30lat i cały czas sam - Netkobiety.pl

Dlaczego nie próbujesz ze studentkami ? Autko masz, zabierzesz tu i tam, miasto pokażesz, pomożesz w przygotowaniach do kolosa. Na długi związek to nie, ale co by się nie nudzić zimową porą...

Wiem, że to co napiszę teraz będzie mocno nielogiczne w świetle tych wszystkich moich postów, ale kobietę do związku mógłbym znaleźć tak naprawdę w przeciągu 1 tygodnia.

Tak, dobrze przeczytaliście.

Aczkolwiek cały problem polega na tym, że ja chciałbym, aby ta kobieta była chociaż trochę ładna i żeby nie wyglądała jak czołg z kartoflaną twarzą.

I tutaj zaczynają się prawdziwe schody, bo te ładne dawno pozajmowane i zaobrączkowane...

Powiedzcie sami, jaki jest sens bycia z drugą osobą, kiedy ta obrzydza was seksualnie do takiego stopnia, że odechciewa się robić kolacji?

Ale ja już przerabiałem coś podobnego z moją byłą Escortką.
Doszedłem do wniosku, że nie chcę płacić kobiecie za to, aby się ze mną spotykała.
Cała frajda polega właśnie wtedy, kiedy kobieta sama z siebie chce się z Tobą spotykać i sypiać, a nie dlatego, że jej dajesz kopertę do ręki.

Zamiast tego chodzę raz na jakiś czas na te płatne masaże erotyczne - bo tutaj jest czysta usługa, a przyjemność podobna.

Ale Linkedin to jest kółko wzajemnej adoracji, gdzie każdy liże się po jajkach, to jest specyficzne miejsce i nie powinniśmy go tutaj przytaczać.

W ten Weekend znowu pisałem do nowych dziewczyn celem ich poznania.

Miałem dwa wymagania
- Aby nie była gruba jak Heweliusz
- Aby była CHOCIAŻ TROCHĘ ładna

I co? i nic.

Dziewczyny tak grube, że nie mieszczą się w kadrze, to są jakieś jaja, a i tak nie narzekają na atencję.

Zdaję sobie sprawę, że nie jestem modelem, więc nie uderzam do hot lasek, to oczywiste.

Wiesz jakie są moje wymagania?

- Aby nie była gruba jak okręt wojenny
- Aby była chociaż trochę ładna.

To wszystko.

Obniżenie wymagań sprawia, że musiałbym celować w laski z potężną otyłością typu cysterna z tłustymi włosami i twarzą przypominającą kartofla z Prypeci.

To ja już wolę być sam do końca życia w takim razie, nigdy nie założyć rodziny, nigdy nie mieć dzieci i całe życie jeździć na masaże erotyczne.

Czyli zostaje iść do klubu i rozdawać wizytówki

Gdzie są takie kobiety? Bo przecież nie na ulicach wśród ludzi.
Okrągłe, z nadwagą - są. Faceci z resztą też.
Ale to, co opisujesz to już jakaś monstrualna otyłość, zagrażająca zdrowiu, sadzę, że chodzi Ci coś w stylu kobieta 160cm i 120 kg wagi. A to nie są aż tak częste przypadki.

Rumun moim zdaniem powinieneś zagadać do KoralinyJones, przeciwieństwa się przyciągają, pokazałbyś jej co Polaczek potrafi.

Powyższy post dowodzi dwóch rzeczy. Po pierwsze sporo kobiet to totalne pustaki niezależnie od wyglądu. Po drugie portale randkowe i ogólnie część internetu dotycząca randkowania to najgłębszy ściek.

Nie śledziłem sprawy.  Wiesz o nich coś więcej czy tak sobie gadasz?

Taki oto film mi wyskoczył na YT, może będzie z tego jakaś mała burza. Pasuje do tego wątku jak i wielu omawianych w dzisiejszych czasach problemów.

https://youtu.be/GUf4Ky3pyl8?si=cPRZlKsfwqGQRxoR

Co sądzicie o treści tego filmu?

A Ty Shini ,co sądzisz?

Jako facet powiem krótko "obowiązkowa roczna służba wojskowa". Część mężczyzn odkryłaby słowo "musisz" i zrozumiałaby jego znaczenie. Wśród mężczyzn, bez brzęczenia kobiet, przychodzi to o wiele łatwiej.

