30lat i cały czas sam - Netkobiety.pl

Otóż to!

Słowo klucz brzmi: "za plecami".

Pewnie znowu wyjdę na złośliwą, ale Ty to przecież znasz z autopsji.

Coś mi się wydaje, że przede wszystkim to naczytałeś się tych wszystkich pillów i teorii o hipergamii, a teraz to powtarzasz. Ba, przypisujesz tę "przypadłość" kobietom, choć sam zupełnie niedawno ujawniłeś, że o swojej partnerce myślisz tak samo, zwłaszcza jeśli okaże się, że na tym rynku zyskasz w notowaniach i będziesz miał większe możliwości.

To prawda znam ale chyba z innego powodu niż niektórym tu się wydaje. Były tu już osoby twierdzące, że moja partnerka nawet mi się nie podoba, a jestem z nią bo żadna inna się nie trafiła. Jedynym co się tu zgadza to fakt, że faktycznie ona jest dosłownie jedyną, która zwróciła na mnie jakąkolwiek uwagę. To nie znaczy, że mi się nie podoba bo akurat tego raczej nie dałoby się przeskoczyć. Prawda jest taka, że ja po prostu nie wiem co to dokładnie znaczy kochać i być kochanym ani po czym poznać, że to "ta jedyna". Nie wiem czy kiedykolwiek uda mi się tego wszystkiego dowiedzieć ani nawet czy ja w ogóle jestem jeszcze zdolny do takich uczuć.

To, że naczytałem się mnóstwa pillowych treści również jest prawdą. Terapeutka też mówi, że to spowodowało niezłe spustoszenie w mojej głowie. Ale jednak trochę prawdy musi w tym być skoro tak dużo i tak często miałem okazję to czytać. Nie sądzę bym jeszcze mógł zyskać w notowaniach no chyba, że wygram w lotto, nawet zacząłem ostatnio grać. Nigdy nie wzbudzałem zainteresowania w swoim otoczeniu i to się raczej nie zmieni. Nie wiem skąd się biorą takie myśli skoro mnie nie powinny dotyczyć ale są i staram się tłumić je na samym początku.

Oczywiście, że to jest zagubienie i brak wiary w siebie. Jestem jedynie marnym cieniem tego kim powinienem teraz być. Mimo iż udało mi się osiągnąć jedną rzecz, którą jeszcze niedawno uważałem za niewykonalną to osiągnięcie tego wcale nie pomogło uwierzyć, że inne też mogą się udać. Te wszystkie pillowe treści mają jakąś dziwną właściwość, że bardzo przyciągają, bardzo szybko stają się niesamowicie ciekawe, to wciąga niemal jak hazard.

Wiem, że najprawdopodobniej tylko ze mną jest coś nie tak w kwestii miłości, a raczej z niewielką grupą ludzi podobnych do mnie. Oczywiście, że nie dotyczy to wszystkich tak samo jak nie każdy wpisuje się w teorię pillowe. Jednak nawet takie teorie nie biorą się znikąd. One powstały ze zbioru historii i przemyśleń wieku różnych ludzi, którzy udzielali się w internecie. Przykładowo to, że pieniądze najbardziej przyciągają kobiety, to jest przecież prawda znana od tysięcy lat. Kto miał wielkie haremy, po kilka żon i najwięcej dzieci w historii? Ludzie najbogatsi i mający największą władzę. Teorie pillowe tylko trochę to przerobiły na miarę dzisiejszych czasów. To, że trafią akurat w człowieka i moment, w którym jest on najbardziej podatny to coś czego jeszcze nie rozumiem ale co jest całkiem ciekawe.

Zmieniło się tyle, że cała ta teoria została obalona. W chyba każdym zakątku internetu dotyczącym relacji i teorii pillowych jedną z podstawowych jest właśnie to, że kobiety w jakiś tajemniczy sposób wyczuwają czy facet ma doświadczenie czy nie. Więc im więcej tego doświadczenia tym bardziej atrakcyjny powinien być. U mnie kompletnie nic się nie zmieniło więc albo mam jeszcze za mało doświadczenia albo ta teoria to bzdura. Nie chodzi mi o faktyczne zwiększenie atrakcyjności żeby jej niektórzy tu pisali znaleźć "lepszą" dziewczynę. Chodzi o samą teorię i jej potwierdzenie lub nie.

