Koniec romansu - czy na pewno?

Jak sobie przypomnę to rozumiem Rafała chociaż  jak miałem romans byłem sam  i mu współczuje przegwizdane ma teraz a momentami przesrane ,co z tego że niby na własne życzenie ,decyzja decyzją, wybór wyborem,albo brak decyzji rozdarcie i dysonanse, a emocje wibrują pulsują siłą rozpędu i to przymulenie fantomowe, neurotyczne bóle rozproszone "ja" ,chęć ucieczki etc - .

Tylko , że tak nieśmiało zauważę, sytuacja Laalki była inna niz autora.
Przecież On miał długo romans i nic to w sumie nie uwierało chyba był szczęśliwy z tymi dwiema kobietami w życiu.
To było poukładane.
Tymczasem Lalka Ciebie to zaczęło męczyć  i postanowiłaś zakończyć,  chociaż było ciężko.
Miałaś mu temu motywację. 
A on jest po prostu porzucony  i cierpi. Kropka.
Czy w tamtym małżeństwie coś się pogorszyło w wyniku romansu? No nie byłabym taka pewna. Pewnie jest jak było, tylko teraz autor wie, że coś innego jeszcze można od kobiety uzyskać. A teraz ma to zabrane.
Bo widocznie tak Lalka, kochanką poczuła że to jej nie starcza, albo koszty są  za duże.
Sama Lalka przyznajesz, że zmiana zachowania męża miała wpływ na decyzję czy że się z nią zbiegla. A jakby mąż był dalej jak to napisałaś: dupkiem? Zrezygnowalabyś z kochanka?

No nie wiem czy mu bylo dobrze, z żoną było źle , a od kochanki chciał więcej niz romans. To troche dalekie od cieplego wygodnego gniazdka w domu i dobrego seksu u kochanki.

I to nie zmiana meza miala wplyw na zakończenie romansu.
W tym czasie Co dla siebie postanowilam skonczyc z kochankiem , chcialam tez skonczyc z mezem , bo byl dupkiem i wydawało mi sie ze tyle juz zepsute,  budowane na klamstwie - bez sensu. Ale wtedy maz ( wtedy jeszcze nie maz) sie " obudzil" Jak powiedziałam ze chce się rozstac. Zaczelismy zmieniac sie oboje na lepsze,  w tym samym czasie. Ale co najwazniejsze : na koniec z kochankiem zdecydowalam sie zanim mi przez glowe przeszlo cos z moim ratowac, bo ja juz naprawde nie widzialam zadnych szans na bycie razem.

Edit: Co do Twojego pytania,  przeoczyłam sorry. Tak zrezygnowalabym,  Co wlasnie zrobilam wtedy .  Mielismy super seks,  mega Chemie,   silne emocje , chcial slubu dzieci,  teraz zaraz , zrobilby wszystko dla mnie. Ale nic poza tym, totalnie oderwany od rzeczywistosci,  juz tyle razy wpadli w bagno i nic sie z tego nie nauczyl. Takie perspektywy z dzieckiem? Bez dziecka pewnie bym w to weszla , nawet jakby miało to tylko 5 lat trwac albo 10 i nic by mi to nie dalo.  Ale z dzieckiem bylo mi to ja heavy.

Wtedy tez zostawilam swojego bo nie widzialam sensu. On byl dupkiem i ja mialam uczucie ze po tym Co wyprawialam nie moge niczego wymagac. I wtedy tez po malu przestawal byc dupkiem i zaczęłam się przekonywac , do niego , do związku z nim.
Mój mi zawsze na początku dawal uczucie ze Jak nie ja To nastepna,  nie mialam poczucia ze mnie wybral,  że chce spedzic ze mna resztę zycia,  nie liczyl sie ze mna,  mogli by mnie nie byc po dlugich rozmowach  wiedziałam dlaczego. Niektorym ciezej zrezygnowac z zainteresowania innych na rzecz stabilizacji, takie bycie dupkiem to taka samoochrona przed czyms " nieodracalnym " , jakies angazowanie sie w zwiazki skoro samemu zylo sie tak dobrze