Najpierw wyjaśnię swoje zdanie, które skróciłem maksymalnie, nie przypuszczając że ktoś temat podejmie.
"brzęczenie kobiet" - jest bez ironii, po prostu bez kobiet mężczyźni potrafią się bardzo dobrze skoncentrować na zadaniu i celu. Takimi nas natura stworzyła.
Oczywiście zalet służby wojskowej nawet skrótowo nie wymieniłem, bo byłoby to bardzo długie, ograniczyłem się do słowa "musisz". Począwszy od A jak "asertywny" a skończywszy na Z jak "zdecydowany".
I ostatnia rzecz - mężczyzna po wojsku jest o niebo bardziej wartościowy dla kobiety. Słowem kluczem w tym przypadku jest "sprawczy". Co to oznacza ? że ma określone umiejętności (diagnozowania i rozwiązywania problemów) i w miarę potrzeby je odpowiedzialnie użyje. Oczywiście co do zasady, bo przecież ludzie są różni. Chodzi tu zarówno o podjęcie decyzji np. w wychowaniu dzieci jak i osiąganiu celów długofalowych lub wymagających odwagi.

Parę uwag do twojego tekstu.

"żyjemy dziś w tak komfortowych warunkach, że zaczęliśmy tracić naturalną odporność psychiczną" - nie ma czegoś takiego jak naturalna odporność psychiczna, wręcz odwrotnie, tej uczą nas z różnym skutkiem rodzice a potem powinna nauczyć właśnie służba wojskowa, nawet szkoła choć trochę.

"mamy mniej kontaktu z realnym stresem, więc później gorzej sobie z nim radzimy" - wg mnie mamy tyle samo stresu począwszy od podstawówki, jednak nie jesteśmy uczeni odporności na stres zarówno przez rodziców jak i przez "zasady współżycia społecznego". Akceptowane, jako wartościowe, jest pełne spektrum zachowań, popiera to obecna psychologia. To odprysk znacznie szerszego zagadnienia przenicowywania pojęć wprowadzanego przez lewicę.

"paradoks komfortu, który polega na tym, że nadmiar wygody wcale nie daje szczęścia" - zgadzam się, aby rozumieć pojęcie szczęścia należy rozumieć również pojęcie "braku szczęścia". Komfort to nie jest jednak szczęście, to jest tylko wygoda w czymś tam.

"Rozwiązaniem może być powrót do podstaw" - nie ma czegoś takiego, wychowanie determinują definiowane przez społeczeństwo warunki - ideologiczne, religijne, społeczne, kulturalne, ekonomiczne, geograficzne, geopolityczne, itd. Naród, społeczeństwo same definiują system wartości. Obecny jest zły, choćby z najbardziej jaskrawego i pozornie banalnego powodu - niski przyrost naturalny. Komfort nie jest niczemu winien.

Na zakończenie dodam tylko, że grupa młodych "nieprzystosowanych" nie jest jeszcze tak bardzo liczna, jak przedstawiają to media ale rośnie systematycznie zarówno ilościowo jak i "jakościowo". Potocznie mówiąc - staczamy się, a znając życie - kiedyś tych młodych ludzi to będzie drogo kosztować. Nie tyle indywidualnie, co jako społeczeństwo.

Nie musisz. Aspekt wychowawczy ZSW był powszechnie znany. Sam wstąpiłem ochotniczo jeszcze za tamtych czasów i wiedziałem jak niektórym kolesiom w czasie służby jądra zstępowały.

Tak Rumuński - rozumiemy. Nie o falę tu idzie, bo to patologia była. Chodzi o naukę samodzielności, decyzyjności, sprawczości. I o budowanie morale.

Jest większa. Bo to był jeden z powodów rezygnacji z ZSW. Celów osobowych nie udało się realizować jeszcze w latach 90tych. I były z tym coraz większe trudności, a zdolności operacyjne takiego wojska jednocześnie malały i aby na papierze nie wyglądało to aż tak super tragicznie to też zmniejszano normy (nie tylko z WF) na przestrzeni lat i nie jest to tajemnicą. W porównaniu do słynnej Kawalerii Powietrznej to już moje czasy przypominały bardziej harcerstwo z moich lat dziecięcych niż wojsko z tamtego programu. Obecnie to już problem strategiczny (i populacyjny), bo się okazuje, że dzisiejsze dzieci w wieku SZKOLNYM nie potrafią nawet rzucać piłki, a kolejne statystyki depresji, samobójstw i problemów psychicznych w najmłodszym pokoleniu są wyjebane w kosmos.

