Żony aseksualnych mężczyzn - gdy on nie chce seksu.

Pojawił się tutaj wczoraj obok nowy wątek w temacie różnych potrzeb i niechęci faceta do seksu. Na początku tego związku seks był oczywiście cudowny. Autorka pewnie dołączy do istniejącego tutaj kółka wzajemnej adoracji chętnych kobiet, których Bóg pokarał niechętnymi mężczyznami. A ja mam swoje racje, wolę święty spokój i stabilizację, niż kłótnie o seks lub szukanie nowego partnera co parę lat, z którym może na początku będzie fajnie, a po paru latach znowu to samo. Tak można szukać do samej sześćdziesiątki, tylko po co?

tylko że jest to ich niewymuszony wybór czy jeśli patrzeć na tytuł strony "lekarstwo" na ich dolegliwość jaką jest uzależnienie od onanizmu. i jeśli jest to "czasowa" wstrzemięźliwość może okazać się kolejnym etapem w poznawaniu siebie uzyskiwaniu nad sobą kontroli. więc tak jak piszesz same plusy. ogromny problem zaczyna się gdy jedna ze stron NIE jest chora NIE jest uzależniona od seksu jest on jej/jego naturalną potrzebą a druga strona PERMANENTNIE unika zbliżeń. bardzo często osoby unikające seksu unikają same nie inicjują ogólnie czułości bliskości dotyku prawdopodobnie dlatego by nie "kusić" losu i nie prowokować "napalonego" partnera. bo ten często jest jak odbezpieczony granat.

w twoim przypadku zadziałały zioła. (według mnie bardziej psychika i zioła to jedynie był zapalnik dla początku zmiany myślenia) to jest twój wybór piszesz coś co jest niezwykle ważne a inni tego nie odczytują mianowicie ..."A ja mam swoje racje, wolę święty spokój i stabilizację, niż kłótnie o seks lub szukanie nowego partnera co parę lat, z którym może na początku będzie fajnie, a po paru latach znowu to samo."

i właśnie ty doszłaś ze sobą do porozumienia WOLISZ ŚWIĘTY SPOKÓJ! i tak naprawdę to stanowi twój wybór. wybrałaś święty spokój i poczucie bezpieczeństwa zamiast satysfakcji seksualnej i spełnienia w tym aspekcie życia. no konkluzja jest jedna. jak widać innym nie daje ten "święty spokój" już takiej motywacji by zmienić podejście własne do seksu. oni jednak wolą to spełnienie i satysfakcje stoi ona WYŻEJ w ich hierarchii wartości niż SPOKÓJ. dlatego nie potraficie się dogadać.

A jak wytłumaczysz fakt, że odkąd zmieniłam swoje podejście do seksu i zaczęłam pić tak tutaj wyśmiewane przez wszystkich i traktowane pobłażliwie "ziółka", w moim małżeństwie układa się IDEALNIE, nie ma kłótni, jest dużo przytulania, miłych gestów, są upominki i prezenty z jego strony?

Wytłumaczę bardzo prosto. Weź kobieto się rozejrzyj, bo chyba Twój mąż ma kogoś na boku i w ten sposób ucisza swoje wyrzuty sumienia.

wiecie co ja współczuję żywo osobom z TAKIM " Związek to pasmo poświęceń i kompromisów. Tylko od nas samych zależy na ile starczy nam sił i cierpliwości" podejściem do związku. kiedyś myślałam podobnie. że związek to jedno wielkie rozczarowanie mordęga wieczne kompromisy poświęcenia siebie i inne duperele. ludzie obudźcie się wreszcie!!!!!!! do dupy taki związek. to jest MĘCZARNIA TORTURA nie związek. związek ma dawać poczucie spełniania radości zrozumienia. no tak ale w naszym kraju to jakaś plaga "poświęcających się sfrustrowanych jednostek". i o to chodzi prawie każde POŚWIĘCENIE rodzi ogrom frustracji złości bólu. bo ludzie poświęcający się wcale nie chcą się poświęcać. oni się poświęcają bo boją się żyć sami bo boją się odpowiedzialności niezależności wolności. i całe swoje marne życie zasłaniają się masą ważniejszych od nich kwestii na pierwszym jakżesz stereotypowym miejscu znajduję się 1.dzieci potem 2.kredyty następnie 3.boję się samotności i dalej 4. bo ja bardzo ją/go kocham (terefere to jedynie zamydlanie sobie oczu tym że w istocie boimy się żyć sami i wziąć własne życie w swoje ręce i za nie odpowiadać) 5. i cała masa innych argumentów dlaczego nie chcemy wreszcie być szczęśliwi. wiem że dla niektórych może to brzmieć idiotycznie ale ja to wszystko przerabiałam i nikt mi już głupot do głowy nie nakładzie. byłam kobieta o żadnym poczuciu wartości kochającą mojego męża jak boga wiecznie skomląca o cień uwagi atencji miłości czułości i masie bardzo dla mnie ważnych potrzeb. spaliłam się żywcem. odrodziłam jak feniks z popiołów. i nigdy już nikt do tego nie doprowadzi. teraz mam zaspokajane potrzeby dokładnie tak jak chcę potrzebuję jaka jest moja natura. nie robię niczego na siłę i wreszcie jestem w szczęśliwym związku. i mam wszystko to na czym mi zależy. i można. MOŻNA błagam ogarnijcie się co poniektórzy i zawalczcie o siebie.

