Żony aseksualnych mężczyzn - gdy on nie chce seksu.

Widzę, że nie jestem przypadkiem odosobnionym...
Jestem młodą kobietą, z moim partnerem jesteśmy rówieśnikami. Borykam się z niezwykłymi, jak dla mnie, problemami.
Nigdy dotąd, tzn.w poprzednich związkach, nie doświadczyłam uczucia odrzucenia, krytyki związanej z wyglądem, zarzutu braku kobiecości STRASZNE! wierzcie mi. Na początku związku było cudownie, po prostu sielanka. Jednak odkąd mieszkamy razem seks jest coraz rzadszym gościem w naszym łóżku. Najpierw zachęcałam mojego partnera..ubiorem, potem wymyślną bielizną, tańcem co tylko przyszło mi do głowy. Potem przyszła frustracja... jestem młoda, atrakcyjna, czy powinnam stawać na rzęsach i się o To prosić??? od czasu do czasu usłyszałam, że mam nieładne sukienki, mało kobiecą talię- to naprawdę przykre, niekobiece zachowania, i wiele innych krytyk... Poczułam, że rośnie między nami mur. Jak mogę być bardziej kobieca, kwitnąć przy moim mężczyźnie i rozwijać swoją miłość, skoro On tłamsi mnie w zarodku. Ścina mnie z nóg! Nadszedł czas gdy przestałam zabiegać, okazałam żal i ochłodziłam moje wylewne i ciepłe serce. Nie wiem co można zrobić z kimś, kto co dzień mówi mi "Kocham Cie, jesteś taka kochana..." po czym nie kocha się z Tobą częściej niż 3x w miesiącu, a i to odbieram jako pewnego rodzaju obowiązek z jego strony. Brak jest w nim namiętności, czułości, pożądania do mnie. Jedyna odpowiedź jaką słyszę, na pytanie dlaczego tak jest? Nie wiem, nie mam pojęcia, naprawdę nie umiem nic z tym zrobić. Czy to już koniec miłości? Poprostu nie mogę tak żyć, to jest chore!

hej:) ja tez mam ten problem..sex 2x w miesiacu...zenada:/ nawet juz mi sie nie chce z nim o tym rozmawiac ani nic robic..mysle, ze w ten sposob rodzi sie zdrada..mysli o niej..i choc wiem, ze to zle itp to nie widze innego rozwiazania niz zaczac sypiac z innymi..bo ile mozna czekac, prosic, rozmawiac, wkurzac sie, plakac, czekac...mowilam i ostrzegalam juz tak dlugo-i nic-ze dzis mam randke..ide bo skoro nie dostaje w domu tego o co sie prosze a co powinnam skoro jestesmy w zwiazku to jaki sens sie wahac? skoro on mowi tylko rob co chcesz to wlasnie to zrobie i zaloze sie, ze nawet nie zauwazy...nie ma co sie zastanawiac ani byc smutna..;) bo kogo to obchodzi? faceta???? nie sadze..:)

o kur....wa! czytam, nie wierzę własnym oczom i teraz to już nie wiem co dalej nie bd opisywała mojej sytuacji, powiem tylko, że czuje sie jak dziwka prosząc wiecznie o seks a on mi z tekstem: "tylko to Cie interesuje!  ŻAL nic więcej.

wiecznie zmęczony, styrany pracą hehe jak to ja bym nigdy nie pracowała.takie tłumaczenia mam gdzieś, bo pracujemy w tym samym miejscu i ja jako kobieta daję radę, nie narzekam... ide spać

współczuje wszystkim kobietom i mężczyznom i tez szukam rozwiązania, bezskutecznie

oj uwierz, uwierz... życie, samo życie. nie każdy jest takim ogierem ( w tym przypadku to komplement)

Nie wiem jak musiałbym być zmęczony, żeby nie mieć ochoty na seks.... Chyba musiałbym paść na ryj i nie móc się ruszyć.
To zmęczenie to tylko wymówka, ja w to nie wierzę. Ciężko mi również wyobrazić sobie sytuację, że facet wieczorem, kładzie się obok kobiety, odwraca się i zasypia. Może ja jestem zbyt młody i mało w życiu się wyszalałem..... nie wiem, ale nie byłbym wstanie położyć się koło kobiety i nic nie robić tylko spać .

Trafnie powiedziane, znałem kilka takich par których różnice w temperamencie wysadziły związek od środka. Sam pamiętam jak kiedyś z Moją skoczyliśmy sobie do gardeł i przez 3 m-ce trwała "zimna wojna" (oczywiście z mojej winy,)) to przyznam sam, że mnie nosiło jak żaglowiec podczas 10 w skali Beauforta, Ją zresztą też, ale daliśmy radę - ja na pewno,)