I owszem - za moich czasów też fajnie widać było jak dzieciaki mężnieją. Ale ogólny poziom i tak spadał w dół. To co napisała Priscilla jest prawidłowe. Bo tu nie chodzi o bezwzględną ilość stresu, ale o jego płaszczyzny i obszary jakich dotyka. Dlatego to jest tak, że zbyt duża ilość emocjonalnego komfortu powoduje ostatecznie bycie w ciągłym stresie i życiowej prokrastynacji, bo wszystko, każda najprostsza czynność staje się stresująca. I efekt jest taki, że podstawy ich przerastają, blokują się na rzeczach, które nie mają znaczenia, bo nikogo nie obchodzą.

Cały filmik jest pseudo analizą przerysowanych problemów 'młodych', którzy problem robią absolutnie ze wszystkiego. Jak typa nie stać na naprawę to niech zezłomuje grata na części i kupi sobie coś nowego - tańszego. Niech zmieni pracę, wynajmie coś tańszego, przeanalizuje strukturę wydatków. Czy koniecznie musi mieć typ przepłaconego macbooka ?

Obecna rzeczywistość to jest taka, że turbofeminazistki domagają się parytetów z samej racji płci, bo nie są w stanie normalnie konkurować na rynku pracy lub też kobiety mają niższe wymagania (formalne czy z tytułu regulacji BHP).

Są - ale nie na własne życzenie - tylko dlatego, że takie są wymogi NATO. Dlatego nie muszą spełniać nawet ułamka tych samych wymogów co faceci na podobnych stanowiskach. Drużyny/plutony czy kompanie mieszane nie mają racji bytu. Jak USA wprowadziło testy sprawnościowe płciowo neutralne (adekwatne do zajmowanego stanowiska) to się okazało, że musieliby je wszystkie wyjebać. I do tego AdamJeden się odnosił - ZSW wyłączało ten jeden aspekt kulturowy ("konkurowania o samicę"). To zupełnie inne warunki, w określonych sytuacjach, kontrolowanych warunkach i w niezbyt długiej perspektywie czasu to daje bardzo korzystne warunki rozwojowe. Coś na zasadzie zgrupowania w trakcie przygotowania do zawodów. Masz formę kontrolowanej izolacji dla ukształtowania ściśle określonych cech: dyscypliny, zaradności, samodzielności (w tym emocjonalnej) itp.

AdamJeden odnosił się nie do miejsca pracy, ale do wartości i cech charakteru jakie kształtuje w młodych facetach służba wojskowa.

Tak, są odklejeni. I oni się nie dostosują, bo uważają, ze to świat i cała reszta ma się dostosować do nich.

i tu moze byc pies pogrzebany, ze i ty mozesz byc takim kartoflem dla kobiet i tez wola juz byc same.

Czyli spadaj, głupia babo, tylko ciut uprzejmiej. Nie to nie.

Adam, ja nie jestem skłonna do kłótni, a już na pewno nie mam we zwyczaju akurat krzyczeć i w emocje silne wpadać Co do obrażania się  to też nie mam skłonności po temu ni  upodobania i jeszcze dodatkowo pamięć mam dobrą, ale nie jestem pamiętliwa.
Tym niemniej jeśli mi ktoś sugeruje, że mam kłopot z czytaniem ze zrozumieniem komplement to to nie jest. Napisałam zatem jak taki test odbieram - w sposób prosty napisałam jak jest. Podtekst bowiem jest jasny "za trudne dla ciebie, alboś za głupia albo za leniwa, Jack ci próbował objaśnić, nie dotarło, a mnie się nie chce".  Oczywiście, że nie zostało to powiedziane wprost. Czy miałeś zamiar jakikolwiek czy nie to ja nie wiem, w głowie ci nie siedzę wyszło jak wyszło.
Do tego, co napisałam odnieść ci się nie chciało - nie to nie, musu nie ma, nikt tu pańszczyzny na forum nie odpracowuje.