Tak się roześmiałam, że z wrażenia oplułam monitor :D Facet nie ma prawa mieć niskiego libido, musi od razu mieć kogoś na boku? Wyjście poza czubek własnego nosa i trochę wczucia się w męskie uczucia nie zaszkodzi. Odkąd zaczęłam rozumieć swojego męża i postawiłam się w jego sytuacji, przestał czuć się zaszczuty i wiecznie atakowany tematem seksu, więc nic dziwnego, że odetchnął i zbliżył się do mnie bez strachu, że znowu będę mu wierciła dziurę w brzuchu, truła na temat seksuologa, podsuwała lektury etc.

Oj, myślę, że bardzo, ale to bardzo się mylisz.
To właśnie w większości wypadków zewnętrzne sytuacje wpędzają w kompleksy i depczą poczucie wartości.

Ale problem jest właśnie w tym, że to się zmienia. Kiedyś potrzebowałaś boga, teraz już wiesz, że to był mega błąd, sama nie wiesz co będziesz chcieć choćby za 5 lat. Wbrew pozorom to nie jest tak proste jak teraz CI się wydaje.

Polecam poczytać trochę J. Murphy'ego ;)

Dokładnie. Jak facet ma obok wiecznie skwaszoną, atakującą i wykazującą postawę roszczeniową partnerkę, to naturalne jest, że ucieka od seksu z nią i zapiera się przed nim rękami i nogami ;)

Nie wiem jaki jest Twój mąż, co go denerwuje a co przyjmuje spokojnie. Ja zamiast wciąż się wkurzać i nie idąc za radą poniektórych, że ziółka uleczą mój związek, zdobyłam się na poważną rozmowę. Na spokojnie poprosiłam o rozmowę, bez nerwów i z ogromnym dystansem powiedziałam co mnie boli. W nosie miałam, czy go czymś urażę, jak zareaguje itd. Zresztą do tematu podeszłam zupełnie bez emocji i o ten spokój oraz obiektywizm poprosiłam męża. Rozmowa była długa, ciekawa, sporo się dowiedziałam, on poznał mój punkt widzenia i wypracowaliśmy kompromis. Obojgu zależy nam na tym związku i zależy nam na sobie. Ja chcę by on był szczęśliwy, ale on też chce bym ja była szczęśliwa- więc ustalenie zasad nie było trudne , ani niemożliwe. Tłumienie i nie artykułowanie swoich potrzeb nie prowadzi do niczego dobrego, ponieważ powstają problemy zastępcze.
I pytanie do lasouris: czy Twój mąż , o ile Cie kocha, jest szczęśliwy, że nie daje Ci tego co potrzebujesz i spokojnie patrzy jak szprycujesz się ziółkami? Czy nie uważasz ,że z jego strony jest to totalnie samolubne? ( No o ile Twoje potrzeby nie wynoszą -5 razy dziennie, bo to inny temat)

Nie kazdy lubi zyc byle jak.

Podłączę się pod temat. Mój wywód będzie długi, ale nie chciałam zakładać oddzielnego tematu. Rozumiem, że jest wiele powodów przez które mężczyźni tracą zainteresowanie seksem, dlatego poczytałam sobie z zainteresowaniem cały ten wątek. Niestety nie jestem pewna, co się w moim związku stało? Może będziecie mieli chęć przeczytać i skomentować?

Jestem w kilkuletnim związku ze wspaniałym mężczyzną, rozumiemy się fantastycznie, we wszystkich sferach naszego życia było super przez parę lat. Ale coś od pewnego czasu jest nie tak, od około roku, może półtora. Mam wrażenie, że stracił zainteresowanie seksem i mną, jako kobietą, moim ciałem.
Trudno to nawet opisać. Głupio to zabrzmi, ale mój facet nie jest "typowym" facetem. Wrażliwy, zadbany, seksowny, dba o dom, uczynny, ambitny, uczciwy, czuły... ok, wierzę, że wielu facetów takich jest. Mówiąc, że nie jest "typowym" - mam na myśli, że zawsze powtarza, że nie rozumie tej dominacji testosteronu u mężczyzn, seksu jako celu samego w sobie, seksu bez miłości i masturbacji w związku. Nie ma w nim typowo męskich zachowań typu macho, typu "zdobywca" czy "napalony zwierzak". Nie myśli o seksie tak często, jak większość mężczyzn i nie ma fantazji erotycznych (tak powiedział), ani specjalnych życzeń (na moją propozycję z seksownym przebraniem pielęgniarki zareagował że nie chce, że po co, żebym raczej go czymś zaskoczyła). Nie lubi rozmawiać o seksie, bo wtedy wg niego traci to swój urok, spontaniczność i nie podnieca go to, a wręcz przeciwnie, traci wtedy ochotę gdy coś jest "zaplanowane" i "wypowiedziane". To jak mam się dowiedzieć co lubi, a czego nie? "Mam to sama wyczuć". Super.

