30lat i cały czas sam - Netkobiety.pl

Jack, zupełnie nie pojmuję, czemu "argument z dupy"? Ja zaczęłam neta używać niedługo potem, jak się w Polsce pojawił. W tym samym roku akademickim, w jednej w wyższych uczelni, gdzie tenże internet zaistniał. Należę tu do mniejszości, owszem. Od kiedy miałam prywatny to nie pamiętam, ale szybko.

Zgubny wpływ internetu to mi dopisujesz.
Dziecko prezentowane na zdjęciu miało inne problemy. Podobnie jak dzisiaj dzieci w innych miejscach globu mają inne problemy niż te, żyjące w Polsce. Czyli - polskie dzieci nie mają problemów, bo dzieci harujące w Bangladeszu mają większe? A te z faweli Rio de Janeiro tym bardziej, chociaż zaczyna być porównywalne, można dorzucić głodujące w Afryce. Dziecko z rodziny majętnej nie ma problemów, bo nie jest ubogie?  Tą metodą to za przeproszeniem wychodzi na to, że jak ktoś miał pecha się urodzić w jako-tako spokojnym miejscu i czasie i nędzy bytowej nie doswiadcza to już zdechł pies, pyska niech nie otwiera, że coś nie tak było w jego dzieciństwie czy w życiu, bo w porównaniu do...

Jack, ja jestem "ofiarą" tego podejścia zwanego porównywaniem z tymi, co mają/mieli  gorzej,  bo pechowo ani na wojnę ani na stalinizm się nie załapałam i w związku z tym absolutnie nie miałam prawa mieć problemów z niczym absolutnie oraz totalnie, przynajmniej zdaniem zauważalnej części dorosłych i od świtu powinnam była zachwytem tryskać, bo mi bomby na łeb nie leciały, śnieg przez okno nie wpadał zimą, nie musiałam jadać marmolady z buraków, rodziny mi  nie rozstrzelano i nikt mnie nigdzie w wagonach bydlęcych nie zamierzał wywozić. Na szczęście nie było to podejście moich rodziców, zatem mam alergię umiarkowaną, ale od dawna i do dziś  takie teksty uznaję za ... powiedzmy mało sensowne, że nie powiem wręcz szkodliwe. I zwyczajnie dosyć głupie.

Priscilla, obawiam się, że trzeba by doprecyzować, bo "wychowanie bezstresowe" bardzo szybko stało się synonimem "braku wychowania". Tak czy tak było w Polsce wcześniej, acz lata 80-te z racji tzw. wydarzeń dziejowych mocno temat wyhamowały, no nie w głowie ludziom były nowe metody wychowawcze. W 90- tych pojawił się Spock i faktycznie wtedy była swoista "rewolucja", ale nadal to Spockowskie wychowanie pokolenia Z już raczej nie dotyczy, bo Spock u nas był nowością, na fali to był w pierwszej połowie lat 90-tych, a że tak ogólnie to był staroć, szybko zniknął na rzecz nowszych.

Na skalę pokoleniową to pokolenie Z jako pierwsze miało w młodym bardzo wieku łatwy dostęp do nadmiaru informacji w sposób niekontrolowany, z czym jako dzieci musieli sobie jakoś radzić nie mając opieki i wspomagania rodziców w stopniu wystarczającym. Zapoznawali się z treściami całkiem nie dla dziecięcych  umysłów i w nadmiernych dawkach. I nie mam na myśli tylko porno, choć to też. Dzieciak nie ma krytycznego podejścia do tego, co w necie znajdzie, bo za młody jest. Łyka jak leci, kłamstwo, prawdę, manipulację i obraz świata sobie tworzy taki jakby ...miejscami nierealistyczny. Plus nabywa poczucia bezkarności i anonimowości, braku kontroli czyjejkolwiek. To z minusów tej cyfryzacji od lat najmłodszych.

