Koniec romansu - czy na pewno?

Gary, wiem, że przenośnia, czy tam porównanie, ale niektórzy panowie ( czasem i panie) zachowują się, jakby nigdy z tej piaskownicy nie wyrośli.
Chociaż lubię Kubusia i jego filozofię, to nie jest to jednak mój drogowskaz życiowy:)

Wiele osób tu piszących obraża się. Niektórzy przesadzają ale większość ,,radząc" tak naprawdę opisuje co by zrobiło bazując na własnych doświadczeniach lub obserwacjach innych w rzeczywistości. Nie oznacza że trzeba tak zrobić bo każdy powinien postąpić według własnego zdania, mądrości i sytuacji w jakiej się znalazł. W zasadzie każdy ma inne zdanie w tej samej sprawie ale jest jedna prawda : wszyscy oprócz autora lub autorki patrzymy na sytuacje chłodno, z boku, bez emocjonalnie, bez gniewu, zwątpienia itp. Więc każdy zwracający się do forum portalu o zdanie powinien zapoznać się z nim i przeanalizować je. Autor wplątał się w tragiczną dla siebie sytuację z której nie może jak twierdzi ( w zasadzie nie chce ) wyjść. Autorze ochłoń z emocji, uswiadom sobie co możesz zyskać a co możesz stracić bezpowrotnie żałując z biegiem lat. Dzisiaj kogoś ,,kochamy" aby za chwilę czuć tylko obojętność. Związek wieloletni wytwarza u partnerów pewne mechanizmy zależności pomiędzy osobami które szczególnie gdy są tworzone w młodym wieku zostają na bardzo długi czas z nami. Czy po wielu latach od rozwodu nie myślimy i byłym/ej ? Patrz niektórzy wdowcy / wy nie wchodzą z nowymi partnerami a jak już to nie jest to samo. Musisz określić najważniejsze dla ciebie z perspektywy czasu priorytety. Ciężko lekko żyć a szczęśliwe w życiu są tylko chwile. I właśnie te chwile budują obraz całego związku.

Podpisuję się pod tym co napisała PainIsFinite, żonę traktujesz jak stabilizator życia, jest ci tylko potrzebna do prozy codziennego życia, a z kochanki zrobiłeś sobie obiekt uwielbienia, który dostarcza ci przyjemności i szczęścia. Chyba czas najwyższy zejść na ziemie i docenić, to co w życiu ważne, bo nawet kochanka poznała się na tobie i wybrała swojego męża. Zrozum i ogarnij się wreszcie, bo czas pokazuje, że nie potrafisz dokonać wyboru i tylko żonie marnujesz życie swoim niezdecydowaniem. Jeżeli nie potrafisz zdystansować się od kochanki i wybrać życie z żoną, to zakończ, to małżeństwo z honorem i nie zabieraj żonie czasu, kiedy z kimś innym mogłaby być w pełni szczęśliwa. Najważniejszymi fundamentami małżeństwa jest wierność, uczciwość i lojalność, a jak widać ty te fundamenty w tej chwili burzysz do końca zamiast starać się je odbudować.
Tak, dobrze by się stało aby ten romans się wydał i abyś został sam ze swoim zakłamaniem, może wówczas doceniłbyś co miałeś, a co tak łatwo zniszczyłeś. Twoja żona zasługuje na szczęście i na prawdziwego mężczyznę z klasą (którym ty oczywiście nie jesteś), a ty zasługujesz na to by oglądać ją i swoje dzieci w pełni szczęśliwe tylko u boku innego mężczyzny.

Twoja zona tez ma uczucia. Podejrzewam, ze nieraz by chciala zeby ją przytulił kochający ją facet a nie mąż.drewno śniący o kochance. Ale mimo to trwa  u Twojego boku. Bez sensu bo nigdy tego nie docenisz.
Wiesz, zakochałes sie no sobie dałeś na to prawo. Kazda kawa z koleżanką, kolejna i kolejna...Wiedziales ku czemu zmierza. Ale brnąłeś. Wiec Twoje uczucia to Twoj wybór.
Najgorsze ze zona marnuje swoj cenny czas z Tobą

