30lat i cały czas sam - Netkobiety.pl

Priscilla, wierz mi, że na prawdę staram się zrozumieć co masz na myśli. Zaprawdę ten temat pracy jest moją największą trudnością. Niewiele jest rzeczy, których nie ogarniam po zagłębieniu się w temat. Już wielokrotnie różni ludzie mi mówili, że jestem domyślny, szybko wyłapuję różne ukryte znaczenia czy jakieś drugie dno. W szkole byłem jednym z najlepiej wyłapujących "co autor miał na myśli". Byli nawet tacy, którzy mówili, że nadał bym się na detektywa albo policjanta kryminalnego. Czy na prawdę tak jest nie wiem i chyba nie mi to oceniać ale nawet jeśli faktycznie tak jest to tego co piszecie w kwestii pracy nie mogę ogarnąć.

Piszesz o pierwszych, niedoskonałych krokach i ja to rozumiem ale to przecież też dotyczy momentu już bycia w tej pracy. Oczywiście, że tego się nie wie przed startem i właśnie o to chodzi, trzeba zacząć, a ja cały czas piszę o momencie sprzed rozpoczęcia. Wiem, że gdyby już udało się zacząć czyli w tym przypadku mieć już tą pracę to dalej by jakoś poszło, zawsze idzie. Ja nie potrafię zacząć, a raczej nie wiem co zacząć.

Tak samo oczywiste jest to, że większość informacji, instrukcje, a już zwłaszcza to czy praca ma sens czy nie odkrywa się później, po jakimś czasie tej pracy. Tu znów mowa o etapie już po rozpoczęciu tej pracy. Nie chodzi o to, że nie ma tych wszystkich informacji na starcie tylko o to, że nawet nie wiadomo czego będą dotyczyć te informacje. Nawet na samym początku musi być cokolwiek. Nie mówię, że od razu informacje ale chociaż plotka, cokolwiek co określi o czym w ogóle szukać dalszych informacji.

Nie twierdzę, że w tej chwili nie tkwię w sytuacji kiedy, warunki startowe są niemożliwe do spełnienia. Jednak wciąż każdy kto choć raz w życiu pracował musiał skądś się dowiedzieć o tej pracy, gdzie i kiedy pójść oraz z kim porozmawiać. Przecież to chyba nie może być tak, że ktoś nawet się nie zastanawia nad tym co powinien robić tylko zgłasza się totalnie losowo do pierwszego lepszego ogłoszenia i to się okazuje jego powołaniem i późniejszym celem istnienia. Może zdarzają się takie przypadki ale są raczej rzadsze niż wygrana w lotto. Co powoduje, że ktoś decyduje się na taką, a nie inną pracę jeśli ten ktoś nie ma jasno określonych umiejętności czy predyspozycji, które pokazały się już w szkole? Jeśli ktoś w szkole był uosobieniem przeciętności i w niczym nie był dobry to jak miałby się dowiedzieć co powinien robić? Można próbować różnych opcji ale przecież nikt nie wytrzyma całego życia robiąc coś czego nie lubi.

Pamiętam, że były kiedyś konkrety w postaci linków do ogłoszeń z jakiejś wiochy na Śląsku. Powiedz mi jedno, czy w pracy nie chodzi o rozwój? Oczywiście jeśli ktoś nie ma kredytu czy długów. Pracy na warunkach podobnych do obecnych mógłbym znaleźć sporo w ciągu godziny i to niedaleko od domu. Już pisałem, że jeśli nie wymyślę nic konkretnego to zostaje tylko mac albo jakiś magazyn znów za minimalną. Na prawdę nie rozumiem jaki byłby sens w tym żeby iść z jednego januszexa do drugiego i mieć tam to samo. Zmieniłoby się dosłownie tyle, że musiałbym dalej dojeżdżać. Perspektyw rozwoju i zarobków umożliwiających to czego potrzebuję teraz najbardziej wciąż by nie było. Czy to jest w ogóle możliwe by z moimi studiami i doświadczeniem jedynie w pracy fizycznej znaleźć pracę, która umożliwiłaby w niedalekiej przyszłości rozwój do takiego poziomu?

Może to cię zaskoczy ale nie zgadłaś, nie w pełni.

Na Linkedin nie, mam na Pracuj.pl. Zresztą samo stworzenie konta to raczej chwila roboty. Mogę to zrobić jutro, a w zasadzie już dziś. Nie wiem tylko jeszcze w czym samo stworzenie konta miałoby pomóc ale może się dowiem. W końcu nawet mając konto trzeba wiedzieć czego szukać i co wpisać w wyszukiwarkę.

Kiedyś już byłem u doradcy ale wtedy tego nie dokończyłem bo cena mnie zaniepokoiła. Teraz mam trochę więcej oszczędności i teraz już wczoraj znalazłem kilka opcji więc podzwonie w ciągu dnia.