Nie no, jak pamiętam, to tylko nieliczni poborowi szli do wojska z własnej, nieprzymuszonej woli, ale to nadal nie zmienia faktu, że wielu młodym mężczyznom w ostatecznym rozrachunku wojsko robiło bardzo dobrze, dokładnie tak, jak choćby Twojemu znajomemu.

Edit:
Shini, teraz muszę już wychodzić i nnawet nie bardzo mam czas, aby przeczytać, co napisałeś. Potem się do tego odniosę, jeśli rzecz jasna będzie taka potrzeba.

Dobra pisałem do kolejnych dziewczyn, z którymi piszę już ponad tydzień.

Pierwsza dziewczyna - 26 lat z nadwagą i to taką sporą, bo za cholerę nie chciała mi wysłać zdjęcie swojej sylwetki (dostałem tylko twarz), ale widać, że mocno ulana, aczkolwiek bardzo fajnie się pisze.

Druga dziewczyna - 23 lata ale szczupła (aż się zdziwiłem, że w końcu jakaś bez nadwagi), ale to dlatego, że ma ciężką fizyczną pracę.
Z nią mi się pisze jeszcze lepiej do tego stopnia, że zaproponowałem jej spotkanie ale powiedziała, że ma bardzo dużo pracy i na razie nie da rady (może po Świętach...), no ale trudno.
Aczkolwiek laska sama z siebie do mnie pisze, więc może jeszcze temat nie jest stracony.
Gdybym ja był zainteresowany, to wziąłbym nawet urlop z pracy, aby się spotkać, jej się nie chce, no trudno...

No to niezły wybór na tym szrocie matrymonialnym. Jeśli by chciała to by znalazła czas, chyba nie zapierdziela 12h dziennie, ale te wybranki to z wwa szukasz?

Słuszna uwaga, że wychowanie bezstresowe zostało bardzo zakrzywione wchodząc w coś, co przypominało brak wychowania. Może założenia i intencje rodziców stosujących tę "metodę" były dobre, ale zupełnie pomylili narzędzia, które miały prowadzić do założonego celu.

Żeby to było jasne - ja nie neguję negatywnego wpływu na dziecięcą psychikę nadmiaru niekontrolowanych informacji i tysięcy docierających do dziecka obrazów, których nie jest w stanie przetworzyć. Od dawna wiemy, a badania to potwierdzają, że to robi dziecku krzywdę.
Tyle tylko, że cały czas mówimy o dzisiejszych trzydziestolatkach, a nie o małych dzieciach, które dopiero teraz dorastają do tego, by zmierzyć się z konsekwencjami tamtych doświadczeń. Mówimy o dorosłych ludziach, którzy od lat funkcjonują samodzielnie, często z własnymi rodzinami, pracą, obowiązkami i pewnym bagażem doświadczeń życiowych.
Owszem, zostali w dzieciństwie "wrzuceni” w cyfrowy świat, który trochę im w tym życiu namieszał, ale od tego czasu minęło kilkanaście lat i to właśnie te lata wydają się kluczowe, bo to, co wtedy było szkodliwe, dziś nie tłumaczy wszystkiego.

Chcę przez to powiedzieć, że jeśli rozmawiamy o problemach emocjonalnych, trudnościach z relacjami, o braku odporności psychicznej czy o poczuciu zagubienia, to nie możemy ciągle patrzeć na to przez pryzmat dzieciństwa, rodziców, czasów, w których dorastaliśmy, a teraz okazuje się, że również technologii. To jest jak najbardziej wygodne, ale nie do końca uczciwe. Dorosły człowiek ma już realny wpływ na swoje życie i to nie dzieciństwo decyduje o wszystkim, co dzieje się z nim w wieku 30 lat. Między dzieciństwem a 30. rokiem życia jest mnóstwo czasu, przechodzi się przez wiele etapów, podejmuje wiele decyzji, zbyt wielu rzeczy doświadcza, żeby dało się to tak prosto sprowadzić do wygodnego "to nie ja, to inni".

A nasi rodzice doświadczali niekontrolowanego napływu propagandy. Non stop. Na każdym szczeblu nauczania i w każdym aspekcie życia.

To się nazywa dorosłość.

