Żony aseksualnych mężczyzn - gdy on nie chce seksu.

kenobi, to jest tak jak stokrotka napisała na początku, chcesz dzielić wszystko z jednym mężczyzną, jednak ta cała konspiracja, lęk, że się wyda, skrzywdzisz bliskich (dziecko też oberwie ) podwójne życie, jest męczące mimo wszystko, czasem masz ochotę na spontaniczną bliskość a nie umawianie się gdzieś specjalnie. Do tego dochodzi w moim przypadku wiara katolicka, jestem praktykująca, za rok mój synek ma komunię, mam wyrzuty sumienia, spowiedź bez chęci poprawy i odcięcia się od grzechu jest nie ważna. Poza tym igranie z uczuciami swoimi i tego drugiego to stąpanie po kruchym lodzie. Nie jestem automatem, to wszystko odbija się na psychice. Ale tak wybrałam, żeby uleczyć wcześniejsze rany, w tamtym życiu już też nie mogłam się odnaleźć.
Stokrotka, mam nadzieję, że jednak Wam się uda, ale teraz jak widzę wszystko w jego rękach, za bardzo zostałaś skrzywdzona, powinien to zrozumieć i bardziej się postarać. To są jedne z tych sytuacji, w których nie ma dobrego wyjścia niestety. Trzymam kciuki gorąco:)

No to miło, że kobieta coś takiego mówi, bo jak mężczyzna tak się wypowie, to od razu rzuca się argument, że nie jest w stanie zapanować nad "zwierzęcym" popędem.

Kenobi, wiem, że to nawet nie seks.. dobrze napisałeś - fizyczne puknięcie dla zaspokojenia...czego? tego abym nie mówiła, że nic nie było i aby miał spokój na kolejne miesiące, on ma przecież pornole i tam się spełnia, a ja nie mam nic, czy to ważne? Nie, bo seks nie jest najważniejszy.. Również uważam, że to bzdura!! Przecież to najpiękniejsza czynność, która pokazuje, że dla swojej połówki jesteśmy najbliżsi.. przecież jedynie to mamy tylko dla niej......

no ale cóż, u mnie nadal bez zmian, ostatnio miałam chwilę że dźwignęłam to i czułam się lepiej, a teraz od dwóch dni znów leże psychicznie na dnie... nawet zaczęłam się robić obojętna na wszystko.. nie cieszę się jak zadzwoni, napisze, albo jak go zobaczę, jakoś tak odsunęłam się od myśli - że on jest mi bliski... Jest coraz gorzej i zdaje sobie sprawę, że bardzo mało brakuje aby właśnie już tak zostało - układ przyjacielski...

A jeśli nawet się on w końcu przełamie... to przecież od razu nic nie wróci co utracone.. Mam wrażenie, że nie będę się czuła swobodnie i że to będzie takie hm sztuczne, wymuszone? Z łaski na uciechę? Skoro tyle czasu widzę, że mu nie zależy na seksie i na bliskości to nie ma opcji bym czuła się komfortowo... Może już tak musi zostać? Może on nie potrafi mnie pokochać jak kobietę? Może cały czas próbuje się do tego "zmusić" (mówi, że nie.. ale jednocześnie nie mówiąc co czuje tak naprawdę, tego tematu nie ma...) Sama już nie wiem co myśleć... Przy ex nie był taki... i twierdzi, że to przez ex bo za mocno w dupe dostał... za mocno się zaangażował i go zdradziła.. no ale po takim czasie powinien docenić że to wszystko wytrzymałam i zniosłam i powinien sam z siebie to zmienić.. Ja też wiele przeszłam w poprzednim związku, ale widzę że on jest bardzo dobrym człowiekiem i mogę i chcę się przekonać, że może być normalnie.. no ale on chyba nie za bardzo...

Pytasz czy kocham... Kocham albo kochałam... bo już tyle czasu sukcesywnie wygasza moje uczucia... sama nie wiem... po prostu bardziej jak brat on się robi dla mnie.. to straszne mam nadzieję, że jednak tak się nie stanie...

Samiec rozsiewa nasienie gdzie tylko może. A samica jak ma płodny okres, chce się jej seksu, to daje xxx komukolwiek chce, kto się jej spodoba. Oczywiście samica musi mieć zapewnione bezpieczeństwo, to podstawa.

Najlepszy to ten co gwarantuje bezpieczeństwo. Kobiety myślą, że jak mężczyzna zdradzi, to pewnie odejdzie. To nieprawda, bo często facet zdradza, ale nie chce stracić żony, rodziny, dzieci, życia. Ktoś powiedział "mężczyzna zdradza, aby zachować swoje małżeństwo, a kobieta zdradza, aby to małżeństwo rozbić".

Widać na przykładzie tego małżeństwa, gdzie żona nie miała ochoty na seks, a pozwoliła mężowi gz*ć się na boku. Być może osiągnęli szczęśliwy stabilny układ, gdzie pewnie nawet jest miłość. Drugi przypadek o którym słyszałem, to jak żona wysyłała męża do prostytutki, bo żona nie lubi robić loda.

Do stokrotki... Tak! Seks jest ważny... miłość, przyjaźń funkcjonują w sferze duchowej, ale fizycznie też trzeba być spełnionym. Seks to miłość w świecie fizycznym. Miłość + seks == to wymarzony zestaw, nie każdy tego dostąpi.

Ach... to może postaraj się nie żywić negatywnych uczuć do niego. Wtedy może będzie dobrze. Negatywne uczucia wyniszczają. Ale jak się nie żywi urazy, to w każdej chwili można się znowu pokochać. Inaczej mówiąc -- można się bić jak koguty na ringu i być poranionym -- wtedy ciężko do siebie wrócić. Można też po prostu się oddalić nie raniąc się -- wtedy powrót jest łatwy.