Witajcie,

Strasznie smutne to, co piszecie, ale też niekiedy doświadczam takich sytuacji, a mamy z partnerem po 20kilka lat. On niekiedy w kłótni krzyczy na mnie, że go nie podniecam, nie pociągam seksualnie. Dla mnie jest to strasznie przykre, ale kiedy on chce się kochać, to mówi, że nie mógłby ze mną być, gdybym go nie podniecała. Poza tym, kiedy śpię obok niego (nago), dotyka mnie i staje na wysokości zadania
Ale nieraz jest tak, że ma okres bez seksu po kilka tygodni. Doskonale Was rozumiem, jak to jest prosić się o seks w związku i jak to się odbija na naszym poczuciu atrakcyjności. Żeby było śmieszniej, to często słyszę komplementy od innych facetów, że jestem seksowna, kobieca, dają mi odczuć, że im się podobam, ale ja już przestałam w to wierzyć, taką mam zrytą psychikę

na razie (przynajmniej ja wolę popróbować rozmowami i wyjaśnieniami po co? jak? i dlaczego? na spokojnie (różnie to bywa na głodzie ). i powiem Wam, że albo na p-rawdę kochaniutkie moje zdało sobie sprawę z problemu, albo tak bardzo nie chcę mnie stracić. ogólnie na jedno wychodzi idziemy do lekarza wowww

Tak na zdrowy chłopski rozum. Po co to komu. Są ciekawsze zajęcia. Sex przez media i popkulturę stał się przereklamowany i tym samym zdegradowany do roli "zwykłego" podwieczorka.

Kawy z bromem nie piłem, a mimo to mnie to nie kręci. Moim skromnym zdaniem w miarę postępów seksualizacji "życia codziennego" będzie wzrastała liczba ludzi aseksualnych z 1 do 5 a potem może 10%  :-)

Jestem tu nowa, ale mnie też niestety dotyczy ten problem.
Mam 28 lat, mój partner 40. Jesteśmy razem 7 lat. On w zasadzie nigdy nie pałał do częstego seksu, to przeważnie ja podejmowałam inicjatywę. I tak naprawdę gdyby nie ja, nie kochalibyśmy się miesiącami. Co roku nas związek przechodzi przez to kryzys. Nie rozumiem jak można nie mieć chęci na seks?  Za nami już wiele poważnych rozmów na ten temat. Jest dobrze przez miesiąc, a potem znów klapa. Poza seksem nasz związek jest wręcz idealny.
Natomiast ja czuję się  atrakcyjną kobietą i nieustannie myślę o seksie. Ale już nie z Nim. Gdybym mogła go zdradzić, nie wahałabym się ani chwili i... zastanawiam się czy miałabym wyrzuty sumienia.

Ponieważ rozmowa nic nie daje, napisałam do niego smsa. A on mi odpowiedział, że obiecuje że nadrobimy. Gdy dziś próbował mnie dotykać, ja wręcz nie miałam ochoty, tzn ochoty na Niego. Wygarnęłam mu, że nigdy mnie nie dotyka itp.
I teraz to już chyba pies na dobre pogrzebany... :-(

Medith- Waszym problemem może być spora różnica wieku między Wami. Jeśli twój partner ma 40 lat to ma już szczyt swoich możliwości (i potrzeb seksualnych) za sobą. A Ty tak naprawdę właśnie wchodzisz w swój najbardziej "szalony"okres. Kobiety osiągają go zwykle koło 30-tki. Tak więc może być tak że w najbliższych latach jeszcze bardziej się oddalicie od siebie właśnie przez niedopasowanie potrzeb i możliwości. Po 40-tce spada u faceta poziom testosteronu a do tego czasem zdarzają się pierwsze problemy z potencją. Po kilku takich nieudanych prubach facet czasem woli unikać dalszych podobnych sytuacji i zaczyna się wykręcać zmęczeniem ,stresem, brakiem czasu itp. A partnerka staje się caraz bardziej zła że zostawia ją samą  niezaspokojoną. Męska psychika jest bardzo delikatna i dość słabo znosi presje ze strony kobiety. Im ona częściej podnosi ten temat tym on bardziej się wycofuje do swojej "jaskini".
Nie ma na to jednego cudownego leku ale nie wolno zostawiać tematu aż sam się rozwiąże bo czasem takie rozwiązanie to koniec związku kiedy kobieta znajduje kogoś kto potrafi się nią" zająć".
Niektórym facetom wystarcza wziąść "niebieską tabletkę" aby znów poczuć się młodziej ale czasem to za mało bo trzeba jeszcze chcieć ją wziąść...

Dodam jeszcze,że opisałam swoją historię również ku przestrodze.Owszem,każdy przypadek jest inny,każdy problem jest skutkiem innych zaszłości,ale objawy podobne,i schemat taki sam.Chyba nie ma co liczyć na to,że partnerowi "przejdzie".Metoda na przeczekanie -jak widać z mojego przypadku-raczej nie zadziała...Rozmowy,prośby,błagania,zaklinania,płacz,awantury,ciche dni,nic nie zadziała na dłuższą metę.Dochodzę do wniosku,że faceci z takim problemem po prostu go ignorują,i żyją w przeświadczeniu,że jak będą się kochać z własną partnerką raz na półtora roku,to i tak jest ok,przecież oni mogą się spełnić seksualnie w dowolnie wybranej chwili,w zasadzie włączenie porno filmu to tylko chwila...I to chyba też nie tak,że że ignorują nasze potrzeby.Wydaje mi się,że społeczny mit,że facet zawsze musi się prosić o seks,a kobietę głowa boli,pomaga im w tym,że myślą,że poprostu nie zmuszają nas do tego,czego nie lubimy.Może zbytnio mędrkuę,ale to takie spostrzeżenie z własnych doświadczeń.Czy dobrze robię,że składam sprawę o rozwód?