dubel

Priscilla Oczywiście, masz rację. Problem właśnie w tym, kiedy zasady zostają kompletnie odrzucone, nieważne czy mniej lub bardziej świadomie, wyłącznie na rzecz własnych potrzeb czy zachcianek, kosztem ludzi wokół, szczególnie partnera. Taka osoba się wręcz zatraca w swoim zakłamaniu i oszustwie, gdzie czasami nawet sprawia jej to przyjemność, kiedy ma nad drugą stroną kontrolę, wodząc ją za nos. To zwyczajnie obrzydliwe. Elementarna uczciwość przestaje mieć znaczenie, gdyż aby się na nią zdobyć trzeba mieć nieco odwagi oraz podjąć wysiłek. Dzisiaj zaś raczej wybiera się zwykle to, co jest prostsze i szybsze, a do tego dodaje więcej wrażeń, emocji czy wręcz adrenaliny.
Ile to razy można usłyszeć, że lepsze już bywają jakiekolwiek emocje niż owa przeciętność, gdzie panuje swego rodzaju rutyna (nieunikniona moim zdaniem), jeśli chce się prowadzić, spokojne, ustabilizowane życie.
Niemniej jednak, nie sądzę, aby potrzeba (ciągłej) atencji, otrzymywana bądź przekazywana, może być uznawana za zdrowy objaw.

dubel

Redpill jest zjawiskiem socjologicznym, z tym naukowym podejściem to ciut na wyrost chyba ,  ale przynajmniej jest w punktach i bez emocji.
Z czym się nie zgadzasz, Shini?

Chodziło mi bardziej o analizę tego zjawiska.

Nie zgadzam się kilkoma rzeczami.

Na przykład z tym 1% ojców wychowujących nie swoje dzieci. Pamiętam jak kiedyś czytałem o eksperymencie gdzie gość jeździł po różnych miastach w różnych krajach i nadal rodziny. Pamiętam, że w tych badaniach chodziło o przekazywanie genów i cech przez rodziców dla dzieci. W trakcie tych badań poza ich głównym celem wyszło, że dużo więcej niż 1% badanych mężczyzn wychowywało nie swoje dzieci. Niestety nie mam pojęcia jakie to były dokładnie badania i było to ładnych parę lat temu.

Nie do końca zgadzam się z tym, że młodość i uroda kobiet wcale nie są tym co decyduje o ich atrakcyjności w oczach mężczyzn. Gdyby to była prawda to związki mężczyzn z dużo młodszymi kobietami nie miałyby racji bytu, a wszyscy dobrze wiemy, że tak nie jest. Niezależnie od płci osoba 10-15 lat młodsza jest już z zupełnie innego pokolenia i tacy ludzie zwykle nie mieliby nawet o czym rozmawiać. Szczególnie jeśli mówimy o latach gdy najczęściej wchodzi się w te związki czy przykładowo mężczyzna 30-35 lat i kobieta 20-25 lat. Świat zmienia się coraz szybciej i raczej mało prawdopodobne by osoby, które dzieli tyle lat miały choćby podobny światopogląd. Więc jakim cudem dobierają się w związki? Moim zdaniem takim, że te wszystkie społeczne, światopoglądowe czy nawet osobiste kwestie nie mają znaczenia dla nich obojga. Mężczyzna patrzy na tą młodość i urodę, a kobieta na zasoby, pozycję społeczną i ogarnianie życia przez tego mężczyznę.

Tak samo z tym żeby mężczyzni szukali kobiet podobnych sobie zamiast skupiać się na ulepszaniu samego siebie. Dla młodych mężczyzn w wieku mniej więcej 18-30 szukanie kobiety sobie podobnych nie ma większego sensu bo bardzo często te kobiety nie chcą na nich nawet spojrzeć, w ogóle nie widzą ich jako potencjalnych partnerów. Bo są zbyt biedni, zbyt nie ogarnięci, nie wiedzą czego chcą, uważają ich za dziecinnych czy za nie zaradnych bo nie mają swojego mieszkania w wieku 20 lat.

