30lat i cały czas sam - Netkobiety.pl

Tradycyjnie - nie potrafisz odpowiedzieć na pytanie, rzucisz kilka ogólników bez związku z moją wypowiedzią i się zaczyna "pa Jacuś", "nuda" i inne pierdolenia.

Nie droga Muqin - nikt, kto twierdzi, że ma zaburzenia rozwojowe tak głębokie i tak silne jak Shini to przedstawia, to nie przechodziłby bez żadnych perturbacji z klasy do klasy przez wszystkie kolejne szczeble edukacji na magisterce kończąc. Zwłaszcza, że niby miał epizod, że uczęszczał do szkoły o kulach. Nikt tego pokroju nie jeździłby na obozy sportowe, nie brałby udziału w zawodach rangi ogólnopolskiej i nie skończyłby pracować w usługach. Nawet z polecenia po rodzinie. To się kupy nie trzyma. Zwłaszcza, że o innych kobietach - np masażystkach, co mu siura masowały - to się rozpisywał w superlatywach i widać było tam większe emocje niż w przypadku jego aktualnego "związku". Typ co nie potrafi rozmawiać z kobitą (choćby i ekspedientką - bo tak się tu kreował i takie swoje perypetie tu opisywał), nie potrafi wysłać CV po kolejnej terapii, trwającej kilka miesięcy to jednak potrzebował jedynie kilku dni na podjęcie decyzji i znalezienie salonu z takimi usługami. Acha. Pewnie.

W czasach szkolnych i jego uczestnictwa w obozach i zawodach nie odstawał jakoś szczególnie. Sam wybrał swoją drogę, które zaowocowała jedynie tym, że będąc dorosłym facetem stał się samotnym odludkiem i teraz walczy o atencję.

Dwa lata temu pisał tak:

Obecnie:

A ty dalej pisz o postępach w momencie jak ty zachowuje się wobec babki jak ostatni skurwiel.

A wiesz, że to uściślenie działa na twoją niekorzyść?

Niby nigdy nie miałeś problemów, a bajdurzyłeś jak się jedna do ciebie uśmiechnęła i się w swoich fantazjach rozpisywałeś. Natomiast w swoim wątku o uspołecznianiu się za sukces podawałeś wyjście do kawiarni.

Także tu się nic u ciebie kupy nie trzyma chłopie. Dlatego ci to wytykam. Bo z jednej strony próbujesz grac osobę aspołeczną, nieumiejącą w emocje, a z drugiej jak przychodzi co do czego to nie masz żadnych problemów, żeby załatwić coś w urzędzie, wyszkolić pracownika, porozmawiać z klientem czy załatwić sobie masaż erotyczny prącia. Po prostu niedojrzałość emocjonalną traktujesz jak wymówkę kiedy to dla ciebie wygodne.

Chuja tam. Jesteś po prostu forumowym ekshibicjonistą i obecność tutaj daje ci namiastkę życia społecznego.

Jack, bladego pojęcia nie masz, ile razy byłam świadkiem tego, jak szkoła ignoruje ucznia w potrzebie.
Ba, sama byłam jednym z nich.
Od początku edukacji byłam uczniem, który się wyróżniał. Proponowano mi awans o kilka klas, bo potrafiłam więcej, niż dzieci w moim wieku. Brałam udział w szkolnych konkursach, moje wiersze i opowiadania były wywieszane na ścianach klas, co roku świadectwa z paskiem. 
I wiesz co?
NIKOGO nie zainteresowało, dlaczego całe tygodnie nie ćwiczę na wychowaniu fizycznym, a nie robiłam tego przez ślady po biciu.
Było zwolnienie od matki, przyklepane i wystarczy.
Nauczycielka nawet nie zadała sobie trudu, by podrążyć, mimo że treść brzmiała zawsze tak samo.
Wiesz, kiedy pierwszy raz zwrócili uwagę?
Gdy w gimnazjum zaczęły się u mnie epizody depresyjne, przez co opuszczałam tak dużo lekcji, że po prostu musieli zainterweniować, bo jak wiadomo, uczeń ma prawny obowiązek chodzić do szkoły.
Finalnie rzecz jasna nic z tego nie wynikło, rodzice pocisnęli bajeczkę o tym, jakie to mają ze mną problemy wychowawcze, a ja byłam zbyt przestraszona, by powiedzieć prawdę, więc pozwoliłam zrzucić winę na siebie.
I takich dzieci są TYSIĄCE w naszym kraju.
Dopiero co kolejna dziewczynka popełniła samobójstwo, ponieważ była prześladowana przez rówieśników, między innymi na terenie szkoły. Oczywiście nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał, dyrekcja jest w ciężkim szoku i pogrążona w głębokim żalu.
Mam uwierzyć, że takie dzieci nie dają żadnych sygnałów?

Fakt, że ktoś potrafi się zachowywać z pozoru całkiem normalnie, nie oznacza jeszcze, że wszystko z nim w porządku. Dzieci potrafią wykształcić w sobie zdolność kameleona, udawać, wtapiać się w tło, naśladować otoczenie. Zwłaszcza gdy się boją, albo bardzo zależy im na akceptacji.