Byc może rozwód w Waszej sytuacji to juz jedyne wyjście bo skoro mąż dostał juz tyle czasu i szans od Ciebie i zawsze w końcu wybierał pornografie w necie to chyba już za późno na zmiany dla niego. Jest silnie uzależniony i sam nawet pewnie nie widzi w jakiej jest sytuacji.
Ale nie obwiniaj się za taki stan rzeczy. Z Twojego opisu wynika że jesteś otwarta, inteligentną i wyrozumiałą osobą.Do tego dbasz o siebie i nie unikałaś bliskości i sexu. Mąż z pewnością nie mógł się tłumaczyc że Cie wciąż "boli głowa " a że wybrał inaczej. Nie wiem czym to jest podyktowane u niego. Mając chętną, sexowną partnerkę wybiera filmiki w necie... Niezrozumiałe dla mnie. Może czuł presje że musiałby Cię zadowolić i sie wykazać a że jest leniem to woli robić to sam. Nie wiem. W każdym razie ja nie widzę powodów abyś Ty miała przez to kompleksy.
Inna sprawa to ocena wspólnych lat. Nie myśl o tym tylko przez pryzmat złych chwil. Napewno były też i lepsze momenty. Nawet nieudane związki coś nam dają.
Wciąż jesteś młoda i z takim nastawieniem do życia (optymizm i otwartość) myślę że bez trudu możesz znaleźć sobie kogoś ciekawego z kim możesz byc szczęśliwa jeśli zdecydujesz się na rozwód. Przykro patrzeć jak ktoś przez tyle lat w związku czuje sie opuszczony,niekochany, nieatrakcyjny.
Masz pełne prawo do szczęścia...

Anćka - nasze przeżycia są nieomal jednakowe. Też przegrałam z porno i masturbacją (żeby nie było łatwo były wyświadczył mi jeszcze parę innych uprzejmości). Też przypłaciłam to leczeniem. I ostatecznie rozwodem.
Serdecznie, z całej duszy nienawidzę pornografii. Obawiam się, że takich przypadków będzie coraz więcej.  Ogólna dostępność pornografii, absolutne przyzwolenie różnych bravo-specjalistów na masturbację, bo to przecież takie naturalne i zdrowe... Kurczę, zdrowe to było trzymanie rączek na kołderkach.
Dobra, pojechałam jak dewota. Nie zawsze tak myślałam...
Nic nie poradzę. Nadal dla mnie w seksie największą wartość stanowi połączenie przyjemności cielesnej z emocjonalną, z poczuciem bliskości, oddania i akceptacji ze strony drugiej osoby. Z przekomarzaniem się, z drobnymi niezręcznościami, z ciepłem, z wariackimi pomysłami nie zawsze trafionymi...
Nosz, znowu się poryczałam.
To nieprawdopodobnie bolesne, jeśli trafia się w związku na osobę, która seks traktuje tylko jako drogę do orgazmu - byle się podniecić, pomachać ręką i jak najszybciej osiągnąć rezultat, łatwo i przyjemnie, po co komu druga osoba.

Niewesoła- patrzysz na to przez pryzmat swoich doświadczeń ( i masz do tego prawo) ale traktujesz sprawe masturbacji zbyt jednostronnie. A autoerotyzm często jest dla wielu ludzi jedyna formą rozładowania napięcia czy osiągnięcia orgazmu. Dla ludzi młodych jest nauką własnego ciała i poznawaniem swoich reakcji na różnorodne bodźce. Dla wielu kobiet jedyną drogą do osiągnięcia spełnienia.
Ale jeśli chodzi o związek to oczywiście przyznaje Ci racje że w udanym związku takie zabawy powinny być raczej tylko dodatkiem ,czasem jako gra wstępna czy jeśli partnera(rki) akurat nie ma kilka dni. Natomiast seks, czułość i pieszczoty zwykle na tyle absorbują czas i uwagę pary( a do tego dają jej spełnienie) że nie ma już potrzeby(i czasu) na częste dopieszczenie się w pojedynkę.
Tyle że teoria sobie a życie sobie...
Całe to moje pisanie "psu na bude" kiedy czyta się Wasze historie. Przykro się robi kiedy masturbacja przy oglądaniu pornografi wygrywa ze wspólnym namiętnym sexem i udanym dla obojgu stron pożyciem. Nie wiem co myśleć o facecie który woli sam się zabawiać niż kochać się ze swoją partnerką. Musiałbym wysłuchać jego wersji ( jeśli taką ma) bo zupełnie nie mogę tego zrozumieć.
Ja sam traktuje to tylko w kategoriach zastępstwa kiedy żona dlugo nie ma ochoty na sex  czy kiedy jestem długo na delegacji ale  gdy mam wybór to nawet się nie zastanawiam i autoerotyzm nigdy nie wygra ze wspólną gorącą nocą z chętną partnerką.