Od dawna nie korzystam z Facebooka i wolałbym do tego nie wracać, ma na mnie bardzo zły wpływ. Poza tym nawet nie wiedziałem, że takie grupy istnieją. Zastanawialem się bardziej nad poszukaniem jakiegoś forum dotyczącego pracy i spróbowania tam. Jeśli tylko uda się pokonać ten paraliżujący lęk, z którym nawet terapeutka jeszcze nie wie co zrobić to do końca tego tygodnia może się uda zrobić jakiś krok naprzód.

a z tym sylwkiem- poszukaj sobie kolegi. zeby nie uzalezniac calego swojego szczescia czy czasu wolnego czy wyjscia jedynie od tego, czy masz dziewczyne czy nie i czy nie wyjedzie do rodziny. ja nie mam chlopaka i nie bylo mi to potrzebne, aby wyjsc na najwieksza impre w regionie. malo tego, wykruszyla mi sie kolezanka na kilka godz przed sylwkiem. co zrobilam? poszlam z inna kolezanka. a tam jak to na imprezach nieograniczone mozliwosci popoznawac nowe osoby. przynajmniej jak jestes dziewczyna to mozna chyba narzekac, ze az za duzo,a le nawet facetom to chyba latwo przychodzi. o wiele lepiej niz wirtualnie.
takze znajdz jakis znajomych. nawet na spotted mozna bylo dodac posta, bo bankowo nie tylko ty siedziales w domu, ale wiecej jest ludzi, co chcialoby wyjsc, a nie mialo z kim, a nawet cos juz robilo, a fajniej by bylo, jakby ktos jeszcze dolaczyl. mi nawet na fejsie wyswietlil sie post na jakiejs grupie, ktorej czlonkinia nawet nie jestem, ze ktos jest samotny w SWIETA i moze ktos tez i mozna by spedzic RAZEM. nawet nie wiesz ile komentow sie pojawilo, ze tez. choc to nie byla jakas lokalna grupa tylko na cala Polske, co mogloby byc utrudnieniem, ale i niektorzy nawet byli gotowi na wyjazd do kogos innego. to ostatnie to chyba nawet starsza/ w srednim wieku pani do innej pani.

nwm moze ja mam zbyt lekkie podejscie co do nawiazywania znajomosci w odroznieniu do ludzi w moim wieku, bo jestem singlem, dzieciaka mam odchowanego, wiec korzystam z zycia, poznaje ludzi, wychodze, ale jestes jeszcze mlody, a nie jakims zgredem,a siedzisz w domu. nowy rok, postaw sobie za cel nie na miesiac tylko caly rok znalezienie pracy, znalezienie znajomych i na koniec moze bedziesz mial kolejny sukces. dziewczyny tez nie znalazles w jeden dzien, ale znalazles. daj sobie rok i probuj przez nastepne 50+ tygodni.

Nawet jakbyś te frytki sprzedawał, to zobaczysz, że da się coś ruszyc, odmulisz się. Zmienisz pracę raz, to i drugi będzie łatwiejszy. Teraz to pewnie na olx najwięcej ofert bez wygórowanych wymagań. Jak już znajdziesz to będziesz się śmiał czemu tak długo się za to zabierałes i ile czasu poszło na narzekanie.

Nie od dziś wiadomo, że spora część tych ogłoszeń jest fikcyjna i ma na celu wyłącznie zbieranie danych. Ja akurat szukam pracy (w sensie mam pracę, ale chcę ją zmienić) i tylko jedna firma faktycznie się odezwała, choć ostatecznie mnie nie zatrudniła, mimo spełniania wszystkich wymagań. Oprócz tego dostawałem telefony, gdzie odzywał się tylko robot z tekstem w stylu "widzieliśmy twoje cv".

ja tez zaczelam "od nowa" po przekroczeniu 30tki.
zrob jakis kurs albo polukaj oferty pracy w necie. jest nowy rok to moze sprzyja poszukaniu czegos teraz, wiesz nowe postanowienia, moze sa ludzie, ktorzy chca nowy rok nowe zycie nowa praca i pozwalniaja sie jakies wakaty. nwm jak sprawa wyglada z urzedem pracy czy oni w takiej sytuacji tez pomagaja. moze warto sie przejsc i dowiedziec? poza tym tam tez pewnie sa jakies oferty pracy.

jesli nie znajdziesz nic interesujacego to wez narazie tego maca. nie musisz tam nawet dlugo pracowac. bd mial poprostu kilka miesiecy na luzie na "polowanie" bez martwienia, co bd jadl. moze zapoznasz nowego kolege studenta i po zmianie pracy znajomosc przetrwa? studenci zazwyczaj lubia wychodzic kurs- dokladnie to samo.  nie zawsze wypali, ale zawsze jest mozliwosc. wymienisz sie nr, popiszesz o duperelach, ustawisz na piwko i pojdzie z gorki.

Kiedy kobieta robi coś takiego to zawsze jakoś lepiej wygląda niż kiedy robi to mężczyzna. Możesz mieć rację z tym zwalnianiem miejsc. Martwi mnie tylko to, że praktycznie każdy kogo kiedykolwiek pytałem jak wygląda zatrudnienie nowych osób odpowiadał tak samo. Że wstawiają ogłoszenia bo muszą, a tak na prawdę nikt nawet nie czyta tych CV i zatrudniają tylko po znajomości. Słyszałem to samo od kilkunastu różnych osób pracujących każdy gdzie indziej. Nad urzędem też zacząłem się zastanawiać. Ci ciekawe mój kolega właśnie tak zdobył pracę. Zarejestrował się jako bezrobotny, oni mu dali pracę i siedzi w niej już z 10 lat, narzeka tylko trochę. Inna sprawa, że on miał jeszcze mniejsze możliwości niż ja teraz bym miał.