Jeszcze na koniec, zapominasz chyba, że tu kluczowy jest czynnik ludzki. Komuś musi się chcieć. Nie tylko zauważyć ucznia z problemami, ale przede wszystkim poświęcić swój czas i energię, by mu pomóc, a niestety takich osób jest wciąż zbyt mało.

Dobra, wyszło bardzo osobiście, ale krew mnie zalewa, jak czytam takie rzeczy.

Mam, ale to nie w taki sposób jak to ma miejsce w przypadku shiniego.

Czyli jednak cię system dostrzegł jako uczennicę się wyróżniającą. Naprawdę uważasz, że zdobywający nagrody na zawodach Shini nie wyróżniał się na WF? Przecież w jednej swojej wypowiedzi z tego wyjazdowego sparingu pisał wyraźnie, że dopiero teraz, pierwszy raz w życiu walczył z kimś lepszym od niego. I co - nikt by na WF nie wyłuskał jego sprawności? Czy może mamy uwierzyć, że tak utalentowany i doświadczony fighter był w szkole, na lekcjach WF niczym nie wyróżniającym się uczniem?

Nawet za moich czasów połowa dziewczyn nie ćwiczyła, bo na wiecznych zwolnieniach pisanych na kolanie i nikogo to nie obchodziło. Ja zwolnienia pisałem sobie sam. Rodzice tylko podpisywali. I nikt nie wnikał, bo wszyscy to robili. Miałem jedną treść usprawiedliwienia do końca ogólniaka.

A czyli jednak ktoś zauważył, co nie?

I to jest zachowanie ucznia o jakim pisałem - wycofanie, unikanie lekcji itp. Ktoś jak widać zwrócił jednak uwagę i zadziałał na tyle, na ile przy braku twoich zeznań mógł zadziałać.

Sama chwilę wcześniej napisałaś o tym, że ostatecznie nie zrobiono nic, bo to ty nabrałaś wody w usta. System cię wyłapał i zrobił tyle co mógł. Jak więc możesz pisać, ze nikt nie zauważył, skoro jednak zwracano na ciebie uwagę? Najpierw na twój ponadprzeciętny talent, a potem problemy?

I tak, sporo takich dzieci potrafi nie dawać sygnałów. Ale też nie da się pominąć dziecka o ponadprzeciętnych zdolnościach, które z roku na rok ląduje na kulach, których używa przez cały rok szkolny, a który nie ma absolutnie żadnych kolegów i koleżanek i na korytarzu z nikim nie rozmawia. Byłoby to samo co z tobą. Ktoś by to zauważył. Ktoś by zwrócił uwagę.

Tak jak ty byłaś ponadprzeciętną uczennicą tak Shini był ponadprzeciętnym fighterem, który w czasach szkolnych jeździł na mistrzostwa polski. I naprawdę uważasz, że mając medal nikt by się nie dopytał o zwolnienie z WF (w sensie zaliczenie WF na ocenę 6) albo o stypendium? Nikt by jego walorów fizycznych na WF nie zauważył i nie chciał wypchnąć na jakieś szkolne zawody?

Gdyby z jego sportem i rozwojem emocjonalnym było tak jak to opisał to jego historia wyglądałaby podobnie jak twoja. Młodociany protegowany, któremu kontuzja popsuła przyszłość przez co musiał przemodelować swoje życie, popadł w depresję i wycofał się z życia społecznego. Ktoś chciałby się podłączyć pod jego sukces. Ktoś wyłapałby zmianę lub stałą alienację.

Ja tez nigdy nie miałam 6 z wf 5 i 4 to tak,ale 6 to nie. Zreszta mnie sie odechcialo, bo raz sie staralam jak moglam i zrobilam szybko z 20 pompek i to pierwsza to myslalam,ze dostanę za to 6 wlasnie,bo na ten wiek co wtedy mialam to nawet duzo ich zrobilam, a mi nauczyciel mowi "super to zrob w nagrode jeszcze 10 kolejnych". To od tego momentu mialam w d*** starania sportowe i juz sie nie wychylalam w niczym mimo,ze bym mogła... a co do drugiej czesci to tez racja mnie jak chłopaki dokuczali to nauczyciele byli slepi, tylko jak ja ktoregos uderzylam to zaraz sie stare fladry burzyly, ze jak ja wogole smialam ... szkola to tez jest niestety system niewoli. Wspolczuje swojej corce,ale jeszcze kilka lat i koniec

Pewnie się wyróżniał, ale to, że był dobrym sportowcem, nie znaczy, że odpowiednio się rozwijał emocjonalnie, ani że komukolwiek przeszło przez myśl, by zwrócić na to uwagę.

Czyli uważasz, że to zupełnie normalne, że uczeń, który nie wygląda na chorego, nie zgłaszał szkole żadnych przewlekłych problemów zdrowotnych, nie ćwiczy większość roku?
Albo że powinno być uznawane za normalne?
Nikt poza mną tylu zwolnień nie przynosił.
Właściwie to, co piszesz, potwierdza tylko, że system jest dziurawy jak ser szwajcarski.

Zauważyli, bo miałam tyle nieobecności, że niedługo kwalifikowałabym się do sądu rodzinnego. Prawa zignorować nie mogli.