Czytam powyższe wpisy i chce mi się płakać.Dziękuję Przemo77 za odpowiedzi.
Nie wiem jak jest w moim przypadku. Tzn nie wiem jak jest z masturbacją. Dopóki nie zabrałam kabla od PlayStation, to cały czas grał. Ale problemy z seksem zaczęły się jeszcze przed jego namiętnym graniem.
Teraz niby obiecuje, że to się zmieni, że wie że popełnił błąd i teraz będzie częściej inicjował.., bla bla bla.
A ja jestem tak zdołowana i nie wiem co o tym myśleć :-/

Witam,

Znam problem z własnego doświadczenia.
Uciekajcie z takiego związku, zanim pojawi się dziecko. Później jest znacznie trudniej odejść i mogą pojawić się problemy typu depresja, nerwica.

Poczytajcie o osobowości schizotypowej/schizoidalnej. Czasem to jest przyczyna niechęci do seksu.

Witam wszystkie i wszystkich!

zapisałam się na forum, by dodać swój watek. Nie mam z kim o tym porozmawiać, zwyczajnie wstydzę się tego problemu! Bardzo Wam wszystkim współczuję, bo doskonale Was rozumiem i wiem, jaki to strasznie trudny i wielowątkowy problem.

Podobnie do niektórych tu opisanych historii mam męża, który przed ślubem był chętny i bardzo aktywny. Mniej więcej 6 m-c przed ślubem COŚ się zmieniło i tak sobie trwa do dziś, czyli juz prawie 4 lata. Przeciętnie 2 razy na miesiąc i to tylko dlatego, że ja nalegam! Wręcz żądam. Gdy nie inicjuję miesiąc przerwy jest normą, tylko że ja tyle nie daję rady! Czuje się podobnie do Was, jest mi wstyd, biorę całą sytuację do siebie, czuję się mało atrakcyjna...ale co najgorszę przenosi się to wszystko na nasze życie. Jestem drażliwa, kłótliwa i coraz częsciej mój mąż staje mi się obojetny.

Już nie patrze na niego z taka miłością, oddalamy się od siebie... jesli ja nie zadbam o atmosferę to jej zupełnie nie ma....a mnie juz się nie chce tego robić! Z rzeczy, które próbowałam to oczywiście wygląd, zabawki, wyjazdy wspólne bez dzieci, groźby, błagania, płacz, rozmowy, szantaż....  Mąż twierdzi, że mnie kocha, że jestem atrakcyjna, że mnie uwielbia, że nie ma problemu, najwyżej jest nieco zmęczony... ale zero reakcji! Ostatnio powiedział w żartach, że muszę się ładnie ubrać i go zachęcić, to może dostanę. Poczułam się jak płatna panienka. Juz mi sie nie chce! Mam dosyć tego tematu, jednostronnego starania sie i udawania, że mi to wszystko odpowiada.

Jak już dochodzi do zbliżenia jest niby bardzo dobrze, mąż bardzo stara się bym to ja miała przyjemność. Zabawy są długie, niby powinno mi być dobrze, niby na to czekałam. Ale coraz częściej łapię się na tym, że już nie umiem, że chcę kończyć. O tym nie rozmawialiśmy, bo sama tego jeszcze nie rozumiem. Moje odczucia nie są rewanżem, nie okazuję mężowi, że nie mam przyjemności. Po prostu ciężko mi dojść do orgazmu. Zastanawiam się, na ile w tym wszystkim zawiniło to, ze przez tak długie okresy wstrzemięźliwości musiałam sobie jakoś radzić (i jak wiele z Was myślałam o zdradzie, której tak na prawdę nie chciałam i nie chcę) i zaczęłam bawić się sama. Znalazłam klucz do szybkiej i mocnej satysfakcji. Mąż wie, że się masturbuje i nie przeszkadza mu to....ani nie chce w tym brać udziału. Ostatnio po upojnym seksie położyłam się do łóżka i gdy mąż wyszedł sama dałam sobie orgazm. Stałam się samowystarczalna? To jest nowe odczucie, i jak napisałam sama go nie rozumiem do końca.

Nie chcę sama się bawić. Nie chcę udawanego życia. Chcę, by to on chciał.... a to najtrudniejsze.

pozdrawiam noworocznie!

Witajcie,
Po wielu miesiącach zdecydowałam się napisać na forum o moim problemie. Chyba sobie już z tym wszystkim nie radze i mam po prostu ludzką potrzebę opowiedzenia o tym komuś.

Podobnie, jak reszta tutaj mam problemy z moim facetem. Ma on 26 lat i nie chce uprawiać ze mną seksu. Nie kochaliśmy się już 2 miesiące. Jesteśmy w związku od 2,5 roku. A problemy zaczęły się jakoś od roku. Kiedyś kiedy patrzyłam w jego oczy widziałam porządnie, kochaliśmy się nawet 6 razy jednej nocy.  A teraz mój luby zamiast kochać się ze mną (mieszkamy razem) woli grać wieczorami w gry.  Czuje się straasznie.... Kumulują się we mnie tak negatywne emocje... Nikomu nie życzę takiego upokorzenia.

Problemy zaczęły się jeszcze za nim ze sobą zamieszkaliśmy. Wówczas tłumaczył się, że nie mamy jak tego robić, że nie mamy miejsca, gdzie nikt by nam nie przeszkadzał. Łudziłam się,że jak razem zamieszkamy to to się zmieni. Jednakże jeszcze się pogorszyło.:(((

Przeprowadziliśmy mnóstwo poważnych rozmów na ten temat. Żadna nie pomogła. Za każdym razem on podawał inny powód swojej abstynencji. Usłyszałam już takie przyczyny, jak strach przed ciążą, stres, że go nie zadowalam, że on ma jakieś problemy, że sobie obiecał. Reasumując pewnie sam nie wie, jaki jest powód jego zachowania. Jednakże dobrze wie że mnie tym rani, ale to jakoś mało go chyba obchodzi. 