To że mu brak to oczywiste ,odcięty od źródła i wyzwalacza Rafał jest teraz został sam z tym
choć jeszcze przed chwilą był niby dwóch relacjach

A co w romansie jest tak naprawdę ? Rafał z obrazkami, wyobrażeniami, odlotem marzenia, jednocześnie z tym co poczuł czuje i dwie kobiety z krwi i kości również z własnymi myślami i widzeniem Rafała ,uczuciami, wpływami, reakcjami etc i tym co na co dzień co zwyczajne oczywiste coraz słabiej oceniane i coraz mniej wartościowe - z rodziną.

Niby dwa związki które na niby i nie na niby,bo jest w tym działanie i odczucia, czuje się emocje na prawdę pod różnym wpływem zdeterminowane ,
relacje wpływające na siebie ,które niby się uzupełniają,dopełniają ,jeden swoją słabością niby dopala drugi niby go rozpalając rozwijając daje dużo emocji ,
ten drugi niby pozwala niby z tym ogniem przetrwać w tym pierwszym tym słabym dołującym obowiązkowym,
z jednej strony same niby i złudzenia a z drugiej prawdziwie odczuwane odsłony słabości,marności i niby silnych ale powierzchownych emocji, roszczących sobie przez ich niecodzienność i intensywność prawo do czegoś większego głębszego i ciągną do siłą pożądania ,pragnienia , powtarzania znanego już i żądania coraz więcej nieznanego nowszego jeszcze wspanialszego czegoś na przyszłość , a stały związek daje złudzenie stabilności normalności zasłony ,jest jednak straszliwy dysonans pomiędzy próbami oddzielania a wpływem relacji jednej na drugą.Taka niby równowaga niby tu i niby teraz ,w rzeczywistości to sama przeszłość i wizje roszczenia na przyszłość z ubocznymi skutkami wyrzutów i obaw tłumione notorycznie hajem
z rodzącego się przymusu,przyzwyczajenia powiązań i  namiętnego pragnienia pełnego kłamstw przy okazji co dale iluzje innego rodzaju - panowania nad sytuacją to pozór, on rodzi mur blokadę u wielu ludzi . oddala i nie zbliża, w gruncie rzeczy odbiera energię ,bo nie da się tak siebie pokawałkować z tym co się ma z uwarunkowań wychowania przeszłości, przekonań ,postaw i moralności a przynajmniej jej resztek.

Lalka.gratuluję że Ci się poukladalo, ale nadal nie widzisz różnicy.
TY byłaś wykończona po roku, zrozum że autor nie był wykończony po 4 latach.
Żoną była dobra tak samo jak była, i kochanką też.
Więc on nie dążył do zerwania z żoną ani z kochanką.
Przynajmniej  tak zrozumiałam.
Niech mnie autor poprawi jak źle.
Być może jego kochanką czuła jak Ty ale jemu o tym nie powiedziała. .

Dlatego napisałam że te sytuację są  dla mnie nieporównywalne.
Porównywalne sytuację masz z Paslawkiem i innymi, których romans mocno zmęczył wyrzutami sumienia i po prostu chcieliście to zakończyć dla siebie, chociaż nie było łatwo.
Ale jak coś nam szkodzi i jest trujące to mimo wszystko motywacja jest.:)
Jak ząb boli to do dentysty pójdziesz.
A autor powinien poczytać wątki o rozstaniu  niechcianym z kobietą z którą  się pracuje.
O zerwaniu niespodziewanym.
Wg mnie wasza ścieżka może pomóc  wielu osobom które znalazły się w tym samym punkcie psychicznym, ale czy autorowi?

Po przenysleniach: ma do przerobienia najpierw rozstanie. A potem dopiero zbliżanie się do żony, jeśli chce coś naprawić. 
Inaczej faktycznie będzie ona robić  za plaster.