Lubi seks. Widzę to, czuję i doświadczam. Ale wtedy, kiedy ten seks JUŻ JEST.
Generalnie od samego początku trochę mniej zabiegał o seks niż ja, ale seks był zawsze intensywny, emocjonalny, dosyć częsty, a jego reakcje były "w normie", kiedy np. zasypialiśmy razem nago, to czułam jego podniecenie.
Dzisiaj nie ma po tym śladu. Na co dzień nie wykazuje inicjatywy. Na co dzień nie robi na nim wrażenia moje nagie ciało. Nawet na mnie nie zerknie - tak jak facet patrzy na nagą kobietę - kiedy się schylę, kiedy się myję.
Ale w sytuacji, kiedy ten seks JUŻ JEST - wszystko jest jak być powinno.

Ja jestem bardzo otwarta jeśli chodzi o sprawy seksu. Mam chyba, jak na kobietę, dość wysokie libido, to znaczy raz w tygodniu mnie niestety nie urządza... On o tym wiedział, wiedział też że lubię seks.
Lubię rozmawiać o seksie, a przede wszystkim nie mam oporu rozmawiać o moich potrzebach, lubię sceny seksu w filmach, filmy erotyczne. Przed naszym związkiem miewałam zabawki erotyczne i gdy nie byłam w związku, sama potrafiłam o siebie zadbać. Jestem atrakcyjną kobietą, inteligentną, sensualną i emocjonalną, wiem czego chcę, nie jestem zołzą.
Może naiwnie myślałam, że nie zmieni się ta ekscytacja seksem, intymna więź, która była kiedyś bardzo intensywna i nie zmieni się spojrzenie mojego męża na mnie jako na kobietę.
A jednak. Wiem wiem, pewnie mi powiecie, że tak jest zawsze, że związek ewoluuje i nigdy nie będzie tak jak na początku...że na początku człowiek nie wychodziłby z łóżka... ale ja uważam że to bzdura, trzeba się tylko trochę postarać. A nie osiąść na laurach. Nasza więź emocjonalna jest nadal tak silna jak kiedyś. Dlaczego seks nie może być??? Próbuję dotrzeć, co się takiego stało.

Były rozmowy, moje rozgoryczenie, moje wątpliwości, czy kogoś ma, czy mu się znudziłam. Rozmowy szczere, rozmowy emocjonalne, zakończone seksem bądź jego irytacją i moim płaczem. Acha, i rozmowy bardziej racjonalne, czyli - zrozum Kochanie że w takiej sytuacji masturbacja zmniejszy moje frustracje - ale on takiego rozwiązania nie toleruje! Od jakiegoś roku staram się być cierpliwa i mam nadzieję, że coś się zmieni. Bo może to stres w pracy - to minie. Że inne stresy - to miną. Że zmęczenie - to w weekend będzie inaczej. Że zły na mnie - rozumiem.
Jeszcze do niedawna z tego wszystkiego wylewałam na niego całą gorycz. Dziś staram się tłumić to w sobie, bo wiem, że pretensje nigdy żadnego faceta nie zachęciły do seksu. Chodzę na terapię, psycholog pomaga mi poradzić sobie z tym wszystkim (nie tylko z tym).

Bardzo ważnym elementem w tym wszystkim jest fakt, że mojemu facetowi brakuje dystansu do samego siebie, ale przede wszystkim - zawsze jest powód ku temu, by się czymś zestresować: nie liczę pracy, która potrafię zrozumieć że jest stresująca - to normalne. Ale w wakacje? W weekend? Bo "trzeba" pojechać do sklepu po zakupy, bo nie ma nic w lodówce na śniadanie, bo "trzeba" zaplanować wycieczkę, bo "nie można" poleżeć do 12 w łóżku, bo ktoś się do niego nie tak odezwał, bo komputer źle działa. Mogłabym wymieniać.  Na tym etapie obwiniam jego stres o całą tą opisaną sytuację. Myślę, że gdyby potrafił ca co dzień się po prostu wyluzować, to nie byłoby problemu z jego chęciami. Ale to już tak długo trwa, co ja mogę jeszcze zrobić oprócz uspakajania, wspierania w trudnych momentach, większej cierpliwości, dogadzania mu, tu masażyk, tu podrapanie po głowie, tu przytulenie, tu ciepłe słowo... Kiedyś zaproponowałam mu wizytę u psychologa i był mi wtedy za to wdzięczny, bo ten coach mu podpasował, ale dzisiaj te wizyty są tak rzadkie, że trudno mówić o efektach. Przecież go nie zmuszę. To on musi chcieć.