Ten mac to był tylko taki najprostszy przykład, chodziło ogólnie o pracę na takim poziomie. O jedzenie i tak nie musiałbym się martwić, przynajmniej na tyle na ile starczyłoby mi oszczędności. Poznanie kogoś na dłuższą znajomość byłoby raczej mało prawdopodobne. Przypominam, że prawdziwym cudem było dla mnie odezwanie się choć słowem do wtedy jeszcze nieznajomej dziewczyny. W praktyce pewnie wyglądałoby to tak, że nawet idąc do nowej pracy minęło by kilka miesięcy zanim poznałabym imiona współpracowników, a nawet to byłoby zapewne wymuszone przez różne sytuacje w pracy. Dodatkowo jeszcze do mnie nikt nigdy nie zagaduje pierwszy.

Prawdę mówiąc to pod takimi względami jesteśmy z tą dziewczyną bardzo podobni. I to niestety podobni w niezbyt pozytywnym sensie. Oboje chcielibyśmy podobnych rzeczy i oboje nie możemy sobie ich dać bo sami nie mamy.

To prawda ale obawiam się, że jest w tej głowie już zbyt głęboko. To już jest zbyt silne uzależnienie by dało się sobie z tym poradzić bez żadnych czynników zewnętrznych. Czuję się już zbyt źle, zarówno psychicznie jak i fizycznie. Przez prawie całe święta w ogóle nie wychodziłem z domu. Przez większość tego czasu siedziałem przed komputerem. Sam to sobie tłumaczyłem tym, że w ten sposób zagłuszam myśli o braku dziewczyny. Czuję się coraz bardziej jak zombie, jest coraz gorzej i coraz częściej zaczynam mieć myśli, że jak tak dalej pójdzie to dosłownie się wykończę. Nie mieszkając z rodzicami po prostu nie miałbym tyle czasu by siedzieć przed komputerem. Byłoby nieporównywalnie więcej rzeczy do zrobienia i ogarnięcia, a sama zmiana otoczenia już byłaby dużą pomocą. Jest jeszcze opcja pobytu w ośrodku dla uzależnionych ale tego rodzaju uzależnień nie ma na NFZ, a prywatnie to koszt rzędu kilkunastu tysięcy.

Stworzyłem konto na Linkedin I chyba zaczynam rozumieć o co chodzi, czemu akurat tam. Problem tylko w tym, że tu trzeba podać mnóstwo informacji. W połowie z nich nawet nie wiem co wpisać. "Na jakie stanowisko chciałbyś aplikować" itp. I tak jak mówiłem tu też jest wyszukiwania, w którą trzeba coś wpisać.

Zawsze się zastanawiam, jak bardzo może się różnić życie, odnośnie wykonywania codziennych spraw w domu, między lokum dzielonym z rodzicami od tego, kiedy mieszka się samemu. Trzeba tak naprawdę unikać wszelkich możliwych zajęć w domu. Człowiek poza tym zwykle ma jeszcze jakieś zajęcia, obowiązki poza pracą i domem...
Czy Ciebie Shini coś w życiu cieszy i pasjonuje na tyle, żeby się tym zajmować, gdzie nie potrzebujesz mieć u swojego oku tej osoby(czyt. dziewczyny). Inaczej mówiąc, czy musisz cokolwiek wykonywać u jej boku, aby pozostać szczęśliwym? Skoro wspomniałeś, że wszystko się teraz właściwie wokół niej kręciło, to oznaczać może, że właśnie nie jesteś w stanie czuć się swobodnie sam ze sobą, nawet, jeśli będziesz mieć stałą partnerkę.
Jeśli chodzi o szukanie (lepszej) pracy, to akurat, poza Linkedin, specyficzne grupy na FB (dotyczące konkretnej branży), bywają niezwykle przydatne. Co więcej, sam fb, jako platforma komunikacyjna, świetnie służy do przeróżnej wymiany informacji, więc tutaj bym tego nie lekceważył.
W ten sposób zresztą, znajduję nowe zlecenia w mojej branży, która jest o tyle specyficzna, że jednak sporo ludzi z tego środowiska się zna dość dobrze wzajemnie, zatem wieści rozchodzą się lotem błyskawicy Tym sposobem, siedzę w swojej branży, zgodnej ze swoim wykształceniem, już od kilkunastu lat( z przerwą na pandemię).

Hmm, ciekawy wniosek wysnuwasz, powiem Ci

Zatem, wg Ciebie, skoro ktoś mieszka z rodzicami, automatycznie oznacza, że Ty nie możesz(nie musisz) ogarniać czegokolwiek wokół siebie..?
Tzn:

- nie przyrządzasz sobie posiłków
- nie robisz SAMEMU prania
- nie naprawiasz niektórych rzeczy w domu, jak choćby właśnie dostarczenie tego opału..
- nie ogarniasz drobnych spraw dla siebie

Inaczej mówiąc: abyś to zrobił, rodzice muszą pozostawać poza domem?