Najlepszy to ten, który został wybrany. Kryteria wyboru znane są jedynie osobie wybierającej.

Nie zmienia to jednak faktu, że jeżeli właśnie ten "Wybrany" nie przejawia zainteresowania partnerce tzn. że coś jest nie w porządku.
Bo zakładając, że facet zdradza, ale jednocześnie wykazuje zainteresowanie partnerką to wszystko jest OK (oczywiście prawie - bierzemy pod uwage jedynie biologię)

Nie sądzisz, że to trochę płytkie mierzyć związek dwojga ludzi ilością penetracji? Rozumiem, że wg Ciebie partner ma się po prostu dostosować do Twoich potrzeb czy to seksualnych, czy to kulinarnych i ogólnie życiowych. Wtedy tylko on będzie niezadowolny, a w przypadku kompromisu o zgrozo ustąpić musi dwoje. Oczywiście życzę wszystkiego najlepszego w życiu i znalezienia partnera idealnego za pierwszym razem. Choć jak rozumiem, partner idealny oznacza takiego całkowicie podpasowanego do Twoich potrzeb. Co będzie jak dziecko będzie płakać nie w takich godzinach jakie Ci pasują? Wymienisz je na inne? Oddasz w dobre ręce i będziesz rodzić kolejne z nadzieją urodzenia dziecka idealnego?

Z wyświetlanego wieku jak i długości związku wnioskuję, że Twoje tzw. życiowe doświadczenie jest jak na razie dość wątłe. Stąd prawdopodobnie ta pewność Poczekaj aż partner będzie z Tobą piąty, dziesiąty rok... Pewnie biada mu jeśli wciąż nie będzie pasował do Twoich potrzeb.

WitchQueen - całkiem ciekawe przemyślenia jak na tak młody wiek. Myślę że masz sporo racji w swoim obrazie udanego związku.
Tyle że życie niesie różne okoliczności i zmienia wiele rzeczy. Sami ludzie się zmieniają. Na początku mogło być super i obie strony myślały że tak będzie zawsze. Potem przyszła proza życia, wspólne mieszkanie, dzieci ,praca i wszystkie początkowe założenia straciły  swoje pierwotne znaczenie. A sam sex został zepchnięty w najdalszy kąt mieszkania. Jako najmniej ważny, męczący i niepotrzebny skoro są juz dzieci... Tak jest u mnie. Mojej żonie sex już nie jest do niczego potrzebny. To wielkie poświęcenie dla Niej zgodzić się na niego po moich namowach raz na pół roku.
Dziwi mnie że tu tyle kobiet pisze o tym że ich faceci nie chcą sexu. Mnie się zawsze wydawało że to raczej kobiety uciekają jak najdalej aby tylko nie musieć go uprawiać ze swoim facetem.

Ja sobie zdaję sprawę, że w praktyce różnie to później wygląda, ale szczerze mówiąc znam pary, które mają dzieci i są ze sobą już bardzo długo, ale seks dalej jest dla nich ważny. Może nie robią już tego codziennie ale nie mają takich problemów. Znajomi moich rodziców (ponad 30 lat razem) bardzo cieszyli się, że po menopauzie nie będą musieli się zabezpieczać. Moi rodzice też seks uprawiają. Znam też takie przypadki, gdzie seks całkiem przestał istnieć i w tych związkach bez seksu miłość po prostu zdechła. Ja wolałabym się rozstać niż żyć bez seksu i miłości. To, że jest się małżeństwem długo i ma się dzieci nie oznacza, że to jest na zawsze, a ludzie wolą żyć razem ale w bezsensownym związku, bo mają wrażenie, że osobno nie ułożą już sobie życie (nieważne, że obecne jest gówniane)
Nie myśl, że jak ja mam zaledwie 22lata to proza życia mnie nie dotyczy - też mamy studia, pracę, obowiązki. Ja nieraz wychodzę o 6 rano z domu i wracam o 20, też jestem czasami przemęczona, ale nie wyobrażam sobie rezygnacji z seksu, bo praca i obowiązki nie są warte tej rezygnacji. Po co komu małżeństwo, zakładanie rodziny, skoro stajemy się obcymi sobie ludźmi? A może z kimś innym byłoby normalnie?
Mnie też się zawsze wydawało, że to kobiety bardziej się od tego wykręcają, ale jak czytam różne wątki, to okazuje się, że niekoniecznie. Spotkałam się z tym, że kobiecie się po urodzeniu dzieci coś zmienia i przestaje ją seks interesować. Nie wiem co trzeba mieć w głowie żeby traktować seks tylko jako zło konieczne do płodzenia dzieci. Koszmar

Dzięki Ci Kenobi, że się odezwałeś, bo co ja małolata mogę wiedzieć o seksie i związkach Ciebie to chociaż wezmą za wiarygodnego w tej kwestii.

To nie jest nic nadzwyczajnego, że po latach seks funkcjonuje w związku normalnie, to zepchnięcie seksu na margines jest sytuacją, która związek zwyczajnie zabija.

jagoda. 01 - właśnie tego proszenia się o seks nie mogę pojąć. Mnie by było zwyczajnie źle i podle gdybym wiedziała, że mój partner się do tego zmusza i wcale tak naprawdę tego nie chce. Sama bym nie mogła czerpać z tego przyjemności, gdyby mój facet się czuł zmuszany, po prostu by mnie to stresowało. W takiej sytuacji nie pozostaje nic innego jak się rozstać
A już w przypadku, gdy niechęć wynika z uzależnienia od porno albo masturbacji, to bym delikwenta kopnęła w dupsko bez najmniejszych wyrzutów sumienia.
Najlepsze jest tłumaczenie - "będziemy razem dla dobra dzieci" tak jakby dzieci były głupie i nie widziały, że między rodzicami się psuje. Frustracji ciężko nie zauważyć.