Adam,  jeśli nie masz ochoty ze mną rozmawiać, nie ma musu, ja się nie obrażę za taki drobiazg. Forum cierpliwe, i tak sobie przecież mogę pokomentować

Akurat z tym się zgodzę tylko raczej nie roczna. Ciężko sobie wyobrazić by to przeszło w dzisiejszych czasach ale już na przykład pół roku jak najbardziej. Moim zdaniem jednak to powinno być mocno zreformowane i wątpię by to było w ogóle możliwe w obecnej postaci wojska polskiego. Musieliby uczyć rzeczy potrzebnych, użytecznych również w cywilu i dostosowanych do współczesnego pola walki, a tego nie ma nawet w wojsku zawodowym.

Nie do końca się z tobą zgodzę. Faktycznie to prawda, że często nawet malutkie przeszkody urastają do rangi tragedii ale to nie jest wina słabej wytrzymałości psychicznej młodych ludzi tylko tego, że oni bardzo często nie mają prawa do popełniania błędów. Nie chodzi o realną, fizyczną karę za popełnienie jakiegoś błędu tylko nieustanną krytykę i mieszanie z błotem. Rodzice pokolenia Z często są bezlitośni w wytykaniu błędów, rówieśnicy jeszcze bardziej, a internet najbardziej. Każdy nawet najmniejszy błąd kończy się zmieszaniem z błotem i niszczeniem czyjejś samooceny. Gdyby ci wszyscy młodzi ludzie słyszeli "w porządku, raz ci się nie udało, nie przejmuj się i próbuj dalej" zamiast "jesteś nic nie wart, nic z ciebie nie będzie" to sytuacja wyglądałby zupełnie inaczej. Nie ma rozwoju bez popełniania błędów i uczenia się na nich, a znaczna część mojego pokolenia jest wychowana w przekonaniu, że nie ma prawa do żadnych błędów. Co dokładniej oznacza unikanie niewygody? Pytam całkowicie poważnie bo nie znam nikogo kto mógłby się tą wygodą w życiu pochwalić.

To prawda, że nadmiar wygody nie uszczęśliwia tylko wręcz przeciwnie ale znowu czym jest nadmiar wygody? Jeśli ktoś jest na przykład tak bogaty, że nie musi dosłownie nic robić i mógłby całe dnie leżeć to zdecydowanie można stracić poczucie sensu o ile w ogóle ktoś taki kiedykolwiek je miał. Tyle, że takie przypadki są raczej bardzo rzadkie. Domyślam się co będziesz chciała tu napisać. Że obecny stan większości młodych już jest nadmiarem wygody bo przecież mają dach nad głową, mają co jeść, ciepłą wodę w domu czy już szczególnie smartfony i stały dostęp do internetu. Tyle, że oni już się urodzili w takich warunkach i są one tak oczywiste, że mało kto się zastanawia jak byłoby bez tego wszystkiego. Tak na prawdę jedynymi do kogo można mieć tu jakiekolwiek pretensje to do rodziców, że nigdy nie wytłumaczyli i nie nauczyli swoich dzieci, że ich sytuacja już jest wygodą.

Oczywiście, że współczesny świat jest trudniejszy tylko w inny sposób niż kiedyś. Kiedyś była komuna, bieda, puste półki, słynne "kartki", milicja z pałkami, jeszcze dawniej była wojna, okopy, gaz musztardowy, obozy, zsyłki itd, a jeszcze dawniej były jeszcze inne problemy. Dziś jest koszmarne przebodźcowanie, ocenianie na każdym kroku, porównywanie z niemal całym światem, nieustanny stres, niepewność czy kiedykolwiek będzie mnie stać nie tylko na mieszkanie ale nawet na kredyt, wizja całkowitego braku emerytur, lęk przed ewentualną wojną i jeszcze sporo by się tego znalazło. Współczesne problemy są nieporównywalne z dawniejszymi jeśli spojrzeć na nie wyłącznie egzystencjonalnie. Jednak jeśli chodzi o uszczerbek na zdrowiu psychicznym czy również fizycznym spowodowany na przykład tak dużą ilością stresu to te współczesne mogą być na podobnym poziomie.

