Ogromne zakupy partnera- jak to zahamowac - Netkobiety.pl

Czy on zmusza Cię do jedzenia?

Zacznijcie chodzuć na zakupy razem i to kontroluj.
Albo zapytaj go, czy mu nie szkoda tej kasy, którą wydaje po to, żeby te produkty potem wywalić.
Albo Ty rób zakupy bez niego, jemu daj bana na zakupy.
Albo rozdzielcie zakupy i niech każde z Was kupuje dla siebie.

Tez uważam ze schemat wyniesiony z domu - pewnie chodził mamie po zakupy i kupował wszystko jak leciało w ilościach hurtowych wiec tutaj jest podobnie.
Rzeczy spakowane typu słodycze można sobie zachomikować w szafce albo szufladzie i sięgnąć po nie jak będzie ochota na cos słodkiego, one maja tak długa ważność ze mogą leżeć i leżeć. Z kolei z owocami faktycznie jest problem bo szybko tracą na świeżości, ale zawsze można skroić do jakiegoś muesli do śniadania albo zjeść jako mała przekąskę w środku dnia, albo zrobić sałatkę owocowa.
Nie mniej jednak musisz z nim porozmawiać. Wspólnie ustalcie listę zakupów i wspólnie wybierajcie się na te zakupy a kiedy będzie wrzucał za dużo do koszyka to mu przypomnij ze nie przejecie tego, a w lodowce i zamrażarce nie ma miejsca na przechowywanie tego.
Powinnaś mu również wspomnieć ze przez te wszystkie słodycze i owoce przytyłaś i zamierzasz ogarnąć jakaś dietę - wiec przez następny tydzień sama sobie robisz challenge i nie będziesz jadła słodyczy i a owoce ograniczysz do dwóch dziennie.

Ja już dawno zapomniałam o czasach kiedy wspólnie cos jemy - ja z moim partnerem mamy inne nawyki żywieniowe i żadne nie robi z tego wielkiego problemu, on lubi zjeść dobry i duży typowo polski obiad a ja preferuje sałatkę i generalnie bardziej jestem za opcja wegańska i wegetariańska. Zazwyczaj gotuje dwa obiady które nam starczają na parę dni. Jak mi się nie chce to sobie zawsze upitole jakaś sałatkę ( warzywa to u mnie w lodowce podstawa) a jemu kupie kebaba i wszyscy są szczęśliwi.
Tez nie znoszę wyrzucać jedzenia i staram się wszystko zawsze 'przerobić' na cos innego albo z ostatków które mam w miseczce co zostały po którymś obiedzie cos podsmażyć, dodać i zrobić kolejna porcje na kolejny dzien.

Mysle ze elastyczne podejscie do kuchni jest bardzo wazne

edit:
dopiero to zauwazylam

W takim razie ja bym palcem nie tknęła żadnego gotowania ani niczego.
Nie kłóciłaby się tez ze ktoś wywala jedzenie, bo jak widać przez ostatnie 5 lat to nic nie dało.
Cos się zepsuje, przeterminowane- niech stoi dalej, bo on kupuje bo ty wyrzucasz wiec ma w głowie to ze już nie ma wiec może zjedzone wiec trzeba kupić nowe.
Serio, nie tknęłabym nawet zepsutego owoca który by mi pod nosem leżał.
W końcu on zaleje się zepsutymi i przeterminowanymi rzeczami i może w końcu cos zrozumie.

I serio polecalabym przjesc na jakas diete, rozwiesic caly plan na lodowce i powidziec ze od dzisiaj tak jadasz tak.

Byl taki czas ze wynosilam slodycze do pracy. Kolezanki sie ciesza jak jest cos na stole.
Ale to chyba byl blad.
Moja mama ma pomysl- zebym wogole tego nie wyrzucala ani nie rozpakowywala jak pryzniesie.
Tzn to ma wszystko lezec w lodowce, przeterminowane i spesniale. Rowniez slodycze maja lezec.
Zeby on sam to zobaczyl i wyrzucal.