Jak najbardziej tak! Oczywiście jak bym kochał tą kobietę to bym podejmował próby naprawy sytuacji. Rozmowa, terapia. Może bym wytrzymał i rok. Ale bym się bardzo od takiej kobiety oddalił. Poza tym jak partnerka nie chce współżyć to co robisz? Ukrywasz się po mieszkaniu z laptopem by sobie na chwilę ulżyć? I tak dzień w dzień? Poza tym kobieta która nie jest dobrze zaspokojona, takie mam doświadczenia z moimi byłymi partnerkami, to przecież chodzi tak wściekła i poirytowana po domu że nie wiadomo gdzie się schować - lepiej się zabrać od razu do roboty, i zamienić potwora w miłą troskliwą kobietę która i kanapki zrobi i kawę przyniesie

Uzależnienie od porno i masturbacji jest wtedy jak dla faceta jest to substytutem bycia z partnerką - wtedy, kiedy nie chce tego robić, ze swoją kobietą, bo wygodniej mu sobie zwalić konia przed monitorem.
Ja też lubię porno i masturbację, ale oczywiście seks z moim partnerem jest dla mnie ważniejszy.

Snake - jak chcesz, to zarzucaj mi seksizm, czy cokolwiek chcesz, naprawdę niewiele mi to zrobi. Wystarczyło napisać - jestem facetem. Ok? Jakoś odruchowo założyłam, że jesteś kobietą, właśnie dlatego, że to jest kobiece forum.

Dobrze, ustępstwa są niezbędne, ale kto ma w takim razie ustąpić w kwestii seksu? Strona, która seksu chce, czy strona, która seksu nie chce? A może spotkamy się pośrodku, ale dalej będzie nam źle? Czy to uratuje związek, jeżeli ktoś ustąpi? Wątpię. Nadal nie jest rozwiązany problem frustracji którejś ze stron. Ktoś ustąpi właśnie z tej szumnej miłości, ale czy będzie szczęśliwy? Seks jest niestety taką dziedziną życia, że nie da się tak lekko zdecydować - zrobimy po mojemu/twojemu. Byłabym nieszczęśliwa jakby facet nie chciał tego ze mną robić i jakby się zmuszał też. Nie mówię, że nie należy szukać pomocy, iść na terapię, ale jeżeli by się upierał, że on problemu z tym nie ma, po prostu nie chce, to ja nie widzę innego wyjścia z sytuacji jak rozstanie. Nie chcę być w życiu nieszczęśliwa, a we wspomnianej sytuacji w żaden sposób nie mogłabym tego szczęścia znaleźć. Przecież to oczywiste, że bez seksu oddalilibyśmy się od siebie, narastałaby frustracja i w ogóle wątpię, że skończyłoby się dobrze. Dla mnie związek bez seksu to nie związek. Nie wszystko się da rozwiązać za pomocą prostego kompromisu.

Po pierwsze - dzieci zostaw, bo nie planuję ich mieć. Pomijam powody i kwestie mojego zdrowia. Uprzedzam, że sugerowanie mi, że jeszcze zechcę zwyczajnie mnie wk****a.
Nic nie usprawiedliwia zdrady, ale czasami nie dziwię się facetom, którzy zostawiają, albo zdradzają matki-wariatki, dla których rozczulanie się nad kupą dziecka jest tak absorbujące, że seks przestał dla nich istnieć (nie mówię tu o okresie tuż po porodzie, bo wiadomo o co chodzi). Dziecko już prawie w przedszkolu, a seksu jak nie było tak nie ma, a ona dalej uważa, że jest ok, bo skoro ma dzieci, to seksu nie potrzebuje. To jest taka sama sytuacja jak ta z facetem, który seksu nie chce. Nie twierdzę, że to ładne i szlachetne, ale to w ogóle nie jest temat, który da się wyczerpać jednym postem. Dlaczego uważasz, że lepsze dla kobiety/faceta jest trwanie w związku, który ich frustruje albo odradzasz od razu najbardziej radykalne rozwiązania. Można się rozstać, ale utrzymywać kontakt z dziećmi itd. Sporo ludzi się rozchodzi, ale nie musi to oznaczać końca świata.
Uważasz, że lepiej jest być męczennikiem, który dla dobra innych odrzuca własne potrzeby całkiem i udaje, że nic się nie stało? Ja uważam, że o swoje potrzeby powinno się dbać. Dbać, nie realizować kosztem innych, ale czasami nie da się zrobić tak, żeby wszyscy byli zadowoleni. Pewnie, że rozstanie jest przykre, ale to jest czasami mniejsze zło.

Wybacz, ale nie zamierzam zakładać, że mój związek okaże się kompletną klapą pod względem naszego życia seksualnego, bo z takim założeniem nie warto nawet związku zaczynać. Nie jest to mój pierwszy związek, trochę już w życiu przerobiłam chorych sytuacji, wiem, że może się coś popsuć. Niemniej czuję się bardzo szczęśliwa, mimo, że mój facet często wyjeżdża za granicę i nie zawsze mamy dla siebie tyle czasu ile byśmy chcieli, to jest nam razem super.
Nie widzę też powodu by zakładać czarny scenariusz dlatego, że znam masę ludzi w dłuuuugich związkach, których życie seksualne nie umarło. Zawsze dążę w życiu do tego, czego pragnę i póki co ta taktyka się sprawdza. Poza tym nie wierzę, że miłość przetrzyma wszystko - już się przekonałam, że nie wytrzymuje ani obojętności, ani ignorancji wobec wzajemnych potrzeb. Jak uważasz, że podchodzę do tego przedmiotowo tylko dlatego, że nie chcę kiedyś być zmuszona zrezygnować z własnego szczęścia, to trudno. Przeżyję to, zapewniam Cię.