A jeśli to nie stres - to pytałam siebie samą nie raz, czy na początku było tak dobrze, bo chciał się "wykazać", żeby mnie zatrzymać, a później móc odpuścić? Sądząc, że moje potrzeby po czasie zmaleją? Nie rozumiem co się do cholery stało. Może ktoś z Was mnie oświeci, podpowie: czy przewlekły stres może doprowadzić do braku zainteresowania seksem u faceta???? Ale czy to jest w ogóle mój przypadek? Ja rozumiem spadek libido przy długotrwałym stresie, ale wtedy są problemy ze wzwodem, a to nie ma miejsca.
Bo nie zrozumiem tłumaczenia, że "on już tak ma". Nie akceptuję takiego stanu rzeczy. Kocham go, ale seks jest dla mnie równie ważny. I zdaję sobie sprawy z tego, że jeśli facet nie ma ochoty, i nie chce tego zmienić, to może być  tylko gorzej.

uma- podobny typ faceta nam się trafił

Miałam podobny problem ze swoim M i rozumem twoją frustrację i rozżalenie tyko z tym że u nas był problem z erekcją czułam się strasznie nie atrakcyjna i nie wiedziałam czemu mój M ma taki problem teraz wiem że to przez stres on potrafi zabić wszystko

Doszło do tego że przez pół roku łóżko służyło nam tylko do spania ja udawał że wcale sex minie nie interesuje że mam to w nosie byłam zimna jak lód ... skupiłam ze na obowiązkach domowych, pracy, dzieciach a wieczorem żeby rozładować emocje chodziłam na fitness

Potem M chyba przyzwyczaił się do stresu w pracy zaczął nad nim panować i którejś nocy dobrał się do mnie i było jak dawniej znowu ogień zapłonął i płonie do dziś.

Uważam że nie można w małżeństwie spocząć na laurach ja wciąż chcę odkrywać nowe rzeczy i wiem że jeszcze dużo przed nami różnych drzwi do otwarcia.

Mój M podobnie jak twój nie mówi o swoich fantazjach twierdzi ze wszystko jest jak należy ale kiedy zaproponuję coś nowego to oczyska mu świecą i potem przyznaje się że ma na to ochotę nie wszystko jest u nas zaplanowane stawiamy na spontaniczność a sam sex to wielka przygoda i coraz to nowsze doznania

Musisz porozmawiać ze swoim mężczyzną postawić sprawę jasno jeśli on nie ma ochoty na samo zbliżenie to niech chociaż tobie zrobi przyjemność przecież jest tyle możliwości

Witajcie ponownie,
Uma: Ja mam taki sam kłopot co Wy, ale z żoną.
Idealna kumpela, fajna przyjaciółka. Tylko ten seks. Bardzo średni. Jak już zaczynamy się kochać to jest wszystko OK. Ale aby do tego doszło, to nie raz muszę nieźle się nagimnastykować.
I w sumie chyba Karolcia_38 ma rację. Po latach wspólnego bycia razem dochodzę do wniosku, że można chodzić po lekarzach, tworzyć odpowiednie warunki do seksu, podejmować rozmowy na jego temat i... Efekty będę żadne, co najwyżej chwilowe.
Karolcia_38 wybrała rozstanie. Każdy ma swoją historię. Ja osobiście, z różnych względów nie byłbym gotowy na takie posunięcie.
Co dalej robić? Nie wiem. Myślę, że tutaj nie ma łatwych rozwiązań. Jeśli nie macie małżeństw czy dzieci, warto się bardzo poważnie zastanowić, bo nie będzie lepiej, raczej gorzej. Dla mnie osobiście, ze względu na dziecko i małżeństwo, rozstanie w ogóle w grę nie wchodzi. Szukam zatem dalej nowych rozwiązań.

Gamble- a może żona po prostu zmęczona dzieckiem i obowiązkami... i relaks jej potrzebny nie koniecznie w postaci seksu

hahahaha logiczne rozumowanie:-). no cóż nie da się zawrzeć wszystkich informacji w jednym poście. więc spieszę sprostować. telefonów był u nas dostatek . ba było dużo więcej bo ja jestem bardzo otwarta w seksie. nie to nie w tym rzecz. on lubi "polować" i przy okazji nie przemęczać się zbytnio. telefon cześć 3 minuty orgazm cześć. i ściągniecie z krzyża. to mu w zupełności wystarczyło. no a ja to zupełnie inna bajka. zdecydowanie zbyt wymagająca aż tak wymagająca że bez problemów zgodził się na mój sex z kobietami twierdząc z całą odpowiedzialnością że to nie jest zdrada w jego ujęciu związku. po rozstaniu stwierdził że dlatego pozwolił na to posunięcie (które skrzętnie zrealizowałam spragniona seksu jak Beduin wody na pustyni) bo wiedział że nie daje mi tego czego od niego całe 5 lat oczekiwałam. i dzięki temu dowiedziałam się o sobie tyle ile nie potrafiłam przez niemalże całe moje wówczas 37 letnie życie. i tu jestem mu wdzięczna.