Nie zgadzam się z podejściem do tematu przez wielu ludzi starszych niż pokolenie Z bo oni patrzą wyłącznie ze swojej perspektywy. Nie wiedzą jak to jest całe życie mieć samoocenę szorujacą po dnie czy żyć w nieustannym stresie, a i tak gadają, że przecież ci młodzi to nie wiedzą czym są prawdziwe problemy bo nigdy nie głodowali. To prawda, nie głodowali co jest przecież jednym z największych sukcesów rozwoju cywilizacji. Wszystkie starsze pokolenia pracowały właśnie na to by ich potomkowie nie musieli głodować, a teraz mają pretensje, że ci potomkowie nie wiedzą jak to jest.

Na koniec jeszcze jedno. Mógłby mi ktoś wytłumaczyć co ma wspólnego wojsko, a już szczególnie zasadnicza służba z decyzyjnością, sprawczością, umiejętnością rozwiązywania problemów, a już zwłaszcza z asertywnością? Przecież mowa o instytucji, w której wszystko robi się na rozkaz, przełożony jest bogiem i każde jego słowo choćby najbardziej nielogiczne na być uznane za prawdę absolutną. Jaka decyzyjność skoro wszystko jest na rozkaz? Jaka sprawczość skoro twój los niemal całkowicie zależy od przełożonego i państwa? Jaka umiejętności radzenia sobie z problemami skoro żołnierz na wykonywać rozkazy bez zadawania pytań? Jaka asertywność skoro za sprzeciwienie się przełożonemu lub tym bardziej nie wykonanie rozkazu jest wyrok?

Właśnie tego dowiedziałbyś się w wojsku. Masz dziecinne wyobrażenie o wojsku ukształtowane przez media chcące obrzydzić młodym ludziom służbę wojskową, zresztą tak jak i małżeństwo (w tym szczególnie wierność w związku), rodzinę, dzieci, religię, itd. itd.
Wypisywanie argumentów i pacyfistyczne deklaracje oraz dziesiątki stereotypów i obrzydzania wojska przez niektóre media wykrzywia obraz rzeczywistości w której żyjemy. Ale to już inny temat.

Ale ja to w 100% rozumiem, dlatego daje sobie czas do 35 r.ż. na znalezienie dziewczyny, a jak się nie uda, to przeskakuje w tryb 100% escortki i wypisuje się z rynku matrymonialnego.

I tyle

To nawet mało powiedziane. On nawet nie rozumie czym jest rozkaz i hierarchia. Z reszta jak widać po tej dyskusji nie tylko on. Nic innego nie uczy tak solidarności, samodzielności i asertywności jak wojsko. 

Dowódca nie jest bogiem, nie jest nieomylny, a stanie pod rozkazem nie wyklucza myślenia - wręcz odwrotnie. Żołnierz po pierwsze ma prawo odmówić wykonania rozkazu w określonych okolicznościach. Po drugie, wojskowy rozkaz to nie to samo co rodzicielskie rozkazywanie. Rodzice mówią jak masz coś wykonać. Żołnierski rozkaz dotyczy celu. Nie sposobu. Dostajesz zadanie do wykonania. A jak je wykonasz to zależy od ciebie. Masz jedynie trzymać się w założonych parametrach/normach. Wydawanie rozkazów pozornie niemożliwych do wykonania ma zmusić cię do kreatywnego rozwiązywania problemów. Ale też z czasem ma cię nauczyć, ze nie wszystkie problemy da się wykonać.

Obejrzyjcie G.I.Jane i Generation Kill. Co do pierwszego filmu - tam jest słynna scena jak Moore mówi do Mortensena, żeby possał jej kutasa. To co doprowadziło do tej sytuacji, co punktował Master Chief - to jest problemem, o jakim rozmawiamy. W drugim, już serialu, jest taki typ - sgt. maj. Sixta. Jebie ich jak bure suki za byle gówno NON STOP. Wyzywa ich i przypierdala się o każdą, nawet najmniejsza głupotę. Na samym końcu serii, dosłownie w ostatnich minutach jest tego wyjaśnienie. Nie wprost, ale jest scena, która tego dotyczy. To miało odwrócić ich uwagę od rzeczywistego zagrożenia. Od tego, że będą odbierać życie i od tego, że mogą ginąć lub wylądować na wózku. Mają skupić się na pierdzie i się zaadaptować. Jak tego zabrakło, to chłopaki zaczęli się sypać, bo nie da się funkcjonować pod taką presją cały czas bez konsekwencji.