Kwestie braku satysfakcji z jakiejkolwiek aktywności powinieneś pilnie poruszyć na terapii. Wiadomo nie od dzisiaj, że w każdym związku potrzebna jest przestrzeń dla każdej ze stron, więc ktoś może potem czuć się osaczony zbyt natrętnym towarzystwem partnera. Skoro fb miałbym Ci pomóc w rozszerzeniu zasięgów, to co stoi na przeszkodzie, aby sobie zrobić to aktualne zdjęcie?
A życie innych? Jeśli znajomi to swoje życie rozwijają, ciesząc się z jego przebiegu, to czemu ma mnie szlag trafiać? Nie można im zwyczajnie i szczerze pogratulować, albo się cieszyć z tego? Oni są winni temu, że Tobie się nie udało?

Jak tak sobie ciebie czytam to juz sie nie dziwie dziewczynom, ze nie chca chlopakow, ktorzy nieszkaja z rodzicami. Myslalam, ze to przesadzone, bo pewnie zeby sobie odkladac hajs, a w domu przeciez pomagaja. Twoj komentarz otworzyl mi oczy.

blueangel, po pierwsze dziewczyn w podobnej sytuacji jest tyle samo jak nie więcej niż facetów. Po drugie widać, że nie rozumiesz najważniejszej kwestii i od razu się odpalasz. Tobie jak i większości ludzi od razu pierwsze co się kojarzy to lenistwo i wygoda. Rozumiem to bo ja też do niedawna tak myślałem, a jednak to nie jest tak proste jak się wydaje. Mnóstwo ludzi z mojego pokolenia miało i ma w domu podobną sytuację. Pokolenie moich rodziców było mocno zaniedbane przez ich rodziców więc w stosunku do swoich dzieci stali się nadopiekuńczy. Moja matka cały czas w ogóle nie bierze pod uwagę nawet takiej możliwości, że ja miałbym się wyprowadzić. Teraz zaczynam widzieć coraz więcej takich psychologicznych zależności.

Dokładnie tak, obawiam się tego co mama powie bo całe życie był tylko krzyk i pretensje o wszystko. Nie zliczę ile razy słyszałem teksty typu "odpuść, nie warto", "siedź w domu, gdzie będziesz szedł" albo "zostaw ją to zrobię". Tak było jak miałem 15 lat i tak samo jest teraz, dlatego muszę się od tego uwolnić.

O dzieci raczej nie trzeba się martwić. Po pierwsze nie zamierzam ich mieć właśnie dlatego, że wiem, że nie byłbym dobrym rodzicem. Po drugie to i tak byłoby trudne z uwagi na moje problemy fizyczne, czy może bardziej zdrowotne związane z seksem. Nie sądziłem, że to może działać na korzyść ale jak widać może. Po trzecie nie wiadomo co będzie dalej z tym związkiem.

Psychiczna słabość też ma swoje źródło w relacji z rodzicami, no kto by pomyślał. Co najciekawsze znajdując się w sytuacji kryzysowej zawsze jakoś sobie radzę, nie licząc tej jednej sytuacji że zmianą pracy. Mam straszną tendencję do narzekania i informowania otoczenia o takiej sytuacji tak jak tu z tym sylwestrem.

Ona nie jest taka młoda bo tylko rok młodsza ode mnie. Ogarnięcie się do poziomu podręcznikowej definicji zdrowego związku jest raczej niemożliwe, a jeśli tak to zajęłoby to pewnie dziesiątki lat. To by oznaczało, że przez większość średniej długości życia w tym kraju nie mógłbym wejść w żaden związek.

Ona jest równie mocno zależna od rodziców? Potrafi ogarnąć siebie i swoje otoczenie? Mieszkała kiedyś bez matki i ojca?

Priscilla: tak, mama mu pierze gacie i skarpetki. Ciekawe czy swoj pokoj juz sam sprzata. XD

Edit: A nie, zapomnialam, ze zepsuje odkurzacz/ mopa xD

Ok, Shini, to w takim razie będzie mała prywata ode mnie..

Miałem tego nie pisać, bo pewnie też wzbudzę u wielu odczucie politowania, ale szczerze? Wisi mi to

Otóż obecnie, z uwagi na rodzaj zatrudnienia(i nie tylko), jestem niejako w rozjazdach przez 3/4 roku. Nie pracuje sobie grzecznie od poniedziałku do piątku, podczas gdy weekendzik zostaje wolny.. Nienormowany czas pracy rządzi się swoimi prawami. Kilka innych zajęć sprawia też, że ciężko mnie spotkać w jednym miejscu (z wyjątkiem może obecnego okresu, kiedy jest przestój). Skutkiem tego, bywam w domu rodzinnym rzadko.
Jeśli już jestem, to wygląda to zdecydowanie inaczej.
Będąc w domu, robię sobie posiłki dla SIEBIE, piorę swoje rzeczy OSOBNO, załatwiam przeróżne swoje sprawy SAM. Robię zakupy do domu, dokładam się do rachunków, odkurzam i sprzątam mieszkanie, wychodzę z psem, ogarniam bieżące potrzeby - nawet, jak Matka zaczyna protestować(chociaż zdarza się to sporadycznie). Co więcej: regularnie przyrządzam sam posiłki dla nas obojga, (jak np. dzisiaj), gdzie z przyjemnością się angażuję w kulinarne eksperymenty a Matka zostawia mi wolną rękę.
Gdyby nie ja, to pewnych potraw by nawet nie spróbowała

Drobne sprawy dla siebie?
Kupowanie potrzebnych rzeczy( w tym ubrań) - nie powiesz mi, że rodzice Ci kupują?
Pilnowanie rozmaitych terminów, załatwianie formalności, wyszukiwanie istotnych dla mnie informacji, potrzebnych chociażby właśnie w podjęciu kolejnej pracy czy jakiegokolwiek zajęcia. Słowem: jeśli coś dotyczy bezpośrednio mnie i tylko mnie - załatwiam to SAM.