Droga robienia z romansu błota  to zawracanie Wisły kijem w jego przypadku, a błoto jest robione w celu oderwania się od człowieka który był bliski, A nie dlatego że było to błoto wcześniej.Sorry, tak to widzę. 
Po paru miesiącach, to może ma się haj, ale po 4 latach to ma się już i bliskość  i przywiązanie, już nie chodzi tylko o nakręcanie się emocjami.
Ale może dla wielu to jedyna droga,  przepraszam jak wam to źle zabrzmi,  nie chcę nikogo urazić.
Autor teraz po prostu płaci za związek podwyższonego ryzyka jakim był romans.
Trzeba to skalkulować już na początku.

Bardzo w punkt.
Moje małżeństwo leży od bardzo dawna, tylko czy to był powód żeby odchodzić ? To nie jest żadna patologia, mamy dzieci, dom, zobowiązania. Można by powiedzieć że było jałowo ale nie tragicznie.
Każde z nas poszło nieco w swoją stonę, w swoje zainteresowania. Ale nadal tworzyliśmy rodzinę - na zew wręcz odbierani jako bardzo zgraną rodzinę.
Mówi się że rodzina to przystań, miejsce spokoju, taka proza życia jaką ma 90% osób. I ok, ja też potrafię tak żyć.
Ale okazuje się że mnie nosi najzwyczajniej, że ja od czasu do czasu potrzebuję czegoś więcej. Bodźców i emocji. Stad moje zawsze duże zaangażowanie w pracę, projekty. Ostatnie 3 lata to romans - w nim dostawałem bodźce i emocje. Poniekąd taki związek bym chciał mieć - ale nie w postaci romansu.
Romans pokazał mi że można być szczęśliwym, trzeba tylko mieć koło siebie osobę która tak samo czuje, myśli i ma te same pragnienia. I wydawało mi się że te 3 lata pokazały że właśnie na taką osobę trafiłem (i ona również).
Ale czy tak może być zawsze, czy jednak z biegiem czasu wszystko blednie ?
Mam problem ze sobą  - wiem o tym, szukam siebie ciągle, swoich pragnień i szczęścia. Ale może źle szukam - może właśnie stabilny dom i kochająca mnie żona to jest to coś o czym większość ludzi marzy.
Niestety rozmowy z żoną coraz bardziej uświadamiają nam że mamy inne spojrzenie na świat. Inne charaktery. Innych rzeczy potrzebujemy.
Związek to kompromis - tylko czy na wszystkich płaszczyznach i w każdej prawie kwestii. Aktualnie wygląda to tak że jedno z nas powinno odpuścić i dostosować się do drugiego - niestety nieco wbrew sobie i swoim pragnieniom. Tak wygląda miłość ?
Widzicie gdybym ja kochał żonę tak mocno jak kochankę - już byłoby cudownie - ona (żona)świata poza mną nie widzi - brakuje tylko mnie w tym wszystkim.
Pogubiony jestem w tym wszystkim, w definicji szczęścia, miłości, swoich pragnień, defektów.
Może ja się nie nadaję do długoletnich związków - a może wogóle nie nadaję się do związków.
Można by rzecz - stary a głupi - może i prawda...Co dziwne mam takie "jazdy" dopiero od momentu powrotu kochanki do męża.

Czepiasz się cytatu który sprostowałem, źle to napisałem i zostało źle zrozumiane. Nie biorę żadnej z nich jako koła ratunkowego.
"Nie odpuszczam małżeństwa" oznacza że rozmawiamy teraz, szczerze - tak jak się powinno w związku rozmawiać. I to jest priorytet.
"Nie odpuszczam kochanki" oznacza że nie zmieszam jej z błotem. Znamy się bardzo długo, rozumiemy się doskonałe - nie zrobię z niej osoby której nienawidzę.

