Żony aseksualnych mężczyzn - gdy on nie chce seksu.

Znakomita lektura na długie, letnie wieczory. Z dedykacją dla tych, które jeszcze chcą żyć złudzeniami.

Gary, generalizujesz. Ja nigdy taka nie byłam. Dla mnie zawsze seks był ważny. Wg mnie bez bliskości i seksu nie ma związku.

Słodki miś tuliś... chyba bym się wyrzygała przy takim słodziaku Niestrawna ta słodycz byłaby na dłuższą metę. Ruchacz chyba byłby lepszy, chociaż jedna potrzeba byłaby kompletnie zaspokojona

Ale kobiety też potrzebują wyżyć się seksualnie, rozładować, mieć satysfakcję. To nie jest domena mężczyzn tylko.

Ja wiedziałam od zawsze, że seks jest dla mnie bardzo ważny. I wiedziałam, że moje małżeństwo już się rozpadło, już w tym momencie, od razu, kiedy mój mąż zaczynał unikać seksu, kiedy taki stan trwał ok. miesiąca, dwóch. I mówiłam mu o tym, ze to jest bardzo złe dla naszego związku, żeby tego nie robił, bo to zabije nasze małżeństwo. Po latach "strasznie żałował" próbując kilka razy mnie urabiać, jak to on zrozumiał swoje błędy, jak to się zmienił. Śmieszne to było i żałosne. To się nazywa konsekwencje.

Tak to się właśnie dzieje, jak się człowiek od początku nie dobierze sexualnie ... nawet jeśli nam się wydaje, że na początku jest cudownie
Problem jest taki, że po latach (jak się już pojawi dziecko) nie ma nic ... nie ma przytulania, nie ma sexu ... człowiek żyje obok nie razem to jest bardzo przykre i nie wiadomo co z tym zrobić ? odejść ? czy trwać

Jeśli już pojawiają się takie wątpliwości, co z tym zrobić, to znaczy, że trzeba odejść. Jak najszybciej.

Widze ze masz taka sama sytuacje jak ja, my tez spimy osobno, bo JEMU TAK WYGODNIEJ, ja spie z dzieckiem bo dziecko sie przyzwyczailo, a on spi sam, bo musi wyspac sie do pracy ok rozumiem ale przeciez w nocy go nie napastuje jak jeszcze razem spalismy jak dziecko bylo male i spalo w lozeczku to bylam grzeczna w lozku, ale dla niego to i tak za malo, najlepiej spi mu sie samemu, nie potrzebuje zadnej bliskosci, a co to znaczy prawdziwy seks to juz dawno zapomnial, owszem wie co to znaczy "ruchac" ale seks to nie tylko ruchanie, on o tym fakcie calkowicie zapomnial mimo usilnych rozmow, niby ze rozumie co sie do niego mowi ale jakosc zapomina to zastosowac w praktyce, gdybym miala kogos na boku powiedzial mi zeby sie nie zdziwil

Wow aż się wzruszyłam! Normalnie jak nic lajknełabym ze pińcet razy, jakby z mych trzewi ktoś to wydobył. Chylę czoła, myślę i poparte to mam doświadczeniem swym, identycznie. I króciutko mój pożalsięboże o rzekomym niskim libido, stroniący od seksu partner, doprowadził nawet do tego że już zdurniałam dokumentnie i szukałam instytucji zajmującej się leczeniem uzależnienia od seksu. Po 4 latach okazało się, że delikwent trzepie ile wlezie i ma cały arsenał babek gotowych na jedno dryń dryń pojęczeć w komórkę. A jaki on ci był elokwentno ujmująco przekonujący, że ja coś mam z głową bo raz na dwa tygodnie to dla mnie stanowczo za mało. Powiem tylko tak wieloletnie jechanie na hamulcu sprawi, że zaczniecie chorować mentalnie, duchowo, fizycznie. Ja miałam to szczęście i zaznałam co to jest metafizyczny wręcz seks i różnica jest tak kolosalna, że zmienia dna w komórkach. Przetestowane na sobie. Polecam. Opuściłam pana w 5 minut po tym gdy jedno pożądne rżnięcie uzmysłowiło mi co przez wiele lat utraciłam i me życie już nigdy nie było takie samo. I już nikt nigdy mi takiej herezji pieprzyć nie będzie.