Jest tu poruszona kwestia kojarzenia selektywnego i, że wciąż jest on dominującym sposobem dobierania się ludzi. Napisali tam, że mimo rozwoju internetu, mediów społecznościowych i portali randkowych, które umożliwiają szukanie potencjalnych partnerów daleko poza swoim otoczeniem ludzie wciąż dobierają na podstawie tego właśnie otoczenia. Skąd więc jest tak dużo samotnych ludzi i czemu ta liczba ciągle się zwiększa? Coraz więcej ludzi woli być samemu jeśli nie mogą mieć partnerka/partnerki spoza tej swojej bańki. Wielokrotnie widziałem też twierdzenie, już niekoniecznie tu, że jednym z najważniejszych czynników decydujących o dobieraniu się w pary jest poziom wykształcenia. Więc jakim cudem powstał mój związek skoro mamy inne poziomy wykształcenia?

Weźmy jeszcze kwestię tego, że kobiety rzadko kiedy porzucają swoich partnerów jeśli w grę wchodzi coś innego niż na przykład alkoholizm. Że to wcale nie jest tak, że kobieta porzuci partnera kiedy ten na przykład straci pracę i nie będzie zarabiać albo z powodu wypadku stanie się niepełnosprawny. Osobiście znam jeden przypadek gdzie dziewczyna odeszła od chłopaka bo ten właśnie miał wypadek i nawet nie stał się trwale niepełnosprawny tylko musiał przechodzić wielomiesięczną rehabilitację i ostatecznie wrócił do pełnej sprawności. Oczywiście to tylko jeden przypadek i o wiele za mało by określać tym ogół kobiet ale jednak coś takiego się wydarzyło.

Na razie tyle. Jak przeczytam ponownie to pewnie jeszcze coś tam znajdę.

Pillowe teorie są kuszące, bo dają poczucie (moim zdaniem złudne) kontroli i proste wyjaśnienie tego, co boli i nie działa. Jednak to właśnie tutaj zaczyna się problem, bo one w pewien sposob "porządkują" świat, ale odbywa się to w sposób, który z zasady jest fałszywy, bo opiera się na generalizacjach.

Idąc dalej - to, że pieniądze i władza od zawsze zwiększały dostęp do kobiet, jest faktem. Tyle tylko, że dostęp to NIE jest to samo co realna relacja. Historia haremów czy wielożeństwa mówi więcej o strukturach siły niż o uniwersalnych mechanizmach atrakcyjności. Teorie pillowe biorą fragment rzeczywistości i robią z niego prawo, które rzekomo ma tłumaczyć wszystko, ale to się zwyczajnie nie sprawdza w zderzeniu z prawdziwym życiem.
Zresztą sam spójrz, bo Twoje własne doświadczenie jest tu przecież świetnym testem. Pillowa teoria zakłada, że "doświadczenie" automatycznie przekłada się na atrakcyjność w oczach kobiet - u Ciebie tak się jednak nie stało. I to nie musi wcale oznaczać, że masz go za mało albo że z Tobą jest coś nie tak. Bardziej prawdopodobne jest to, że sama teoria jest zbyt uproszczona, w końcu relacje międzyludzkie nie opierają się na tak prostych i mierzalnych zależnościach.

Skoro zatem teoria nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości, to niekoniecznie dlatego, że Ty zawiodłeś jej założenia, ale dlatego, że wcale nie jest tak uniwersalna i adekwatna do współczesnych realiów, jak próbuje się ją przedstawiać. To z kolei podważa jej wiarygodność i pokazuje, jak dużym błędem jest kierowanie się jej wytycznymi w realnym życiu czy traktowanie ich jako punktu odniesienia dla własnej wartości i relacji z innymi.

Przeczytałem i (pomimo iż sam uważam redpillowy przekaz za zbyt upraszczający rzeczywistość w wieku przypadkach) mam wrażenie, że ten artykuł sam robi to co Redpillowi zarzuca - a mianowicie sam polemizuje z uproszczoną wersją pigułkowych twierdzeń.
Ot weźmy na przykład hipergamię - Red Pill nie twierdzi wcale, że jest to sztywna reguła dotycząca każdej jednej kobiety tylko, że jest to pewna tendencja dająca się zaobserwować średnio w relacjach damsko-męskich. Red Pill nie mówi też, że hioergamia dotyczy tylko zasobów czy urody, ale może być ona realizowana na wielu różnych płaszczyznach. Sama pozycja społeczna może mieć w różnych warunkach bardzo różne znaczenia i oblicza.