Oczywiście próbowałam też wszystkiego, uwodziłam go, robiłam striptiz, pieściłam go, płakałam, krzyczałam, wyzywałam... Nic to nie dało:(

I teraz nasuwa się pytanie... Co ja mam  zrobić? Z dnia na dzień jestem  coraz bardziej nieszczęśliwa. Mam 23 lata i potrzebuje nie tylko "mieć" chłopaka.  Czy powinnam odejść? Tylko że nadal go kocham.... Poza tym boje się zostać sama. Przeraża mnie sama myśl o tym, żeby go nie było w moim życiu...

Mój ogląda, wiem co, dokładnie wyszukuje konkretne aktorki porno, czasem wystarczą zdjęcia, czasem filmy z udziałem konkretnej i teraz co, mam się upodabniać do każdej (czyli co jakieś 3 dni do innej...) żeby go kręcić? Każda jest zupełnie inna, inny wygląd, inne "bodźce" i jak Twoja radę przełożyć na moją sytuację?
Cały czas uważam, że w związku to partner / partnerka powinien być na 1. miejscu, to jego w pierwszej kolejności powinno się pożądać, nie dopuszczać do zaniedbania... a nie stymulacja przy ekranie... to takie upokarzające, mnie nie tknie palcem, ciała mojego w ogóle nie ciekaw (nagle, z dnia na dzień..), mogę być zarówno w kombinezonie jak i w bikini i nic, nie okaże zainteresowania... a inne babki nago ogląda hurtowo... ktoś sugerował, że może w ten sposób próbuje przywrócić sobie ochotę na seks jeśli ją stracił, ale od tego powinien mieć mnie... Ciekawe ile łez jeszcze wyleje...

A co do"zabaw" przed ekranem to porazka i kompromitacja dla "faceta"

Mayk222 może rzeczywiście uogólnia, i na pewno to, co opisał, nie dotyczy wielu kobiet w tym temacie (może nawet wiekszości). Z drugiej jednak strony, warto sobie jego rady wziąć do serca i skorzystać. Ja na pewno tak zrobię.
Mayk222, pytanie: co to znaczy ''kobiety gapiące się baranim wzrokiem''? Głupie? Łatwe, podające się na tacy? Jak to rozumieć?

Hm, linka89r, akurat mi sie przypomniałaś dziś. Po prawie miesięcznej rozłące mój chłopak przytulał mnie i całował właściwie tylko pierwszego dnia, przez 2 kolejne nic. I już mi tego brakuje, zaczynam czuć, jakby mu nie zależało. I przypomniałaś mi się ty. Szczerze mówiąc, nie wytrzymałabym chyba tyle w twojej sytuacji. (Bo jak pamiętam, u ciebie czułości jest dosłownie zero?) Ja bym się czuła niewazna, niekochana, a jeszcze te pornosy na necie.. to już w ogóle. Czułabym, że mu wcale nie zależy, cokolwiek by mówił. Bo patrzy się na zachowanie, a nie słowa. Słowa mozna wymyslać nonstop, a udawać czegoś na dłuzszą metę się nie da.
Według mnie nie masz co liczyć na to, że on się zmieni (zresztą, musiałby diametralnie, nie ''trochę"). Więc przed tobą decyzja, czy chcesz, aby tak wyglądał związek, czy szukasz szczęścia dalej.
Mój zadnych pornosów nie ogląda, seks jest całkiem często, a ja moge wyobrazić sobie jak się czujesz już bez zwykłych codziennych czułości. Co dopiero twoja sytuacja. Szkoda łez, moja droga

Dziewczyny, kilka miesięcy temu wypowiadałam się w tym temacie. Byłam pełna nadziei, że coś się zmieni. Ale niestety nic nie ruszyło. Po 7 latach on nadal milczał, gdy tylko zeszło się na temat seksu i nie zrobił NICZEGO (mimo obietnic i zapewnień), żeby naprawić nasz związek.
Zaproponowałam rozstanie. I tak sobie mieszkamy razem, w osobnych pokojach.
To bardzo boli. Nie potrafię zrozumieć jak on może mnie tak ranić? Wciąż mi pomaga, troszczy się o mnie, rozmawiamy normalnie.
Płaczę niemal każdego dnia i mam poczucie winy, ze rozstaje się, bo on nie inicjował seksu (poza tym wszystko układało nam się doskonale).
Może teraz za bardzo idealizuję, już nie pamiętam depresyjnych dni z powodu odrzucenia, utraty kobiecości i atrakcyjności...
Czy jest na forum kobieta, której się udało?
Wyjeżdzam wkrótce za granicę, czas zacząć nowe życie. Ale to poczucie winy, żal i rozczarowanie jego milczącą postawą nie daje mi żyć :-(

dziewczyny! nie wiem jak trafiem tu ale moze nie rozwiazwe swoich problemow ale komus pomoge!!!