To jest to tylko i wyłącznie jego własna wina. Reszta pierdolenia to wymówki.

Jak nie masz oszczędności, a wydajesz kasę na macbooka to po prostu żyjesz ponad stan.

Priscilla, z jednej strony nie negujesz, a z drugiej jakbyś nie zauważała, że właśnie ci 30-latkowie to pierwsze pokolenie , które zostało dotknięte tą szkodliwością, której istnienia nie zaprzeczasz. Tak na skalę właśnie pokoleniową. Na nich obserwujemy te negatywne skutki i w związku z tym zauważyliśmy, że dzieciom coś szkodzi i usiłujemy się robić, żeby nie szkodziło tym aktualnym dzieciom.
Nic nie tłumaczy wszystkiego, Priscilla
Między dzieciństwem a 30 rokiem życia jest mnóstwo czasu, który może zostać wykorzystany...a owszem. Ale żeby jakiś czas wykorzystać, trzeba umieć oraz mieć warunki. I wcale nie mam tu na myśli akurat finansów.
Pisałaś kiedyś o tym jak niesamowity wysiłek włożyłaś w ukończenie liceum i maturę, o dojazdach itd. Na pewno warunki dalekie od komfortu o lata świetlne, zdałaś, odnotowałaś ogromny sukces, jak mawiają Francuzi "chapeau bas". Z maturą w ręku miałaś już solidne fundamenty do dalszego dorosłego funkcjonowania, miałaś na koncie ogromne osiągniecie własne. W Twoim życiu zaistniały warunki po temu, byś ten sukces w młodym wieku odniosła. Jest w nim Twój ogromny wkład własny, ale warunki też musiały zaistnieć. Gdyby na przykład Twoi rodzice stwierdzili jasno "wybij sobie maturę z głowy, w domu siedź, do roboty idź i męża szukaj" - mogli by cię skutecznie uziemić i zamiast 19- latki z maturą i ogromnym sukcesem własnym byłaby jakaś inna 19-letnia Priscilla. Gdybyś zaś warunki do zdawania matury miała komfortowe - nie miałabyś w wieku lat 19 tego poczucia własnej sprawczości sukcesu i poczucia ogólno życiowego że "dam radę". Też być byłą inną 19-letnią Priscillą.
W dorosłość wchodzimy z bagażem, na to, jaki on jest mamy znikomy wpływ. Nie ze żaden - ale wcale nie taki znowu duży. Jeśli by dorosłość porównać do maratonu to jedni startują dobrze przygotowani, a inni fatalnie i muszą intensywnie nadrabiać, na dodatek w warunkach presji oraz oceniania.
Pokoleniowo cyfrowy świat w życiu pokolenia Z namieszał,  jednostkowo w stopniu różnym. Onże cyfrowy świat dał im też bonusy, też w stopniu różnym. Shini należy do tych raczej uszkodzonych.

Priscilla - pewne rzeczy mają źródło w szeroko pojmowanym dzieciństwie i to jest fakt. Tematem jest ciąg dalszy czyli postawa osoby dorosłej względem tego - albo coś z tym robi, albo nie widzi problemu i nie robi nic. Jednym z bagaży dzieciństwa jest wyuczona bezradność . Z tego można wyjść, ale zaczyna się w dorosłości czyli nim się wyjdzie przez jakiś czas ona nadal jest, powiedzmy "w trakcie leczenia", nie ma szans zniknąć szybko i nie wystarczy decyzja woli.
Dorosły człowiek ma realny wpływ na pewne aspekty swojego życia. Do innych musi się ułożyć, dostosować, ma je dane z zewnątrz. To umie albo nie za bardzo, a są też takie sprawy, co to brak pola manewru i sytuacje "jak nie spojrzeć nie da rady", źle i tak będzie pytanie w jaki sposób i jak straty zminimalizować.