Podpinam się pod Elę sam przyznajesz , że się pogubiłeś. Myślałeś , że wiesz czego chcesz i to miałeś , ale niespodziewanie się to skończyło. Teraz masz wątpliwości.
Dlatego chyba to bardziej czas dla Ciebie i Twojej głowy , a dopiero potem dla małżeństwa. Mówiłeś, że żona bardzo Cię kocha , więc pewnie tez wesprze.  Jeśli jest to kobieta Twojego życie i chcesz z nią być, bez względu na to czy na horyzoncie pojawi sie bądz wróci ktoś lepszy.

Też się zastanawiałam czy można tworzyć z kimś związek i silne emocje. I Szczerze nie wydaje mi się.  Może na początku,  może potrwa to dłużej bez większej odpowiedzialności i bez obowiązków. W domu raczej odpoczywasz od stresu w pracy,  nadmiaru obowiązków w pracy, Jak dochodzaą do tego też obowiazku w domu ( np wspólne dzieci ) to bardzo łatwo o wymianę zdań a trudniej o utrzymanie jakies specjalnej atmosfery. I wydaje mi się że na codziennosc nie ma mocnych ale to tylko moje zdanie.

Moze sprobuj sobie odpowiedziec na pytanie dlaczego Cię do takich silnych emocji pcha i dlaczego do nich dążysz.  Raczej nie jest to zdrowe zjawisko.

EDIT:
Z drugiej strony pomyśl , dzieci potrzebują stabilizacji i bezpieczeństwa. Nie chodzi o to byś z tego powodu zostawał przy żonie ( chyba masz tez inne powody ?) Ale wychowywanie dzieci w huśtawce emocji ( silne emocje biorąc się z pewnych zachowan,  pomyśl jakich?) To chyba nienajlepsza perspektywa.
Może jakis powiew swiezosci,  czas we dwoje coś was ( przede wszystkim w Tobie ) odzywi? Czy Twoja zona zawsze dązyla do stabilizacji i spokoju ? Kiedy zaczelo sie cos zmieniac,  u Ciebie , u niej ?
Nie rozczaruj sie tylko , że to nie takie uniesienia Jak z kochanką,  ale mysle ze bardziej bys sie za pare lat rozczarowal Kiedy w twoim idealny związku z kochanką rowniez by znormalnialo. 
Silne emocje biorą się z pewnych zachowań i to na pewno nie wspólne rachunki,  gotowanie obiadow i odrabianie lekcji z dzieciakami i seks raz na miesiąc.

I jednak założenie z kimś rodziny , staranie się o dzieci , budowanie przyszłości to też miłość.  Dla mnie najbardziej wartościowa.  Może nie szalona,  nie namiętna , ale wiele bardziej wartościowa. Szczerze brak mozliwosci bycia obecnym w zyciu moich , za to wychowywanie " obcych " dzieci nijak sie ma do odczuwania silnych emocji i bodzcow. Myslisz ze warto z tego zrezygnowac ?Pytanie co jest dpa Ciebie wazniejsze ? Albo czy nie dusilbys sie za pare lat i czy nie skomplikuje to jeszcze bardziej Twoich mysli jesli byłbys  w Obu "zwiazkach"?  Co , jesli i z kochanką w normalnym oficjalnym zwiazku zacznie być jałowo ? Jakie wyciągnąłbyś wtedy wnioski? Bylo warto czy nie warto ?

Większość z tych pytań które zadajesz zadaję też sobie. Nie ma jednak jednoznaczniej odpowiedzi. Kwestia moich emocji i dążenia do nich też skądś wynika - zawsze taki byłem - zmieniały się tylko źródła tych emocji.
Te pytania ? dopóki nie spróbujesz możesz nie dostać odpowiedzi - pytanie czy żałować całe życie że się nie spróbowało czy jednak spróbować i być może żałować tego wyboru - a może nie - może właśnie to byłoby to.
Kwestia dzieci - są dla mnie najważniejsze, kocham je nad życie.