Dla pokolenia Z każdy stresor jest taki sam. Jak ma młody koleś zagadać do dziewczyny i zmierzyć się z odrzuceniem to dla nich jest jak walka o życie. Bo to mięczaki bez kręgosłupa, które (nie zawsze świadomie) wiedzą, że unikając sytuacji stresowych ostatecznie się z nich wymigają, bo nikt ich do niczego nie jest w stanie zmusić.

Zestresowany Shini "bez prawa do błędu" to 30stolatek żyjący u rodziców. 200 lat temu zapierdalałby w polu od 4-5 roku życia, a po skończeniu 15-18 by go wyjebali z chaty. On siedzi w swoim pokoju, za ścianą rodzice i biadoli jak to nie ma prawa do błędu żyjąc wygodniej niż królowie w średniowieczu. No nie da się do czegoś takiego podchodzić poważnie.

Oj to fakt. Nawet nie wiesz jak wiele kobiet kręci mundur.

Ale też wielu chłystków traktowało to jak okazję do zmierzenia się. Także są plusy i są minusy.

LOL. Pewnie. Jestem starszy od ciebie, a już za moich czasów było tak, że na bramie wyrywkowo alkomat był grany. I regularne narkotesty. A że niedawno miałem z MONem znowu skrzyżowaną drogę, to wiem, ze nic się tu nie zmieniło, bo dalej musiałem przejść m.in narkotesty.

Każde miejsce ma swoją specyfikę i poziom bezsensowności niektórych zadań.

Skarżyłeś się na alienację społeczną, wielokrotnie podkreślałeś, że nigdy nie byłeś zainteresowany nawiązywaniem żadnych relacji i w efekcie nie masz kolegów. A tu proszę - koledzy - w liczbie mnogiej - dzielą sie pikantnymi szczegółami ze swoich rozwodów.

Oczywiscie.

Tia, bo każdy z nas - oprócz was - żyje z klapkami na oczach, nie używa TV, internetu, a ze znajomymi komunikujemy się jedynie gołębiami pocztowymi. Skończ pierdolić. WSZYSCY żyjemy w obecnych czasach.

I czym ty taki przemęczony jesteś? Mieszkasz  z RODZICAMI. Nie masz obowiązków domowych (jak singiel mieszkający samotnie), nie masz żony, ani dzieci, nie masz żadnych innych obowiązków poza pracą U SZWAGRA. Nie masz żadnych zobowiązań. A wciąż płaczesz jak ci ciężko. Rodzice ci sprzątają i gotują i gdyby ci stary nie wyskoczył z bojowym zadaniem od czasu do czasu to sam z siebie nawet palcem byś nie kiwnął. Więc skończ pierdolić jak ci to ciężko, bo normalnie słabo się robi normalnemu człowiekowi jak takie płaczliwe wynurzenia czyta.

O ile wiem, to właśnie pokolenie Z jako pierwsze zaznało bezstresowego wychowania. To Wy byliście od małego motywowani do rozwoju, zapisywani na języki, zajęcia dodatkowe, różne aktywności, które w założeniu miały pomóc w dorosłym życiu. Wtedy też rodzice zaczęli coraz mocniej wchodzić w kompetencje nauczycieli, a całe pokolenie traktowane było z wyjątkową troską - chuchaniem, dmuchaniem i przekonaniem, że powinniście mieć więcej i lepiej niż rodzice, gdy byli w Waszym wieku.

Zmierzam do tego, że w swoim otoczeniu obserwuję coś zupełnie innego niż Ty to opisujesz, zaś Twój opis świetnie pasuje do większości domów z okresu mojego dorastania. Nie wydaje mi się, żeby podwarszawska miejscowość tak bardzo różniła się od przemysłowego południa kraju, żebyśmy oboje mogli mieć tak różne spostrzeżenia, zatem któreś z nas musi mieć zakrzywioną perspektywę.

Z dosyć oczywistych względów nie byłam w wojsku, ale widziałam, co wojsko robiło z młodych mężczyzn. Na przykład mój brat poszedł do niego będąc młodym chłopcem, a wyszedł mężczyzną. To był zupełnie inny człowiek - zahartowany, odpowiedzialny, zaradny.
Wiesz o co w tym chodzi? W wojsku jesteś zdany sam na siebie i po prostu musisz umieć sobie poradzić nie tylko w nowych, ale w każdych warunkach. Co więcej, batalion czy kompania to całość, tam nie ma miejsca dla mięczaków, którzy odstają. Jeśli odstajesz, to może być Ci ciężko, dlatego musisz się spiąć i robić wszystko na 100%, nie ma miejsca na rozczulanie się nad sobą. I nie mówimy tu o fali, która jest patologią, ale o mundurowej codzienności, gdzie każdy za każdego musi być pewny.
Jeśli nadal nie widzisz związku, to ja już nic z tym nie zrobię.