Nimfo według mnie bardzo mądrze piszesz. Twój post to taki swoisty szach - mat na pierdololo tych unikających seksu. Oczywiście ja bardzo uprościłam opis tego co było przyczyną armagedonu jaki miał miejsce w moim życiu gdy zrozumiałam, że właśnie spływa na mnie zrozumienie tego czego doświadczyłam i jakie to będzie miało znaczenie dla jakości mojego życia. Faktycznie można o tym poczytać. I strasznie mi żal kobiet które duszą w sobie namiętność i tą dzikość która je rozsadza od środka. Żal mi, że nie będzie im dane posmakować tej chwili gdy rozpływać się będą nad tym, że właśnie zostały zaspokojone na wszystkich trzech poziomach: emocjonalnym, fizycznym i duchowym. Różnica jest tak kolosalna, że ja sama bardzo otwarta na wszelakie doświadczenia siedziałam z durną miną kontemplując chwilę niedowierzając sama sobie i temu czego byłam częścią. Długo dochodziłam do siebie mieląc w kółko te same treści. Najbardziej emocjonalną w tym wszystkim refleksją było uzmysłowienie sobie, że te wszystkie marzenia, te myśli wielokrotnie przelewane przez kilkanaście lat na papier w moich "terminarzach-pamiętnikach" dosłownie wszystkie ziściły się w jeden wieczór. Dziewczyny tego Wam z całego serca życzę. A Ty Nimfo zrobiłaś najlepszą rzecz jaką mogłaś... zadbałaś o swoje życie nie ulegając iluzji tym samym otworzyłaś sobie drzwi do szczęścia.

Taka może i jest, ale Twoja rzeczywistość, bo moja (i wielu moich znajomych) jest zupełnie inna. Próbujesz sobie racjonalizować swoją nieciekawą sytuację i prawdopodobnie uwierzyłaś, że tak właśnie jest, że nie można mieć wszystkiego - na potrzeby Twojej sytuacji. Dałaś się wkręcić w pułapkę Twojego własnego umysłu, żyjesz w matrixie i próbujesz tego matrixa bronić, nawet tego nie dostrzegając.
Powtarzasz moje błędy. Ale jeśli lubisz mizerię i bylejakość, to Twoja sprawa.

Ja jestem zdania (i to jest poparte moim doświadczeniem), że należy dążyć do ulepszania swojego życia.
Gdybym uważała, że nie zasługuję na to, co najlepsze i nie podejmowała tego ryzyka, teraz nie miałabym nic. Albo bym więdła i umierała w takim pseudo-związku, układzie, jakim Ty jesteś obecnie.
Bo układ to jest właśnie to, co opisujesz. A zdrada jest zawsze nie fair i bez względu na okoliczności pozostanie zdradą, jakkolwiek byś siebie nie próbowała usprawiedliwiać.

Wracając do marazmu i bylejakości raczej, bo życiem bym tego nie nazwała.
Przemawia przez Ciebie asekuranctwo, strach i kalkulacja. Boisz się zmian, boisz się zrobić coś dla siebie. Boisz się dać sobie szansę na szczęście. Widocznie korzyści dla Ciebie z tego układu przewyższają straty.

Wierny? Naprawdę tak jesteś jego pewna? Czyżby kolejny biedny misio o niezwykle niskim libido? Kolejny przepracowany, przemęczony, zestresowany, zablokowany psychicznie biedny misio? Taki on "biedny, zmęczony i przepracowany" jak wielu, o których można poczytać w tym wątku

Ten problem też mnie dotyczy. Jesteśmy małżeństwem 6 lat. Na początku wszystko super się układało. Z roku na rok jest coraz gorzej. Na dzień dzisiejszy, jesteśmy bez seksu do pół roku. Mąż wiecznie nie chce, a to go głowa boli, a to brzuch, a to nie ten dzień. Jeszcze jak Ja chciałam, i próbowałam coś zacząć. Od jakiegoś czasu odpuściłam i czekam czy maż będzie chciał. I właśnie trwa to od pół roku. Nie mam tematu seksu. Nie rozmawiamy o nim. Od miesiąca muszę spać sama bo już nie wytrzymuję, ciągle mam ochotę, myślę o seksie cały czas. To bardzo mi przeszkadza. To nie jest normalne. Mąż po prostu nie chce, a czemu tego nie wiem.
Jak z tym żyć? Macie jakieś rady? Dłużej nie wytrzymam.

choć ogólnie jestem za przeciw to czytając post Avis_25 wyjątkowo zgadzam się z Garym. Generalnie słabe to rowiązanie na dłuższą metę to jednak potrafi przynieść wiele ulgi i przy odpowiednich "wiatrach" może i nawet będzie przyczyną "powrotu szanownego małżonka do ślubnego łoża". Bo gdy ciśnienie tak wielkie to i strach w oczach Pana męża tym większa a ucieczka szybsza. a gdy małżonka zacznie mieć maślane mgłą zaszłe oczka patrzące gdzieś tam w dal a na jej licu ledwo widoczny uśmiech zagości i zacznie emanować kobiecością, to może  pan mąż zauważy ową zmianę i zacznie się nad nią zastanawiać oraz zacznie zachowywać się jak pies ogrodnika i się ogarnie chłopina. albo Avis_25 idź na całość i zmień swe życie na lepsze ;-) . nieeee wiem wiem bo tyle "ważniejszych" rzeczy niż seks jest. do rozwagi.

ps. bez rewolucji nic się nie zmieni. i nie jego rewolucji a Twojej Avis....