Przy tworzeniu konta można zaznaczyć, że jest się mężczynzą, wtedy pod nickiem pojawia się tytuł ''Net-facet''. Snake nie ma tej opcji zaznaczonej.

Generalnie podpisuję się pod postem WitchQueen. Sami wybieramy, na co się w życiu 'zgadzamy'. I z moich doświadczeń także wynika, że jak najbardziej warto mierzyć jak najwyżej. Można znaleźć kogoś, kto będzie do nas świetnie dopasowany i z kim bedziemy w naturalny sposób szczęsliwi, zamiast tkwić w związku bez przyszłości, na siłę, ku udręce obojga.

W przypadku, gdy jedna strona nie chce pożycia wcale, to kompromis jest niemożliwy do osiągnięcia. Jak się partnerzy dogadują, to też problemu nie widzę. Ja widzę problem, jeżeli ten kompromis to jest pomysł dość na siłę i w sytuacji, gdzie właśnie o seks trzeba błagać na kolanach. Poza tym, u Ciebie się takie rozwiązanie sprawdziło, ale nie u każdego tak będzie. Ja rozumiem, że się z czasem ta częstotliwość współżycia może naturalnie obniżyć i nie ma w tym nic nadzwyczajnego, tylko nie pojmę chyba nigdy, że komuś się ten seks tak po prostu wyłącza, zwłaszcza, jeżeli dotąd był udany.
Nie wiem jak to jest dokładnie z tym rozwodem, ale sam powód "brak pożycia" to już jest argument podobno wystarczający. Chyba "niezgodność charakterów" też jest argumentem wystarczającym, zwłaszcza bez orzekania o winie.

Przeczytaj dokładnie, co napisałam.

Gdzie napisałam, że to proste? A gdybym szukając swojego szczęścia miała sie oglądać na innych, to powinnam pewnie wziąć pierwszego lepszego, który 'nie pije, nie bije, nie zdradza'. I wychodzić za mąż w wieku lat 20.

Według mnie i to, i to jest ważne. To znaczy zarówno umiejętność układania relacji, jak i wzajemne dopasowanie. To i to się liczy. Podobne poglądy, cele, wartości i tak dalej. Zwłaszcza przy szukaniu osoby na całe życie. (Polecam temat Kriss "Namiary na drzewo").

Nie zauważyłam, żeby ktoś tu sprowadzał ''wszystko co w zyciu istotne do jednego'' Jest to znacznie bardziej złożona sprawa. Może dla ciebie seks jest ''tylko dodatkiem'', a np. dla kobiety jednocześnie wyrazem miłości i jedną z najwazniejszych potrzeb.
Co do twojego zycia - takie ono jest, takie masz poglądy, masz święte prawo je tak układać. Uwazasz, że kompromisy sa konieczne, że nie da się inaczej. Uważaj Ale WitchQueen też ma prawo mieć swoje podejście i wyznawać swoje priorytety.

No widzisz Snake, tylko ludzie też się różnią pod względem ustępliwości wobec drugiego człowieka. Marzeniem Twojej żony było być dziewicą do ślubu, więc zwyczajnie ustąpiłeś. Ja bym miała problem z całkowitym porzuceniem swoich potrzeb wobec marzeń drugiej osoby. I nie chodzi tu tylko o seks. Jakby sobie mój facet wymyślił, że spędzimy resztę życia, albo najbliższe lata np. w Afryce, to mimo, że go bardzo kocham nie byłabym się w stanie na to zgodzić, bo pomysł mi nie odpowiada. Nie chodzi o to, że nie chcę dla niego czegoś poświęcić, tylko, że akurat tak duże poświęcenie to byłoby dla mnie zbyt wiele, podobnie jak rezygnacja z seksu. W sumie to nie jesteśmy w 100% zgodni, ale nie zdarzyło nam się o jakieś różnice jakoś wybitnie pokłócić, żeby talerze latały, mamy co do siebie i życia podobne oczekiwania, więc myślę, że dobrze się dobraliśmy.