Jack - niekontrolowany napływ propagandy wielu skutecznie zrył mózgi i równie skutecznie uczynił ich życiowo niefunkcjonalnymi, pamiętam jak było po 1989 roku, nie wszyscy się zaadaptowali do nowego. Poza tym czym innym jest propaganda a czym innym radzenie sobie mózgu z nadmiarem informacji. Propaganda ogłupia, a nadmiar informacji (także prawdziwych) wyczerpuje i osłabia, ogłupia też, ale w inny sposób. Przy propagandzie masz "prawdę jedyną i obowiązującą" czyli niedostatek informacji, informację kontrolowaną i spraparowaną, przy niekontrolowanym nadmiarze jest informacji za dużo, prawdziwe pomieszane z kłamstwami i manipulacją  i wybór chaotyczny oraz bezkrytyczny.

Jestem jak najdalsza od obwiniania wojska o demoralizację opisanego przeze mnie osobnika, osobnik jak dla mnie raczej miał pecha, no afera wyszła w tamtej jednostce solidna, ileś głów poleciało, wciągnęli go w układ i tyle, podatny był.
Ja tylko nadal i nieustająco twierdzę, że obowiązkowa służba wojskowa nie jest żadnym lekarstwem na omawianie problemy, lekarstwem na skalę makro czyli nadal się z Adamem nie zgadzam.
Kurczę, koszary to nie ośrodek terapeutyczny, nie do tego wojsko jest, nie takie są jego cele i zadania.  Owszem, efekt uboczny odbycia przymusowej służby wojskowej może być bardzo pozytywny dla iluś konkretnych osób, ale może też taki nie być, ale to przy okazji realizowania innych celów, no przynajmniej dla mnie.

Owszem, Jack - wzięcie steru we własne ręce to dorosłość. I owszem, Shini słusznie zauważa - z tym się człowiek nie rodzi, dorosłym się staje. Jak ma złych instruktorów, to się musi nauczyć sam, zaczyna późno i na początku nie umie plus musi przeuczyć to, co go głupio nauczono na coś sensownego. Czyli ma naprawdę sporo do zrobienia i jest do tyłu względem tych, co mieli instruktorów dobrych. Nie z powodu własnego lenistwa, bo się z zapałem uczył ino głupot, nie wiedząc że to głupoty. Troszeńkę podobne do bycia ofiarą propagandy - ma się baniak zryty.

Tak tylko ci przypominam, że to samo twierdzili hipisi, dzieci MTV, metalheadzi i grunge'owcy.

Jak w tych czasach można nie mieć czasu na spotkanie? To jest wręcz nie realne, chyba że panienka pracuje w Foxconnie to byłbym w stanie zrozumieć.. nie rób chłopie jaj, albo ma jakąś wadę w wyglądzie i po spotkaniu w realu została szybko odrzucona, lub ma tak przerobione foty że w realu przybywa jej magiczne 40 kg +, moja sąsiadka do perfekcji opanowała programy do obróbki zdjęć na każdym magicznie ucieka jej około 30 kg

Tak bo masz lekką prace biurową. Robole fizyczni są bardziej disposable, więc szanują prace. Ona ma 23 lata, a nie jest przegrywem który musi płacić prostytutce za GF experience i się ciecszy z komplementów że miły z ciebie chłopak.
ale jesteś denerwujący w swojej odklejce roszczeniwej. Jeszcze się nie spotkaliście a już pretensje jak stara baba.

Hmm no ja tam nie wiem w sumie teraz.
Ona pracuje fizycznie i mówi, że przed Świętami mają teraz bardzo dużo zamówień i chyba coś w tym jest, bo pracuje do 22-23 i potem o 1-2 w nocy mi odpisuje na wiadomości itp.
Napisałem jej, że jak będzie gotowa, to niech da mi znać i wtedy ustalimy termin spotkania, napisała, że spoko, no ale ile jeszcze będziemy tak pisać?
Z tym urlopem to faktycznie trochę słabo wyjechałem, bo jak człowiek chce się spotkać, to znajdzie nawet czas w Poniedziałek o 06:00 rano (Projekt Klaudiusz pokazał, że laski przesuwały Wigilię z rodziną tylko po to, aby spotkać się z Chadem).