Z innego wątku:

Dawno nie czytałam większych bzdur. Twoja logika naprawdę mnie poraża, życie z takimi poglądami, myśleniem i ograniczeniami musi być bardzo męczące i frustrujące. I sama sobie te wszystkie ograniczenia narzuciłaś. Jesteś niewolnikiem swoich własnych poglądów (albo raczej poglądów środowiska, w którym żyjesz) i swojego sposobu myślenia.
Desperacja przemawia z Twojego postu. Dużo desperacji i dużo strachu. Widzę, że Twoja recepta na udane życie to związanie się "na czas" (do 30-stki) z kimś tylko i wyłącznie dla korzyści socjalno-bytowych i dlatego, że "nie wypada być samej". Byle męskie portki w szafie wisiały... masakra....

Ciebie ogarnia panika na samą myśl, że mogłabyś zostać sama. A co zrobisz jeśli to ten Twój mąż biedny misio zostawi Ciebie? Może dla jakiejś młodszej, ładniejszej, bezdzietnej (zgodnie z Twoją logiką), która będzie chętna na seks i dzięki niej on poczuje się męski i dowartościowany? Tego prawdopodobnie nie bierzesz w ogóle pod uwagę. Tym bardziej że od dłuższego czasu w ogóle odmawiasz mu seksu. Myślisz, że on tak się będzie dla Ciebie i dla dobra Waszego małżeństwa poświęcał, że naprawdę jesteś dla niego aż tyle warta, że będzie żył w celibacie tylko dlatego że Ty z nim nie chcesz seksu uprawiać? Jeśli w to wszystko wierzysz, to jesteś po prostu naiwna

Nigdy nie ma żadnej gwarancji, pewności, nigdy nie można być pewnym drugiego człowieka ani zakładać, że zna się go i "on nigdy by tego nie zrobił". "On/ona na pewno mnie nie zdradza" - to zdanie zawsze wywołuje we mnie śmiech.
Oby Cię ten Twój biedny misio czymś zaskoczył, może to w końcu otworzyłoby Ci oczy.

Czy naprawdę uważasz, że kobieta musi obniżać swoje wymagania, rezygnować z czegoś co jest dla niej ważne, poświęcać siebie, bo koniecznie musi być w związku i ten cel uświęca środki? Czy znasz granicę między kompromisem a poświęceniem?
Teraz już zrozumiałam, co Tobą kieruje i jaki jest Twój cel życiowy. Należysz do kobiet, które nie potrafią być same, które swoją wartość mierzą tylko tym, czy są w stałym związku. Stąd taka desperacja u Ciebie i parcie na jakikolwiek związek, a pewnie i jednocześnie niska samoocena, bo to się przeważnie ze sobą wiąże.

Widzę, że Ty potrzebujesz tylko utwierdzić się w przekonaniu, że wszystkie kobiety muszą się poświęcać rezygnując z własnego szczęścia i że wybrałaś właściwą drogę - bo Ty tak postępujesz i myślisz, więc według Ciebie "taka jest rzeczywistość". I próbujesz przekonać samą siebie o tym, bo podświadomie czujesz, że omija Cię coś ważnego, że gdzieś popełniłaś błąd i całe to Twoje wymarzone szczęście - czyli ten Twój idealny stały związek - nie sprawdził się i wcale Ci szczęścia nie daje. No chyba że dla Ciebie szczęście oznacza złapanie i ubezwłasnowolnienie jakiegokolwiek faceta, bo "wypada mieć kogoś"...

Co jest z Tobą nie tak?
Żyjesz w jeszcze większym matrixie niż podejrzewałam. I Ty sobie ten martix sama stworzyłaś.
A teraz wyobraź sobie, że poza tym matrixem jest jeszcze inne życie. Wyobraź sobie, że czasami naprawdę nie warto być w związku. Ja już dawno nie mam tych 30 lat, nie mam urody ani sylwetki miss świata i nadal podtrzymuję, że wolałabym być sama niż z kimś, kto mi nie pasuje, kto nie spełnia moich oczekiwań, kto mnie w jakikolwiek sposób ogranicza, a ja "dla dobra związku" miałabym rezygnować z moich pragnień, bo muszę być z kimkolwiek, bo "tak wypada". Dla czyjego dobra? Na pewno nie mojego. A dla mnie moje szczęście jest najważniejsze. Bo mam szacunek do samej siebie, czego Tobie zdecydowanie brakuje. Nigdy się dobrze nie wychodzi na tzw. poświęcaniu się (nienawidzę tego sformułowania).

Rywalizacja? Jaka znowu rywalizacja? Nigdy mi nawet nie przyszło do głowy rywalizować z inną kobietą o faceta. Niby po co miałabym to robić? Czy to jest jakiś konkurs? Jeśli facet mnie kocha i chce ze mną być, to nie muszę i nie chcę z nikim rywalizować. I nie zamierzam. Albo chce się z kimś być albo nie.
Jeśli Ty bierzesz/ brałaś udział w jakimś wyścigu szczurzyc, to Twoja sprawa. Ale nie wmawiaj innym kobietom, że "taka jest rzeczywistość". To jest Twoja rzeczywistość i może jeszcze tych pozostałych biorących udział w tym przerażającym wyścigu szczurzyc. Jeśli uważasz, że to kobieta musi zdobywać faceta i o niego walczyć, to naprawdę bardzo Ci współczuję (wychodzi brak szacunku do siebie samej, znowu).