Jest takie powiedzenie: jak się nie ma co się  lubi, to się lubi to co ma.
Tylko nie wszyscy są  w stanie zastosować to do związków, jaki pech. Niektórzy się w tych różnicach z żoną  świetnie niby uzupełniają, ale różnice też potrafią ciągnąć w dół cały związek.
I ta akceptacja różnic musi być prawdziwa, dla tego człowieka, a nie dla dzieci, które odchodzą  w swoje życie.

Rafał, skoro dostajesz cenne uwagi to się nad nimi zastanów , nie neguj ich tylko z tego powodu , że dla Ciebie to niewygodna prawda.
Romans ma to do siebie,  że się kochanka/ kochankę idealizuje. Partner może stanąć na głowie,  a i tak nie dorówna kochankowi. Sam pielęgnujesz myśli, że Twoj związek ma się nijak do potencjalnego wymarzonego  związku z kochanką. Na tym etapie rozmowy i "walki" o małżeństwo nie wniosą nic. Ty masz dalej uczucie straty,  wręcz jestes przekonany, że z kochanką czekałby Cię lepszy związek. A zona pewnie stara się Ciebie zrozumieć i nie zna prawdziwych pobudek. Chociaż z szacunku jej tego oszczędź , to nie czas na rozmowy o małżeństwie jeśli Ty sam masz w głowie burdel.Związek z żoną jest stabilny,  ale jałowy.  Romans okazał się niestabilny,  ale szałowy. 
Nie zbuduje sie domu bez zadnych fundamentów, prawda ? Tak samo jest w związku. No chyba że Ci wystarczy domek z kart;) Makuma rację,  gdzie jest teraz Twoja Pani ? Widać wybrała co jest dla niej wazniejsze. Ty jeszcze nie , Ty bierzesz to co zostało. Niestety.
Straciłeś miłość życia czy straciłeś kogoś dzięki Komu odczuwałeś silne emocje ? Jeśli to miłość to takie trwanie u boku żony i naprawianie czegoś czego nie ma to jest po prostu świństwo.
Dla dzieci równiez,  romanse często się wydają przez głupi przypadek i dochodzi do rozpadu rodziny. A Ty te ryzyko podjąłeś. Mi się aż w głowie kręci Jak sobie pomyślę ze moje dzieci moglaby stracić ukochanego tatę , ktory jest ich bohaterem i najlepszym kumplem albo ze miałabym widywac i wychowywac obce wiecej Jak swoje. A Ty mimo wszystko dalej to pielęgnujesz i celebrujesz,  teraz nie pośrednio przez spotkania , ale we własnej głowie. I to tylko dlatego tylko w glowie,  bo kochanka to skonczyla.
O ile rozumiem na tym etapie jeszcze brak pogodzenia się że stratą , tak nie rozumiem refleksji w całkiem przeciwnym kierunku ( umieram,  kochanka mnie zostawila,  dlaczego to moglby byc idealny zwiazek , wzdycham i cierpie vs walka o małżeństwo  i rozmowy z żoną. Wtf?!)

Rafale,  nie zrozum mnie źle,  to nie tak , że ja ( inni pewnie też) Ci nie życzę,  by Ci się udało albo nie wierzę by się wam mogło udać.  Chyba Jak kazdy  lubie Happy end'y:D ciągle odbieram w Twoich postach za duzo tolerancji dla wlasnych egoistycznych pobudek. Niestety poki w Twoim przekonaniu kochanka jest lepsza (  Co dalej zaparcie podtrzymujesz ) , tak żadne kompromisy,  rozmowy i walki z żoną o małżeństwo nie pomoga.  Ty nie chcesz spojrzeć na swoje uczucia do kochanki " trzeźwym okiem" . Dla Ciebie wazniejszy koniec romansu niz podupadajace małżeństwo.  Walczyc to ty pragniesz o kochanke  a nie o żonę,  niestety nie mozesz , bo ona sie na 3 lata romansu nagle wypięła, ale czyms trzeba się zajac,  gdzies stracone nadzieje znowu pokładać, w kogos to wszystko czego kochanka niestety ze soba nie wziela ( uczucia, chec bliskości,  zrozumienia) angazowac.  Na odstrzal poszla wlasna rodzina. Nie jest Ci chociaz troche wstyd przed samym sobą ? Przeciez wiesz ze to nie żony pragniesz to po Co Ci ta szopka?