Jasne, że ludzie są bardzo zróżnicowani, dużo bardziej niż Red Pill zakłada, ale to równocześnie nie oznacza też, że nie da się do pewnego stopnia na najprostszym poziomie wskazać zbioru cech uważanego w większości za atrakcyjne oraz takiego uważnego również w większości za nieatrakcyjne. Gdyby tak było nie istniałoby coś takiego jak poziomy urody i atrakcyjności, a wszyscy ludzie mieliby takie same szanse na znalezienie partnera (oboje dobrze wiemy, że tak nie jest).

Okej. Tylko, że Red Pill nie neguje przecież możliwości sztucznej regulacji doboru przez kulturę. Tylko w jaki sposób to zaprzecza temu, że gdyby tych sztucznych regułacji nie było to naturalny dobór wyglądałby inaczej?
Zasady Red Pilla opisują mechanizmy i tendencje dobru naturalnego, a nie regulowanego sztucznie.

Tutaj mam taki ciekawy wykres jak zmieniały się cechy porządne przez kobiety u mężczyzn w Stanach Zjednoczonych w latach od 1939 - 2008 czyli również w okresie w którym zachodnie społeczeństwo przeszło z małżeństw aranżowanych do swobody wyboru:

Jeżeli to czy druga strona nam się po prostu podoba jest pierwszym warunkiem relacji intymnej bez którego żadne inne cechy nie mają znaczenia to w jaki sposób nie jest to czynnik domonujący?
Wpływ innych pozytywnych i negatywnych zmiennych nie ma znaczenia jeżeli atrakcyjność seksualna jest warunkiem koniecznym.

Poza tym Red Pill rozdziela również czynniki istotne w przypadku relacji krótkotrwałych oraz długotrwałych i również w zależności od płci.
I tak mowa, że kobieta na urodę partnera największy nacisk będzie kładła rzeczywiście w przypadku relacji krótkiej natomiast w długiej już inne cechy będą liczyć się bardziej. Mężczyzna natomiast w przypadku relacji krótkotrwałej zwłaszcza wypuszczony i po kilku głębszych będzie tak naprawdę może nie mieć żadnych wymagań. W relacji długotrwałej już musi mu się kobieta podobać, ale to też nie znaczy, że musi być modelką.
Także to też nie jest takie proste, że wędług Red Pilla jest jeden czynnik domonujący zawsze taki sam i nic więcej.

No dobra. To teraz powiedz mi co to znaczy w Twoim rozumieniu "być mężczyzną" i dlaczego od chłopaka 18-letniego nie można tego wymagać, a od 30-letniego już tak?

A może dlatego, że teoria została zrozumiana zbyt prosto i zbyt dosłownie?
Jasne, że nie zaczną się do niego magicznie kleić nagle laski bo w końcu zaliczył, ale pewnie ogólnie będzie się już wydawać mniej creepy jak na pytanie o przebieg nie odpowie, że jest prawiczkiem. Trochę psychicznej pewności siebie też powinno to przynajmniej trochę dać.

Muqin

Zacznijmy od kwestii wychowywania nie swoich dzieci przez ojców. Mam wrażenie, że ten temat jest mocno marginalizowany przez każdą kobietę. Nie wiem czy dla kobiet to na prawdę nie ma większego znaczenia ale dla mężczyzn ma ogromne. Mężczyzni niestety też są niewolnikami biologii i fakt wychowywania nie swojego dziecka to dla nich po prostu całkowita porażka jako żywego organizmu. Tym bardziej jeśli w grę wchodzi oszustwo na tak dużym poziomie dokonane przez partnerkę. Nie chcę sobie nawet wyobrażać co musi czuć mężczyzna, który po kilku latach bycia pewnym, że dziecko jest jego i robiącego dla tego dziecka wszystko łącznie z gotowością poświęcenia za nie życia i po prostu czucia się spełnionym jako człowiek i mężczyzna dowiaduje się, że jednak nie jest jego. Oczywiście takich przypadkach w skali całego zjawiska wychowywania nie swoich dzieci jest raczej niewiele. O wiele więcej jest takich gdzie w grę wchodzi patola co niezbyt przykłada uwagę do tego czyje jest dziecko póki można za nie dostać 800+. Jednak w tamtych badaniach, o których wcześniej pisałem chodziło o normalnie funkcjonujące rodziny, a i tak wyszło grubo ponad 1%. Może powinni badać też listonosza? Co do samych w sobie badań mam bardzo podobne podejście co ty. Nawet statystyki mnie nie przekonują bo nie wiem jak dokładnie zostało zrobione dane badanie. Na przykład z tym, że niby wiek inicjacji seksualnej i młodych chłopców w Polsce się obniża. Tego nie da się zbadać tak by mieć pewność. Co najwyżej można pochodzić po ulicy i popytać takich chłopaków ale śmiem wątpić by choć 2 na 10 powiedziało prawdę.