Poza tym powinnaś mówić wyłącznie za siebie, a nie za wszystkie kobiety. Nie każda kobieta stawia sobie za cel życiowy bycie w stałym związku ani nawet bycie w związku. Czy naprawdę zawarcie małżeństwa może być w dzisiejszych czasach dla kogokolwiek celem życia? Czy dla Ciebie każdy potencjalny partner to potencjalny poważny związek i małżeństwo? I czy naprawdę uważasz, że wiek ma jakiekolwiek znaczenie jeśli chodzi o związki?

I nie wierzę w bajki, tylko mówię co myślę i mówię, jakie jest moje i nie tylko moje doświadczenie. Ja na kompromisy nie idę i nie zamierzam się poświęcać. Nie zamierzam robić czegoś, co mi nie odpowiada ani rezygnować z czegoś, na czym mi zależy - tylko dlatego żeby być z kimś za wszelką cenę. I to wcale nie znaczy, że inni muszą uważać tak jak ja. Ale ja się w ich imieniu nie wypowiadam, tak jak Ty to próbujesz robić. I nie doradzaj innym, żeby popełniali te same błędy co Ty, tylko dlatego że Ty je popełniasz. Wygaszanie swoich naturalnych potrzeb i uśmiercanie części samej siebie nigdy nikomu nie wyszło na dobre. Tobie wychodzi? Wszystko to do czasu. Nie mąć w głowie innym dziewczynom. Lepiej dobrze zajmij się swoim biednym misiem, bo Ci go jeszcze jakaś młodsza i seksowniejsza podbierze
Jeśli Ty uważasz, że musisz się poświęcić, zrezygnować ze spełnienia, z realizacji własnych pragnień i z udanego seksu, a na dodatek jeszcze musisz o coś tam walczyć i rywalizować z innymi kobietami, bo musisz koniecznie być w tym związku - masz do tego pełne prawo. Ale nie pisz rzeczy w stylu "my kobiety musimy coś tam" albo "taka jest rzeczywistość".

Bo tak już wyżej pisałam, to jest tylko Twój punkt widzenia i Twoja rzeczywistość, a raczej Twój matrix, z którego nie wydostaniesz się dopóki nie zmienisz swojego myślenia.
I z takim podejściem i myśleniem, jakie prezentujesz obecnie, faktycznie prawie wcale nie masz szans na szczęśliwy związek z kimkolwiek, bez względu na wiek, dzieci, bez względu na wszystko. Bo Ty sama ze sobą musisz się czuć bardzo nieszczęśliwa

Każdy doświadczenia ma inne. I choć ogólnie zgadzam się z Tobą to jednakowoż szczególny nacisk położę na " I pomimo ....... seks nie jest najważniejszy...." dla Ciebie i to tylko Twoje zdanie, które może zupełnie nie przystawać do innych tak jak np. do mnie. Seks był jest i będzie u mnie na równi z miłością i brak któregokolwiek składnika kończy u mnie związek. Ja  poprzez seks realizuje bardzo dużo swoich potrzeb to i wartość jego ogromna. Co do reszty zgadzam się z tą różnicą że potencjalny kochanek nie ma przejmować roli męża a bzykać bezbłędnie i uszczesliwiac choć powierzchownie wyposzczoną małżonkę i ulgę w postaci mega orgazmów przynosić6. Amen.

Karolcia nie da sie przeskoczyc tego koszmaru, nie chodzi tu o jakies zachamowania emocjonalne czy banie sie zycia w samotnosci-bo to sa rzeczy okreslilabym problemu "pikus" ale glowna kwestia nie do przeskoczenia sa finanse-bynajmniej dla mnie, nie ma nic gorszego jak ta kwestia finansowa i nasza szara rzeczywistosc, tym bardziej ze mam dziecko, jak jestem w pracy ktos dzieckiem musi zajmowac sie, a na opiekunke mnie nie stac, nimfa nie zdaje sobie sprawy jakie sa realia, ona nie zyje na ziemii, ona zyje na planecie-wesus"sprawianie sobie wszelakiej przyjemnosci zapominajac o finansach", ja raczej juz wole te pare lat pomeczyc sie a byc na swoim niz niczego nie dorobic sie, a potem jak bede na swoim to sie okaze czy wytrzymamy z mezem czy kazdy pojdzie w swoja strone, w sumie obydwoje lubimy smaotnosc, takze to nam nie przeszkadza