Czy Ty,  Elu,  uwazasz,  że ta akceptacja u Aurora jest prawdziwa ?
Bo o tym cały czas trąbie.  Z żoną jest , bo nie ma jaj się o swoich dylematach przekonać. Bo dzieci , bo zobowiązania,  bo w sumie źle nie jest.  Dla mnie słabo i bardzo nieszczerze w stosunku do żony.

tylko że na takie decyzje był moment z rok, dwa lata temu?
przez 4 lata nie poruszany temat był? po wyprowadzce jej męza nie pojawił się? nie wierzę.

Raf, szczerze mówiąc nie bardzo rozumiem sens i cel tego wątku. No chyba, że chodzi o zwykłe wygadanie się bo rady tu dobrej nie ma. Twój romans się skończył. Było miło... itd. Ona wybrała męża, a Tobie została "tylko" żona. Jej jak rozumiem nie chcesz zostawić ani przyznać do zdrady. No więc co Ci pozostaje? Albo od nowa odnaleźć szczęście w małżeństwie albo czekać aż kochanka znudzi mężem i/lub zechce wrócić do romansu albo poszukać nowej kochanki (emocji, adrenaliny).
Ktoś kiedyś napisał (chyba Hrefi), że romans obniża jakość małżeństwa o 2 poziomy, także jak było na 4 teraz jest na 2. Kochankę/kochanka zawsze się idealizuje bo taki "związek" to iluzja, nawet jak się spędza ze sobą wiele czasu w pracy czy na jakichś wyjazdach.
Gdyby kochance na Tobie zależało (i Tobie na niej), to już dawno bylibyście razem. Romans, jak każdy związek też ma swoje etapy i się wypala. 3 lata to bardzo długo, wystarczająco by podjąć konkretne decyzje. Ona podjęła - powrót do męża. Ty zostałeś postawiony przed faktem dokonanym. Teraz te Twoje rozkminy co by było gdyby są trochę bez sensu bo już raczej pozamiatane.
Ja wiem, że sypiasz z żoną ale jak dla mnie miłość=wierność. Dziwne, że nie przeszkadzało(by) Ci to, że Twoja niby ukochana tuż przed lub po spotkaniu z Tobą sypiała z innym (i na odwrót). Ok, nie chcieliście by romans wydał, potrafiliście to przez długi czas rozgraniczyć czy łączyć ale taki czworokąt to nie są fundamenty zdrowej relacji, a tym bardziej "miłości". Obojgu Wam pasował romans ale ta formuła się "przejadła", przynajmniej dla niej. Może i fajnie było na początku ale ileż można tak żyć? W kłamstwie i rozkroku. Skoro nie podjęliście żadnych decyzji wcześniej, to znaczy, że jednak nie było to nic wartego takich kroków. Tak, wiem ... bo dzieci, ale to tylko wymówka.
Teraz musisz się pogodzić z tym, że ona wybrała męża i Wasz romans się skończył.
Różnica między Wami jest jednak taka, że ona wybrała męża bo chciała, a Ty? Jesteś na przymusowym detoksie i miotasz się jak ryba w sieci.

Dokładnie tak jest.

A sens wątku - wygadać się, poznać Wasze opinie, poznać samego siebie. Mogę jeszcze wygadać się kochance
W żadnym wypadku nie szukam tu porady co zrobić. Każdy jest inni, każdy ma inne priorytety, nie ma rad uniwersalnych...