A może po prostu jest pewna Ciebie i ma małe potrzeby. Moze terapia szokowa? Wiem to brutalne, ale jakby ona sama doszła do wniosku, że ty masz swoje potrzeby i w którymś momencie mozesz zacząć szukać gdzieś indziej? Wtedy moze bardziej by się starała o Ciebie.
Rozumiem, że u Ciebie nie ma takiego spontanu, ze np. kładziecie się spać i ty nagle ściągasz z niej piżamę i wchodzisz bez słowa do środka...

Nie... Uwierz, że dbam o jej potrzeby- długa gra wstępna, zawsze jestem czysty, umyty itp.

Co do terapii szokowej. Próbowałem robić o to awantury- nic nie dało. Oczywiście, mogę zacząć szukać czegoś na boku (zresztą ten etap już przechodziłem też- czaty internetowe, ale żona o niczym nie widziała, sam z tym skończyłem, bo czułem, że robię nieuczciwie) tak aby tym razem żona się dowiedziała, że czegoś szukam. Ale pytanie, czy to jest rozwiązanie, a jeśli tak to na jak długo zadziała.

Jak miałem przygodę z czatami to już dwukrotnie byłem umówiony na stotkanie z fajnymi i... Hmmm... Naprawdę ładnymi laskami. Więc, nieskromnie pisząc, bajerować raczej umiem. Nie jestem brzydki (nie mnie to oceniać, ale tak mówią ) więc udało się coś wyrwać. Oba spotkania odmówiłem. Nie chciałem być zdradzjącym.

Szczerze mówiąc jedyne co mi zostało to:
- modlitwa i wiara w to, że z czasem się to zmieni;
- zmiana swojego zachwania, staranie się być nie sobą ale przysłowiowym "kawałem chooya"; może laska potrzebuje brutala a nie troskliwego męża i ojca swojego dziecka?
- inne? Hmm... Leki na obniżenie potencji? Niby to tylko psychiatra przepisuje;
- skoncetrowanie się na innych aspektach życia (o czym pisała Lousoris). czyli nie wiem? Wypełnić sobie cały czas absorbującymi zajęciami by nie myśleć o seksie (raz już tak próbowałem, średnie rezultaty u mnie to zdawało).
- innych pomysłów nie mam.

Ale wydaje mi się, że to wszystko na nic. Karolcia_38 wydaje się mieć rację, jak ktoś seksu nie lubi, to żadna siła tego nie zmieni. Czyli pewnie zostanie seks raz na tydzień (moje potrzeby to najlepiej codziennie, ewentualnie co drugi dzień).

"- modlitwa i wiara w to, że z czasem się to zmieni;"

marne szanse

"- zmiana swojego zachwania, staranie się być nie sobą ale przysłowiowym "kawałem chooya"; może laska potrzebuje brutala a nie troskliwego męża i ojca swojego dziecka?"

to mogłoby pomóc jeśli ją stymulują silne emocje a po tym co napisałeś może tak być ale to niczego nie zmieni a jedynie nakręci spirale toksyczności i będzie wyrazem waszej niedojrzałości

"- inne? Hmm... Leki na obniżenie potencji? Niby to tylko psychiatra przepisuje;"

mi tylko raz lekarz przepisał lek który wpływa na libido, całe szczęście nie zdążyłam go wziąć bo poznałam przyszłego męża. jednak później otrzymałam ten sam lek (jego farmaceutyczny odpowiednik pod inną nazwą będąc z partnerem) efekt był opłakany bo i owszem zadział na mnie ale w ten sposób że nie mogłam osiągać orgazmów ale za to kompletnie nie działał na moją chęć. wszak sex rodzi się w głowie. do tego ja w seksie realizuję masę potrzeb: czułości bliskości intymności aa i masę innych dlatego nie zadziałało na mnie. i myślę że będzie podobnie z człowiekiem który realizuje oprócz typowego usunięcia napięcia seksualnego inne potrzeby.

"- skoncetrowanie się na innych aspektach życia (o czym pisała Lousoris). czyli nie wiem? Wypełnić sobie cały czas absorbującymi zajęciami by nie myśleć o seksie (raz już tak próbowałem, średnie rezultaty u mnie to zdawało)."

wróci do ciebie jak bumerang a rozżalenie będzie rosło.

