to pytają.
Jeśli możesz to postaraj się swoich żali nie przenosić na dzieciaki, nie zabraniaj im kontaktów z ojcem. Niech je do siebie zabiera, spędza z nimi czas.  Będziesz miała wtedy czas dla siebie. Nie daj z siebie zrobić jedynej opiekunki dziecka. On się będzie bawił, zaczynał życie od nowa, a Ty uwiązana do domu non stop? Wiele matek gra dziećmi, nie pozwala się im widywać z ojcem. Moim zdaniem same strzelają sobie w stopę. To co jest między wami - to między wami. Dzieci bym w to nie mieszała...

W sumie fakt... orzeczenie o jego winie, która jest bezsprzeczna, byłoby Ci potrzebne też tak dla siebie samej. Jeśli on mieszka z kochanką, to już samo to jest dowodem. Poza tym boi się. Wynika to z tego moim zdaniem, że przyszedł prosić Cię o rozwód za porozumieniem stron. Nie zgodziłaś się, więc przystąpił do ataku - składając pozew o ohydnej treści. Masz wszystkie asy w ręku.
Bardzo mi przykro, że cierpisz...

Szczerze? Głupek z niego. Bo z tego co piszesz - miał wszystko. I rzucił w kąt. Na rozprawie bym powiedziała,że to jego druga zdrada. Jakby ktoraś z tych osób zechciała poświadczyć, że on tam pomieszkuje, byłoby to na Twoją korzyść.  Jak masz smsy, fotki - to tym lepiej, bo masz dowody.
Czasem się zastanawiam dlaczego wybacza się zdrady. Znam tylko takie historie, że zdrada się powtórzyła.  Znani mi faceci rozwodzili się gdy mieli pewność zdrady. Kobiety rAczej wybaczają i cieszą się, że tę drugą pogoniły. Jak widać - to pyrrusowe zwycięstwo. Za zdradę odpowiada zdradzacz i on się nie zmieni. Zdradził Ciebie, bedzie zdradzał tamtą - kwestia czasu. Mały chłopczyk uwięziony w ciele starego faceta.
Trzymam za Ciebie kciuki. Mam nadzieję, że masz wspacie w jakichś bliskicj osobach. Bardzo Ci się przyda. Nie bądź z tym sama... poczytaj wątek PainIsFinite, daje dużo nadziei, że będzie lepiej.

Racja, nie rozumiesz - tego co czytasz.
Nie namawiam do kłamstwa, tylko załatwienia rozwodu maksymalnie szybko i przy minimalnych stratach.
Jest spora szansa, że mąż za cenę szybkiego rozwodu, formalnie za porozumieniem stron, pójdzie na daleko idące ustępstwa a i potem będzie w miarę układny w sprawie np. dzieci.

Jest również bardzo spora szansa, że rozpoczęcie batalii której jedynym celem będzie kwitek z pieczątką poświadczający jego winę, odpali w nim tryb walki.
Wtedy może się nagle okazać, że mąż na przykład nie ma żadnych dochodów... - częsty numer. Może się okazać, że ma załamanie nerwowe i potrzebuje pieniędzy na leczenie... Też częsty numer.

Mogą się też znaleźć osoby, które poświadczą, że słynne ''pożycie'' ustało miesiące temu.
Tego nie wiesz. Wystarczy, żeby ktoś znajomy trafił na ten wątek i skojarzył...Zwłaszcza te słowa, że tylko dom i dzieci Was łączyły. Z 15-letniego małżeństwa zawsze można sobie wybrać epizody na potwierdzenie każdej tezy.

Gadki o asach w rękawie itp. infantylne porady żywcem wyjęte z 'M jak miłość' są dobre w anonimowych dywagacjach na forum, w prawdziwym życiu może się okazać, że ta zdrada to był pikuś przy gównoburzy, jaka się rozpęta przy okazji sprawy.

Próba dogadania się to punkt wyjścia, dla własnej higieny psychicznej. No chyba, że iluzję dowalenia mu cenisz bardziej niż własne dobro.

Rozwód za porozumieniem stron, polega na tym, że obie strony przedstawiają warunki, Salomonko.
Warto te warunki poznać i sprawdzić ewentualną gotowość szanownego męża do ustępstw ZANIM się zacznie konfrontację, która prawie na pewno zablokuje możliwość jakiegokolwiek dogadania się.

Oczywiście wiem, że chodzi o mityczną ''zbrodnię i karę'': zdradził, niech ma za swoje.
Prawda jest jednak taka, że Autorka tym ''niedaniem'' rozwodu wielkiej krzywdy mu nie wyrządzi. Raczej ją samą ta spodziewana batalia będzie więcej kosztować niż jego. Dosłownie i w przenośni.

Mąż - jak się wydaje - nie jest idiotą. Działa podług wskazań adwokata. Proponuję zrobić to samo, bo jadąc na złych emocjach i dobrych radach z Forum, to Autorko skończysz bez orzeczenia o winie, bez pieniędzy, za to ze zmieloną psychiką.

Dokładnie.Jak dam mu  rozwód za porozumieniem to tak jakbym przyznała racje,że to co wypisał to prawda.A to nie jest prawdą,dzieci mamy z miłości,wszystko w domu robiliśmy razem,dogadywaliśmy się...Jemu poprostu odbiło na punkcie tej baby...

Ale tak na marginesie to skoro Autorka otrzymała już pozew o rozwód to musiała tam być wskazana kwota alimentów na dzieci jakie mąż proponuje. Więc z tego wynika, że Autorka nie zgadza się tylko z pominięciem orzeczenia o winie. Można też odpowiedzieć pisząc prawdę, nawet o romansie, nie domagając się orzeczenia o winie. Wskazanie na zdradę nie jest równoważne zadaniu orzeczenia o winie.