SZUKALEM i znalazlem milosc. Nadzieja to cos, co zaklucajac rzeczywistosc sfera ogrania nas mimo to ,ze wiemy,ze to bez sensu. Jestem na milosci fazie ale dziewczyny wiedza, o co chodzi..... na pewno. Albo nie

A  na serio - kocham od 17 lat i wiem, ze mimo wszystko laczy nas "tylko" milosc - sex taki sobie, upodobania rozne, marzenia .........

.......... zebysmy sie dobrze zrozumieli - nawet nie wiem czy szukam .... qde moze pogadac chce ? A czy od tego sie nie  zaczyna ?????

W błędzie jesteś drogi Remi. Ona i tak za długo zwlekała z tą decyzją i bardzo dobrze robi, ze wyjeżdża. Wystarczyłaby wyprowadzka, tudzież inne miasto, ale skoro chce wyjechać z kraju to droga wolna. Można powiedzieć, że przerabiałem to samo, a przynajmniej coś bardzo zbliżonego.

Można starać się, można wyjaśniać...ale do tego potrzebne są chęci dwóch stron. W tym układzie jedna udaje, że się nic nie dzieje. Dosłownie. Mówisz, prosisz, grozisz....i nic. Jak grochem o ścianę. A ty się sypiesz od środka jak domek z kart. Frustracja spowodowana brakiem seksu, brakiem poczucia bycia atrakcyjnym i pożądanym dla NAJBLIŻSZEJ osoby rzutuje na wszystkie aspekty twoje życia. Tracisz pewność siebie. Przechodzisz różne etapy złości, żalu, gniewu - wobec świata, wobec drugiej osoby.....i w końcu wobec siebie. Tak się nie da żyć na dłuższą metę. Ale coś czujesz, starasz się, walczysz. Jednak przychodzi taki moment, że masz już naprawdę i serdecznie dość i aby kompletnie się w tym bagnie nie zatracić to odchodzisz, choć z wielkim bólem serca. I dokładnie na tym etapie jest Medith.

Medith,
Rozumiem co przechodzisz....
Tak i tak długo walczysz o Waszą miłość.
Ja od 7 lat tkwię w podobnym związku, aczkolwiek od 4 jest tragicznie pod względem życia seksualnego. Nie tracę jednak nadziei, że będzie lepiej.
Do naprawienia tych relacji potrzeba dwojga w związku. Niestety jedna osoba nie jest w stanie zbyt wiele zdziałać.
Ja nie przekreślam mojego małżeństwa. Mój mąż niby zdaje sobie sprawę z powagi problemu, ale za wiele nie robi, aby coś samemu zmienić.
Jedyny plus to, że nie odmawia wizyty u seksuologa. To jest moja ostatnia nadzieja.

Podobnie, jak Ty szukałam wypowiedzi, które dałyby mi motywację i nadzieję na poprawę, ale spotkałam się tylko z jednym takim przypadkiem.  Może dlatego, że ludzie w chwilach desperacji piszą na forach, taka forma " krzyku o pomoc", a gdy jest trochę lepiej to zapominają o zmartwieniachi już nie piszą dalej.
Czy odejdziesz, czy zostaniesz, czy dasz mu czas na przemyślenie, to Twoja decyzja...
Ja wiem, że zbyt wiele mogłabym stracić i chyba nigdy nie podejmę tej 1 decyzji....
Prędzej nauczę się żyć bez seksu

cześć dziewczyny!
nadszedł czas, że muszę podzielić się z kimś moim problemem, nie umiem powiedzieć tego nikomu ze świata realnego, może chociaż tak mi ulży....
Mam 26 lat, mąż 30, jesteśmy ze sobą 4 lata, 2 lata po ślubie.
Przed ślubem nie mieszkaliśmy razem. Ja miałam wcześniej partnera seksualnego, on nie, ale nie był to problem.
Po 3 miesiącach znajomości, zaciągnełam go do łóżka.
Od czasu do czasu, uprawialiśmy seks, bez fajerwerków, ale nie mieszkalismy razem, kazdy u rodziców, więc trudno było mieć pretensje że nie jest super....
Jak gdzieś wyjeżdzaliśmy, to też nie było super seksu, mąż mówił, że jest zmęczony słońcem, albo że po 3 piwach nie może wpółżyć, bo nie ma wzwodu, wierzyłam!

Potem wzieliśmy ślub, zamieszkalismy sami! Jednak do seksu zawsze ja musiałam go namawiać.... Gdy dochodziło do czegoś, on nawet nie mial wytrysku, owszem wzwód miał taki jak powinien być, ale wytrysku nie było...
Problem z wytryskiem byl juz przed slubem, nawet leczyl sie u seksuologa, u psychoseksuologa, ale nic to nie dalo...

Potem zaczełam się denerwować, że to ciągle ja go prosze o seks, wiec on parę razy coś zainicjował.
Potem mówił ze chcialby zebym miała erotyczne ciuszki, wiec zamowilam to co chcial, kozaki, gorset...
ale to tez na dlugo nie pomoglo... zalozylam raz, wiecej nie poprosil!!!!
Maz nie czuje ze ma wzwod, czasami wieczorem dotykam go, czuje ze ma wzwod, i zachecam go do seksu, jednak on momentalnie zasypia...