"- innych pomysłów nie mam."

tu nic nie doradzę bo każdy sam musi podjąć decyzję. 

niemniej coś napiszę. czytając to forum zauważyłam jedną prawidłowość (którą sama do czasu stosowałam) mianowicie z "kanarka" chcecie zrobić "orła". a ja naprawdę już pojęłam że jeśli druga strona nie jest zainteresowana współzależnością to możecie walić tą swoją głową w mur aż sobie ją do końca porozbijacie. ja nie piszę o niestaraniu się ale o tym że druga strona NIE JEST ZAINTERESOWANA  D.I.A.L.O.G.I.E.M!!!!!!! więc jaki związek ona chce tworzyć?! jednostronnie komunikacyjny!? czy może coś na kształt autorytaryzmu? mój obecny związek nie jest bez wad bo ja nie jestem bez wad jak i moja partnerka ale ja każdego pojedynczego dnia zasypiam z uśmiechem na ustach bo nie pozwalam na to by zostawiać problemy zamiast je rozwiązywać każdego dnia tak byśmy obie mogły iść spać z uśmiechem na ustach przekonane że obie w tym związku jesteśmy jednakowo ważne i tym samym nasze potrzeby. i nie ma zmiłuj u mnie. bo tak funkcjonowałam wcześniej i moje oba ostatnie związki rozwaliły się. poza tym moim motto jest "nic na siłę".

Moje doświadczenia są podobne. Nie widzę szczególnego zainteresowania dialogiem w tej kwestii. Moja żona nie ma rodzeństwa, odzywa się trochę ta "jedynaczka" w niej jeśli chodzi o te sprawy. I nie wiem co mnie bardziej irytuje w sumie: brak seksu czy może to, że ona chyba niespecjalnie chce coś z tym zrobić.

Żona miała poza mną jednego partnera (jak chodziliśmy z sobą mieliśmy przerwę pół roku) i spała kilka razy z jednym facetem. Mówiła, że było bardzo przyjemnie, ale orgazmu nie miała. Chociaż wiesz, może to kwestia tego, że nie zdążyli się poznać dobrze.

Hmmm... Ze mną ma za każdym razem. Może raz na 2 miesiące nie ma i wtedy jest wkur*iona zdrowo po seksie. Mnie się częściej zdarza orgazmu nie mieć, niż jej. Ogólnie, jak już się kochamy to jest fajnie. Tylko dlaczego tak rzadko...

Gamble- no widzisz każdy ma indywidualne podejście do seksu ja np. grałam orgazmy przed pierwszym mężem tak że spoko mogłabym w porno-biznesie robić (tzn. nigdy bym nie chciała), on miał wiele partnerek przede mną ale nigdy się nie pokapował.
No i twój błąd żona powinna za każdym razem mieć orgazm -ZAWSZE - wtedy chęci do seksu większe musisz o to zadbać, niech się pali niech się wali Twoja żona musi być zadowolona

Ja też demonem seksu nie jestem miałam 2 facetów - exa-a i obecnego M no i teraz to ja wiem że żyję ;D
A jakim sposobem ty nie masz orgazmu ???????????? Przepraszam jeśli pytanie zbyt osobiste

To że kochacie się w tej samej pozycji to nie problem ... tylko żeby to, nie było pod kołderką i przy zgaszonym świetle, ale urozmaicać trzeba jak najbardziej

Nie chcę cię urazić ale ona może  "gra" te orgazmy jesteś pewny na 100% że nie udaje (wiesz jak sprawdzić)

Nie da się ukryć macie chyba spory problem .... i tak cię podziwiam skoro ty chcesz tych zbliżeń skoro w trakcie cię to nudzi, taka postawa trochę męczennika

A po za łóżkiem jesteście blisko... przytulacie się, dajecie sobie buziaki ? To jest taka gra cały dzień trzeba być dla siebie miłym żeby później w łóżko było też miło i wszyscy usatysfakcjonowani

Spróbuj dziś wieczorem  wziąć sprawy w swoje ręce... uśpij waszą pociechę (nie wiem ile ma lat i jak szybko ci się to uda) następnie zrób żonie pachnącą kąpiel ze świeczkami i pianką (nie licz że cię do niej wpuści ale może się uda) poproś żeby nie zamykała drzwi do łazienki i jak już wejdzie do wanny podaj jej na tacy szampana i niech się kobieta relaksuje
Potem masaż .... powiedz jej żeby choć dziś pozwoliła ci przejąć inicjatywę .... mam nadzieję że się powiedzie i będziecie usatysfakcjonowani - trzymam kucki za ciebie i może się nawet pomodlę

Z doświadczenia wiem że długie rozmowy na temat seksu nic nie w noszą tylko przez nasze czyny i dobre chęci coś się może zmienić w tej materii na lepsze, gdzieś leży podłoże oziębłości twojej żony trzeba jej pokazać jak może być wspaniale być ze sobą blisko, mieć wspólne tajemnice