W kwestii wieku i urody jako czynników dominujących przy doborze partnerki to faktycznie mój błąd. Ja cały czas patrzę na to ze swojej perspektywy czyli istnieje tylko jeden rodzaj związków i są to długotrwałe związki na wyłączność. W ogóle nie brałem pod uwagę tych wszystkich dziwnych układów typu ONS itd. Zgadzam się z tym co o nich piszesz ale jedna rzecz i tak nie daje mi spokoju. Skoro doszliśmy do wniosku, że najlepsze i najtrwalsze związki powstają kiedy ludzie są w podobnym wieku to co ma zrobić ktoś kto stracił dużo czasu, a już zwłaszcza te lata kiedy jest się "młodym i pięknym"? Przykładowo facet ma 30 lat, nigdy nie był w związku ani też nigdy nie miał kontaktów fizycznych z kobietą. Stracił swoje lata bycia młodym i pięknym, jego rówieśniczki raczej też. Czy to oznacza, że bezpowrotnie stracił możliwość bycia z taką piękną i młodą dziewczyną nigdy tego nawet nie doświadczając?

Co do mojego związku to nawet te zainteresowania wcale nie są podobne. Ona była na tym evencie jedynie jako osoba towarzysząca koleżanki, a sama nie ma pojęcia o tym o czym ja mógłbym gadać bez końca. Na samych tych targach widziałem nie jedną dziewczynę, która z samego wyglądu podobała mi się dużo bardziej i też mogłaby o tym wszystkim gadać bez końca. Dlaczego więc wszedłem w związek akurat z tą dziewczyną?

Chodzi o to, że młode dziewczyny w wieku 18-25 lat nie chcą nawet spojrzeć na swoich rówieśników z wielu różnych powodów. Wymagają od nich dużo więcej niż w ogóle da się osiągnąć w tym wieku. Żeby jeden facet mógł być tym kierownikiem i jakimś managerem w korpo i zarabiać 20k musi być kilkunastu lub kilkudziesięciu innych na niższych stanowiskach. Te dziewczyny wymagają by wszyscy byli kierownikami co nie ma możliwości się wydarzyć. Tak samo w internecie pełno jest gadania takich dziewczyn, że facet będący jakimś budowlańcem, śmieciarzem czy kierowcą jest leniem bez ambicji i chęci, a bez nich w ogóle by nie było świata jaki znają.

Co do małżeństw aranżowanych to patrząc na nie z perspektywy współczesnych czasów jest coś wręcz absurdalnego, a jednak w tych Indiach wciąż się dzieje jak i w wielu innych miejscach na ziemi. Pod względem społeczno-moralnym to coś totalnie nie akceptowalnego. Jednak jak widać po stanie populacji tych Indii pod względem biologicznym to działa. Jest taka gra gdzie dwoje zakochanych uciekło ze swojej rodzinnej planety na jakąś odległą na końcu galaktyki gdzie nikt nie miał ich znaleźć. Uciekli dlatego, że na ich planecie istniał system kierowany przez jakąś super zaawansowaną sztuczną inteligencję, który właśnie dobierał ludzi w pary. Tyle, że to nie był taki wybór jak rodzice dobierający na przykład na podstawie majątku. Ta sztuczna inteligencja dosłownie znała myśli, pragnienia i upodobania ludzi tak, że każdy jej wybór był na prawdę szczęśliwy dla tych ludzi. Tylko te dwójka bohaterów w jakiś sposób nie była podatna na tą kontrolę. Do czego zmierzam? Ano do tego, że takie społeczeństwo, a raczej cała cywilizacja mimo bycia pod ścisłą kontrolą maszyny funkcjonowała niemal perfekcyjnie. Napisałem to bardziej jako ciekawostkę bo jestem bardzo ciekaw co ty i inni ludzie z forum o tym powiedzą.