Dokładnie. Kolega Młody Werter cierpiący po cichutku rozporzadza zyciem biednej żony, nie dając jej szansy na decyzję czy JEJ pasuje taki maz który od lat bzyka na boku.
Narcyzm i rtle. Użytkowe traktowanie ludzie. Zarówno autor jak i kochanica

Raf, zabolało? To dobrze, to znaczy, że masz jeszcze jakieś ludzkie uczucia. Już byłeś słaby i przez to popełniłeś błędy, więc teraz musisz być silny i wytrwać przy swoich postanowieniach. Nie pielęgnuj wspomnień związanych z kochanką, bo nigdy nie wyrzucisz jej z pamięci. Przekieruj swoje myśli na żonę i dzieci, bo naprawdę zrobiłeś im niewyobrażalną krzywdę, a przecież nie krzywdzi się najbliższych. Zrozum, zabawiłeś się w Pana Boga, sam zadecydowałeś o życiu swojej żony bez jej udziału, nie dałeś jej żadnego wyboru. Wiesz, może naprawdę byłoby lepiej dla ciebie aby o wszystkim dowiedziała się żona, kim naprawdę jesteś i na co cię stać. Może wówczas jakbyś zobaczył, że teraz, to ona ma zadecydować o waszym życiu, czy chce dalej być ze zdrajcą, zaczął byś się bardziej starać, docenił byś ją w końcu, miałaby dla ciebie większe znaczenie niż kochanka. Musiałbyś na nowo walczyć o uczucia żony i dzieci, starałbyś na nowo odzyskać ich zaufanie, wówczas myśli i wspomnienia o kochance zaczęły by blednąć i łatwiej byłoby ci o niej zapomnieć. Tak nowe, gorące uczucia ciężko wygasić, ale można je przekierować na kogoś innego, a ty masz na kogo to zrobić, więc to rób sukcesywnie i zdecydowanie, nie patrz wstecz, bądź silny i nie pozwalaj sobie na kolejne błędy.

Przed tobą długa droga, czekają cię jeszcze długie miesiące, a nawet lata trudnej walki, przede wszystkim z sobą samym. Musisz teraz wszystko uporządkować, musisz zdecydować, czego chcesz się trzymać. Musisz wiedzieć, co trwa, a co przeminęło, co jest ważne, a co należy sobie po prostu odpuścić. Musisz pokazać charakter, siłę i swoją wartość, a przede wszystkim musisz sobie sam udowodnić, że potrafisz zawalczyć o siebie i swoją rodzinę. Dlatego napisałam ci w poprzednim poście wiele gorzkich słów, bo już na początku nowej drogi zacząłeś sobie pobłażać i rozczulać się nad sobą. Pamiętaj - droga powstaje kiedy idziesz, więc jeśli zdecydowałeś się walczyć o swoją rodzinę, to niech nic i nikt cię nie rozprasza, nie zbaczaj z obranej drogi.

Widzę, że wierzysz w garbate Aniołki, swoje kłamstwa i wymówki....
Przedstawie ci teraz męski punkt widzenia bo chyba sam zaczynasz się gubić w trzeźwym osądzie.

Za zdradę odpowiada tylko osoba zdradzająca, w końcu to ona dopuszcza się zdrady, to ona podtrzymuje i często rozpala namiętność z późniejszym kochankiem/kochanką, świadomie buduje relację na boku. To nie jest nigdy tak że dostaniesz strzałą amora i już nic nie jesteś w stanie poradzić - oj jaki ja biedny, co mogłem zrobić jak rzuciła na mnie urok, jedno spojrzenie i nie mogłem nic zrobić tylko musiałem zaprosić ją na randkę.... Każdy człowiek już w wieku nastu lat potrafi w miarę świadomie podjąć decyzję. A to zdradzasz odpowiada za to że dopuścił do "zauroczenia" się drugą osobą i odpłynął w romansik.