P.S.
Ten post napisałam już wczoraj, ale dopiero teraz zauważyłam, że go nie dodałam. W międzyczasie Jack i Adam temat uzupełnili, a przy tym zapewne mają na ten temat o tym większe pojęcie niż ja.

Jako pierwsze też wychowywało się już w erze internetu i nowoczesnych technologii, na które ludzki mózg w ogóle nie był gotowy. Napisałaś tu coś bardzo ważnego. "W założeniu" i "miały", taki był główny cel tego wszystkiego. Czy został osiągnięty, moim zdaniem nie bardzo. Kolejna bardzo ważna rzecz to "rodzice zaczęli chuchać i dmuchać". Skoro słusznie to zauważyłaś to powiedz mi dlaczego to dzieci są obwiniane za błędy rodziców? Nigdy nie byłem na przemysłowym południu, a to wszystko co opisuje to są moje całkowicie szczerze spostrzeżenia. Możliwe, że są zakrzywione ale innych nie mam.

W tej kwestii też mam totalnie odmienne informacje. Dosłownie każdy kogo znałem kto trafił do wojska w czasach obowiązkowej służby chyba nigdy nie powiedział na ten temat nawet jednego dobrego słowa. Wszyscy zawsze mówili, że to była mega patologia, chlanie, znęcanie się, kradzieże czy nawet gorsze zjawiska powszechnie dziś uznawane za przestępstwa. Jak mi kiedyś jeden gość opowiadał jakie robili tam sobie żarciki to czasami łapało niezłe obrzydzenie. Twój opis wojska praktycznie się nie różni od pobytu w więzieniu, a bardziej patologicznego środowiska już chyba nie ma. Nie ma miejsca na żaden indywidualizm czy odstawanie od wszystkich więc o jakiej sprawczości czy decyzyjności tu mówimy? Przecież to się wzajemnie wyklucza. Będąc małym trybikiem w większym mechanizmie nie podejmujesz żadnych decyzji tylko to samo co wszyscy i tak samo jak wszyscy. Nie masz kontroli nad tym co robisz bo musisz robić to co ktoś ci karze. Nie możesz sobie sama zdecydować co chcesz robić tylko robisz to co ci karzą. Czy ja na prawdę czegoś tu nie rozumiem? Jak dla mnie z tego wszystkiego co tu piszecie jedynym pasującym słowem jest "uległość". Piszesz o zahartowaniu ale dla mnie brzmi to właśnie jak młody, który trafił do więzienia za jakąś głupotę i wyszedł z niego jako grypsujący, a potem stał się recydywistą. Wcześniej był porządnym, spokojnym, uprzejmym człowiekiem, któremu noga się powinęła na jakiejś głupocie. Wyszedł jako bezwzględny kryminalista znieczulony na ludzką krzywdę. Tak to brzmi.

Ale tak właśnie wygląda komfort (w szczególności emocjonalny) we współczesnej nowomowie.

I tymi wychowujacymi jest np pokolenie X....

Sami sobie kuku zrobiliśmy. Nawet taka blachostka jak "zaliczenie gleby". No jak dzieciak ma rok czy dwa to oczywiście pomacham głową ze zrozumieniem ze boli, przytulę i juz. Ale jak mi krowa 15 lat beczy ze boli, oglądam rękę a tam ani zadrapania, ani opuchlizny, po prostu przygrzała o glebę trochę to sie za bardzo nie wczuwam. Potrafię sie nawet uśmiechnąć (co zresztą bylo czasem kością niezgody z małżowina ktora uwaza ze zawsze trzeba wspolczuc). Dzięki temu współczuciu przesiedziałem łącznie ze 150 godzin na sorze zeby sie dowiedzieć ze to lekkie obicie.

Bylem na granicy obowiązkowej i dobrowolnej służby. Chcieli mnie dostałem zaproszenie ale sie wymigałem.