Gamble- no nie powinno tak być że musisz kąpiele i ceregiele wyprawiać, od czasu do czasu to i owszem ale spontan też bardzo ważny

Przepraszam może rzeczywiście źle przeczytałam ale mi się tak sytuacja nie zdarzyła że M by się znudziło w trakcie, więc troszkę mnie to że tak powiem zszokowało

Najważniejsze że jak już seks jest - jest fajnie, tego musisz się puki co trzymać wyjścia nie masz

Bycie miłym to ja rozumiem przytulanie, klaps w pupę, pocałunki to takie nakręcanie że jak przyjdzie głucha noc będzie coś więcej

Wogóle to myślę że jesteś fajnym, wartościowym facetem i życzę żeby wam się ułożyło jak najlepiej pozdrawiam i owocnego weekendu może w poniedziałek przeczytam że był mega seks

A ja uciekam na zakupy a potem szykować się na babski wieczór

Miło czytać, że jest się fajnym i wartościowym człowiekiem, dzięki.

Co do seksu, nie było go, ale może to dlatego, że żona ma miesiączkę i ani ja ani ona niespecjalnie lubimy to robić w tym czasie.

ZObaczymy co się zmieni przez najbliższe dni.

Facet79-  to żadna prowokacja sama miałam ten problem w swoim związku ale na szczęście wszystko się unormowało. A wszystkiemu był winien stres i przemęczenie

Gamble- a co tam dobrego u Ciebie ?

Prawda?
Większość facetów narzeka, że ich kobiety nie chcą zbliżeń, lub chcą, ale bardzo mało, a tu nagle mamy skoncentrowanie w jednym wątku masę rozpalonych, rozbuchanych erotycznie kobiet, które ze łzami w oczach opowiadają historie znane od zarania dziejów, jeno ze zmianą ról - ot stroną narzekającą są kobiety, stroną oziębłą mężczyźni.
Fajne .

Ja tutaj żadnego problemu nie widzę, jeszcze musiałby mieć odpowiedni charakter i zainteresowanie, ale jak dla mnie mąż, który nie chce w ogóle uprawiać seksu i białe małżeństwo, do tego jeszcze troska z jego strony, to idealna sytuacja. Za bardzo myślisz o seksie. To nie jest najważniejsze. Na pewno kocha Cię jako osobę, a nie podniecasz go w bieliźnie, bo i po co? Wolałabyś, żeby traktował Cię jak seksualną zabawkę a nie szanował jako człowieka? Na pewno nie.

Odmrażam temat, bo niejako sam na co dzień doświadczam tego samego, z tą małą różnicą że to ja jestem seksualny w naszym małżeństwie, a właściwie byłem. A po za tym jestem w szoku, że ten problem dotyczy tylu związków, zarówno pań jak i panów. Nie sądziłem że jest nasz aż tak dużo. Moi znajomi albo mają udane życie seksualne, albo tak jak ja nie mają się czym chwalić, więc nie poruszają tych tematów.
U mnie jest tak od dłuższego czasu, pamiętam pierwszą poważną rozmowę na ten temat z moją żoną - było to w nowy rok, 2012, takie postanowienie noworoczne że się postaram temu zaradzić, porozmawiam, ewentualnie pomogę, ale rozmowa trwała może 10 minut i szybko doszedłem do wniosku, że nie mam o czym rozmawiać - ma mniejsze potrzeby i tyle. Temat się skończył. Oczywiście jak u większości was na początku było zupełnie inaczej, może bez szału, ale "docieraliśmy się" Tendencja zniżkowa zaczęła się dwa lata temu, nie wiadomo skąd, bo nic co by naszym związkiem zatrzęsło się wtedy nie wydarzyło. Może i spadek libido, zdarza się, ale to trzeba wspólnie nad tym pracować. Ale jak się podchodzi do sprawy, że nie ja mam problem, widocznie ty masz większe potrzeby, to z czasem człowiek się zaczyna oddalać. Więc pierwszy kryzys nastąpił na samym początku 2012 roku, wtedy też postanowiłem że czas najwyższy zadbać bardziej o siebie. Zacząłem ćwiczyć - z racji braku czasu nie chodziłem na siłownię, ćwiczyłem w zaciszu domowym tym, co miałem do dyspozycji. Dziś mogę śmiało stwierdzić, że dało to duży rezultat, nie w sensie że jestem Pudzianem, ale jestem zdecydowanie pewniejszy siebie, jestem zdrowszy i figura też na tym skorzystała. Po za tym miałem wypełniony dzień, coraz mniej czasu spędzałem z żoną, która w tym czasie i tak siedziała przed serialami w tvp2, które moim zdanie cholernie odbiegają od rzeczywistości, ale mogę się mylić, bo oglądałem dosłownie kilka odcinków. W tym samym czasie zacząłem również biegać, i tak jest do dziś - ćwiczę i biegam. Myślałem że zauważy, że doceni, że się dla niej zmieniam. Miałem coraz lepszą kondycję a figura też zmieniała się na lepsze, ale się myliłem. Mimo wszystko inicjowałem seks, bo zależało mi. Jestem tego zdania, że to bardzo zbliża ludzi, dosłownie i w przenośni scala ze sobą, ale nadal otrzymywałem masę odmów.
Od dobrych dwóch miesięcy nie inicjuję seksu, i tak trwam w tym. Zdecydowanie oddaliliśmy się od siebie, mało rozmawiamy, bo też nie ma kiedy, ja wracam późno z pracy, po pracy inne obowiązki, dziecko no i biegi.
Ona twierdzi, że nie stara się, bo brakuje jej bliskości, ale to właśnie przez brak tej bliskości ja się oddaliłem. Błędne koło. To co mówi to bzdura. Wcześniej było podobnie - to ja dochodziłem i ją całowałem, przytulałem, masowałem. Ona może raz na tydzień podeszła i przytuliła przez 10 sekund, kiedy to ja np. zmywałem gary po objedzie. Teraz mi się nie chce.
No i najważniejsza sprawa - czy któraś/ któryś z was też tkwi w takim martwym punkcie? A może u kogoś ruszyło się dalej? Jeśli tak, to w którą stronę? Szukam sprzymierzeńców, a ich rady będą najcenniejsze, bo przerabiają to samo.