12h nie, ale ma dziwne zmiany, że np idzie do pracy, gdy ja ją kończę itp.
Nie wwa.

Coś w tym jest, ja uważam, że jak człowiek chce się spotkać, to zawsze znajdzie czas i nawet przyjedzie na spotkanie z nogą w gipsie.
Co do fotek, to 30letnie laski wysyłają mi zdjęcia jak miały 18-20 lat i w dodatku jest najebane tyle filtrów, że przedstawiają zupełnie innego człowieka.
Jedną z takich lasek poprosiłem o aktualne zdjęcie, to jak mi przesłała (bez filtrów), to aż straciłem ochotę na kolacje tamtego dnia.

Szkoda, że nie da się z Tobą normalnie porozmawiać, bo na taki atak nie chce mi się odpowiadać.

WTF, co tu się odjebało?
Gdzie niby jestem roszczeniowy? Ja tylko opisałem zaistniałą sytuację przecież nie mam do niej żadnych wątów, że się nie chce ze mną spotkać.

Presja może być głupia. Przykładowo lanie pasem jak nie ma czerwonego paska, ale kompletnie losowo wybrany kierunek studiów. Pretensje o jedynke z polaka, mimo że syn wybiera sie na politechnike i powinien ogarniać fizyke. Presja żeby skończyć studia terminowo, nawet jak po lkilku semestrach dziecko widzi, że nie ma żadnej przyszłości po filologi greckiej i lepiej się przenieść na mechatronike.
Co nie zmienia faktu, że w rodzinie gdzie taka presja jest łatwiej przepchnąc pomysł, że idzie się na ciężkie studia których nie da się łączyć z pracą i dłużej mieszka u rodziców. Albo, że bierze się prace bardzo ryzykowną - migruje na rok do norwegii żeby uciłać, ale po roku wracam z kasą i z mieszkania rodziców buduje sobie dom czy coś.

Zresztą to już temat offtopowy niedotyczący Shiniego. Jak mu się coś spodoa, bo zdejmuje z niego odpowiedzialność za swoje własne życie to powie, że tak było. Jak się okaże ze w sumie był ustawiony to powie że było inaczej. Moim zdaniem u takich osób terapia, czy głębokie rozmowy jedynie pogłębiają narcyzm, bo ma nowe argumenty do układanki jak wzbudzać litość i unikać przyznania się do własnych porażek. Więc traktuje to jako wymiane zdań między nami, a nie kolejny haczyk dla Shiniego, żeby zwrócić na siebie uwagę.

Nie wiem jak miałbym określić moje zaangażowanie w terapii. Na pewno to, że jak na razie nie opuściłem ani jednej wizyty i wydaje mi się, że powiedziałem wszystko o czym tylko mogłem.

FB w zasadzie jest wyłączone, zaglądam raz na kilka tygodni albo i miesięcy. Praca nad nawykami trwa, nie jest łatwo ale jakoś idzie. Wiem, że wypowiadam się w sposób o jakim piszesz ale ja na prawdę tak to widzę. Nie, że dosłownie nie mam na nic wpływu ale, że jest on bardzo niewielki. To prawda, że będąc dorosłym zaczynamy się uczyć tego wszystkiego ale ucząc się od zera mając prawie 30 lat jest o wiele trudniej niż w normalnym trybie. Myślałem, że będąc dorosłym nauczę się tego wszystkiego szybciej ale to nie prawda. Tak samo myślałem, że kiedy znajdę dziewczynę to coś się we mnie zmieni, jakiś przełącznik dzięki, któremu uda mi się przynajmniej zmienić pracę. Potem, że zamieszkamy razem, a ja zacznę uczyć się samodzielności i po prostu poznawać siebie. To też nie zadziałało.

Też myślałem, że terapia będzie tym narzędziem. Może jeszcze będzie tylko pytanie kiedy.