No proszę, jednak nie pomyliłam się co do intencji kierujących Tobą
Tylko kasa, kasa, kasa i nawet się ani razu nie zająknęłaś o dziecku, a to jest najczęstsza wymówka, żeby tkwić w nieudanym związku..... Dla Ciebie prawdopodobnie najważniejsze było, żeby "dobrze wydać się za mąż", czyli po prostu zyskać na tym małżeństwie, odnieść/ odnosić z niego konkretne wymierne korzyści, ustawić się finansowo/ bytowo/ socjalnie czyimś kosztem. Typowy układ, a nie żaden związek. Typowe myślenie i postępowanie kogoś, kto jest bardzo krótkowzroczny i nie wie, że takie postępowanie często się potem mści i to w najmniej oczekiwanym momencie.
Oszukałaś siebie samą, bo postępując w ten sposób uzależniłaś się całkowicie od swojego męża, oddałaś swoje życie, swoją wolność i niezależność w ręce kogoś innego. Pewnie nie wzięłaś pod uwagę tego, że nie ma nic za darmo i jak się okazało - cena tego wszystkiego jest ogromna i Ty ją płacisz i Ciebie to zaczyna coraz bardziej uwierać. Sama się zapędziłaś w kozi róg. Przechytrzyłaś samą siebie. I nie próbuj robić z siebie ofiary ani szukać winy w innych. Za swoje życie jesteś odpowiedzialna tylko i wyłącznie Ty sama.

A zrobiłaś kiedyś realnie coś, aby poprawić swoją sytuację zawodową i materialną, czy tylko biernie czekasz na to, co Ci skapnie od innych i narzekasz jak to jest ciężko i "taka jest rzeczywistość"? wierząc naiwnie (i mając tym samym świetną wymówkę dla swojej bierności w tej kwestii), że trzeba mieć jakieś znajomości i znać pierdyliard języków i w inne tego typu pierdoły?

Chciałabyś dalej odnosić korzyści i nie rezygnować z wygód i przywilejów, które daje Ci to małżeństwo, a jednocześnie nie być częścią tego małżeństwa i swobodnie zachowywać się jak osoba stanu wolnego. A najbardziej chciałabyś, że ten Twój mąż biedny misio zostawił Ci wszystko i poszedł sobie do innej - wtedy miałabyś czyste (?) sumienie (?). A najlepiej byłoby gdybyś dalej mogła korzystać z jego kasy i może jeszcze Twoi kochankowie też.

Twój przypadek tylko utwierdza mnie w przekonaniu, jak bardzo prawdziwe były słowa mojej babci, która powtarzała mi "pamiętaj, żebyś nigdy w żaden sposób nie była zależna od żadnego mężczyzny". Ale w tę niezależność trzeba było wcześniej sporo zainwestować - włożyć wysiłek, pracę, zaangażowanie, trzeba też było wykazać się inicjatywą, uporem i konsekwencją. Jak już pisałam wcześniej - wszystko ma swoją cenę. Ja też zapłaciłam moją cenę za uzyskanie samodzielności i niezależności, tyle że ja nigdy tego nie żałowałam.
Kiedyś musiało mi być ciężko i niewygodnie, żeby teraz mogło mi być wygodnie i przyjemnie. Poza tym kiedyś za dużo myślałam o innych, a za mało o sobie, a potem to się zmieniło i doszłam do wniosku, że chcę z życia czerpać jak najwięcej przyjemności, że moje szczęście jest dla mnie najważniejsze, że nie jestem tu za karę i że nigdy już nie będę robić niczego wbrew samej sobie. Egoistyczne? Nie bardziej niż traktowanie najbliższej osoby jak przedmiot, jak bankomat.....

I tak, nigdy nie pozwoliłabym się nikomu źle traktować, bez względu na wszystko. Bo mam szacunek do samej siebie. I z tego powodu nigdy nie oddałabym mojej niezależności (a tym samym mojego życia) w ręce kogoś innego. To ja decyduję o sobie i o moim życiu, które świadomie kształtuję i to ja decyduję, kto w moim życiu pozostanie, a kto je musi opuścić.

W sumie to ten Twój mąż biedny misio traktuje Ciebie tak samo jak Ty traktujesz jego. Ty go traktujesz jak kompletnego śmiecia - jak woła roboczego, który ma tylko tyrać na Twoje wygody, on jest dla Ciebie tylko bankomatem, a on Ciebie traktuje jak dziurę, do której się wkłada i wyjmuje (o ile jest prawdą to co piszesz). Dlaczego się dziwisz jemu, że tak postępuje? To Ty korzystasz z jego pieniędzy nie dając nic od siebie, nie wspierając go, do tego zdradzasz go i oszukujesz i jeszcze czujesz się usprawiedliwiona, bo "on jest niedelikatny w łóżku". Jesteś zwykłym pasożytem, bezczelnie żerującym na drugiej osobie i jeszcze bez skrępowania się do tego przyznajesz. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że on jest tego wszystkiego prawdopodobnie kompletnie nieświadomy. A może on Cię tak traktuje, bo poznał Twoje intencje i Twój charakter no i jak tu kochać i szanować kogoś takiego, nie da się, więc dlatego odsunął się od Ciebie?