Ale ja watpie zeby to cos dalo.
Jak wspomnialam jego matka jest zakupoholiczka (artykulow spozywczych), ktore potem wyrzuca do....ubikacji.
Boje sie nawet ze z czasem on wpadnie w jeszcze wiekszy zaupowy rausch.
Lady Foka, ja mam bardzo wrazliwy zaladek, mam ciagle biegunki.... Mysle ze to od fruktozy a takze laktozy (juz zabronilam mu kupwania mleka - powiedzialam ze mam nietolerancje i ciagle biegunki)
Zreszta jako dziecko odzywialam sie b. prosto, gdyz mam wrazliwy zaladek. tzn proste jedzenie. Czesto wymiotywalam w szkole.

A teraz te masy jedzenia.....

On je owoce i warzywa ale nie w takich ilosciach jak kupuje.
Ja mam chyba to wszystko  zjesc....To chyba dla mnie....

On jak wyrzucam mowi, ze trzeba jesc (tzn zdrowo sie odzywiac) i ze to nie jest za duzo....

Specjalnie kupil tez duza lodowke, gdzie moze chomikowac jedzenie - zamrazac.

Np zabronilam kupwania bananow, to je codziennie wyrzucalam. nie jestem w stanie zjesc 5 bananow na dzien. A on przynosi codziennie. One sie szybko psuja.
Moze bym zjadla 1- 2 na tydzien.  On sam nie zjadl takich ilosci bananow.....

Kupil dzis truskawki - zjadl 2 z paczki. reszta lezy...

Nie rozpakowalam zakupw, leza....

Myslicie ze to cos da, jesli to wszystko bedzie lezec i nie tkne tego palcem?

Podobnie jest teraz z kiwi. Kupuje teraz kiwi zamiast bananow. 5 sztuk na dzien.   tez leza. on nie je kiwi.

Po prostu warto ustalić jadłospis czego nie lubicie a co jecie... i co kupujecie. ROZMOWA!
Naprawdę o nią tak ciężko?

Jeżeli rozmowy były, a on dalej tyle kupuje i tyle się marnuje to jest szereg rozwiązań by nie musieć tego jedzenia wyrzucać do toalety. Możecie oddawać je do jadłodzielni, na grupach foodsharingowych, możesz zanosić bezdomnym, możesz skontaktować się z jakimś domem zakonnym, bo może wspierają biednych i chętnie przyjmą by rozdzielić to jedzenie dalej?

Ja rozumiem przytyć parę kilo bo partner kupuje słodycze i kusi ale na niego grzyba Ty jesz w takich ilościach jedzenie które WIESZ że Ci szkodzi ZDTOWOTNIE? I do tego skoro jesz to jemu może się wydawać że tylko coś tam pitolisz że nie lubisz i nie możesz a tak naprawdę to widzi że jesz dzień w dzień?

A nie możesz mu powiedzieć, że jesteś na diecie czy dbasz o figurę i jak coś kupuje to dla siebie ale też powinien o zdrowie zadbać?

Przepraszam, ale nie mogę przestać się śmiać.
Ja wiem, że to pomyłka, ale płaczę ze śmiechu.
Dzięki.

P.S. Loka mam nadzieję, że też się uśmiechnęłaś.

Dobra, a teraz na temat.
Autorko posłuchaj swojej Mamy.
Nie wyrzucaj kompletnie nic z jedzenia.
Może, jak zobaczy ile tego się marnuje to przestanie robić takie zakupy.

A kto za te zakupy płaci?
Składacie się?

Tu chodzi o to ze twoje problemy żołądkowe wzięły się z tego ze udajesz ze wszystko możesz jeść, kiedy ewidentnie nie możesz. Ale tez ewidentnie nie czytasz wszystkiego co piszemy.
Ja dalej uważam ze problem jest w tym ze twój partner nie wie ze ty wynosisz jedzenie z domu albo je wyrzucasz. Wiec biegnie do sklepu i kupuje nowe. I tak w kółko Macieju.
Ja serio mowie jedz tyle ile możesz i ile jest zdrowe. A później nie interesuj się tym co on z tym zrobi. Wywala do kosza/ toalety bo chce twojej reakcji - machnij ramionami i zajmij się swoimi sprawami. Nie daj mu satysfakcji z tego ze on tak się narobił i wywalił, nie kłoć się z nim na ten temat, nie zabraniaj kupowania czegokolwiek.
Zacznij dbać o siebie, przegadaj z nim dietę na która chcesz pójść i powiedz ze prócz tych rzeczy które są na liście nie tkniesz niczego innego i zostaw tak ten temat.
Oczywiście bądź konsekwentna i nie jedz nic innego.