O właśnie, o tym nie wspomniałem. Dokładnie jak piszesz, 18 latek to jest wręcz dziecko, które dopiero zaczyna wkraczać w dorosłość. 30 latek to co innego ale ja osobiście nie uważam żeby to ogarnięcie jakiego się wymaga od 30 latków było oczywiste dla tego wieku. Tu jest zbyt dużo czynników decydujących o tym jakim ktoś będzie człowiekiem w wieku tych 30 lat by można było wymagać od wszystkich tego samego tylko z racji osiągniętego wieku. Moim zdaniem w ogóle coś takiego jak jednakowe wymagania przypisane tylko do wieku są czymś absurdalnym. Oczywiście nie licząc tych najbardziej podstawowych wynikających chociażby z posiadanych praw i obowiązków jako obywatel żyjący w społeczeństwie. To jednak ma niewiele wspólnego z relacjami i związkami.

Dlatego mówię - z nią mogę sobie pisać w wolnej chwili, ale w międzyczasie szukam czegoś innego i na tym się będę głównie skupiał.
Tę dziewczynę traktuję raczej jako zapasową opcję, a w międzyczasie szukam dalej, bo nie chcę takiego scenariusza, że będę z nią pisał rok, a po tym czasie się okaże, że ona tylko chce się kolegować przez internet.

Połowa kobiet na tych portalach to samotne matki z dziećmi, albo laski będące w związkach.
Jak już się trafi jakaś wolna i bezdzietna, to się okazuje, że jest otyła jak morskie stworzenie głębinowe.
Znalezienie szczupłej, bezdzietnej i w miarę atrakcyjnej kobiety to jakiś mission impossible.

A po co płatne? Ja przez głupiego ex mam nici z Sylwestra

Jakbyś miał wymienić twoim zdaniem największe plusy i minusy masaży to co by to było?

Nic. Jutro albo pójdę pochodzić po jakichś lokalach i spróbuję nie nawalić się do zgona albo będę siedział w domu i też spróbuję nie zaliczyć zgona, dosłownego.

Pierwszy z kolei minus skutecznie zniechęca  do dalszego rozważania sensu pakowania się  w takie "zabawy"..

Po co tak przyjmować w mieszkaniach w bloku.. zaraz jakaś babcia Stasia będzie problemy robić i generalnie nie dziwne, bo kto by chciał w miejscu gdzie spędził często całe życie biznesy erotico.

Dziś czeka mnie ciężka noc, idę na imprezę z najpiękniejszą kobietą na świecie, ideał po prostu, każda chce wyglądać tak jak Ona, szare myszki przy Niej popadają w skrajne kompleksy, każdy chce ją bzyknąć, nie ma żadnych wad jednym słowem Bogini, ale wiecie i tu się zaczyna cała zabawa, bo tam będzie zbiorowisko samców alfa, a moim zadaniem jest pilnować terenu, jestem wyspany wypoczęty i zwarty do akcji trofeum odbiorę po północy, wygląd ponad wszystko!

Jeśli w tej sytuacji można w ogóle mówić o jakimś spędzaniu to tak.

Plan na tego sylwestra był tylko się posypał bo dziewczyna musiała wyjechać w sprawach rodzinnych. Nie miałem już za bardzo czasu żeby wymyślić coś innego więc najprawdopodobniej skończy się tak jak zawsze czyli siedzeniem w domu. Sylwester to dla mnie jeden z najgorszych dni w roku. Czuję się okropnie, niesamowicie żałośnie, jak największy przegryw, że wszyscy coś będą robić, a ja znów sam. Właśnie w takich dniach dociera do mnie jak bardzo mam zmarnowane życie.

W związku jeszcze się nie posypało ale nie wiadomo jak długo ten jej wyjazd potrwa. Może być tak, że nawet kilka miesięcy się nie zobaczymy. Dodatkowo jeszcze dni takie jak dziś. Prawie 30 lat czekałem by w końcu nie siedzieć samemu w ten dzień i znów skończy się tym samym. Ciekawe czy drugi z najbardziej znienawidzonych przeze mnie dni też będzie tak wyglądał. To są jedyne dni, kiedy niezależnie od stanu psychicznego pojawiają się najgorsze myśli. Te, że chciałbym zasnąć i już się nie obudzić.