Ja zaczynam rozumieć tego faceta i szczerze zaczynam mu współczuć, bo jesteś skrajnie wyrachowana i interesowna, tylko kalkulujesz, co Ci się opłaca a co nie. Traktujesz drugiego człowieka jak śmiecia, jak przedmiot do zaspokojenia własnych celów i jednocześnie masz pretensje, że sama jesteś w ten sposób traktowana. Czy Ty w ogóle dostrzegasz swoją hipokryzję, stosowanie podwójnych standardów i czy masz w ogóle świadomość, w jaki sposób traktujesz innych ludzi?

Nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę z faktu, że Twoja zdrada oraz odmawianie mężowi współżycia to realne podstawy do orzeczenia rozwodu z Twojej winy.
I bardzo prawdopodobne, że to Twój mąż podpuszcza Ciebie tymi uwagami, że nie zdziwiłby się, gdybyś kogoś miała na boku. A może on już znalazł inną kobietę, którą kocha, dla której jest czuły i uczuciowy i która jest z nim z miłości a nie z wyrachowania i może on już właśnie zbiera na Ciebie haki i dowody, bo zamierza rozwieść się z Tobą i zostawić Cię z niczym (znam osobiście taki przypadek, który wystąpił wśród moich znajomych; jak to mówią - chytry dwa razy traci, a czasami nawet trzy).
I to byłoby dla Ciebie zbawienne doświadczenie życiowe, które być może nauczyłoby Cię pokory, samokrytyki i lepszego traktowania innych.

A mnie atakujesz tylko dlatego, bo napisałam coś bardzo nie po Twojej myśli.

Nimfo musze cie rozczarowac kiepski z ciebie psycholog, zle mnie "rozgryzlas" bo:
Po pierwsze nie jestem z moim mezem bo dobrze zarabial, czy np byl przystojny, wrecz przeciwnie przecietny facet (chcialam byc z nim bo byl milym i spokojnym i bezkonfiktowym mezczyzna) co do kasy to wrecz przeciwnie tzn. przez pierwsze 5 lat naszej znajomosci zarabial przecietnie - gora 2,5tys/mies., wiec nie mow mi ze jestem wyrachowana (jesli ja jestem wyrachowana to co powiesz o kobietach ktore lapia bogatego i od razu robia sobie dzieciaka zeby miec wysokie alimenty, to juz chyab cie przerasta) dopiero jak nabral doswiadczenia to lepiej zaczal zarabiac a wiadomo ze niektorym uderza sodowka do glowy jak wiecej zarabiaja i tak jest z obecnym panem mezem, czyli: zaczal byc coraz mniej uczuciowy, mily, a wrecz zaczal stroszyc piorka i byc arogancki, ja w przeciwienstwie do niego bylam nadal ta sama mila i uczuciowa kobieta, juz mialam jego zachowania po dziurki w nosie, no wiec za to ze tak zmienil stosunek do mnie przez pieniadze ja mu przyprawilam rogi co prawda nie trwal romans dlugo ale przynajmniej mialam satysfakcje ze nie tylko ja jestem poszkodowana w tej sytuacji, dlaczego ja mam byc mila i uczuciowa a on moze miec moje potrzeby w pupie, tak to nie dziala, tym bardziej ze przeprowadzialm z  nim wiele rozmow, ktore i tak do niego nie dociearaly, bo przeciez on ma teraz wiecej pieniedzy wiec juz starac tak sie nie musi.
Przez jego zachowanie odbieram pana meza glownie materialnie, zabil we mnie wszelka uczuciowosc do niego, moze tak mu wygodniej, jego sprawa, powoli zabija we mnie jakakolwiek uczuciowosc do kogokolwiek, jedyne osoby ktore darze uczuciem sa moje dziecko i moja cudowna rowniez cierpiaca prawie cale zycie mama, lepiej nic nie czuc niz byc krzywdzonym.
A co do finansow to tak ustalilismy ze ja bede z dzieckiem w domu bo on lepiej zarabia, a jesli chce pojsc do pracy to ok tylko do lekkiej psychicznie i fizycznie bo wiadomo jak mam male dziecko a tym bardziej jak jest bardzo rezolutne to musze byc dyspozycyjna dla dziecka po pracy a nie przychodzic zestresowana i sfrustrowana, drzec sie na wszystkich wzamian za dobra pensje-tak sie zyc nie da. byc moze znalazlabym lepsza prace jakbym ze 2lata jeszcze doksztalcila sie ale jakim kosztem? takim zebym do domu dzien w dzien przychodzila sfrustrowana i nabawila sie nerwicy, ja nie mam tak odpornej psychiki na stres jak moj bezuczuciowy maz, on moze pracowac w  wielkim stresie i na nim to wrazenia nie robi,0 jakiegokolwiek wrazenia, tylko ludzie malo uczuciowi moga miec stresujaca prace, a dla takich osob jak ja to jest niemozliwe, wiem bo testowalam taka prace  i predzej czy pozniej nabawilabym sie nerwicy, takze nimfo nie mierz wszystkich swoja miara, nie kazdy ma szczescie zeby pracowac w dobrej pracy i miec maly stres., ewntualnie zeby przetrwac silny stres.
Wedlug ciebie wina lezy tylko i wylacznie po mojej stronie, no tak przeciez to moja wina ze maz zaczal wiecej zarabiac i nagle stal sie innym czlowiekiem-kon by sie usmial:) no ale najlepiej kopac lezacego, wybielaj dalej mojego meza i takich do niego podobnych a napewno faceci beda nadal nie szanowac kobiet a nawet jeszcze bardziej jak beda takie jak ty osoby istnialy. Jestes bardzo wredna osoba wobec kobiet (kompletnie NIE ROZUMIESZ UCZUCIOWYCH KOBIET), mam nadzieje ze nie masz corki a tym bardziej uczuciowej bo bys ja wychowala na herod babe bez uczuc a jakby zdradzila bezuczuciowego meza to pewnie bys powiedziala ze na 100% to tylko jej wina super:)
I nie pisz ze zdrada jest wstreta, bo to doskonale wiem, ale tylko wtedy jest wstretna jak zdradzasz osobe ktora jest dla ciebie uczuciowa i rozumie twoje potrzeby, jak zdradzasz osobe ktora ma w pupie twoje potrzeby to jest zupelnie inna historia-dobrze o tym wiesz