Opcja oddawania jedzenia jakimś organizacjom jest świetna ale nie widzę żeby się zadziała bo on nigdy na to się nie zdobędzie a jak ty zaczniesz to robić to nic się nie zmieni bo on dalej będzie myślał ze brakuje jedzenia w domu.
Po prostu zamiast kłócić się, olej temat. Niech sam potem sie zastanawia co zrobic z 2kg bananow i tysiacem kiwi i wszystkim innym co kupuje w dziwnych ilosciach.

Czasami mnie to bawi, czasami irytuje, dużo wersji nicku już tu widziałam i nie wiem co jest trudnego w napisaniu poprawnie xD

Onaona, nie odpowiedziałaś mi na pytanie. Jaka jest jego reakcja, kiedy mówisz mu, że kolejny raz przepierniczył kasę na jedzenie, które teraz wywalacie? Może zbieraj paragony, albo popatrz na orientacyjne ceny i zrób mu podsumowanie, ile realnych pieniędzy w ciągu miesiąca wrzucił do kibla? Może to na niego podziała?

Lady Loka - mam nadzieje ze teraz poprawnie napisalam twojego Nicka. Przepraszam....przekrecanie Nicka nie bylo przeze mnie  zamierzone ....

Tak, denerwuje mnie wo wywalanie pieniedzy do kibla....Dokladnie to...Wolalabym zebysmy oszczedzali i planowali razem zakupy.

Co do nowej  taktyki - postawil mi torby z zakupami na korytarzu i nie ruszylam ich- stoja. Teraz zauwazyl te te torby stoja - i mowi w zlosci! Czemu nie posprzatalam tego, czemu te torby stoja...? Ja- zero reakcji, siedze sobie dalej.....Pytam czy idzie na spacer teraz ze mna, mowi ze nie i polozyl sie spac teraz - pewnie zmeczony tym taszczeniem toreb?.

Mi się tam podoba Lady Foka

A powracając, rozmowa, rozmowa i rozmowa. Wbijanie mu do głowy pewnych rzeczy, tłumaczenie, pokazywanie. Jak wstanie porozmawiaj z nim bardzo łopatologicznie, pokaz ile macie w lodówce i zapytaj po co kupuje.

Nie dziwię się, że nie potraficie się porozumieć, skoro zamiast normalnie porozmawiać/ odpowiadać, Ty stroisz fochy jak dziecko i bawisz się w gierki "zero reakcji".
Nie wiem w jakim jesteście wieku z Twoim partnerem, ale co przychodzi mi w takich sytuacji do głowy, to spokojna odpowiedź - nie będę rozpakowywać tych zakupów, uważam, że po raz kolejny kupiłeś zbyt wiele rzeczy, z których połowę wyrzucimy. Nie będę się angażować w to marnowanie pieniędzy, i widzę również, że moje słowa i wielokrotne tłumaczenia nie przynoszą żadnego efektu. Skoro uważasz, że te ogromne zakupy jakie zrobiłeś są Ci potrzebne, to rozpakuj je proszę sam.
Ty zamiast normalnej ścieżki komunikacji wybierasz "zero reakcji', "siedzę sobie dalej" i "pytasz czy idzie teraz z Tobą na spacer". Coś jak przysłowiowy dialog głuchego ze ślepym o kolorach i dźwiękach.

Dziwne gierki i sporo agresji, również z Twojej strony. Na jego przekraczanie granic możesz po prostu nie pozwolić: nie jeść, nie sprzątać, nie wyrzucać, nie ignorować ani nie krzyczeć, nie zakazywać, nie strofować. Zapytać możesz: może o powody, czy on chce coś pokazać, czy udowodnić że jest dobrym partnerem, zarabia "na chleb", może uważa, że tylko tak można sprawić drugiej osobie przyjemność. Możesz też poinformować: próbowałam dostosować się do Twoje stylu zakupów i żywienia i mi to nie idzie. Od tej pory będę sama sobie robiła zakupy i chcę, żebyśmy rozdzielili finanse... Nie lubię marnowania jedzenia, boli mnie to. Nie lubię też tyle jeść.
I tyle. Dlaczego nie uznać za fakt i przestać podchodzić do tego emocjonalnie? Jego pieniądze, jego sprawa... Może kiedyś się ogarnie. Ale to jest dorosły człowiek i nie masz prawa zakazywać mu robić z jego pieniędzmi co mu się żywnie podoba. Może je drzeć albo je rozdawać. Ty możesz jedynie się do tego ustosunkować.