Tlumaczy sie ze on jest zmeczony codziennie, a ja chce uprawiac seks tylko wieczorem... jednak sam w weekend nigdy nie doproawdza do zblizenia w ciagu dnia....zazwyczaj rano w sobote ucieka z lozka przed komputer, a ja budze sie sama....

Wiele razy dziwil sie o co ja robie awantury... o co mi chodzi!!

Ale przyznla w koncu ze on nie czuje pożadania....lubi mnie przytulac, lubi ze mną spać, podobam mu się, lubi ze mną być, ale nie potrzebuje się ze mną kochać......

(wiem, na pewno ze nie ma kochanki, nie jest gejem.... )

nie wiem co mam zrobic.....

nie ma ciezkiej pracy... wrecz przeciwnie, ma wymarzona prace, ktora bardzo lubi... wiec na pewno nie jest przemeczony, procz pracy 8h dziennie, o uprawiania sportu, nie ma innych obowiazkow...

A zatem można dojść do wniosku, że: pary as + s  mają marne szanse na przetrwanie, chyba że ich więź duchowa jest na tyle silna, że nie mogą bez siebie żyć (aczkolwiek takie przypadki nader rzadko się zdarzają).

Meredith, czy Twój partner już wie o Twoich planach?
Jakby się dowiedział, to może zacząłby się starać o Ciebie.
Ale podejrzewam, że tego już nie chcesz... nO bo kto wie na jak długo by się zmienił?

Karolcia, mój Mąż jest moim pierwszym seksualnym partnerem i myślę, że dzięki temu/ przez to mogę stwierdzić, że seks lubię. Kiedyś przepadałam. Może nie za samym seksem, ale bliskością i czułością mojego kochanego. Przepadałam i wciąż chodziłam "głodna". Teraz już się ochłodziłam na te sprawy. Mimo tego jest mi nieraz bardzo ciężko

no i już zaczął się proces "umierania". sex to tylko słowo. niektórzy zbyt minimalistycznie traktują to "zjawisko" jakim jest "sex".
dla niektórych sex to jak pisałam wcześniej albo rozbuchane libido prowadzące do "używania" ciała dla "rozpustych pustych nadmiernie eksploatujących niebezpiecznych dla zdrowia" przyjemności i do tej grupy należą ludzie którzy postawili sex na marginesie własnego życia lub mają jakieś zaburzenia lub są mocno blokowani  poprzez dogmaty jakie wyznają. dla innych jeszcze sex jest ok ale w zasadzie nie mają potrzeby by się kochać bo zwyczajnie ich "chemia wewnętrzna" steruje libido które jest niewielkie stąd i potrzeby malutkie. oczywiście po drodze jest masa "różności" a jedynm według mnie z najbardziej powszechnych "nadużyć" jest karanie poprzez reglamentację seksu. ludzie którzy stosują ten rodzaj strategii (no i tu muszę niestety przyznać że kobiety są w większości) zdecydowanie nie są dojrzali emocjonalnie choć w życiu mogą sobie radzić w miarę dobrze (sama do takich ludzi się zaliczałam) lub owa reglamentacja wynika z innych przyczyn niż podają (zdrady fetysze inna orientacja). ten rodzaj "karania" partnera jest chyba najbardziej stereotypowym gowździem do trumny dla związku. to jak para sobie poradzi w głównej mierze zależy od stopnia dojrzałości drugiego partnera i otwartości oraz krytycyzmu własnego tego pierwszego oraz ogólnej chęci obojga do pracy nad zaburzoną relacją. 

to co napisała Louis
"No ładnie chłop chciał mieć pewno spokojne i ustabilizowane, a teraz szykuje się cios w sam fundament egzystencji." jeśli "chłop"( czy też "kobita") chciał mieć spokojne i ustabilizowane życie to niech żyje SAM. wówczas nie będzie musiał współtworzyć trzeciej "egzystencji" jaką jest związek. będzie delektował się i dbał o jedną jedynie swoją egzystencję bedzie sobie kapitanem jednoosobowej jednostki pływającej po meandrach życia i nie będzie musiał jak to kapitan zadbać o bezpieczeństwo "pasażerów" na pokładzie. cud miód malina. i dotyczy to oboje partnerów żeby nie było. jak ktoś chce mieć spokój i ceni go sobie dużo bardziej niż drugą osobę niech nie zatruwa życia innym i niech żyje sam. jeśli ktoś jednak ceni sobie życie w partnerstwie musi wziąć odpowiedzialność za jakość tego partnerstwa w 100% i to oczywiście dotyczy oboje partnerów. i to jak się dogadają zależy od nich razem i od każdego z osobna. a jak pokozuje to forum ludzie bardzo różnią się mają różne potrzeby o różnym stopniu  nasilenia więc i praca nad związkiem niełatwa. ale tak właśnie wygląda dojrzały związek oparty na współodpowiedzialności.