Mieliście sporo czasu by podjąć konkretne kroki, nawet bardzo sprzyjającą sytuację - wyprowadzka jej męża. Nie zrobiliście tego. Ona zdecydowała do niego wrócić. No i nad czym tu rozkminiać?

Raf, serio nie przeszkadzało Ci to, że ta niby Twoja wielka miłość sypia z innym (nawet jeśli to mąż)? Przecież to jak zdrada. Piszesz, że nie o seks chodziło, ale przecież to jest najbardziej intymna forma bliskości 2 osób. Rozmowy? No proszę Cię...
Zresztą, w drugą stronę to samo.

Mam bardzo otwarte podejście jeśli chodzi o sex.

Oby nie...

No to jesteś otwarty czy nie jesteś? Co to za różnica. O żonie mężu to nawet nie wspomnę w końcu to tylko rzecz jak robót kuchenny.

Czyli kochanka, Ty i jej mąż. Nad czym się jeszcze zastanawiasz. Układ idealny. Bardziej chodziło mi o to że ma jeszcze jednego kochanka. Skoro mąż Ci nie przeszkadza to i 3 i 4 też nie powinien.

Oczywiście nie dotyczy to Twojej żony, tak?

Czyli gdyby miała kochasia to spoko?

"Dlatego nie przekreślam swojego małżeństwa - są rozmowy, spędzamy razem więcej czasu.. i może właśnie tego czasu tu potrzeba jeszcze więcej...czasu żeby wyciszyć emocje, zmniejszyć zapotrzebowanie na adrenalinę..Czasu żeby nauczyć się być szczęśliwym z dziećmi, domem i żoną."
                                                                 ........................................
Oooo to wielki dobrodziej z Ciebie a dlaczego nie przekreślasz, przecież to ciągle ta sama żona, która 'obustronnie' zaniedbała wasze małżeństwo,  Ty odbudowę swojej rodziny uzależniasz od decyzji kochanki, jak się jej odwidzi mąż i zwróci do Ciebie to co ? nie przekreślisz swojego małżeństwa ?

Obustronnie czyli wspólnie ze mną. Nie uzależniam tej decyzji od decyzji kochanki. Ona już wybrała - czy jak kto woli - zrobił to jej mąż. Moim problemem są uczucia do niej.
A co będzie w przyszłości  - przecież nikt tego nie wie. Nie da się zaplanować swojego życia od A do Z.. Jestem już na tyle duży że wiem z własnego doświadczenia że życie potrafi bardzo zaskakiwać.

Chyba Ty jedyny wolisz wierzyc,  że to mąż za nią zdecydował. Chyba jej do trwania w małżeństwie nie zmusił. Poza tym Ona nie tylko zdecydowała się  zostać przy męża, ale także postanowiła Cię kopnąć w 4 litery. Zadziwiające Jak konsekwentnie wypierasz fakty. Ale musi Ci być z tym lepiej skoro jestes taki oporny na Argumenty innych.

Gdzie wypieram fakty ? Znam je doskonale i nic nie wypieram.
Jak umiesz się odkochać w kilkanaście dni i zapomnieć o kimś z kim się było bardzo blisko przez 3 lata to zdradź mi ten sekret. Tu jest problem - uczucia do niej.
Nie zamierzam za nią latać, prosić się czy czekać aż jej się mąż znudzi lub nie.

tak - nazywałem to miłością... oczy się powoli otwierają po tej decyzji powrotu do męża i zamknięciu "tematu" w tempie ekspresowym.

Tak się składa że żona miała kiedyś takie same podejście do tematu jak moje.
Jej się to z czasem zmieniło - mnie nie.
I rozmawiamy otwarcie na te tematy - nie ma tabu - jest inne podejście.

Niestety mam to poczucie winy. Mam poczucie że rzeczy powinny być wyjaśnione dawno temu w moim małżeństwie. Refleska przyszła po długim czasie.
Narazie to próbuję zrozumieć siebie i skąd wynika ten wieczny pęd za emocjami itp.