Dawno tu nie zaglądałam i proszę jak temat się rozwinął:)
Snake może dokładnie nie przeczytałam Twoich wypowiedzi ale kontekst chyba zrozumiałam. Otóż właśnie żeby nie było, iż sprowadzam związek do jednego, że jestem nie wyrozumiałą egoistką, nie potrafię zrozumieć, iść na kompromis, itd. itp. tkwię w związku bez seksu od nawet nie wiem ilu lat. Próbowałam zrozumieć, pomóc, żyłam w przeświadczeniu, że to tylko chwilowe problemy i nawet nie wiem kiedy tyle czasu upłynęło. I powiedz mi, że jestem egoistką, bo w końcu zaczęłam szukać czegoś na boku, choć wcale nie jest mi z tym dobrze. Jestem zmęczona i zniechęcona wszystkim. Dwa tyg. temu zapytałam męża wprost dlaczego nie chce się ze mną kochać. Nawet wyjątkowo mnie nie zbył, powiedział, że sam nie wie, ma blokadę ogólnie, nie związaną ze mną, ale postara się to zmienić stopniowo małymi kroczkami, chce żeby było dobrze. Oczywiście byłabym świnią totalną, gdybym nie dała mu szansy. Na koniec niby niechcący mi wypomniał, że on na początku też wiele musiał wytrzymać i mnie zrozumieć ale jakoś dał radę, teraz moja kolej. Tylko to na początku wyglądało tak, że ja dopiero zaczynałam, z nim straciłam dziewictwo, nie mieliśmy gdzie się kochać, jemu nie przeszkadzał dom pełen ludzi, drzwi bez możliwości zamknięcia, które w każdej chwili ktoś mógł otworzyć co się zdarzało, bo np. młodsza siostra chciała coś pożyczyć albo mama przyniosła ciasto, nawet jak pukali to było puk, puk i od razu klamka. Mnie to strasznie stresowało, nie mogłam się rozluźnić, czułam ból. Ale nie było tak, że całkiem rezygnowałam. Już wtedy chodził obrażony a ja miałam ciągłe poczucie winy. Potem zamieszkaliśmy sami i jeszcze jakiś czas nie mogłam pozbyć się tego napięcia ale stopniowo ustępowało. Pamiętam, zaledwie dwa-trzy lata po ślubie, służbowo wyjechał na dłużej, czekałam na niego stęskniona, gdy wrócił prawie rzuciłam się na niego (oczywiście nie w progu). Ale mnie odepchnął, wtedy pierwszy raz. Nie wiedziałam co się dzieje, dziwnie się zachowywał. Nigdy wcześniej ani później tego nie robiłam ale wtedy sprawdziłam mu komórkę i bingo !!! Czułe smsy od innej i od niego do niej. Wtedy rozpętało się piekło. Wyparł się wszystkiego, a ja nie byłam tam, nie miałam dowodów, nie wiedziałam co zaszło dokładnie i do dzisiaj nie wiem, tak sobie dawał radę! Potem kajał się i ja mu wybaczyłam, teraz wiem, że to był najlepszy moment aby zakończyć to małżeństwo. Teraz jestem dorosła wiem więcej,  ale wtedy...  zahukane, skrzywdzone, odtrącone zwierzątko, rodzina była ze mną ale nikomu nawet w głowie się nie mieścił rozwód z tak błahego powodu. I to był moment od którego wszystko zaczęło się sypać. Ja się nie mściłam, do dzisiaj mu tego nie wypomniałam. Ale seks był coraz rzadziej, coraz bardziej wymuszony, nie chodzi przecież tylko seks jako stosunek, ale brak dotyku, bliskości. Sygnałów zdrady więcej nie było, do dzisiaj nie ma. Jesteśmy 16 lat po ślubie. Od 8 lat dwa razy, właściwie pod moim przymusem. A teraz mi tamto wypomina, i porównuje sytuację, która zresztą trwała stosunkowo krótko i jak mówię nie odtrącałam go całkowicie, była bliskość, pieszczoty i czasem seks. Gdybym pociągnęła temat i wyrzuciła mu wszystko tak jak teraz tu piszę skończyło by się płaczem i awanturą bo tak się we mnie zagotowało. Ale była noc, synek właśnie zasnął, sąsiedzi. Potem przyszła refleksja, że to i tak nic nie zmieni. Od tamtej rozmowy nie zauważyłam żadnego "kroczku" z jego strony i go nie będzie. Nie mam siły na rozwód, jestem zbyt rozdygotana emocjonalnie. Co miałabym powiedzieć rodzinie, bliskim, z jego rodziną jestem bardzo zżyta, nie chcę prać publicznie brudów. Nie potrafiłabym tego powiedzieć nikomu, nawet w sądzie. Co z dzieckiem, jak mu wytłumaczyć. Czuję się okropnie. Zwłaszcza, że nawet jeżeli jego szantaż jest nie uzasadniony, musiałabym z wszystkiego się tłumaczyć, wyjaśniać, to zbyt upokarzające dla mnie. A on na pewno nie odpuści, jest wojownikiem, znam go, ma silne poczucie własności, będzie walczył do końca. Ja jestem zbyt słaba.
I powiedz mi Snake, że jestem egoistką a życie w małżeństwie sprowadzam do jednego.

Snake, zgadzam się z Tobą, ale widzisz, Ciebie spotkało to szczęście, że Twoja żona rozumie, że seks raz na pół roku Ci nie odpowiada, a więc rozumie Twoje potrzeby i stara się je zaspokajać najczęściej jak może, stąd ten kompromis. Chodzi o to, że żeby do kompromisu doszło, potrzeba woli dwóch stron, a nie tylko tej strony, która potrzebuje seksu częściej niż raz na rok. Jeśli jest się w związku, w którym druga osoba totalnie nie dostrzega problemu, a na każde napomknięte o nim słówko reaguje nerwami albo co gorsza, w ogóle nie słucha, bo jej to nie obchodzi, no to niestety o żadnych kompromisach nie ma mowy.. Ja ze swoim rozmawiałam setki razy, a on nic sobie z tego nie robił. O każdy seks (raz na kilka miesięcy, raz mieliśmy nawet przerwę półroczną) musiałam się kajać, a jak już do niego doszło, to trwał 5 minut, bo on właśnie sobie przypomniał, że "musi wyjść/zadzwonić/ma pracę". Takie traktowanie doprowadza kobietę do depresji, wpędza w kompleksy, w poczucie beznadziei i rodzi frustracje. Ja się w porę opamiętałam, ale nie rozumiem kobiet, które potrafią w tym trwać dziesiątki lat/całe życie.