W tym wszystkim chodzi o minimalny poziom stanowczości i asertywności. Te wszystkie Twoje tłumaczenia wyglądają, wybacz, kuriozalnie, gdzie to raczej staje się zwykłą wymówkę niż rozsądnym powodem, dla którego nie podejmujesz się tego zadania. Chyba, że uznamy, iż rodzice są skrajnymi despotami, nieznoszącymi sprzeciwu.. Tylko dlaczego takimi się stali? Może po prostu im na to pozwoliłeś?

Mieszkanie w rodzinnym domu nie oznacza z automatu, że się spoczywa na laurach a wszystko się dostaje pod nos.

Nie. Jesteś po prostu jedną z ostatnich naiwniaczek, która wierzy w bajki Shiniego. Wszystko co pisze o swojej przeszłości miało kilka lub nawet kilkanaście wariantów.

Shini jest SAMOTNY. Wymyśli każdą bajkę, aby tylko karuzela wokół jego osoby dalej się kręciła. I póki będzie miał wirtualną atencję, póty nie pójdzie w świat.

A w której wersji jego przeszłości? Pytam serio. Tych wersji było przynajmniej kilka więc do której z nich się odnosisz? Pisał też tak:

Jasne. A jak twoja interpretacja i argumentacja mają się do zacytowanych przeze mnie fragmentów życia Shiniego, o jakich pisał sam? Poza tym, że pierdolisz od czapy, bo łyknęłaś jak pelikan i wstydzisz do tego przyznać?

Nie zesraj się tam. Nie potrafisz odpowiedzieć na żadne pytanie do tych wysrywów z dupy, które z siebie wyrzucasz w tonie znawczyni tematu. Wystarczy przytoczyć jakikolwiek cytat Shiniego, aby twoimi słowami można się było podetrzeć.

Przestań łykać jak pelikan.

Shini jak chce - to potrafi. Jak potrzebuje to zrobi. Jest tu dla atencji, bo jest zbyt leniwy, aby ogarnąć coś irl i wymyśli każdą bajkę, aby karuzela dalej się kręciła wokół niego.

Ja chyba nie tyle argumentuję  ile raczej opisuję jak to widzę, bardziej przyczynowo-skutkowy kierunek.  Nie szukanie winnych, bo od dawna ten koncept uznaję za idiotyczny, nie o to biega zeby winnego znaleźć ino o to, żeby niedobry stan rzeczy zmienić.
Shini  utknął w tym, co jest. Jak jakąś pajęczyną oplątany. W poczuciu bezradności i braku własnej sprawczości. Plus ileś tam innych rzeczy, znikąd się ta pajęczyna nie wzięła i nie on ją utkał.
Jest coś takiego jak wyuczona bezradność, w kilku wariantach. Z zewnątrz patrząc to absurdalne, ale dla osoby w takie coś wkręconej to bardzo koszmarne jest. Trochę przypomina gotowanie żaby - niepostrzeżenie, niezauważalnie, jakoś tak "się robi", a żaba orientuje się jak już jest niemal całkiem ugotowana, albo i do końca życia tak egzystuje.
Osoby, które miały normalne dzieciństwo, albo paradoksalnie dzieciństwo czy młodość  trudne, ale z tego trudnego wyszły na prostą to akurat z trudem pojmują. "Dobre rady" iżby "wziąć się za siebie" mają przy wyuczonej bezradności i stanach psychiki podobnych do niej skuteczność zerową. Co oczywiście dla udzielających tych rad jest potwornie irytujące.
Gdyby osoby takie , jak Shini,  były w stanie wziąć się za siebie to by to zrobiły. To trochę, z zachowaniem stosownych proporcji, przypomina stany depresyjne - z zewnątrz patrząc absurdalne, czyż nie? Człek niby ma wszystko, co potrzeba do szczęścia a nieszczęśliwy...
Jak rodzice umrą to, jeśli Shini w tej terapii nie poukłada sobie innego myślenia o sobie, świecie i relacjach, wcale nie umrze, bo ... ma rodzinę. Oraz to i owo odziedziczy.
Będzie żył, nieszczęśliwy i samotny, uwiązany do neta, forum...oby nie. Po to poszedł na terapię, żeby tak nie skończyć. Jest z tych żab, co zdołały się zorientować, że już są niemal ugotowane.