Z tym wojskiem w tamtych czasach to roznie bywało. Zależy kto tam trafiał i gdzie. Jak ktos juz ułożony to często sie wk..wiał ze to strata czasu, ze nie ma ochoty w 12 chłopa w pokoju mieszkać, ze to odmóżdża. Zależy tez kto gdzie trafił. Raczej do służby się ludzie nie garnęli - chyba ze ktos na zawodowego chciał iść.

Z kolei inni rzeczywiście mogli sie jakos tam "poukladac" czy zmężniec.

Mam kolege któremu rodzina załatwiła obowiazkowa służbę na drugim końcu kraju. W idealnym momencie bo akurat zaczął ostro w dragi wchodzić. Do dziś mowi ze to chyba najlepszy "wypadek" w jego życiu

Jako pokolenie znacznie wcześniejsze zdążyłam do internetu i ogólnie postępującej cyfryzacji dorosnąć i to stanowi, Jack. Zaczęłam internetu używać jak zaistniał,  ja zaś wtedy  już byłam zauważalnie dorosła czyli między innymi przygotowana do krytycznego podejścia i oceny informacji, prawidłowej i dojrzalej selekcji tychże. Jak powszechnie wiadomo umysł dziecka działa inaczej niż umysł osoby dorosłej. Poza tym  nie da się ukryć internet w fazie początkowej czy nawet ten sprzed 10 lat to było zupełnie co innego niż internet dla pokolenia Z, takiego internetu jak ja to ty, Jack zwyczajnie nie pamiętasz . Dla mnie internet był od początku tylko narzędziem, nauczyłam się używać, ale pozycję startową miałam inną niż pokolenie Z, bo byłam mianowicie dorosła. Owszem, żyję w dzisiejszych czasach, ale internet pełni od początku w moim życiu inną rolę niż w życiu pokoleń późniejszych.
To, że pokolenie Z jest pierwszym od kołyski powiązanym z mocną cyfryzacją świata to jest fakt, Jack. Z faktami się nie dyskutuje. Wszystkie poprzednie pokolenia pod tym względem były inne. Także milenialsi, bo doskonale pamiętam jak to było z internetem, TV itd gdy moje dziecko dorastało, pamiętam jak działały wtedy telefony komórkowe i co one umiały, a czego nie... niemłodam, ale sklerozy nie mam. Moje dziecię to Millenials, jeszcze zdążyło w miarę dorosnąć emocjonalnie i mentalnie  nim  to tak zaczęło wyglądać jak już było w pokoleniu Z i tak, jak jest teraz. 
Tak, żadne wcześniejsze pokolenie nie jest w stanie sobie wyobrazić siebie w sytuacji osób z pokolenia Z, bo żadne pokolenie wcześniejsze nie musiało sobie radzić z nieprzeselekcjonowaną informacją w takich dawkach i o takim stopniu dostępności.
Wcześniejsze pokolenia to informacje zdobywały, a nie musiały się przed ich nadmiarem bronić w dzieciństwie. A to ich przeciążenie układu nerwowego jest stwierdzone, na taki skutek uboczny rozwoju pewnych sfer życia to żeśmy nie wpadli.

Oj, Jacuś, Jacuś... jak mniszka nie żyłam, niby czemu?
Bravo Girl to nie moja młodość.
A internetu takiego jak ja nie pamiętasz, bo miałam farta się załapać na same początki tegoż w Polsce czyli rok akademicki 1991/2. Rzecz jasna nie prywatnie, tego to wtedy nie było. 6 - cyfrowe numery telefoniczne? No w ramach licytacji, ja pamiętam numery 5- cyfrowe w telefonii stacjonarnej. Ostatnia 5- cyfrowa centrala w stolicy jest jeszcze w książce telefonicznej 1979/80, a na tzw. zadupiach to do połowy lat 90-tych funkcjonowały, i autentycznie to pamiętam. Sorki, w tej konkurencji nie wygrasz, z PESEL to się naprawdę nie da dyskutować, jestem wcześniejsza , Jack.

Nie jestem wrogiem internetu ani cyfryzacji, ja tylko zauważam (wcale nie jakoś odkrywczo) że cyfryzacja na obecną skalę ma zauważalny wpływ na działanie mózgu ludzkiego. U pokolenia alfa to już zauważalne, mózg im najwyraźniej się dostosowuje, szybko to idzie.