Kawulka, troszkę nietrafnie dobrałam słowa, biję się w pierś. Ja świetnie rozumiem kobiety, które są w takiej sytuacji, bo sama byłam 5 lat w związku z facetem, który nie chciał mnie tknąć. I też każdy mógłby mnie zapytać dlaczego wytrzymywałam to tak długo? Różne czynniki składają się na to, dlaczego wytrzymujemy w takich związkach. Każda z nas zapewne ma inny powód. W moim przypadku to był paniczny strach przed samotnością, a jako że facet ten już po jakichś 2 latach wpędził mnie w depresję, ogromne kompleksy i odczuwanie bezsensu wszystkiego, co na świecie, ubzdurałam sobie, że bez niego nie będę mogła już normalnie żyć i że zawsze będę sama, że nikt mnie nie zechce, nikomu się nie spodobam i nie będę już potrafiła stworzyć normalnego związku. I w zasadzie nie mam pojęcia skąd odnalazłam w sobie siłę, by to skończyć, to był jakiś nagły impuls. I cóż, na razie rzeczywiście jestem samotna, ale tak naprawdę tak samo samotna byłam przez 5 lat. Bo wydaje mi się, że każdy w związku bez seksu/pieszczot/poczucia, że druga osoba go pożąda, jest tak naprawdę cholernie samotny. Przynajmniej ja się tak czułam. A skoro nie robi mi to różnicy, to nie pozwolę, by ktokolwiek jeszcze raz mnie tak upokorzył.
Więc tak jak mówię, każda z nas kieruje się innymi rzeczami, trwając w takich związkach. Czy to strach przed samotnością, czy to dzieci, ja śmiem twierdzić, że ŻADNA z nas nie zasłużyła sobie na takie traktowanie. Stąd moje nietrafne sformułowanie, że "nie rozumiem takich kobiet". Rozumiem, ale po prostu cholernie mi przykro, że jest nas tak wiele i że niestety nie każda ma tak klarowną sytuację jak ja (brak dzieci, wspólnych zobowiązań etc.), by ot tak dać facetowi pstryczka w nos. Za to całe upokorzenie, poniżenie oraz pozbawienie wiary w siebie i we własną kobiecość.
Trzymam kciuki Kawulka, mam nadzieję, że za pewien czas Ty również dostaniesz dziwnego i nagłego impulsu do skończenia z tym.

Wyobraź sobie, że NIKT w życiu by nie pomyślał, że mój facet taki był. Cholernie przystojny, wysoki, umięśniony, inteligentny i wykształcony, no majtki same z dupy leciały. Było w porządku przez pierwszy miesiąc, a potem nagle mu się odechciało. Tyle że wtedy już się zakochałam i wmawiałam sobie, że to tylko "przejściowe". A np. wśród znajomych cały czas opowiadał o nas jakieś sprośne rzeczy, przy ludziach zawsze dotykał mnie i całował. Wszyscy myśleli, że para idealna. A to była tylko gra, za cholerę nie wiem po co. Na zewnątrz zapatrzony we mnie facet, a jak tylko wracaliśmy do domu, jedyne co robił, to ściągał gacie i zasypiał w 5 sekund, żeby mi się czasem seksu nie zachciało. Więc dziwisz się gdzie takich znajdujemy, a pojęcia nie masz ilu takich jest wokół Ciebie, tacy właśnie bywają mistrzami kamuflażu.

Ok, więc w jakiś tam sposób rozumiesz nas, kobiety, które trwają/trwały w takich związkach z różnych względów, ale nie rozumiesz tych facetów. I chwała Ci za to, ja również nie pojmuję jak można mieć swoją kobietę na co dzień i nie odczuwać potrzeby, żeby się z nią **** chociażby raz w miesiącu. Raz sobie postanowiłam, że nie będę się już więcej prosić o seks i pomyślałam sobie, że jak sama przestanę na niego nalegać, że gdy zobojętnieję na te sprawy, sam pewnie sobie uświadomi, że jest coś nie tak i zacznie wykazywać inicjatywę. I wyobraź sobie moje zdumienie, gdy jemu to właśnie było na rękę, przez 6 miesięcy nie doszło do niczego. I znów to ja nie wytrzymałam, i znów zaczęłam się prosić. Moim skromnym zdaniem z takim facetem jest coś nie tak. Może jakbym była jakimś chodzącym smokiem, to byłoby mi łatwiej zrozumieć, ale (nie chcę teraz sama sobie prawić komplementów, po prostu mówię jak jest ) jestem naprawdę ładna i wysportowana. Przez te 5 lat naprawdę wielu facetów mnie podrywało, a ja wiecznie wszystkim odmawiałam, bo przecież mam już faceta. Jeśli mężczyzna ma atrakcyjną kobietę i nie chce w ogóle z nią seksu, to nikt mi nie powie, że jest z nim w porządku. Paranoja.

A, i zazdroszczę Twojej żonie NORMALNEGO faceta, możesz jej przekazać.

Wiesz, to akurat prawda, bo mam znajomą parę, z perspektywy osoby trzeciej wyglądają naprawdę super, a wiem od jego brata - powiedział mi w zaufaniu, że tak naprawdę jest gejem, tyle że on samego siebie nie widzi w związku z facetem, a do tego ich rodzice są skrajnie konserwatywni, więc wygodniej mu mieć dziewczynę niż walczyć z tym wszystkim. Byłego w życiu bym nie posądziła o homoseksualizm, ale jak znam już jedną taką parę, to cholera już wie..
To co mówisz, moim zdaniem, właśnie jest normalne i to bez względu na to czy się jest mężczyzną, czy kobietą. Ja z moim mogłabym codziennie po kilka razy, tak samo po miesiącu, jak i po 5 latach związku i jestem pewna, że mogłabym tak samo za x lat. Pomijając już kwestie różnych chorób, zdrad i uzależnień, może to często po prostu kwestia temperamentu? Osoby temperamentne powinny szukać sobie takich samych osób do poważnych związków, żeby uniknąć późniejszych rozczarowań i frustracji.