Potrafię jeszcze zrozumieć jednorazowy wyskok pod wpływem alko/dragów, czy tak zwanej "chwili" albo okazji - ot facet nie będzie potrafił się oprzeć napalonej na niego kobiecie (lub w drugą stronę). Zdarzło się, nie byliśmy w pełni świadomi, to nie była zdrada planowana tygodniami z podchodami, nie było "zapoznawczych" kawek, został popełniony błąd. Trzeba to wtedy wziąć na klatę i uciąć dalsze "zdradzanie" - no chyba, że chcemy świadomie krzywdzić swojego partnera dalej.... To zupełnie inny rodzaj zdrady, mający osobną kategorię, zupełnie inny zaś kaliber ma ROMANS. W takim układzie zdradzacz świadomie, z premedytacją, doskonale wie co robi i planuje swoje działania, napędza spiralę kłamstw aby zdobyć albo zostać zdobytym. W przypadku romansu nie ma miejsca na obustronną winę, bo to zdradacz był całkowicie nieuczciwy wobec partnera, jawnie go oszukiwał i krzywdził. To zdradzacz po prostu był "dupkiem" i/lub tchórzem, i nie miał odwagi odejść i dopiero potem rozwijać nową relację.

I to niby usprawiedliwia podwójne życie, jakie przez tak długi czas prowadziłeś?
Żona nie była w Tobie aż tak zakochana, jak tego oczekiwałeś i za karę miałeś wieloletni romans?
Lub też Ty nie byłeś w żonie aż tak bardzo zakochany i aby siebie ukarać miałeś wieloletni romans?
Dobre sobie ...

Jak sie przekroczy pewną granicę w samym sobie to zmienia sie człowiek, zmienia się jego postrzeganie ludzi, świata, wrażliwość itd...

Jak coś nie gra to się to naprawia, a jak się nie da to się rozstaje. Ta nowa wielką prawdziwa miłość za rogiem chyba to zniesie i poczeka chwilkę.

Mam żal do mojego męża wielki o to wlasnie, ze nie walczyl o nas albo ze nie odszedl - bo po tylu latach człowiek zasługuje po prostu na szacunek, a nie odstawia się jakieś dziecinady z małolatą z pracy na boku.

Dlatego uważam, że żona wiedzieć powinna, chociaż to moze byc dla niej trauma, ale lepsza trauma w prawdzie niż udawane życie w kłamstwie.

Moj mąż dlugo dochodził do siebie po tym co sie stalo, a tak naprawdę to nie wiem, czy juz sie z tym uporał. To go w jakis sposób określiło i naznaczyło, czasami to nawet mi go żal.

Jesteście razem nadal? Przepraszam ale nie znam Twojej historii

Tak. Jesteśmy.
Trudny to był czas bardzo i dla niego i dla mnie, zobaczymy czy warto było,
czas pokaże

Długi był ten Twój romans, naznaczył Cie w jakiś sposob wewnętrznie, przez zagłuszenie sumienia, kłamstwa itd.

Kazdy i kazda historia sa inne. Mój mąż dlugo wracał do siebie, około 2 lata po wszystkim zaczyna być tym człowiekiem, którym był kiedyś.

To, to.

Człowiek zaczyna żyć w kłamstwie, wchodzi mu to w krew i już inaczej nie umie.

A źle się żyje w kłamstwie, szczególnie, że trzeba okłamywać praktycznie wszystkich dookoła, nawet kochankę.

Uważam, że nigdy nie jest za późno, by zacząć żyć właściwie. Przeszłości nikt nie wymaże, błędów nie da się cofnać. Szczerość jednak uwalnia.

Autorze, olej kochankę. Skup się na naprawieniu relacji z żoną. Przestań żyć w kłamstwie. Tak będzie lepiej dla wszystkich zainteresowanych, z Tobą samym włącznie.

Stara prawda głosi, że nie da się jednocześnie mieć ciastka i je zjeść. Pobłądziłeś i trzeba by teraz wziąć na klatę konsekwencje. Nie jest łatwo, ale o ile przyjemniej będzie się patrzyło w lustro.

Uważam tak samo.
Chociaż powiem Wam, ze bardzo ciężko jest zaufać kłamcy, ale uwazam, ze chyba tylko kredyt zaufania może mu pomóc. Nie ma innej drogi do przemiany moim zdaniem, jak świadomość, ze ktos nam wierzy.
Nawet jeśli ten dający szansę ktoś czuje sie czasem jak frajer

Wiem... Ale moim zdaniem ciężko bedzie Ci samemu się z tym uporać, tym bardziej, jak będziecie sie widywac. Ona moze znowu chcieć Ciebie i co wtedy...
Moj maz skonczyl z ta swoja, albo ona z nim, kto ich tam wie, próbował sam sie pozbierac, ale slabo mu szło, brnął w klamstwa dalej.