Jack, jeśli pedagog szkolny na regularnych spotkaniach ze mną niczego nie zauważył, to prawda jest taka, że nie chciał widzieć. Zwłaszcza w tak małej miejscowości, gdzie wystarczyłoby popytać w okolicy, by wiedzieć, co się w danym domu dzieje. Moja matka bywała widziana na ulicach, jak pijana zaczepiała ludzi, żeby dawali jej kasę. Zdarzały się interwencje policji. To nie ten przypadek, gdzie cały dramat rozgrywa się za zamkniętymi drzwiami.
Swoją drogą, ciekawostka.
Tak bardzo dbano o mój dobrostan psychiczny, że moje nazwisko, wraz z paroma innymi, zostało wywieszone na specjalnej tablicy w gabinecie owej pedagog. Oczywiście widoczne dla każdego, kto tam wszedł. 
Trafiłam na listę niegrzecznych dzieci.
Subtelnie, co?
Pomyśleć, że zaczynałam od bycia przewodniczącą klasy.
To takie wiarygodne, że BEZ WIĘKSZEGO POWODU drastycznie się zmieniłam.

Powtarzam. Zauważyć nie znaczy zareagować.

Dodajmy do tego, że czasem uczeń był surowiej oceniany tylko dlatego, że nauczycielowi coś w nim nie pasowało.

Ależ oczywiście, faworyzacja jednych i dyskryminacja drugich była na porządku dziennym. Jeszcze mi się przypomniała jedna historia. W drugiej albo trzeciej klasie jeździliśmy na basen. Jeden chłopak migał się od tego jak tylko mógł. Działo się to dlatego, że nie miał w domu łazienki, dosłownie chodził się myć raz na kilka dni do sąsiada. Na basenie od razu by wyszło, że chłopak jest po prostu brudny. Jedyne co było robione w jego kierunku ze strony szkoły to ciągłe uwagi i wezwania rodziców, którzy oczywiście dość rzadko się pojawiali. Cała szkoła wiedziała o jego sytuacji i nikt nie kiwnął nawet palcem by mu pomóc. On też był na takiej liście niegrzecznych dzieci tak samo jak ja.

Edit
Nie wiem skąd te dziwne informacje. Pedagog i psycholożka szkolna byli grani często.

Shini, w swoich pierwszych postach na tym forum pisałeś tak:

I popatrz co ze sobą robisz człowieku......

O patrzcie kto postanowił jednak wrócić do dyskusji. Olaboga.

1) Nigdzie takiej tezy nie postawiłem, że to JEDYNA możliwość. Napisałem, że kwiatki pokroju Shiniego się wyłapuje. Bo się wyłapuje co teraz sam potwierdził
2) Cała reszta nie ma znaczenia, bo nie rozmawiamy o takim przypadku

Serio wierzysz, że medalista z zawodów sportowych nie potrafi odbijać piłki choć zajęcia z piłkami w przypadku sportów walki są jednymi z podstawowych do ćwiczenia koordynacji, refleksu, równowagi?

Shini cały czas utrzymywał, że nikt z jego nauczycieli na nic nie zwracał uwagi i nikogo nic nie obchodziło, a już mu się wersja zmieniła i w szkole nagle był i pedagog i 'spycholog' i był ich regularnym gościem.

Komedia.

Typowe i mega przykre. Biedny chłopak.
Większość znanych mi osób, które sprawiały w szkole problemy, albo miało patologię w domu, albo byli prześladowani przez rówieśników.

Nie. Rozumiem, że masz trudną przeszłość i przykre wspomnienia i rozumiem, że dlatego czujesz sympatię do Shiniego. Zabrzmię chujowo, ale bycie bitym nie było dawniej niczym niezwykłym. Też byłem, bo przez zmiany szkół zawsze byłem ten nowy. A realia lat 90tych były super odmienne od tych po roku 2000. Ale szybko nauczyłem się oddawać i patrzę na to inaczej. Nie jako ofiara, która potrzebowała pomocy, ale jako ktoś, kto widział w tym okazję. Niemniej jednak tu chodzi o pewne prawidłowości i mechanizmy czysto fizjologiczne. Sporty walki wymagają absurdalnie wysokiego poziomu koordynacji wzrokowo-ruchowej. W sportach walki treningi z piłkami i gumami to codzienność, bo to usprawnia koordynację, poprawia refleks, ćwiczy równowagę i wzmacnia core.

Nie ma większego patrzenia na zawodnika i oceniania go niż w sportach walki. Nawet gimnastyka artystyczna pod tym kątem wysiada. Poza tym naprawdę uważasz, że dwutakt wykonany na szkolnej sali to większy stres niż start w ogólnopolskich zawodach, których wyniki będą dostępne wszędzie?

Oczywiście, że tak. W sensie, że oczywiście, że masz rację. ALE nie rozmawiamy tu o sposobach radzenia sobie, nie rozmawiamy sobie o przyjmowanych rolach i maskach. Rozmawiamy o sytuacjach, schematach, które system dostrzega. I jak sam się jednak Shini aktualnie przyznał - jego problemy zostały rzekomo przez system wyłapane. Choć napisał o tym pierwszy raz od początku swojej obecności na forum. I dlatego wątpię, aby to było prawdziwe. Też ze względu na jego poprzednie wpisy na tym forum. W tym takie, w których przyznawał się do tego, że chciał tylko sprawdzić jak duży hejt się poleje, bo jednak koloryzował swoją nieporadność. Mogę zacytować. Reflektujesz?