Snake, już pomijając mój przypadek, bo nie chce mi się tego analizować, wydaje mi się, że może być tak, iż nie wiem, przy braku popędu, albo gdy się długo nie uprawia seksu (z ręką także), potrzeba rozładowania zanika, np. księża jakoś sobie radzą, ludzie samotni itd., takie luźne refleksje.

jestem tu  nowy ale myślę ze  jak już tu ktoś
pisał. trzeba wysłuchać  druga stronę.
    jakość seksu jest odzwierciedleniem  naszego "dziennego " współżycia, i milości.
ja 10 lat po ślubie  uważam ze zona nigdy mi nie kochała i sex dla niej to obowiązek, wiec powoli życie erotyczne zanikło zmniejszyło się od 2 razy w miesiącu do 1 na 4 miesiące. Być może ona na innym wątku pisze: ze jej nie dotykam i przytulam w ciągu dnia nie mowie jej ze ja kocham, ale  sam tego nie usłyszałem chyba od ślubu wiec i moje zaangażowanie spadło. przypuszczam, że jesteśmy razem tylko dlatego,  bo dla niej rozwód jest niedopuszczalny, ze względu na dzieci tez.  a małżeństwo chyba z rozsądku mimo iż nie jestem bogaty.

można by tu pisać więcej ale kto by to czytał hihi

Hubert3333,
Pewnie, że w każdej historii kij ma dwa końce. Główna przyczyna leży w braku umiejętności komunikowania się dwojga dorosłych ludzi. 
Ona: " on mnie nie rozumie"
On: " ona znowu się czepia"
...
No i do naprawienia sutuacjii potrzebne jest dwoje chętnych. Jeden nie wystarczy. Niektórym natomiast łatwiej jest żyć jak się żyje, tak jak mi to jest wygodnie.

"  jakość seksu jest odzwierciedleniem  naszego "dziennego " współżycia, i milości."
Z tym ciężko jest mi się zgodzić. Znam pary, które na co dzień dogadują się super. Wspólne zainteresowania, spędzanie razem wolnego czasu, szacunek i miłość widać, a jednak seks jedt nieudany.

lilia86
wiem ze ciężko jest uogólniać w takich sprawach, a faktycznie ja bardziej o sobie pisze.

Dziękuje Ci Kawula za odpowiedz i nie tylko Tobie. może  przyjemności nie koniecznie  muszą być z sexu, myślę że można znaleźć substytut. ja chyba znalazłem. ale nic  nie zastąpi bliskości takiej trochę duchowej z innym człowiekiem.

Przeczytałem ostatnich kilka postów by wbić się w temat, szablon chyba wciąż taki sam. Myślałem, że to tylko faceci mają z tym problem. Wiecznie boląca żonę głowa, stado dzieciaków w łóżku etc. etc.. a tu widzę, że kobieta leży z gościem w łóżku, ten śpi na zawołanie, nie interesują go potrzeby drugiej strony..... masakra!!!!!!!!!!!!

Ja zawsze w dyskusjach z żoną, gdy mieliśmy różne kryzysy, pytam wprost... co mam zrobić ze sobą????? Mam temperament jaki mam i nie wyobrażam sobie życia bez bzyków, wciąż wodzę za nią wzrokiem i nie mogę namówić na chwilę zapomnienia, zdrada nie wchodzi w rachubę, ile można się oszukiwać ręką - więc pytam jakie ma rozwiązanie dla tego problemu. Ja widzę tylko jedno - na legalu idę do agencji i proszę jeszcze o pieniądze, gdyż całą pensje jej oddaje. Oczywiście takie rozwiązanie nie wchodzi w rachubę z oczywistych przyczyn więc chyba trzeba się rozstać bym mógł poszukać kobiety dla której seks to nie obowiązek tylko przyjemność, a ja nie zamierzam się frustrować, że namawiam ją do czegoś czego nie potrzebuje lub nie chce. Nie zamierzam spędzić żywota na żebraniu o odrobinę rozkoszy z kobietą, która nie jest dla mnie tylko chodzącą waginą bo staram się byśmy byli PARTNERAMI w tej sztuce jaką jest życie, a nie statystami w indywidualnych serialach w których główną rolę gra druga strona. Potem jeszcze kila pytań czy nasze życie seksualne ją meczy i jeśli tak to dlaczego??? z reguły odpowiedź jest negatywna - więc proszę o wyjaśnienie co jest przyczyną jej ewentualnych bóli głowy.... tu okazuje się, że oficjalnie to jest zmęczona bo zbyt wiele pracuje więc usilnie domagam się zwolnienia z pracy - bo chyba się komuś priorytety poprzestawiały. Człowiek pracuje żeby żyć, a nie żyje by pracować. Jak tego nie rozumie to proponuję jej kilka miesięcy separacji i wtedy zrozumie co jest tak faktycznie w życiu ważne. I tu nie chodzi tylko o ten sam seks - bo jest on tylko dodatkiem, uzupełnieniem - fizycznym akcentem związku kobiety z mężczyzną. Jeśli stwierdzi, że bez faceta można żyć to nie będzie problemu by to nastąpiło. Jeśli jednak uważa inaczej to czas włożyć więcej niż odrobinę wysiłku, by żyć razem a nie tylko mieszkać.