No i?
Czy to oznacza, że moralnie wszystko już w jak najlepszym porządku?
Romans się zakończył, więc można już uczciwie nie kochać żony i nadal wzdychać do byłej kochanki?

Tak szczerze. Czy zakończenie romansu zmienia cokolwiek?

Chodzilam na terapię najpierw sama, chodziliśmy pozniej tez razem. Na pewno w jakimś stopniu to pomogło, ale nie mogłam już. Pomoglo mi uwierzyć w jego historię.

Śmieszne jest to, ze jak wcześniej prosiłam go o terapię, to sie wyśmiewał, ze glupoty, naciagacze, ze to ja mam problem itd, i stalo sie...
a potem sam mnie woził, sam chodził...

Pomoglo chyba dopiero to, jak dotarło do niego co mi zrobił i co mógł stracić i zrezygnował ze swojego egoizmu.

Twierdze tez ze moj maz jest wewnetrznie pogubiony, poraniony i szukał nie wiadomo czego.
Ale.moze do niego dotarlo.

Naprawde mi go zal.

Nie, i niepotrzebnie ironizujesz.
Niby masz fantazję, a najprostsze rozwiązania - takie jak szczerość w stosunku do żony i najbliższych, uczciwość i otwartość, jakoś nie przychodzą Ci do głowy?

Bo znam go 21 lat i skoro on mógł, to straciłam trochę wiarę w ludzi, bo mimo sprzeciwu wewnętrznego to chyba uwierzyłam w tę jego historię, bo jest dobrym ojcem a dziecko go potrzebuje, bo jest teraz nam dobrze i spokojnie i jest mi po prostu wygodnie. Zostałam, bo wiem, ze mogę odejść i dam sobie sama rade, on tez to wie, sama ta świadomość mnie wzmacnia.

To historia mojego pierwszego malzenstwa.. Podpisała papiery choć długo to trwało wszystko.. Moje odkochiwanie się z niej chyba najdłużej

Obecna żona o niczym nie wie.. Romans się skończył.. Chcę ratować malzenstwo.. Jednocześnie wiem jaki to cios dowiedzieć się o zdradzie - o tak długim romansie tym bardziej.. Z perspektywy moich doświadczeń uważam że lepiej nie wiedzieć..

Stąd był mój wpis - update..
Siedzi kilka metrów odemnie.. Widzę ją, słyszę.. I tak 9h codziennie.. Choć przyznam że życia nie utrudnia - też z tym walczy (na to wyglada).
No właśnie możnaby rozważać zmianę pracy.. Niestety mam tu taka posadę że o inną będzie mega trudno.

Może lockdown wroci.. Będzie łatwiej na home office

Tak tak - jak żyć? Weź kredyt i zmień pracę

Tak jest to prawda.. Niestety procz pracy mamy nadal inne wspólne rzeczy.. I nie da się tego ot tak uciac..

.... forum czasem bywa dobrą terapią, z resztą dlatego też tu jestes..my....  ;]

Z kochanką masz jakieś inne wspólne rzeczy poza pracą???