Bez twoich zeznań - nie mogli. Hmm....inaczej. Mogli i zapewne to zrobili. Jednak jedyne co może zrobić szkoła to zalecić twoim rodzicom takie kroki. Nie musieli ciebie o tym informować. A twoi rodzice mogli to olać. Ominąć twoich rodziców mogli jedynie w przypadku twoich zeznań. To jest definitywne. Jeśli nie złapali cię najebanej lub na dragach to jest to sytuacja słowo vs słowo. A tu system przegrywa z prawami rodzicielskimi.

Paradoksalnie - to nikogo nie obchodzi, bo to problem rodzica, a nie szkoły. Dla szkoły to najwygodniejszy scenariusz jak dziecka zwyczajnie nie ma. Bo szkoła nie musi się tłumaczyć z niskich ocen, z problemów ucznia itp. Nie ma ucznia - nie ma czego tłumaczyć. Bo nauczyciele muszą się tłumaczyć ze słabych ocen, a nie z nieobecności.

Tak, a potem jak się wchodziło w szczegóły to nikt na niego ręki nie podniósł. A za moich czasów to kocenie było normą. Chodzi o fakt, że na przestrzeni lat swojej obecności tutaj Shini pisał różne wersje swojego życia.

No właśnie. Nie ma systemu idealnego. Ale też nie da się przerzucić odpowiedzialności za siebie samego na szeroko rozumiany system. To przede wszystkim ty jesteś odpowiedzialna za swój dobrostan. Nie inni.

Sympatię poczułam dlatego, że dobrze mi się z nim rozmawiało.
Przeszłość pomaga mi w lepszym rozumieniu innych ludzi, stałam się wrażliwsza na cudzą krzywdę.
Nie miałam na myśli rówieśników, bo z nimi zawsze dawałam sobie radę i się broniłam.
Niestety przeciwko swoim rodzicom, zwłaszcza ojcu, szans nie miałam. 
Daruję sobie drastyczne szczegóły, ale śmiem wątpić, że wszystkie dzieci dostawały takie lanie, że całe wakacje musiały nosić długi rękaw, żeby nikt nie widział śladów.

Wiesz co, właściwie, co będę się wymądrzać. Nie znam się na sporcie, zatem daruję sobie dalsze komentarze, bo byłoby to mocne teoretyzowanie.

Kojarzę, że padł już z jego strony temat psychologa szkolnego, tylko nie pamiętam co konkretnie wtedy pisał.

Mogło tak być, wierzę.
Przy czym, wiesz, to też dowodzi pewnym problemom.

Moja koleżanka ma córkę, która została zdiagnozowana jako osoba w spektrum. Zanim to nastąpiło, dziewczynka wykazywała pewne typowe dla osób autystycznych zachowania. Co wyłapała szkoła i dosłownie WYMUSIŁA na tejże koleżance wizytę w poradni. Wyznaczyli jej nawet deadline.
Mimo że żadnej krzywdy dziecku nie robiła.
Zatem, jak widać, MOŻNA zrobić więcej.
Wiele rodzin ma chociażby nadzór kuratorski. Przecież nie z własnej woli.

Teraz owszem.
Jak byłam dzieckiem, to dorośli za mnie odpowiadali.

Nie rozumiesz ich lepiej. Utożsamiasz się z nimi. To nie jest to samo.

Za moich czasów to wciąż była większość. Kabel od prodiża miał dwie funkcje. Odsetek traum i problemów psychicznych dzieci był obiektywnie mniejszy niż obecnie. Tylko co z tego?

A ja się znam, bo raz, że jestem pasjonatem, a dwa, że mam uprawnienia trenerskie. Zrobiłem je dla czystego fanu. To fizycznie nie jest możliwe, żeby medalista w sportach walki (nawet na poziomie szkolnym) miał problem z dwutaktem lub odbiciem siatkarskim dołem lub górą. To są zbyt proste czynności.

Przeszukałem wszystkie jego posty i pisał kiedyś tak:

To z czym tu dyskutować o jego rzekomym opóźnieniu w rozwoju emocjonalnym? Miał robione badania i tego nie wykazały. Był na równi z innymi, a w niektórych aspektach nawet był ponadprzeciętny.

To dowodzi jedynie temu, że jest samotnym atencjuszem. Już tu się kiedyś rozpisywał, ze pragnie być podziwianym. Uwaga to tego namiastka. Skoro miał wielokrotnie robiona badania, które niczego nie wykazały, to jest to jedyna możliwa opcja.

Inne czasy, inna sytuacja.

I mowa jest o dorosłym Shinim, który jako dziecko jedyne czego doświadczył od rodziców to wsparcie w każdym aspekcie swojego rozwoju, a żadne możliwe do wykonania testy w wieku dziecięcym nie wykazały żadnej formy opóźnienia rozwojowego czym sam raczył się podzielić już tutaj w przeszłości.

O swoich perypetiach z psycholożkami szkolnymi to pisał jest tak (oprócz tego poprzedniego)

On tak na zmianę pisał - to raz, że to śmiech na sali, to znowu, że z powodu pierdów, aż do tego, że sporty walki to wręcz przepisane ze względu na nadpobudliwość i tak na zmianę jak to wygodniej mu było w danym wątku. Wersji masz do wyboru do koloru co akurat większą atencję może dać.