Skoro pojawił się wątek wyuczonej bezradności, to warto napisać, że na pewnym etapie trzeba przestać się nad sobą rozczulać i uczciwie powiedzieć, że to już nie jest wyuczona bezradność, tylko trwanie w niej. Shini ma 30 lat, jest dorosłym facetem i jeśli wciąż nie potrafi zrobić sobie nawet jajecznicy, to na tym etapie problemem nie są rodzice, dzieciństwo ani system, tylko brak brania odpowiedzialności za podstawy własnego życia.

Owszem, wyuczona bezradność tłumaczy, dlaczego kiedyś przestał próbować, ale nie usprawiedliwia tego, że dziś dalej nic z tym nie robi, a jeśli robi, to jest to jakieś skrajne minimum. Każde kolejne "nie umiem”, „nie pozwalają mi", "nie wiem jak" tylko ją wzmacnia. Poczucie sprawczości w końcu nie spada z nieba, ale bierze się ogarniania coraz to większej ilości rzeczy - na początek prostych i nawet banalnych, często metodą prób i błędów, nierzadko źle, nawet bez przekonania, ale ważne, żeby podejmować działanie.
Nie trzeba od razu zmieniać całego życia, wystarczy zacząć od rzeczy elementarnych. Jeśli nie potrafi się ugotować prostego posiłku, to jest to umiejętność do nauczenia się w 15-30 minut. I dokładnie tak samo jest z wieloma innymi kwestiami.

Dopóki Shini będzie skupiony na tym, jaki jest "biedny” i jak bardzo życie było niesprawiedliwe, bo na dobrą sprawę głównie tym się do tej pory zasłania, dopóty nic u niego nie ruszy. Zmiana zacznie się wtedy, gdy bardzo świadomie przestanie się tłumaczyć i usprawiedliwiać, a zacznie na siebie samego patrzeć i traktować się jak dorosłego człowieka. Teraz to jest duży chłopiec, który kobiecie, z którą od trzech dekad mieszka pod jednym dachem, boi się powiedzieć, że chce coś dla siebie ugotować.

Ale do tego to znalazl motywacje. I nagle potrafil sie przelamac. Do poszukania mieszkania juz jej nie mial i to o wiele dluzej. To najlepsze podsumowanie.

Shini jak tu wrocisz:
-mama cie tak terroryzuje, ze panicznie boisz sie uzyc patelni
-mieszkania nie wynajmiesz, bo widocznie tez sie boisz

To idz na wspollokatora. Pewnie tez ci nie pasuje, jak wszystko, ale wszystkiego innego sie boisz to zacznij tak.

Sądzę, że Priscilla bardzo dobrze to ujęła: wygląda to wszystko na uporczywe trwanie w niebycie tudzież owej bezradności. Pomijam już domniemaną potrzebę atencji czy rozbieżne relacje ze jego przeszłości, na czym tak bardzo skupia się Jack. Nie ulega wątpliwości, że do pewnego stopnia tkwi w stanie, jaki nam tutaj opisuje. Bawi mnie bardziej nie tyle jego podejście, co reakcja niektórych użytkowników czy też bardziej tłumaczenie wręcz lub usprawiedliwianie Shiniego na każdym niemal kroku.

Takie głaskanie po główce zamiast porządnego potrząśnięcia, które dla jego dobra bardzo by mu się przydało. Brzmi to kuriozalnie, tym bardziej, że tego typu zachowanie czy raczej "strategia" nie jest wizytówką wyłącznie Shiniego Zapewne u sporej liczby osób można by zaobserwować identyczne schematy, ale, o zgrozo, da się z nich po jakimś czasie wyjść, czego sam jestem przykładem Będąc jedynakiem, gdzie wychowywała mnie wyłącznie Matka, uporczywe odciąganie mnie od wszelkich czynności lub zadań było na porządku dziennym. Nie zliczę już ile razy trzeba było naciskać, prosić czy wręcz czasem stanowczo domagać się swojego udziału w podjęciu się konkretnej sprawy. Póki moja własna wola czy chęć nie była wystarczająco silna, ciężko mogłem cokolwiek uzyskać. Tym bardziej w przypadku całkowitej bierności ze swojej strony. Inaczej mówiąc: jeśli chciałem a moje chęci okazywały się wystarczająco silne, to z czasem, po wielu próbach sytuacja się poprawiała.
W takim przypadku kwestia osobnego gotowania posiłków czy prania własnych gaci przestaje brzmieć, jak zimowa wyprawa na K2...