Po co kredyt ?
Zostając w tej pracy tak z ręką na serduszku zawsze jest maleńki cień nadziei, powrotu do siebie ,uchylona furtka ,niedomknięte drzwi w jedynie słusznym przekonaniu że TA praca jest najlepsza na świecie i jak zmienisz ją to stanie się tragedia,zostaniesz zupełnie sam ze sobą  - jesteś pod ścianą sam się tam postawiłeś.Zmiana i brak kontaktu jest bardziej naturalnie upraszczająca drogą do zamknięcia przeszłości ,Ty dalej w niej tkwisz aktywnie .
Rozkminy,myslówy,wspomnienia ,skojarzenia ,różne emocje ,ucieczki od nich w inne emocje, codziennie do tłumienia w mylnym przekonaniu że samo się kiedyś skończy i minie ,że zobojętniejesz za jakiś czas patrząc na zegarek .Nigdy nie zapomnisz i zawsze coś zostaje - nawet po latach (zmienia się tylko znaczenie i miejsce w pamięci ),taka walka z pamięcią w kontakcie każdego dnia, tylko porusza, utrwala i wzmacnia przekornie wspomnienia i emocje jest odwrotnie to bywa często droga do powrotu takie mocowanie się .Nie zakończyłeś romansu w głowie jeszcze i wcale nie chodzi o moralność czy wymuszanie na sobie poczucia winy i skruch ,chodzi o istotę błędu ,Dla Ciebie to "miłość " a nie żaden błąd ,żal Ci tylko że macie przerwę albo że to nigdy się już nie wróci ,
Ratowanie małżeństwa to ściema Rafale - nie ma czego ratować ,możesz jedynie zbudować inną fasadę ,z pozorów i na pokaz ,
podumaj, pomedytuj co masz w sobie to co jest po wierchu i głębiej ,samemu trudno to zrobić .Ocenianie tego co było to też tylko pewien etap wcale nie najważniejszy moim zdaniem ,zmiany dają siłę a nie rozmyślanie i kombinacje .
Zona i kochanka to nie terapeutki ,na Twoje wybrakowane,puste,wadliwe ,głodne ego .Później zobacz czy masz coś dobrego prawdziwego dla żony ,niesztucznie pod pompowanego ,tylko dlatego że kochanka zmieniła zdanie na które tak naprawdę nie zgadasz się choć nie masz nic do gadania .

To nie jest umoralnianie.
To jest ukazywanie skali zakłamania w jakim żyjesz.

"....Zaznaczę że żona mnie bardzo kocha.. Ja natomiast chyba już od dawna nie."

Jeśli możesz Raf to napisz skąd taka pewność u Ciebie, co w innym człowieku i czemu taka niepewność co w sobie ? jestem autentycznie ciekawa co Ciebie skłania do takiego wniosku ?

tym razem zgadzam się z Tobą Dayzee po całości

A mnie dodatkowo ciekawi - dlaczego kochająca żona nie zauważa u kochanego męża kilkuletniego romansu. Przecież u osoby, którą się kocha zauważa się zachodzące zmiany. Czy byłeś takim świetnym aktorem, czy też żonie tak naprawdę nie zależało już na tobie.

Tym bardziej, że po zdradzie swojej pierwszej żony, rozwód z nią uznał za najlepsze ( w tej sytuacji ) rozwiązanie
Co ja Ci powiem Autorze. Rację ma paslawek walisz ściemę z ratowaniem swojego małżeństwa, bo dzisiaj nie ma czego ratować. Swoją żonę traktujesz instrumentalnie. Najpierw bandażowałeś nią zranione ego ( zdrada I żony) , teraz zranione serduszko (nielojalność kochanki:) Twoje małżeństwo jest iluzją, jego uczestnicy nie mają równych praw. Jest takie powiedzenie: prawda nas wyzwoli, ale Ciebie nie stać na prawdę względem nikogo: żony, kochanki, siebie. Dlatego nadal będziesz odgrywał przed światem wyuczoną rolę. Bo, jak każdy tchórz niestety, boisz się konsekwencji swoich decyzji. Swoich. Nie żony, z którą rozjechały Ci się 'priorytety, nie ma flow i chemii, ale trzymasz ją w odwodzie ze strachu. Nie kochanki, z którą masz porozumienie dusz, yang i yin, ale przez 3 lata bujałeś ją...w obłokach. Tkwisz w ciągłym rozkroku, czekając aż ktoś zacznie za Ciebie żyć. To co robisz jest nie tylko głupie, bo na dłuższą metę bez szans ( gdyby było inaczej, już byłbyś po rozwodzie ), ale i okrutne, bo decydujesz w imieniu innych (żony, dzieci, rodziny). Odnośnie Twojej obecnej ( tudzież ex, bo nie wiadomo ) panny: może zdrajca i manipulant był okej jako dawca emocji, ale długofalowo wątpliwy? Jak robić dalekosiężne plany, kiedy lojalność na pstrym koniu jeździ? Dostałeś tutaj wiele cennych rad. Od osób, które miały podobne doświadczenia. Nie skorzystasz z nich, bo traktujesz je jako atak w siebie (głupota) no i masz swoją prawdę objawioną i monopol na "prawdziwą miłość" ( oj, nie takie historie to Forum widziało ).  Więc zacznijmy od tego,: czy chcesz realnie coś zmienić, czy tylko wymiauczeć tu swój żal.