Po pierwsze kto napisal ze nie pracuje??? - krasnoludki ustalilam z mezem ze nie musze pracowac jesli nie chce, ale obecnie od paru msc PRACUJE, specjalnie to napisalam duzymi literami zebys wreszcie zrozumiala podajaca sie NIBY ZA wszechwiedzaca inteligentna kobiete- ojej tu jest dopiero znok
Po nastepne....i tak sobie mozemy dowalac do pieca bez konca ZAWISTNA kobieto...tylko po co to komu? mnie nie interesuje zeby kogos osadzac a tym bardziej dowalac na tego typu forach, jak nie znam na 200% danej sytuacji w jakiej sie znalazl tylko wiem "mala czastkowa", kobieto mniej zawisci ogarnij sie i badz mila jak bog przykazal , dowalaniem nic nie zmienisz i przede wszystkim NIKOGO nie zmienisz.
Wracajac do tematu: niedelikatnosc w lozku jest duzym problemem, tym bardziej ze pare lat wczesniej facet staral sie, a jak mu uderzyla delikatna woda sodowa do glowy to juz uwaza ze starac sie nie musi, ze kasa zalatwi wszystko, wiec ja doskonale takie partnerki rozumniem, ze posuwaja sie do zdrady z delikatnym kochankiem,a kto wie moze ci niedelikatni partnerzy maja rowniez hardkorowe kochanki?nikt tego nie wie, tyle ze zauwaz ze malo ktory facet pisze o tym ze ma kochanke, bo oni maja na to wyrabe zeby o tym sie komu kolwiek zwierzac kobiety sa w gorszej sytuacji do dzielenia sie ta informacja,one robia to znacznie czesciej-taka jest nasza natura co z ciebie za psycholoszka myh myh...
A faceci nie przez takie kobiety jak ja nieszanuja innych, bo przewaznie o zdraach nie wiedza, ale nie szanauja przez partnerki ktore daja soba poniewierac i traktowac jak worki treningowe do bicia czy ponizania psychicznego-takie przypadki sa nagminne.
A i gratuluje odpornej psychiki w sumie ludzie bezuczuciowi (nie myl z namietnymi, bo to dwie rozne kategorie, ty zaliczasz sie tylko do tej drugiej) maja najbardziej odporna psychike.
Apropo twojej jakze przenikliwej osobowosci ktos w przeszlosci musial sie nad toba neizle "pastwic" a ty musialas to niezle przezywac, zeby teraz tak karcic obca tobie babe NIE ZNAJAC SYTUACJI NA 200%, zmien myslenie i otworz sie na ludzi, bo jestes zamknieta w swojej " skorupie" do ktorej nikogo nie wpuszczasz - zreszta widac to po twoich postach na inne tematy tylko twoje zdanie jest najmadrzejsze i ty w ogole jest najinteligentniejsza (tacy ludzie ktorzy uwazaja sie za alfe i omege tak naprawde sa najglupsi bo nic o zyciu nie wiedza...zyja tylko w swoim zamknietym swiecie...), nie boj sie otworz sie na doswiedczenia ludzi i na ich uczuciowosc

Nimfa, alez Ty jestes napastliwa i agresywna. Moze postawa zyciowa lejdi nie dorownuje Twojej, bo Ty jestes the best, ale dajze juz spokoj z tym moralizowaniem. Ciągle tu podkreslasz innym co jest wg Ciebie dobre a co zle i zawziecie pietnujesz wszystko, co odbiega od Twoich standardow moralnych.  Taki agresywny krytycyzm wobec innych ludzi  jest nie na miejscu. Ponoc jestes szczesliwą i spelniona kobietą. Nie widać. Dużo w Tobie negatywnych emocji, skoro pozwalasz sobie na wyzywanie obcych ludzi  od zwykłych zer.