Ja w tym filmie z tiktoka widziałem człowieka już załamanego tym co się dzieje. Ta sytuacja z laptopem raczej już go dobiła i typ nie wytrzymał. Z tymi oszczędnościami nie jest tak prosto. Ja jakieś tam nazbierałem ale tylko dzięki temu, że mieszkam z rodzicami i nie mam dużych wydatków. W innej sytuacji ja też nie miałbym ani grosza nawet na rzeczy tak proste jak pójście do lekarza prywatnie. Inne startowe warunki to grube niedopowiedzenie. Padł tu przykład maratonu i jest całkiem niezły. Jedni zaczynają ten maraton nie umiejąc nawet chodzić, inni dostają na start najlepsze buty i wytrzymałość wilka, a jeszcze inni startują metr przed metą. Problem w tym, że w dzisiejszych czasach wszyscy są porównywani do wszystkich. Ci pierwsi do tych ostatnich i wymaga się od nich tego samego.

Przestań kłamać. Rozmawiasz z osobami, które ci to wszystko tłumaczą od kilku lat, a ty tradycyjnie zdziwiony.

Oni są wiecznie zdziwieni i każda życiowa niedogodność ich przerasta.

Zawsze tak było.

Te terapeuty w ogóle pamiętają kto z kim, gdzie i po co? Patrząc na potrzeby społeczeństwa to przerabiają ze sto osób tygodniowo.

Masz dziewczynę, masz za sobą pierwszy raz, który zgodnie z oczekiwaniami miał niemal wszystko w Twoim życiu przestawić, terapia trwa, a jednak sam widzisz, że nic się magicznie nie zmieniło. Problem nie leży w okolicznościach ani w tym, że "nie dostałeś lekcji w dzieciństwie". Dorosłość to codzienne podejmowanie decyzji, mierzenie się z konsekwencjami i konsekwentna praca nad sobą. Jeśli dalej czekasz, aż coś lub ktoś zmieni Twoje życie za Ciebie, tracisz czas, bo zmiana przychodzi tylko wtedy, gdy sam ją wprowadzisz.

jak masz jakas traume to terapia to najgorsze, co mozesz zrobic. zamiast zapomniec i pojsc dalej zajmujac sie zyciem tu i teraz to ciagle walkujesz od podszewki, opowiadasz i sobie regularnie przypominasz i otwierasz rany na nowo. wg mnie terapia ma sens, jesli mierzysz sie z jakas choroba, zaburzeniem, schizofrenia czy nawet adhd, zeby je sobie poukladac.

dzis na dodatek taka moda, ze kazdy lata z jakimis pierdolami i zajmuje miejsce osobom naprawde potrzebujacym pomocy. a potem tragedie, bo ktos chory psychicznie stwarzajacy potencjalne zagrozenie dla siebie i innych sie nie leczyl, bo wizyta za rok.

Jest tez głupia moda na aparaty ortodontyczne prostujące zdrowe zęby i moda na trenerów personalnych i dietetykow.

Będzie ze sto , ale wyraźnie sam na własnej skórze musiał się przekonać, a właściwie to oparzyć, by dowiedzieć się, że to nie działa tak, jak Shini sobie wyobraził.

Pisałem z jakąś nową dziewczyną.

Po zdjęciach widać, że ma bardzo dużą nadwagę, ale z twarzy śliczniutka, więc szedłem w temat.

Po kilku dniach pisania okazało się, że ma faceta...

Po jakiego chuja te zajęte laski siedzą na tych aplikacjach i piszą z innymi facetami mimo iż ich mężczyzna siedzi w pokoju obok?
Tak teraz wygląda Świat w 2025r?

Randkowanie online to jest jakiś pierdolony horror.

ze 2 lata temu jak sb sciagnelam apke z ciekawosci na kilka tyg to tez trafilam na takiego typa, co mial dziewczyne xD

Ja tego nie pojmuję.
Siedzi laska w jednym pokoju, w drugim jej chłopak, a ona sobie leży na tapczanie i pisze z obcymi facetami.
To jest jakiś cyrk, a faceci też tak robią, ale ja tego nie rozumiem.