Będziesz mógł z trzeźwa głową wprowadzać plan od samego początku roku kac to nic dobrego

Wielokrotnie już słyszałem i czytałem to co tu piszesz. Tak samo słyszałem, że mnóstwo ludzi nie potrafi napisać CV i to nie, że zły format czy coś w tym stylu tylko błędy ortograficzne, interpunkcyjne i zdjęcie z wakacji albo z melanżu. A jak kogoś takiego przyjmą to potrafi w pierwszym tygodniu po prostu nie przyjść do pracy bo w środku tygodnia zachlał i jest następnego dnia jest nieprzytomny. Brzmi to tak, że ja nawet nie próbując się starać wypadłbym dużo lepiej. Tylko wciąż jakie to ma znaczenie skoro nie ma jak pokazać tego ogarnięcia, umiejętności czy zaangażowania bo nie wiadomo czego w ogóle szukać?

Na prawdę nie widzisz tego co sam napisałeś? Zmieniałeś pracę ale w jednej branży. Ty już wiedziałeś co robić i szedłeś w tym coraz dalej. Właśnie o to cały czas chodzi. U mnie się nie ak nie da, ja muszę całkowicie zmienić branżę, zacząć całkowicie od zera. To tak jakby wszystkie dotychczasowe lata studiów i pracy nie miały żadnego znaczenia, to jest dosłownie zmarnowane co najmniej 10 lat. W kwestii szukania pracy jestem na tym samym etapie co dzieciak zaraz po maturze. Albo jeszcze gorzej bo te dzieciaki często już wiedzą co robić i w jakim iść kierunku.

Jak to możliwe, że ktoś kto zatrudnia innych ludzi nie widzi czegoś tak prostego? Cały czas piszesz o tym co jest dużo dalej niż etap, o którym piszemy. Już będąc w pracy kiedy pojawia się jakiś problem to większość ludzi znajduje w końcu jakieś rozwiązanie. Ja też ale to jest duuuużo dalszy etap niż szukanie pracy, trzeba już w niej być jakiś czas i chociaż mniej więcej wiedzieć co się tam robi. Poza tym wciąż nie rozumiem dlaczego ktoś oczekuje od ludzi, że będą kłamać? Jeśli czegoś faktycznie nie da się zrobić to mają kłamać, że się da? Jaki w tym sens skoro to coś i tak nie zostanie zrobione bo się nie da? Poza tym to samo w sobie jest bez sensu. Żeby coś się dało lub nie dało zrobić trzeba najpierw wiedzieć co w ogóle jest do zrobienia. Ty oczekujesz, że ktoś wygłosi płomienną przemowę tyle, że ten ktoś nawet nie może mówić. Albo przebiegnie maraton kiedy nie potrafi nawet przejść kilku kroków. To są tak odległe od siebie poziomy, że samo ich porównywanie jest bez sensu.

Widzę, że Twój główny problem to nie brak pracy, tylko nastawienie "nie da się”. Ktoś podsuwa Ci konkretne rozwiązania, a Ty w każdym widzisz przeszkodę i tak naprawdę sam tworzysz problem, którego nie ma.

Szukanie pracy to proces. Nie da się wszystkiego zrobić od razu perfekcyjnie, nie znając jeszcze firmy, jej wymagań i siebie w tym środowisku. To normalne, że dopiero w praktyce można znaleźć najlepsze rozwiązania. Twój schemat "nie da się” sprawia, że sam skreślasz każdą możliwość, zanim w ogóle ją sprawdzisz. Jeżeli to podejście będzie dominować, to nie znajdziesz pracy, bo szukanie jej wymaga próbowania, elastyczności i choćby minimalnej otwartości na możliwości. Twój problem nie jest w rynku pracy, on jest w Twojej postawie.

I sorry, ale Twoje porównania są groteskowe, czyli wymaganie od kogoś, żeby wygłosił płomienną przemowę, kiedy nie może nawet mówić, albo przebiegł maraton, nie potrafiąc zrobić kilku kroków - to jest po prostu nielogiczne i oderwane od realiów. Traktowanie tego jako równorzędnych przykładów jest moim zdaniem błędem, ale z sobie tylko znanego powodu samego siebie stawiasz na tym samym poziomie.

Nie wierze, że ten wątek nadal trwa.