chyba ktoś tu nie potrafi czytac po polsku

akurat nimfa jest pierwsza osoba, ktora wam powie, ze takiego delikwenta nalezy rzucic

ja jestem zaraz po niej

to sie męcz co mnie to obchodzi? Twoj cyrk, Twoje malpy

ja rzucilam faceta mimo, ze mialam kredyty, brak bliskich w stolicy i nikogo, kto moglby pomoc. i jakoś żyje

nie siedzę i nie marudze na forum
tylko mysle i dzialam

polecam

No to czemu nie wypelniasz swojej powinnosci skoro jestes prostytutka swojego meza...
Nimfa ci bardzo dobrze doradzila, i ty sie jeszcze do tego przyznajesz ze jestes straszna materialistka.
Jak mozna jesli ktos ma troche odwagi i poszanowania dla swojej osoby to robi tak jak napisala nimfa, a nie zawala wszystkie winy na caly swiat i placze jaka to ona biedna...

Udajesz głupią czy taka jesteś?

Jakbyś potrzebowała uczuć to byś nie tkwiła w takim małżeństwie. A ty potrzebujesz kasy i to najlepiej łatwej, na którą nie trzeba się narobić. Dla kasy zniesiesz wszystko, oby tylko bankomat wypłacał. "Uczucia" sobie bez wyrzutów sumienia na boku załatwisz.

Już teraz wiem, ty nie udajesz. Ty jesteś.
Żegnam

Witam ja też mam podobny problem jestem mężatką od 10 lat i z nikim nigdy moim zmartwieniem się nie dzieliłam pròcz męża oczywiście ale on nie widzi problemu ostatnio kochaliśmy się pòł roku temu a i tak zawsze ja zabiegam o sex nie jestem jakąś erotomanką i nie muszę się kochać codziennie ale męczy mnie to że zawsze ja inicjuje sex z początku myślałam że to przepracowanie zmęczenie czy stres ale ostatnio zauważyłam że on po prostu tego nie potrzebuje przez to ja coraz bardziej czuję się nieatrakcyjna myślałam że z czasem to minie ale jest coraz gorzej a ja mam dopiero po 30 kocham go mamy 2 dzieci i nie chcę żeby przez nasze życie intymne rodzina się rozpadła

W sumie jak spojrzę wstecz to nigdy jakoś mu nie zależało owszem spełniał może moje zachcianki ale zawsze z mojej inicjatywy teraz natomiast opròcz tego mam wrażenie że go zmuszam przynajmniej ja się tak czuję i nie mogę sobie z tym poradzić a naprawdę staram się być wyrozumiała ale ja też potrzebuję bliskości a przrcież nie jestem ani gruba ani niezadbana a ostatnio czuję się tylko jak matka jego dzieci a nie jak jego żona

Wiesz pytałam kiedyś czy go pociągam zapierał się że tak a poziom testosteronu myślałam o tym ale jak go przekonać żeby go nie urazić bo widzę że on myśli że chyba mnie zawodzi jako facet a ja wcale tak tego nie odbieram i nie daję mu absolutnie tego odczuć po prostu chciałabym wreszcie poczuć że naprawdę go pociągam a uwierz mi nie łatwo się z nim rozmawia tym bardziej że unika zaròwno sexu jak i rozmowy

Wiem spròbuję poczekam na odpowiedni moment pewnie znowu usłyszę że dzieci że niewyspany zmęczony itd znajdzie się 100 argumentów a przecież jak się chce to wszystko się dadobrze że chociaż tutaj mnie ktoś rozumie dzięki

@Nata40... masz takie opcje:    (1) odejść od niego bo seks nie jest dobry... to pewnie będzie krzywdzące dla Was oboje      (2) gwałcić go abyś Ty miała seks, co jest niemoralne i trudne i wyniszczające        (3) zrezygnować z seksu, czyli będziesz nieszczęśliwa                 (4) zdradzić kiedyś raz, a potem zdradzać dużo razy, czego moralność jest dyskusyjna

Jestem... Od grudnia bez zmian.. Jest tak źle ze poszlam do psychologa.. Powiedział ze zła osoba tu siedzi.. On nie pójdzie seksu nie ma bo nie godze się na dziecko.. Uslyszalam ze ani nie chce ani nie lubi seksu. Poniżyl mnie przy znajomych. Ostatnia taka sytuacja... Albo separacja albo psycholog ma czas do jutra
inaczej się wyprowadzam.pod most. Ale to zrobię.

Może faktycznie jakiś brak testosteronu czytałam trochę że to lubi iść w parze z umysłem a poza tym mòwienie że sex nie jest ważny to trochę egoistyczne podejście bo może dla niego tak jest ale skoro ty uwazasz inaczej to przydałoby się też trochę zrozumienia dla ciebie