Czym dłużej się nad tym zastanawiam, tym coraz częściej mam obraz w pamięci gdzie to ja wychodziłem z inicjatywą pieszczot, wygłupiania się, przytulania, całowania i podrywania. Ale na początku mi to nie przeszkadzało, bo to ja miałem "dużo miłości" w sobie, którą chciałem przelać - tak przynajmniej to wygląda z mojej perspektywy. Skłamałbym, gdybym powiedział że w tych "dobrych" czasach wcale mnie nie przytulała, ale bywało tak, że potrzebowałem tego ( bo np. stresujące dni w pracy), a ona wolała pomówić o tym, że " koleżanka x dziś się ubrała jak idiotka, a koleżanka y to ma problem z ekipą, która jej przed domem kostkę układa... ". Było mało, ale było zdecydowanie częściej niż ostatnio, a ja się już wypaliłem,no bo ile możesz dawać nie otrzymując nic albo niewiele?! Tak do dziś jest. Mamy mało czasu w ciągu tygodnia dla siebie, ale ja mam inne priorytety jeśli chodzi o naszą wspólną rozmowę, na którą czasem mamy może 30 minut ( bo później seriale). Później słyszę zarzuty, że to ja nie chcę z nią rozmawiać, ale ja nie mam zamiaru rozmawiać o dupie marynie, bo czas jest dla mnie zbyt cenny. Wolę ten czas poświęcić dziecku - a co do jej argumentu, jest słuszny, bo nie rozmawiam z nią (o pierdołach).

Domyślam się, że gdyby moja żona tutaj się wypowiedziała, padłoby pewnie i pod moim adresem masę uzasadnionych zastrzeżeń i oskarżeń, natomiast gdyby nie jej "aseksualność" która oddaliła mnie od niej pewnie i ja w wielu sytuacjach zachowałbym się inaczej, i mamy błędne koło.
Nie mogę się pogodzić z myślą, że ktoś twierdzi że kocha ale nie dąży do fizyczności, nie wykazuje chęci zastąpienia przynajmniej w małej części tej luki czymś innym, czymś co np. dawałoby nadzieję że można spróbować to zmienić. Ale po co...po ślubie jesteśmy "zaklepani" a jak coś nie odpowiada to się męcz - przecież nie mój problem. Jakie to błędne myślenie,które jest zabójcze!

Dziewczyny... nie mogę uwierzyć w to co tu czytam... myślałam, że jestem jedyna na świecie z takim mężem. Jestem 5 lat po ślubie, historia mojego związku jest analogiczna do tych, które tu przeczytałam. Mąż nie chce słyszeć o terapii. Jakiś czas temu podczas kłótni kazałam mu się wynosić z domu to powiedział, że w sumie może się ze mną przespać (wszystko zrobi byleby utrzymać wizerunek idealnego małżeństwa). Po moim trupie! Odejść od niego czy zostać??????? W grę wchodzą oczywiście dzieci, kredyty hipoteczne i inne fakty utrudniające podjęcie decyzji. Nikogo na boku nie mam (w takiej sytuacji pewnie łatwiej byłoby podjąć decyzję o rozstaniu). Jak Wy postąpiłyście? Kopnęłyście w tyłek aseksualnych mężów czy jesteście z nimi??? Jak sobie dałyście radę w obu wypadkach?

Nie kogoś, a... coś. Chodzi o jego rękę i inne przydatne akcesoria. Jak facet ma kogoś na boku to, przynajmniej na początku, będzie bardziej czuły niż wcześniej.