Nie słyszałem, ale to nie ma znaczenia, bo wszystkie te apki to jeden i ten sam cyrk, różni się tylko szata graficzna.

A co tu rozumieć? to jest zwykłe znudzeniem partnerem, wypalenie związku czy małżeństwa i to jest zupełnie normalne, są też osoby których zdrada zwyczajnie kręci, naprawdę współczuje ludziom którzy myślą że można żyć w związku kilka, lub kilkanaście lat bez skoku w bok, to niemożliwe, może kiedyś dawniej tak, jak ludzie byli bardziej bogobojni, dziś nie ma szans, większość par postanawia się pobrać tylko i wyłącznie dlatego że łatwiej kredyt na budowę domu wziąć, potem spłata 40 lat

a wiesz, ze jakis czas temu z moich obserwacji doszlam do takich samych wnioskow? myslalam, ze tylko ja. te starsze bogobojne pary sa inne. nawet te mlode bogobojne bardziej staraja sie o trwalosc zwiazku. chos teraz jest ich juz garstka, bo to dziala, gdy oboje bogobojni na siebie trafia, a nie gdy jest to jedno z nich. bez wzgledu na to, czy to szacunek/wiara/strach/system wartosci/kregoslup moralny, ale widac, ze wtedy nawet jesli nie ze wzgledu na malzonka to wlasnie ze wzgledu na Boga hamuja sie przed zdrada, rozstaniem itd i to zazwyczaj .. dziala. fala wzrostu rozwodow, zwiazkow 3-5 lat i nastepny, potem znwu 3 lata i nastepny, nastapila wraz ze wzrostem laicyzacji.

a co zlego w tym, ze ludzie w  niepatologicznym zwiazku szukaja kompromisow, aby zwiazek sie nie rozpadl, zamiast przy pierwszym lepszym kryzysie wszystko wyrzucac do kosza zamiast naprawiac? tak, takiego zwiazku bym chciala, jezeli juz w jakis wchodzic. nie widze sensu wchodzic w wziazek 3-5 lat i nastepny, znowu 3-5 lat i nastepny. nawet zaczynajac w 30tce to ile ich bd do 50tki? wole juz byc sama. to jest nawet jeden z powodow, dla ktorych jestem singielka. jesli bez perspektyw "az po grob" to serio nie widze sensu, zeby wkladac energie w tyle zachodu. a jak sie rozejrzec po parach wokol to tylko sie odechciewa. natomiast tacy dziadkowie byli ze soba do smierci, a nawet dluzej sobie wierni. i to jest wg mnie wlasnie milosc. tylko ze oni jako bogobojni mieli zupelnie inny system wartosci jaki jest dzis.

strach dotyczacy tego, co bd po smierci i ze dlatego nalezy zyc jak czlowiek i nikogo nie krzywdzic. takiego strachu by sie przydalo, popatrzywszy na to, co sie dzieje, juz nawet wychodzac poza kwestie zwiazkow i hamulcow przed zdrada, przemoca domowa itp.

przemoc, zabojstwa, kradzieze. dopiero co czytalam artykul o 13latce, ktora zabila kobiete zadajac ponad 100 ciosow nozem. jezeli taki strach przed Bogiem hamuje osoby, ay nie krzywdzic innych i zyc jak czlowiek to ja jstem jak najbardziej za.

Zmieniło się dużo.  I zmiany sa dobre i niedobre. Oczywiście trwanie w beznadziejnym zwiazku nie ma sensu. Ale często związki psują sie " w trakcie". Trwanie ze strachu jest bez sensu ale jest druga strona skali (troche znak naszych czasow) - jak mi cos nie lezy to zmieniam jak popsuta zmywarkę. Ludziom nie chce sie postarać o zwiazek zawalczyć. Uwazaja ze ma byc wygodnie i "po mojemu". Ta zmiana jest dobra w przypadku związków bez przyszłości ale ludzie się poddają (oni uważają ze wygrywaja) często bez mrugnięcia okiem kiedy problemy w zwiazku sa blache