Co do kwestii rodziców i tego jak to wygląda w domu mieszkając z nimi to Muqin bardzo dobrze to wytłumaczyła. Rodzice traktują dziecko tak samo niezależnie od tego czy na 3 czy 30 lat. Nadal chcą wyręczać, mieć kontrolę, o wszystkim decydować i chronić przed każdym skaleczeniem. Moja koleżanka jest dobrym przykładem. Po urodzeniu dziecka mieszkała z mężem u rodziców bo chcieli pozbierać na wkład własny do kredytu. Po pół roku nie wytrzymała i się wyprowadzili bo pretensje były o wszystko łącznie z właśnie gotowaniem i praniem. Tu chodzi właśnie o tą pełną kontrolę, całkowity brak prywatności i decyzyjności. Nawet mając te 30 lat mieszkając z rodzicami wciąż jest się na tych samych zasadach co mając 15 lat. "To mój dom i ja tu rządzę". Dosłownie jedyne co się zmieniło to, że nie mogą już powiedzieć "póki cię utrzymuję to..." ale zawsze znajdzie się coś innego. Oni wciąż żyją w układzie sprzed kilkudziesięciu lat kiedy ich rodzice mieli absolutną i niepodważalną władzę. Bardzo często, szczególnie na wsiach za to jak rodzice, a tym przypadku dziadkowie traktowali dzieci i siebie nawzajem w dzisiejszych czasach by odsiadywali długie wyroki. Moja matka do dziś ma żal do swoich rodziców, którzy już dawno nie żyją, że zamiast chodzić do szkoły musiała robić w polu. I tak samo za to, że nie pozwolili jej iść na studia. To wszystko potem zostało przeniesione na jej dzieci tylko w innej formie. Dziwicie się, że rodzice tak kontrolują. Jeden znajomy ze wsi, którego widziałem raptem kilka razy w życiu, i który zawsze był tym miłym starszym panem. Okazało się, że terroryzował swoją żonę tak bardzo, że dosłownie nie mogła nawet wychodzić z domu bez pytania go o pozwolenie. Ich dzieci były tak samo kontrolujące dla swoich dzieci. Te dzieci już nie mogły tego przenieść dalej bo teraz już prawo nie pozwala na coś takiego i totalnie nie potrafią się odnaleźć, oboje z depresją i różnymi zaburzeniami. Oboje po 30 i oboje z rozpalonymi małżeństwami bo jak próbowali traktować partnerów tak jak oni byli traktowani przez rodziców to się grubo zdziwili, że jednak to tak nie wygląda.

Na razie tyle, ma resztę odpiszę później.

A trafnie, Bagienni_k, trafnie. Opisała. Nie Priscilla jedna.
Zrób krok dalej, wpisz w wyszukiwarkę "wyuczona bezradność psychologia". Możesz też sobie poczytać, w jaki sposób się z tego wychodzi. I jak długo to trwa. Oraz jakich sposobów się używa iżby pomóc, a czym się szkodzi.

Nie chcesz, nie dowiadujesz się. Wolna wola

Zacznijmy od dalszego ciągu wcześniejszych wpisów.

Czemu w ogóle wszyscy tak się uczepili tego gotowania i tej jajecznicy? Po pierwsze nikt nie mówił, że nie potrafię nic ugotować. Tak samo nikt nie mówił, że nigdy niczego nie gotowałem. Zdarzało się to w przeszłości i kilka dań potrafiłbym zrobić. Chodzi o to, że nie robię tego regularnie tak jak większość ludzi przez co czas, który normalnie poszedłby na to spędzam na przykład przed komputerem. Po drugie nie znoszę jajecznicy więc i tak bym jej nie robił.

bagiennik, nie bardzo rozumiem o co masz aż taki problem. Jak sam napisałeś nasze sytuacje nie są takie same. To, że tobie się udało nie znaczy, że u mnie to jest tak samo możliwe. Może by i było tylko wciąż co to zmienia? Co zmieni fakt, że będę gotował czy sprzątał skoro wciąż będę w domu? Wciąż bez decyzyjności, bez prywatności i bez perspektyw na SWOJE życie.

To się wyprowadź. Stać cię. A jak nie to możesz wynająć coś z tą swoją dziewczyną (która wątpię czy istnieje).

Linki do atrakcyjnych ofert dostałeś, także takie istnieją.

LOL. Kolejny raz narracja mu się zmieniła. Ciekaw jestem jak teraz pogodzi treści kilku ostatnich postów, że absolutnie nic nie może w domu zrobić z tym, że jednak jak chce to może coś ugotować.

Oczywiście, że wiem to wszystko, wiedziałem od dawna. Piszesz jakbyś nie miała żadnego pojęcia o psychologii, a w to nie uwierzę. Przecież to nie jest tak, że z momentem osiągnięcia jakiegoś wieku wszelkie traumy i lęki nagle znikają. Z tym wpływem rodziców i środowiska w jakim się żyło jako dziecko jest trochę jak z komunizmem. Działa jeszcze długo po jego zakończeniu.

Sama świadomość to o wiele za mało. Gdyby było inaczej to nie byłoby tylu samobójstw, tak dużej skali depresji ani tylu zaburzeń wśród mojego pokolenia i kolejnych. Traumy pokoleniowe potrafią być znacznie silniejsze niż się wydaje. Ty też możesz je mieć i również podporządkowywać im życie nawet tego nie wiedząc. U każdego to może mieć inną formę. Jeden będzie pił, drugi ćpał, trzeci nie będzie w stanie stworzyć żadnego związku, a czwarty na przykład nie będzie w stanie zmienić pracy. Oczywiście, że chciałbym być tym, który to przerwie tylko nie wiem jak.

Gotowanie to gotowanie nawet jeśli oznacza jedynie wrzucenie parówek czy jajek do wody. Nie jest to poziom zawodowego kucharza ale wciąż wystarczający by nie umrzeć z głodu.