Zresztą, z nadmiarem jedzenia też można dużo rzeczy zrobić, są miejsca, które zbierają żywność, w większych miastach są jadłodzielnie, lodówki na mieście itd. A może on jakąś pasję dbania o ludzi chce rozwinąć i nie umie inaczej, a może chce być szefem kuchni i tylko tak może się realizować.

Jeśli nie uda Ci się dogadać z nim zmniejszenia tych zakupów to może przynajmniej porozumieć się z kimś potrzebującym z sąsiedztwa, żeby odbierał to jedzenie.  Przynajmniej coś dobrego z tego będzie. Są ludzie którym ledwo starcza na życie. Mnie też by przeszkadzało marnotrawstwo.
Można też podliczyć roczny koszt tego co zostaje. Może to zrobi jakieś wrażenie na mężu.

Chcialam zlozyc papiery do urzedu stanu cywilnego i wziasc z nim slub.
Ale juz teraz nie wiem.....
Denerwuje mnie te wydawanie kasy- mysle ze mielibysmy duzo wiecej oszczednosci gdyby nie wydawal bezmyslnie kasy.
Zwlaszcza ze chcialabym kupic male mieszkanie dla nas dwoje. Myslalam o malym mieszkaniu okolo 40-45 m q.
Dzis o tym rozmawialam z nim. I juz sie poklocilismy. on uwaza ze to za male mieszkanie.....dla nas.
Niestety nie stac nas nawet na te 40- 45 metrow q. gdyz mamy aktuealnie za malo oszczedzonych funduszy.
Ja jestem juz po 40 stce a on po 50 tce. I nie planujemy dzieci. myslalam ze takie male mieszkanie nam wystarczy. Na stare lata i zeby nie placic czynszu....
On jest niezadowolony jak mu pokazalam to male mieszkanie......mowi ze nawet nie wstawie tam mojej szafy. To mowie, ze kupie mniejsza szafe ....i juz....... On jest niezadoolony, chce miec wieksze mieszkanie....:(

Mowie teraz ze 50 m q - i mowi mi ze za male.....

Mnie by wystarczylo, male mieszkanie, gdyz jak wspomnialam nie planuje dzieci....Wazne ze swoje....

Nawet mniejsze by wystarczylo......

Wazne bylaby tez lokalizacja, blizej centrum, nie zupelnie na peryferiach.
On wolalby miec wielkie mieszkanie, gdzies na peryferiach albo nawet dom---na wsi!!! Stary dom do remontu.

Dom dla 2 osob? gdzie jakw spomnialam nie stac mnie na to, ani nie planuje dzieci. A na inwestycje w duzy dom - remont zupelnie nie mam ochoty

Ja z kolei wolalabym zyc w malym mieszkaniu w miescie, bardziej centralnie.....blizej pracy i miejskiego zycia.

Niespecjalnie potrafimy sie dogadac, pewnie na czynszu bedziemy siedziec do konca zycia....

Mysle ze nie zgadzamy sie w 2 kwestiach: zakupy arykulow zywnosciowych w nadmiarze.
I miejsce zamieszkania: ja - duze miasto, w malym mieszkaniu, gdzie mam dobra droge do pracy i jestem wsrod ludzi (miejskie zycie), bez remontow, ogrodka etc.
On - spokojniej, na peryferiach, w wiekszym mieszkaniu albo w domu - ogrodku.

W innych kwestaich. dogadujemy sie dobrze.