Ups, wydało się że jednak psycholog w szkole był. I nawet dysgrafią się zainteresowali i karate dali na wyciszenie.
Co za krętacz. Czekam na wątek za 5 lat Shini oszust matrymonialny, wyłudza kasę od kobiet metodą na terapię. Tylko zapłać mi za terapię i będę cały twój! teraz nie jestem jeszcze zdolny do uczuć. XD

Ciekawe ile razy jeszcze zobaczymy ten sam schemat. Jack coś pisze, nikt nie odpowiada przez jakiś czas więc pojawia się Smutna i nie tylko we wszystkim mu przytakuje ale jeszcze pisze w bardzo podobny sposób co on. Pytanie do wszystkich innych poza tymi dwoma wyżej wymienionymi nickami. Czy tylko ja mam podejrzenia, że coś tu jest nie tak?

Oczywiście, że psycholog w szkole był, chyba w każdej jest. Problem w tym, że te szkolne psycholożki często nawet nie stały koło prawdziwych psychologów. Jakieś tam zainteresowanie było bo przecież każdy z tej listy niegrzecznych był ciągany po psychologach i pedagogach. Tyle tylko, że nigdy nic z tego nie wynikało. To zawsze było na zasadzie odwalić to co niezbędne i fajrant. Nigdy nie było realnego zainteresowania daną osobą czy tym bardziej jakiegoś indywidualnego podejścia do konkretnej osoby. Te wszystkie wizyty u szkolnej psycholożki wyglądały mniej więcej tak, że po wejściu kilka minut rozmowy, potem jakaś dziwna ankieta do wypełnienia, która chyba od razu po wyjściu lądowała w koszu i wypad. Żadnych dalszych rozmów, skierowań czy nawet sugestii co robić dalej. Nauczycielka odwaliła swoją część bo zaprowadziła do psycholożki, ta też odwaliła swoją część i do widzenia.

Trenowałem różne sztuki walki łącznie z 15 lat i nigdy na żadnej z nich nie było ćwiczeń z piłką nie licząc lekkiego treningu siłowego z użyciem piłki lekarskiej. Ale co ja tam mogę wiedzieć, w końcu to tylko 15 lat.

Tak sobie właśnie myślę, że to bardzo ciekawe jest, że ilekroć pojawiał się w dyskusjach z tobą Shini motyw ćwiczeń, suplementacji czy dietetyki sportowej to ty zawsze to samo powtarzasz - że ćwiczysz naście lat i nigdy nie słyszałeś/nikt ci nie powiedział/nikt czegoś nie robił.

Ćwiczyłeś 15 lat sporty walki w różnych klubach, jeździłeś na obozy, zawody i sparingi i nikt nigdy nie robił wam podstawowych ćwiczeń motorycznych na refleks i koordynację wzrokowo-ruchową, nikt nigdy nie robił tempówek, nikt nigdy nie zająknął się nad odżywianiem okołoturniejowym czy dopingu w sporcie kwalifikowanym na zawodach o randze ogólnopolskiej. Nikt nigdy nie zlecił ci żadnych badań do zrobienia w sporcie, w którym kwit od lekarza jest czymś niezbędnym, aby podjąć regularne treningi.....

czy tylko ja mam podejrzenia, że coś tu jest nie tak?

Abstrahując już od tego, że Kolega Jack jakoś kurczowo się Ciebie uchwycił , to zauważ, że pojawia się w Twojej historii kilka nieścisłości. W paru miejscach podajesz sprzeczne informacje lub po dłuższym czasie dopiero wspominasz o dalszych. Jeśli Twoja historia jednak jest w większości prawdziwa, to nie dziw się, że część osób będzie Ci wskazywać na określone zachowania, które wydają się typowe dla osób o niskiej samoocenie.
Każdy może sobie zadać pytanie z czego wynika Twoja potrzeba ciągłego przebywania tutaj oraz dzielenia się ze wszystkimi swoimi przeżyciami? Czyżbyś szukał właśnie tej uwagi obcych ludzi, aby w jakiś sposób pochylili się nad Tobą? Doradzali Ci lub odradzali?
Skoro się teraz spotykasz z tą dziewczyną, to może skup swoją uwagę na niej, jeśli rzeczywiście Cię pociąga...

Chodzisz na terapię, starasz się sobie wszystko stopniowo ułożyć, więc może z czasem potrzeba zwierzania się obcym ludziom nie będzie dla Ciebie aż tak ważna...

Swoją drogą, to kwestia braku łazienki w mieszkaniu wydaje mi się czymś tak abstrakcyjnym, że teraz jakoś próbuję sobie wyobrazić życie takiej rodziny, jak również reakcje otoczenia na fakt, kiedy dziecko chodzi brudne. Sam dorastałem w latach 90tych, natomiast pewne standardy mieszkaniowe, pomimo jako takich warunków, były raczej zapewnione. Spodziewałbym się, że gdyby dziecko wzbudziło podejrzenia, chociażby u pracowników szkoły o to, że jest zaniedbane, od razu na chacie wylądowałaby inspekcja z pogotowia opiekuńczego, jeśli rozmowa z rodzicami nie przyniosłaby skutku.