Bagiennik, ta dyskusja od początku nie miała sensu bo jak sam piszesz pod paroma względami jesteśmy podobni. Moglibyśmy tak się przerzucać swoim zdaniem bez końca, a i tak nie dojdziemy do konsensusu. Ty miałeś możliwości by zadziałać, twój własny umysł nie uniemożliwiał ci tego. Zrobiłeś coś w rodzaju buntu wobec swojej matki, ja tego nie potrafię. Terapeutka na jednym z pierwszych spotkań mi powiedziała, że nigdy nie przeszedłem etapu nastoletniego buntu. W relacji z rodzicami wciąż jestem jak dziecko z wczesnych lat nastoletnich. Wiem, że coś jest nie tak ale czuję zbyt duży lęk i zależność by się sprzeciwić. To się nie zmieniło od co najmniej 15 lat i się nie zmieni póki fizycznie nie uwolnię się spod wpływu rodziców i całego otoczenia, w którym jestem od zawsze.

Albo gadasz bzdury albo ja kompletnie nie rozumiem co oznacza słowo "chęci". Mam wrażenie, że to coś zupełnie innego niż ja myślę.

Myślę, że Priscilla ujęła to wyżej idealnie: wszystko sprowadza się do SPRAWCZOŚCI. Wiedza na temat problemu, samego problemu nie rozwiąże. Wiesz doskonale, jakich sytuacji czy też czynności unikasz? Świetnie! Zatem STARAJ SIĘ. Próbuj, zaczynając od tych małych kroczków.
Liczą się właśnie owe "chęci" wynikające z POTRZEBY zmiany, skoro najwidoczniej obecny stan do pewnego stopnia Cię męczy (choć czujesz się z tym wygodnie, więc się zapierasz w tym swoim "ciepłym gniazdku"). Systematycznie, powoli i do przodu - nikt nie powiedział, że będzie łatwo i wygodnie.
Bunt to raczej szersze pojęcie, mi pewne rzeczy zaczęły przeszkadzać, uderzając w poczucie rodzącej się samodzielności. Myślę, że studia w obcym mieście dodatkowo wywarły na to pozytywny wpływ. To, że nie przeszedłeś okresu buntu nie oznacza, że nie możesz się w końcu obudzić.
Przestań traktować siebie, jako przegranego, któremu nic nie może już pomóc.

Priscilla, w jakich małych ruchach miałbym to konfrontować? Zmiana pracy raczej nie należy do małych. Dla mnie byłby to największy ruch w całym dotychczasowym życiu. Piszesz bym zaczął robić rzeczy, których unikam tyle, że ja nawet nie wiem jakie to są. A jeśli wiem to nie jestem w stanie tego zrobić. Weźmy nawet tego doradcę zawodowego. Po raz już nie wiem, który znalazłem kilka opcji, mam otwarte karty w przeglądarce. Dosłownie wystarczy tylko sięgnąć po telefon i zadzwonić. I nie mogę choćby nie wiem jak bardzo bym chciał. Wezmę ten telefon, patrzę na niego i dosłownie nie mogę się ruszyć. Od razu pojawia się taki natłok negatywnych i demotywujacych myśli, taki lęk, że momentalnie zaczyna mnie boleć głowa. Tak samo się dzieje kiedy chce poszukać jakichś ogłoszeń. Dosłownie wszystko zaczyna mnie od tego odciągać i prędzej bym poszedł zbierać śnieg grabiami niż to co powinienem.

Niby tak ale jedząc tylko chipsy długo nie pożyjesz. No dobra to co musiałbym zrobić, w sensie jakie danie żeby można było nazwać to gotowaniem? Tylko nie pisz, że jajecznica bo i tak bym jej nie zjadł.

Bagiennik, jak wyżej, poza tymi związanymi z pracą nie wiem jakich sytuacji unikam. Chyba, że to sprzeciwienie się rodzicom też się do tego zalicza. Przykładowo mam wolny weekend ale nawet nie chce mi się myśleć gdzie mógłbym pojechać bo po pierwsze byłoby to tylko po by nie siedzieć w domu. Po drugie musiałbym się spowiadać dokąd jadę, po co jadę i kiedy wrócę. Wiele rzeczy mi przeszkadza ale dlatego, że czuję, że to nie jest tak jak być powinno. A jak być powinno tego nie wiem o kiedy tylko próbuję sobie to wyobrazić to od razu uruchamiają się najgorsze myśli. To jest dosłownie uwięzienie we własnym umyśle. Mózg robi wszystko byle tylko nie pozwolić na zmianę obecnej sytuacji. Właśnie przez to czuję się przegranym, któremu nie można już pomóc. Nie mogę ufać nawet samemu sobie bo dosłownie wszystko we mnie stara się uniemożliwić zmianę.

Wyjechanie po to, żeby nie siedzieć w domu moim zdaniem ma sens.
O ile zdołasz przekonać sam siebie, że NIE MUSISZ się spowiadać rodzicom czyli zmienić myślenie.  Jesteś dorosły, masz swój samochód oraz swoje pieniądze. Uprzejmość ludzi dorosłych sugeruje rodziców poinformować, kiedy się wróci pi razy oko czyli np. "w niedzielę na kolację". Tak, wiem - niewiarygodnie trudne. Mam wyobraźnie na ilość tzw. gadania, jakie to by wywołało.  Ale od czegoś trzeba zacząć.