Lady Loka, musimy sie jakos dogadac....

tzn ja zamierzam przeforsowac kupienie malego mieszkania w miescie...
kupienie domu na wsi -wtedy musimy sie pozegnac - nie wyobrazam siebie siedzenia na wsi, samej z nim, bez dzieci, z daleko droga do pracy. to zycie dla rodziny nie dla pary bez dzieci

zgodze sie na kompromis i przeprowadzke na peryferie leipzig- bo mieszkamy teraz w berlinie (kocham to miasto i bedzie to moje pozegnanie z nim) - nietety nie stac mnie na zycie tutaj...
ale i na to musimy jeszcze troche oszczedzac...

przyjamniej takie mam przemyslenie na teraz. Mysle ze to juz jakis kompromis czy nie?. Bo on by nie siedzial w berlinie ze mna na 35 m q - tu byloby nas  evt stac tylko na takie b. male mieszkanie ...

Lady Loka, jak ta rozmowa, komunikacja mialaby przebiegac w tej trudnej kwestii?

ja lubie duze miasta/male mieszkania/miejkie zycie,  on mniejsze miasta/domy/ogrodki.
Wiec jak?

Tych roznic nie zauwazylam gdy zaczynalam z nim zwiazek przed 5 laty.

Ja nie pojmuje po co nam duzy dom czy duze mieszkanie skoro jestesmy w dwojke?

Ja i tak bede nieszczesliwa wyjezdzajac stad, i rozstajac sie z moja obecna praca i kolegami/kolezankami z pracy.
nie mam innej opcji, musze zaczac na nowo - w innej pracy i z innymi ludzmi... To tez nie latwe...

dla niego pewnie jest nielatwe zycie tutaj- duze miasto, halas.

Normalnie. Podjac dojrzala decyzje i sie nie unieszczesliwiac nawzajem. Ty nie chcesz mieszkac tam, gdzie on, on nie chce mieszkac tam, gdzie Ty.
Moim zdaniem rozwiazanie jest proste.

Związek polega m.in. na tym, że nie podejmuje się indywidualnych decyzji, tylko podejmuje się wspólne decyzje jakie rozwiązania będą najlepsze dla obojga - to sztuka kompromisu, a nie pole walki. Z Twoich postów wynika, że każdy ma swoje racje i żadne z was nie chce ustąpić, a to oznacza, że chyba razem już wam nie po drodze. Konieczna jest poważna rozmowa, określenie wspólnych priorytetów, a jak NIE to po prostu się rozstać, a nie toczyć wieczne wojny i to nie tylko w kwestii mieszkaniowej. Musicie wydorośleć i dojrzeć wzajemnie dla siebie oraz podjąć decyzje, bo inaczej to męczarnia, a na tym przecież nie polega wspólne szczęśliwe życie.

Jego latanie do spożywczaka to jest Wasz najmniejszy problem. Wy nie potraficie ze soba w ogóle rozmawiać. Każde z Was upiera sie przy swoim i strzela focha jak druga strona sie nie ugina.

Ty uwazasz, że male mieszkanie dla dwojga ludzi jest idealnym rozwiązaniem. Ja zas Ci napisze, że rozumiem Twojego partnera, bo jakbym miala byc z Miśkiem na 40m kwadratowych, to bysmy sie chyba pozabijali. Już nie wspominajac, że bez ogródka i w centrum wielkiego miasta, z milionem samochodów, tlumów ludzi i w ciagłym hałasie, to bym zwariowała. Dla mnie dom, w zacisznym miejscu, z dostepem do prywatnej zieleni to podstawa. Na szczeście moja druga polowa totalnie się ze mną zgadza.

Nie da się po prostu pogodzić tak skrajnych oczekiwań jakie są w Waszym związku, bez chęci z obu stron do kompromisu. O ile nie jestescie w stanie dojść do jakiejś wersji pośredniej- nie wiem, może jakiś nie za duży domek, w spokojnej dzielnicy- to nie widze przyszlości takiego związku. Czy Wy nie rozmawialiście o takich podstawach pięć lat temu?

Nie załamuj się. To jest zakupowa mania i znam osoby, które mają identycznie, serio są gorsze wady

Spróbuj najpierw terapii szokowej. Zachomikuj wszystko, co on kupuje. Nie wyrzucaj, nie rozdawaj, niech lodówka się zapcha po brzegi. Swoje sobie odłóż. Ostatecznie kup drugą, malutką lodówkę i rozdzielcie finanse na jedzenie.