Jak do tej pory nie znalazła w sobie - ani argumentów, ani też siły by spróbować żyć na własną rękę. Myślę, że mniej wysiłku człowiek włoży by żyć zgodnie razem niż samotnie borykać się z życiem, ale to tylko może moja subiektywna ocena.... a w sumie to nie wiem, nie znam się i zarobiony też bardzo jestem...;)

Tak jakoś wychodzi, że w większości obowiązków domowych to moja działka. Już sam się z siebie śmieje, że założyłem sobie rodzinę, zrobiłem dziecko i do tego wszystkiego prowadzą dom, by Panisko żona mogła realizować się zawodowo.....

Czy jest przemęczona??? Oczywiście że jest - jak człowiek pracuje od rana do wieczora to musi być, też bym był zmęczony. Opisywana przez mnie sytuacja jest tylko skutkiem tego jakie ma się podejście do życia, rodziny. Tłumaczy mi, że musi pracować bo czasy ciężkie a przyzwyczajona jest do jakiegoś standardu i jakoś nie chce z niego rezygnować. W jakimś stopniu ją rozumiem....

Mając jednak wiele czasu i powodów na przemyślenia całej tej sytuacji dotarło do mnie co tak faktycznie dla mnie w życiu jest ważne - mam cichą nadzieję, że nie tylko dla mnie lecz i dla nas. To przeżycie naszego nędznego żywota jak małżeństwo z całym dobrodziejstwem inwentarza. Wszystko jest do zrobienia, gdy chcą tego obie strony. Dla mnie dodatkowo świadomość, że partner jest w stanie poświęcić się w jakimś stopniu by uszczęśliwić drugą stronę dodaje mi skrzydeł. Mógłby się zatyrać na amen. Niestety nie ma tego poświęcenia, tej woli walki razem. Paluchem jak nie pokażesz, jak się nie pokłócisz to nie dostaniesz prawie nic w zamian. To bardzo proste - ona wciąż mówi, że ma zajebiste małżeństwo - szkoda tylko że to działa w jedną stronę.

Być może i przesadzam, bo nie dawno trafiłem na to forum, właśnie po jednej z kolejnych rewolucji małżeńskich i dotarło do mnie, że ludzie mają niejednokrotnie gorzej ode mnie. Wiadomo jednak jak to jest - dla człowieka jego problemy są najważniejsze i największe. Wciąż jednak nie potrafię pojąć swoim prostym męskim umysłem, jak można być głuchym na nawoływanie dla wspólnego dobra - tym bardziej gdy fakty mówią same za siebie. Chyba jednak nasze dobro jest zupełnie inaczej zdefiniowane.....dla niej praca, dla mnie posiadanie  żony, matki i kochanki w jednej osobie. Najlepszym rozwiązaniem jest wyszukanie kompromisu, a wiadomo jak to z nim jest...

Raczej nie jest aż tak dobrą aktorką, by tyle lat mnie oszukiwać. Mowa ciała podczas igraszek też nie pozostawia żadnych wątpliwości, jest zbyt wiele oznak spełnienia na tej płaszczyźnie by uznać to za grę - oczywiście nie dam sobie głowy urwać, ale to wykluczam. Choć dzięki za zwrócenie uwagi, chyba przeanalizuje i przedyskutuje z nią ten wątek jeszcze raz. Może faktycznie nie chce sprawić mi przykrości, choć to byłoby totalną głupotą. Zamiast kombinować by było dobrze, wybrać drogę oszustwa by było nijak..... I tak bardziej stawiam na dużą różnicę w temperamentach. Nie wszyscy potrzebują seksu codziennie. Są tacy co raz na tydzień i dla nich jest wszystko OK.

Medith, no ale jak Ciebie przepraszał i prosił żebyś została, obiecał że się zmieni... Nie podtawiłaś mu warunku skorzystania z pomocy specjalisty?
Może zrób po prostu termin, daj jemu karteczkę i niech sam idzie. Nie mów nic więcej, tylko wyjdź z domu. Co mówi Twój mąż? Czemu nie chce iść do seksuologa?

Jak ja sobie wyobrażam życie?
Do tej pory nie zastanawiałam się nad tym tak bardzo, bo wierzyłam, że mąż jest mi przyjacielem, a seks jest jednym problemem, który przezwyciężymy. Niestety myliłam się. Na początku wiosny mieliśmy ostre starcie i nasz stosunek do siebie się zmienił. Mąż coraz częściej nie ma do mnie szacunku, nie mówię swojego zdania w wielu kwestiach, bo ono i tak się dla niego nie liczy. Nie wiem co będzie za kilka lat. Najbardziej brakuje mi nie tyle co samego seksu, ale czułości z jego strony.
Tak  i tak mam lepiej niż Ty, bo u nas co kilka miesięcy dochodziło do seksu. Najdłuższa przerwa to chyba 6 miesięcy, a ostatnio nawet raz na miesiąc.
Mamy 3 - letniego synka, a po ślubie jesteśmy 8 lat.
Dopóki mąż mnie nie zdradzi, albo sam nie odejdzie ode mnie- ja nie biorę pod uwagę rozwalenia rodziny.

A Wy jak długo razem jesteście?

Rok czasu niby odobno, a jednak razem... Współczuję.
Bardzo dziwne, że Ciebie nie słuchał, a rodzice przemówili mu do rozumu z tymi grami. U nas rodzice nie mieliby żadnego wpływu na zachowanie mojego męża.

Wcześniejsze lata kochaliście się ? Czy tylko od święta?

Jak zareagował na Twoją decyzję? Ile on ma lat?
Czy on czasem nie podjął decyzji już dawno...? I nie postanowił, żeby Twoje uczucie wygasało powoli?