lilia86

nie wiem jak bardzo chodzisz "głodna" ale zaczynasz popadać w marazm. można to wyczytać z twojego wpisu. ochłodzenie oznacza powolne odcinanie się od swoich potrzeb od własnego ciala od jego naturalnych sygnałów od psychiki. ja chcąc dalej tworzyć związek musiałam niemalże totalnie odciąć się od ciała i tej części psychiki odpowiedzialnej za wszelkie potrzeby związane z intymnością i bliskością (to tak w wielkim skrócie).   stałam się nadużywającym alkohol zombi. alkohol miał mi pomagać w utrzymaniu hamulca. bo tak jak inne potrzeby można i jest to społecznie akceptowalne zaspokajać poza związkiem czy małżeństwem tak sex jest potrzebą zarezerwowaną tylko i wyłącznie dla partnerów. i zaczyna się impas. no i niestety fakt że twój mąż jest twoim jedynym partnerem w moim odczuciu wcale ci nie pomaga. teraz to już "musztarda po obiedzie". niemniej wcale nie łatwiej. bardzo ciężko jest dojrzewać seksualnie przy jednym parterze. z reguły kończy się to źle. chyba że oboje pasują do siebie zarówno na poziomie libida jak i w erotycznych upodopaniach. widzisz to co jest w tobie (o ile sztucznie tego nie napędzasz w niezdrowy sposób (porno czy inne "niebezpieczne zabawki") jest twoim naturalnym rytmem twojego ciała twojej psychiki reszta to narzucone odgórnie "zasady" czy stereotypy których cel jest różny w zależności co będziemy rozpatrywać. przykro mi to pisać ale jeśli nie dojdziecie do porozumienia marnie widzę wasz związek za 10lat. z drugiej strony jestem przekonana że jeśli podejdziecie do tego odpowiedzialnie i oboje będziecie chcieli utrzymać to małżeństwo nie ma takich problemów których nie jesteście w stanie przerobić by dojść do satysfakcjonującego was oboje kompromisu. ja cię tylko proszę nie rezygnuj z siebie. nie atakuj męża bo to nic nie da. spróbuj rozmawiać i jeśłi będzie potrzebne poszukaj pomocy z zewnątrz ale nie rezygnuj z siebie bo konsekwencje i to bolesne poniesiesz ty sama.

medith:-)

według mnie dobrze robisz. jesteś świadomą swojej seksualności kobietą. podążaj tą drogą. dla kobiety w tak stereotypowo myślącym społeczeństwie odejść od faceta z powodu niezaspokojenia seksualnego to nie lada wyczyn i odwaga.jeśli wykorzystałaś wszelkie dostępne tobie narzędzia i pomoc i to nie przyniosło żadnych rezultatów to tak jak pisałam wcześniej oznacza albo zbyt duże niedopasowanie poziomów libido albo "coś" się skończyło. więc głupotą jest w tym trwać. no chyba że masz kilka żyć i "odbijesz" to sobie w następnym wcieleniu:-). to moje prywante poparte moim doświadczeniem zdanie.
i jeszcze jedno. żal po stracie jest tym większy im więcej energii włożyłaś w ten związek w jego utrzymanie ewentualnie w poświęcenie części siebie. tak działa nasza psychika ona nie "lubi deficytów". a w tym przypadku łatwo zaliczyć taka sytuację jako stratę. wynika to z twojego podejścia ogólnie do związku i z tego jak sama o nim myślałaś. bo jeśli uważałaś że ty coś dajesz poświęcasz się ujmujesz sobie zamiast że taką podejmujesz decyzję popartą twoją wolną wolą jako świadoma siebie wolna kobieta która jest świadoma konsekwencji swoich wyborów i je akcepuje nagle obraz tych lat spędządnych przy boku twojego partnera wyglądał by inaczej. bo wiedziałabyś że tkwienie w takim "układzie" to jedynie twoja odpowiedzialność i świadoma decyzja nie było by mowy o poświęcaniu się czy ujmowaniu sobie czegokolwiek. zobaczyłabyś ile poprzez te lata nauczyłaś się o sobie swoich granicach jak rozwijała się twoja seksualność jak radzisz sobie z brakiem zaspokajanych potrzeb. konkluzja jest jedna wzrastasz a czas nie jest czasem straconym a zdobytym na doświadczenie i poznawanie siebie. i tak patrz na te lata. jesteś o jeden związek bliżej ułożenia sobie szczęśliwego świadomego dojrzałego życia z drugim człowiekiem. nie zaprzepaść tej szansy. i ciesz się że potrafisz kochać. 

pozdrawiam ciepło
karolina

Nie mogę się z Tobą zgodzić. Walka o związek w imię stabliności jest chwalebna, ale nie za wszelką cenę. Przecież tu nie chodzi o nudę, brak wspólnych tematów czy jakieś błahe sprawy. Tu chodzi o ignorowanie uczuć, potrzeb, szczęścia partnera. Czy to jest w porządku? Czy partner Medith nie wie, że depcząc jej uczucia, sam dokonuje zabójstwa związku? Może wie, a może udaje, że nie widzi- może myśli podobnie jak Ty, że stabilność to ta wartość najwyższa, a seks, poczucie spełnienia, miłość, szczęście schodzi na drugi plan.

W przypadku Medith to nie jest "lekkie podejście". Ona próbowała rozmawiać, chciała udać się do specjalistów, a w odpowiedzi dostała milczenie. To jest w porządku? Czy naprawdę trzeba stawiać sprawę na ostrzu noża żeby mężczyzna zrozumiał, że dany problem naprawdę ma znaczenie dla kobiety?