Co do mieszkania nie zgadzam się z Beyond. To, że jej się podoba na peryferiach nie znaczy, że Tobie też musi. To jest temat do obgadania, na spokojnie. Mnie też by się nie chciało w tym wieku grzebać się latami w remontach starego domu. Nigdy w życiu! Poza tym za co on chce kupić ten dom? Poroznawiajcie spokojnie, jakie są realia, jakie macie możliwości, żeby się nie porywać z motyką na księżyc

Ja także uważam, że to bardzo mało, ale jakie to ma znaczenie, skoro ich na więcej nie stać ?

Generalnie, pomijając koszta, to osobiście mi taki metraż nie przeszkadza, pod warunkiem, żę jest dobrze urządzony. Jak jest za dużo wolnej przestrzeni, to czuję się jak w hangarze.. Za to sam na 40 m czułbym się wręcz idealnie, natomiast jeśli 60 m ma być za małym kawałkiem dla dójki, to...mogę tylko pogratulować w ajkich warunkach się wychowaliście..Jeśli mówimy oczywiście o mieszkaniu a nie o osobnym domu, bo te zazwyczaj i tak z góry mają większy metraż
Jeśli mają się dzieci pojawić, to oczywiście całkiem zmienia postać rzeczy

Ale ja to jestem w wielu kwestiach minimalistą, szczególnie w tych stricte materialnych

No, cóż oboje się zwyczajnie nie dobrali, ale jeśli mam być szczery to całkowicie rozumiem ludzi, którzy chcą uciec z miasta, przede wszystkim w kwestii samego mieszkania.

No, bo z mieszkaniem to jest tak jak z posiadaniem dzieci. Nie da się jednocześnie mieć dziecka i go nie mieć, jak i nie da się mieszkać w środku wielkiego miasta i na sielskim odludziu. Dlatego tak mnie dziwi, że ludzie w związku nie przegadali tak ważnej sprawy LATA temu, a teraz oczekuja, że drugiemu sie nagle magicznie odmieni.

No nie wiem. Kazdy lubi cos innego.

Ja lubie duze miasto - moge wyjsc do parku na spacer i do restauracji. Jestem wsrod ludzi. I mam dobra prace.

I wystarczyloby mnie tez 45 - 50 m q, jesli dobrze urzadzone. I rowniez wytrzymalabym na tylu mq z moim partnerem.

Obecnie mamy  czynsz na 67 m q i tez wytrzymujemy.

Ja pochodze ze wsi i zawdze moim marzeniem bylo zycie w wielkim miescie, i to zrealizowalam. Wies b mnie meczyla. Bylo mi tam nudno, wrecz depresjnie. Nie lubie tez pracy w ogrodku.  Ciagnelo mnie do miasta.

Mysle ze moze gdyby moj partner mial ogrodek dzialkowy to by go jakos zadowolilo?

Jak wspomnialam - absolutnie nie stac nas na dom czy wielkie mieszkanie. Wiec nie wiem jak on chce za to zaplacic?, skoro mnie o tym opowiada?. Wydaje mnie sie to nierealne.
Zwlaszcza ze nie jestesmy juz 20 latkami , ani anwet 30 latkami.

Lady Loka

Ja wiem, ze nie ma parterow ktorzy oboje lubie dokladnie to samo i patrza w dokladnie tym samym kierunku....To nieralne!
Wiec co sugerujesz. Ze go zmuszam do zycia w miescie? Bo tak lubie?
I nie jestem wstanie sie poswiecic.

Sorry ale nie rozumiem Twojej logiki, z jednej strony piszesz, że masz dobrą pracę, wystarczyłoby Ci 45-50 m2, a z drugiej, że płacisz czy płacicie czynsz za 67 m2 i uważasz, że pracujesz tylko na jedzenie.
Po pierwsze, jak mnie nie stać i/lub chcę zaoszczędzić na swoje to wynajmuję po kosztach, nie 67 m2 tylko 30-40. I nie w centrum Berlina tylko na obrzeżach. Wtedy te kilka bananów czy bułek więcej, które pójdą do kosza, nie robiłoby różnicy.