Szukam alternatywnych rozwiązań, albo przeprowadzam się do miejsca, które zapewnia ludzkie warunki bytowania.

Tak i to widać.

Tak, naprawdę.

Poziom agresji maleje - poziom problemów psychicznych rośnie. Ciekawa korelacja, co?

Wiesz co, akurat znam bardzo dużo ludzi pijących i zażywających dragi. Niewielki odsetek jest związany z jakimiś przeżyciami z czasów dzieciństwa. Ale przynajmniej połowa to późno zdiagnozowane ChAD, GAD, ADHD, depresja itp.

No jak nie miałem racji? Twierdziłem, że zostałby wyłapany przez system. I aktualną wersją Shiniego jest to, że faktycznie do spychologa szkolnego i pedagoga chodził. Wcześniej utrzymywał, że szkoła miała wyjebane i każdy udawał, że nic nie widzi. Po prostu mu się wersje rozjeżdżają kolejny raz.

Robi się jedne i drugie, bo jest to niezbędne w określeniu przyczyny problemu.

To byłoby dużo, gdyby faktycznie tak było. Ale nie jest. Ciągle kręci i zmienia wersje wydarzeń. Bo tu już nie o koloryzowanie chodzi tylko ciągłe zaprzeczanie i zmiany o 180 stopni.

Ja też, ale to były naprawdę hardcorowe sytuacje typu alkohol i dragi spożywane na lekcji.

W każdym. Tylko to jest leń, który nic z tym nie nigdy nie robił.

Dobry eufemizm xD

Ale to przecież nie jest obowiązek nauczycieli. To jest obowiązek RODZICA.

90% interakcji chłopców w wieku szkolnym tak wygląda. Co jest też tematem do powszechnych żartów.

Jeśli ktoś jest zdrowym, młodym człowiekiem, może po prostu wynająć coś normalnego. Nie wyobrażam sobie żyć w syfie. Jak trzeba było, to nawet myłam zimą głowę w lodowatej wodzie, bo nie wyszłabym do ludzi z tłustymi kudłami.

A niby co ja uważam?

Wskazałem na dość zabawną dla mnie korelację i to wszystko. A ujścia brakuje, bo z każdego zdarzenia robi się od razu traumę.

Większość nastolatkow jakich w życiu poznałem to nie chce mieć z rodzicami wiele wspólnego. Chcą żyć swoim życiem. Stąd nazywa się to okresem BUNTU, a nie okresem przypodobania. O taką uwagę i bycie dostrzeżonym to walczą dzieci w przedszkolu laurkami czy histeriami. A nie ludzie u progu dojrzałości.

A jednak. Koleżaneczki to potrzebują sprawę przegadać. Faceci rzadko. Jak rozmawiamy to albo żeby zostać wysłuchanym albo szukamy rozwiązania. A nie klepania dla ojojania. Poza tym nie muszę być empatyczny, aby pewne rzeczy dostrzegać lub tak poprowadzić rozmowę, aby jednak ktoś coś z siebie wyrzucił. Poza tym w rozmowach tego typu liczy się bardziej dyskrecja i zaufanie niż empatia. A zawsze dotrzymywałem danego słowa. Jestem jaki jestem, ale ludzie potrafią na mnie polegać, bo wiedzą, że mogą.

No właśnie. Teraz. Wcześniej twierdził, że szkoła miała wyjebane i nikt niczego nie robił, a on że nigdy w życiu nie był pod żadnym kontem diagnozowany.

Bo sam byłem obiektem obserwacji i badań. Jestem arogancki, bezpośredni, pyskaty i byłem agresywny. Więc na każdym etapie szkolnym przechodziłem ewaluację czy przypadkiem pod jakimś kątem nie odstaję, a większość bójek kończyła się w gabinecie u dyrektorki.

A w której wersji jego wydarzeń? Pytam serio.

No nie. Wersje mu się rozjeżdżają diametralnie. Jak choćby ze szkołą. Do tej pory utrzymywał, że nikt się niczym nie interesował, a teraz się okazuje, że szkoła nawet psychologa miała i był do niego wysyłany. Że nikt się nim nie interesował i nikt go nie diagnozował, a teraz że mu stwierdzili dysgrafie, ze robił różne psychotesty a na sporty walki go wysłali, żeby rozładował emocje. Choć przecież nikt go niczego nie uczył. Trenował 15 lat, choć przecież nie mógł nigdy realizować siebie.

A najbardziej to się kupy nie trzymają jego opowieści o 15 latach doświadczenia w sportach walki, a typ podstawowych ćwiczeń nie zna. Koordynację miał niby taką, że dwutaktu zrobić nie ogarniał. No kurde nie. Zbyt wiele lat spędziłem w klimatach sportowych i okołomedycznych z tym związanych, aby to kupić.

I dlatego nauczyciele mają monitorować zachowania online uczniów? A nauczyciele reagują. Dlatego poziom agresji w niektórych aspektach spada, w innych utrzymuje się na niezmienionym poziomie i dlatego wypadamy tutaj naprawdę dobrze na tle innych krajów europejskich.