Przecież płacąc dobrowolnie więcej sam pokazuje, że ma większe możliwości i uwzględnia większe potrzeby... A napisał jak chce, aby wyglądały kontakty z dziećmi?

Ale jak można negocjować czy ktoś zechce utrzymywać dzieci na godnym poziomie czy utrzymywać z nimi kontakt? To z kim on się rozwodzi, z dziećmi?

Nie widzę nic głupiego w określeniu w jaki sposób ojciec planuje uczestniczyć w życiu dzieci, jak również jaka planuje im zapewnić przyszłość. To nie jest pustosłowię a właśnie realne kwestie, bo świadczą o nim jako o ojcu, pokazują jego wolę angażowania się w wychowanie dzieci i układają na wiele lat życie dzieci, Autorki i jego samego. Może się okazać, że właśnie będzie mocno trzymał się tego co zapisane i tak będzie widział swój udział w życiu dzieci. Zgadzam się natomiast że kwestia winy to już dla tych, którzy potrzebują satysfakcji, chyba że mają za tym podążać jeszcze profity dla drugiego niewinnego małżonka, też mogę zrozumieć że ktoś oddał się całkowicie rodzinie, był zapewniany, że przecież po grób i wszystko nasze a nagle ma się podporządkować woli wyłącznie drugiej strony zerwania wszystkiego i ma sobie radzić.

Wygranych tutaj i tak nie będzie . Rozwód to jest porażka i trauma.

Trzeba być niemal nadczłowiekiem, żeby w sytuacji, kiedy po kilkunastu latach wspólnego życia mąż zakochuje się, z dnia na dzień i bez sygnałów ostrzegawczych odchodzi do kochanki, uderza w najczulsze punkty twierdząc, że nie kocha, że od lat było tylko źle, czyli przerzucając całą winą za rozpad związku na żonę, przewracając kobiety i wspólnych dzieci życie do góry nogami, a na koniec w pozwie fałszując prawdę - pozbyć się emocji i na zimno kalkulować co nam się lepiej opłaci. Pamiętajmy, że jesteśmy tylko ludźmi i Manuelka też jest tylko (i aż) człowiekiem.

To jest przykre, kiedy po latach dociera do nas, że żyło się, dzieliło codzienność i wiązało życie z kimś, kogo - jak się okazuje - zupełnie nie znamy. To musi boleć i musi wywoływać poczucie żalu, złości, a nawet chęci odwetu. Dlatego właśnie to nie jest właściwy moment na rozwód, na ustalenia, na decyzje dotyczące być może całego przyszłego życia. Chodzi przede wszystkim o to, że na tym etapie emocje są bardzo silne, zbyt silne, by myśleć w pełni racjonalnie. Pewnie też dlatego tak niewielu osobom udaje się zachować klasę. Niemniej zawsze warto, nawet jeśli jest trudno.

Ja już straciłam i moje dzieci tez -pelną,bezpieczną kochającą się rodzinę.Nie chce się na nim mścic,ale nie mogę też zgodzić się z tym czym on mnie teraz obarcza.Nie ja zdradziłam,nie ja zostawiłam.Gdybysmy naprawdę żyli źle to ja bym mu dała rozwód za porozumieniem.Ale tak nie było.

Manuelka, nie musisz robić NICZEGO wbrew sobie. Jeśli czujesz, że byłaś okłamywana, zdradzana a teraz jesteś jeszcze szkalowana i mąż próbuje obarczyć ciebie winą za rozpad małżeństwa, to po prostu się na to godź. Nie jest tak, że jesteś słabsza bo masz dzieci i z tego powodu musisz się "naginać", zamykać usta i ustępować.
Większą szkodę zrobisz sobie, gdy mąż zorientuje się, że może więcej, bo się nie sprzeciwiasz. Zawsze już zostaniesz z poczuciem że jesteś słaba i każdy może zrobić z tobą co chce. To nie jest żadna zemsta z twojej strony, tylko obrona siebie i o tym nie zapominaj. Prawda jest taka, że mąż cię okłamywal, zdradził i porzucił razem z dziećmi, odszedł i zamieszkał z kochanką. Nie robi się takich rzeczy rodzinie i w ogóle niepojęte dla mnie jest, jak on może wypisywać jakieś oskarżenia w pozwie zamiast wziąć na klatę swoją winę i poprosić abyś zgodziła się na rozwód właśnie z tego powodu. Też byłoby szybko, bez prania brudow i kulturalnie, ale także sprawiedliwie.

A może separacja plus spotkania Was dwojga z mediatorem, gdzie na spokojnie ustali się wysokość alimentów i podział majątku?

Manuelka, ale masz jakieś dowody zdrady? SMS, zdjęcia, cokolwiek?

Oj, to nie jakoś wiele... matka przeciwko synowi nie musi zeznawać, a to, że ich ktos widział, czy dzwonili do siebie to żaden dowód zdrady... przecież gadać można, a i spotkać sie też...

Manuelka, czegos nam tutaj nie mowisz, bowiem o zdradzie dowiedzialas sie w czerwcu, a juz z poczatkiem sierpnia maz sklada pozew o rozwod. Tak szybko rzeczy sie nie dzieja, i nie kupuje tego, ze bylo super, i booom! Rozwod. Moze jest ci wygodnie udawac, ze jestes zaskoczona, ale malzenstwo musialo juz byc skonczone dawno, skoro tak szybko jm chce sie z toba rozwiesc i dziala bardzo szybko.