moze kiedys. dzis porafia z byle pierdoly. mam aktualnie pare przyjaciol. przez 3 lata byli zgodnym malzenstwem. dlatego zaskoczyla mnie wiadomosc o rozwodzie. z dnia na dzien. nie bylo zdrady czy jakiegos waznego powodu. on rownie zaskoczony jak ja i ze nie rozumie czemu-to od niego pierwszego sie dowiedzialam. a na drugi dzien wizyta kolezanki. wg niej bo: jak ona wychodzi w weekendy z najlepszym przyjacielem to maz co troche dzwoni.
dodam, ze mezowi nie przeszkadzalo, ze zona ma przyjaciela. a zona ani nie zdradzila, ani nie zakonczyla zwiazku, bo podoba jej sie przyjaciel lu ktos inny. gdyby tak bylo, powiedzialaby mi o tym, bo wie ze zachowalabym dla siebie. normalnie tez mi o wszystkim opowiada. jak to babeczki na ploteczkach.

i wg ciebie to nie pierdola?

a na codzien serio mogli liczyc na siebie. rozmowy tez  brak nie bylo, nawet po wyjsciu z pracy i w drodze do domu, mimo ze zaraz i tak sie zobacza juz do sieie dzwonili w czasie trwania malzenstwa. nie sporadycznie, lecz doslownie dzien w dzien. nie kocili sie nigdy. doslownie nigdy. zadnych klotni, cichych dni itd.

ja sie troche zdystansowalam, bo dziwnie sie czulam stojac po srodku, gdy jedne na przemian z drugim mi sie zwierzali w takiej sytuacji. tym bardziej, ze od lat razem sie kolegujemy, wychodzimy we 3, wiec oboje mi bliscy tak samo. zawsze razem. w problemach mogles poeiwedziec, ze wskoczyliby w ogie za soba. pomagali i wspierali sie we wszystkim. i pyk. trudno mi bylo w to uwierzyc, ze z powodu byle pierdoly. i nawet ja wypytywalam, bo poczatkowo myslalam, ze musi byc cos innego na rzeczy. minely 2 miesiace. dopiero w mikolajki jestem umowiona z nia. on sie wyprowadzil do innego miasta. z tego co mi pokazywal, sciagnal tindera i szuka kolejnego zwiazku. ona jeszcze nie, ale kwestia czasu. i nadal nie potrafie  w to uwierzyc. nawet teraz przy rozchodzeniu sie nie piora zadnych brudow. nie robia problemow przy okazji rozwodu.

wg mnie jesli sie postanowilo zalozyc rodzine, wziasc slub, przysiegalo wzajemnie to nie powinno sie rozchodzic, jesli nie ma zadnych patologii, nalogow, romansow, przemocy domowej, ale pozostac wiernym i razem, milosc to decyzja. a nie rozejsc, bo sie znudzilo, motylkow  brak czy jak tu, bo zmartwiony maz wydzwania. mozna to bylo inaczej zalatwic. dodam, ze w domu jest dziecko.

przyjaciel byl zanim jeszcze sie poznali i pobrali, a nie ze znalazla przyjaciela. maz chcial z nia byc, ona juz nie. a w domu dziecko. dla ciebie to pewnie zaden problem, ale dzieciak ma odmienne zdanie.

na poczatku myslalam, ze wlasnie kogos poznala. jednak powiedzialaby mi o tym. wy tez chyba sobie rozne rzeczy opowiadacie miedzy soba to wiesz jak jest. skoro zaprzecza to nie mam powodow jej nie wierzyc. z nikim nie pisze, z nikim nowym sie nie spotyka. gdy maz sie wyprowadzil to po co mialaby sie z tym kryc?

i mimo ze sama jestem kobieta to uwazam, ze zle zrobila. zawsze zrozumiem, jesli jakas patola czy cos, bo lepiej miec spokoj niz sie meczyc, ale niszczyc rodzine, bo tak ..

tak to juz bylo. teraz jest tinder. i zwiazki trwajace ok. 3 lat. przeciez wytaraczy sciagnac znow apke.