Ależ oczywiście, że to JEST normalne. Ty wiesz ile razy my sobie nawzajem muki sprzedawaliśmy? Albo ile razy padało hasło "kanapka na Jaśka" i się 10 osób na niego rzucało? Problemem jest kreowanie podstawowych interakcji jako traumatycznego przeżycia. Problemem jest kreowanie tej przysłowiowej muki jako aktu agresji. Bo to rozmywa te realne problemy, które zaczynają przez to ginąć w tłumie. Obecnie jest tak, że jak jeden dzieciak powie drugiemu, że ma chujowy gust, bo założył paskudną bluzę to jest to już traktowane jako werbalna agresja. A wiesz ile jest takich faktycznie traumatyzowanych dzieci wiecznie gnojonych? Według ostatnich badań średnio....7 na szkołę. W badaniu brały udział szkoły ponadpodstawowe, które statystycznie mają po niecałe 250 duszyczek. Które przez obecne rozmycie i rozszerzenie definicji agresji giną w tłumie. Ogólnie przyjmuje się, że ok 4% uczniów doświadcza bullyingu przynajmniej raz w tygodniu. To jest statystycznie bardzo niski odsetek dzieci. Bardzo.

Ja też - bieda nie jest usprawiedliwieniem. Pisałem to w takim kontekście, że u mnie nikt brudny nie kładł się spać. Życie w brudzie to stan umysłu.

Że wam sie chce tutaj z tymi debilami dyskutować to szacun

Mylisz potrzebę rozwiązania problemów z potrzeba uwikłania w swoje problemy. Żeby kogoś uwikłać to potrzebny jest empatyczny ratownik, najlepiej wyćwiczony do samopoświęceń dzieciństwem w patologii. Jeśli ktoś jest gotowy do szukania rozwiązań, to jest w stanie zaakceptować hard mentorship i pomoc na chłodno, bo liczy sie efekt.
Jack jest wbrew pozorom empatyczny, tylko że odzywa się po chamsku. Empatia nie musi odbywać się kosztem osoby empatyzującej - np. słuchanie w koło historii, które brzmią niewiarygodnie, mają logiczne luki i ciągłych zmian narracji. Można postawić granicę w empati, kiedy uznasz osobę która się jej domaga za niegodną wsparcia.
Myślę, że mimo, że masz się za osobę empatyczną i tak mniej rozumiesz problemy Shiniego niż Jack, z tego prostego względu, że Jack jest facetem. Uzależnienie od porno, obsesja na punkcie cnoty, wizyty u prostytutki - to jest pula, która wymaga raczej wiedzy seksuologicznej, albo włsnej przeszłości, a niekoniecznie empatii w przyzwalającej formie.

Też mylisz empatię z byciem przyjazmym i przyzwalającym - klepanie i ojojojanie. Już kiedyś była zreszta na forum rozmowa o empatii i tego że składa się na ropoznanie intelektualne problemu oraz odczucie uczuć które komuś towarzyszą. Żeby dobrze doradzać wystarczy to pierwsze. To drugie może wręcz utrudniać pomoc terapeucie który musi wysłuchać takich histori dziesiątki w ciągu tygodnia.
Ojojojanie może przyjąć też niebezpieczną formę-przyzwolenia, albo skrajnie współuzależnienia, kiedy empatia jest na tyle duża że ułatwiamy osobie empatyzowanej autodestrukcję.

XD i interesujesz się psychologią tak?

Jak zwykle pomijasz istotny fakt, że każdy ma inną wrażliwość i niektórym taka forma pomocy może najzwyczajniej w świecie zaszkodzić. Dlatego istnieją chociażby różne nurty i techniki w psychoterapii. Bo metodę dostosowuje się do pacjenta, nie odwrotnie.
Jeśli ktoś psychicznie jest na tyle zblokowany, że NIE DA RADY podjąć żadnego działania, nie dlatego, że mu się nie chce, ale dlatego, że faktycznie NIE MOŻE, a jeszcze nasłucha się, jaki z niego mięczak i nieudacznik, bo przecież co to za filozofia, żeby znaleźć nową pracę, czy wyprowadzić się na swoje, to poczuje się tylko bardziej beznadziejnie.
Nawet niedawno prowadziłam z partnerem taką rozmowę, że często mamy w zwyczaju od razu szukać dla kogoś rozwiązań i doradzać, nawet jeśli o to nie prosi, a przecież bywa, że chcemy tylko zostać wysłuchani, bez krytyki, bez oceniania. Wsparcie emocjonalne potrafi czynić cuda. Podobnie jak zwykła, serdeczna rozmowa.

Oczywiście, dlatego możecie w dowolnej chwili postawić swoją granicę i zająć się kimś godnym wsparcia.
Pistoletu przy głowie chyba nie macie.
Jeśli tak, to mrugnij dwa razy.

Mimo wszystko to nie jest wiedza tajemna, porno i prostytutki mi niestraszne, rozmawiałam już o tym na forum, nie wzbudza we mnie żadnych większych emocji, a zrozumienie kogoś nie wymaga bycia tej samej płci, czy posiadania identycznych przeżyć, tylko otwartości. Nie zaszkodzi też być elastycznym, żeby spojrzeć na kogoś ponad własnymi przeżyciami i wartościami.

Wielokrotnie jestem zagadywana przez obcych ludzi na mieście.
Znam tyle losowych informacji na temat zupełnie obcych mi osób, że wieczora by mi nie starczyło, żeby je wszystkie wypunktować.
Niedawno kobieta, z którą byłam na dzień dobry, zahaczyła mnie pod sklepem i od słowa do słowa zaczęła mi opowiadać o tym, że niedawno rozwiodła się z mężem, bo był pijakiem, więc tylko sprawiał problemy, a ona całe małżeństwo musiała wszystkim zajmować się sama i jeszcze znosić alkusa. Potem trochę zeszło na temat dzieci i tak sobie pogadałyśmy.
Także dla mnie to norma.

Wydaje mi się, że Jack wychodzi z założenia, że forma pomocy przyzwalająca na zbytnią pobłażliwość i słabość może zaszkodzić mężczyźnie. Dlatego mówiłam, że Jack pewne sprawy rozumie lepiej niż kobieta. Historycznie kobiety zajmowały się małymi dziećmi, a nastolatkowie wchodzili pod rękę ojca, żeby załapać tough love

Ale nie odrzuca cię od takich osób? Sprawiają ci przyjemność takie wyznania od obcych ludzi?
Jeśli interesujesz się psychologią to chyba wiesz, że reprezentujesz książkowy więc przykład kobiety z predyspozycjami do syndromu ratownika, albo "kochającej za bardzo". Jeśli nawet obcy znający cię z widzenia podchodzą żeby się wygadać akurat tobie to musisz mieć wyjątkowo mocną aure. Co jest fajne jeśil pracujesz w MOPS, jako pedagog czy pielęgniarka, bo ludzie powinni ci z marszu więcej ufać.

Postaram się odpowiedzieć po kolei.

Ćwiczenia z piłeczką pokazane na filmach znam. Dowiedziałem się o ich istnieniu dopiero teraz odkąd wróciłem do kickboxingu. Dosłownie jeden człowiek kiedykolwiek o nich wspomniał. Był to starszy pan, który na sztukach walki zjadł zęby, a dla nas prowadził egzaminy na wyższe pasy. Nigdy wcześniej, przez te wszystkie lata treningów nie słyszałem o takich ćwiczeniach. Wróćmy do najważniejszej kwestii. Ja nigdy nie wspominałem, że byłem zawodowcem. Od zawsze trenowałem wyłącznie amatorsko i również tego typu były te wszystkie zawody, z których mam medale. To zapewne dlatego nigdy nie było żadnych skomplikowanych badań, ważenia przed walką i innych tym podobnych rzeczy.

bagienni_k, możesz mieć rację, że gdzieś głęboko w podświadomości cały czas szukam kontaktu i uwagi nawet mimo tego, że mam dziewczynę. Może po prostu za rzadko się z nią widuję, za rzadko rozmawiamy. Z tym brakiem łazienki grubo byś się zdziwił. To nie był tylko problem lat 90 czy 2000. Nawet teraz mnóstwo ludzi nie ma w domu kibla tylko drewniane latryny w odległości kilkudziesięciu metrów od domu.

Solaris, nie grillują aż tak jak im się wydaje. Zobacz jak Jack się stara, jedzie ile może, wyciąga moje najstarsze posty, robi co może by mi dowalić, a jednak wciąż tu jestem. On oczywiście napisze, że nawet nie próbował się starać po czym zacznie straszyć, że dopiero pokaże swoje umiejętności w dręczeniu ludzi. Powtórzę to co już nie raz pisałem, wszystko co zostało o mnie napisane forum wciąż nie dorasta do pięt "kolegom" z gimnazjum.

Smutna, boli mnie wszystko poza tym o czym piszesz. Ogólnie słabo się czuję więc jakości przeżyję i to.

Mrs.Happiness, kojarzę tą historię, takich historii jest mnóstwo. W mojej szkole też wielokrotnie byłem świadkiem totalnego ignorowania lub wręcz karania ofiar. Wyobraź sobie co się będzie działo kiedy zacznie się preparowanie filmów i zdjęć mających kogoś oczernić za pomocą AI. Wracając do tej "muki", jaka to była patola to aż brak słów. Chyba ze trzy razy byłem na dywaniku i dyrektorki za bronienie się przed tą absurdalną zabawą. Potem już nie bardzo mogłem się bronić bo byłem spoza rejonu czyli do odstrzału, a najśmieszniejsze jest to, że mój pradziadek budował tą szkołę i był jej pierwszym dyrektorem. Cała rodzina chodziła do tej szkoły ale wprowadzili rejony i tyle z tego było. Ja też nie wierzyłem w to co czytam nawet mimo tego kto jest autorem tego tekstu. Zarówno uczestniczenie w czymś takim jak i pisanie, że jest to normalne to już patola wyższego poziomu. Szlag mnie trafia kiedy słyszę albo czytam o plusach bicia dzieci czy tym "kablu od prodiża" jako czymś pozytywnym. Uznawanie ludzi, którzy twierdzą coś takiego czyli tacy jak Jack za autorytet to jest totalny upadek. Prześladowanie i znęcanie w obojętnie jakiej formie powinno być tępione na każdym kroku.

Kwestie psychologiczne dziś już odpuszczę, nie mam na to teraz siły.