30lat i cały czas sam - Netkobiety.pl

Shinigami nie słuchaj ich.
Dla nich randkowanie jest czymś normalnym, dla nas 30 letnich byków to są nowe rzeczy i jesteśmy niczym nastolatkowie, którzy pierwszy raz złapali kobietę za rękę i nie wiedzą co dalej.

Jak spotykałem się z tamtą escortką, to ona mi mówiła, abym np. złapał ją za włosy, dał jej klapsa, czy ją wziął i zabrał z kuchni do pokoju i wiesz co? Po prostu nie potrafiłem tego zrobić.
Niby takie proste rzeczy, ale po prostu nie wiedziałem jak ją złapać, czy jak ją objąć itp., więc w 1000% Ci wierzę, że dopiero odkrywasz ten cały temat, który krok po kroku musisz się nauczyć.

Bert, porównujesz Shiniego do nastolatka, a to przecież nastolatkowie najintensywniej przeżywają swoje pierwsze miłości i zauroczenia. Dajcie już spokój z tym tlumaczeniem, że chłop teraz się uczy emocji i uczuć. Ja też późno zaczęłam randkować, bo byłam wycofana jako nastolstka. Męża poznałam przed 31 urodzinami i jakoś potrafiłam okazywać uczucia i mówić o nich. Dlatego chyba po raz pierwszy zgadzam się z chłopakami wyżej, że Shini potrzebuje babki do seksu. Dlatego też mi jej szkoda. Tak jak wyżej napisała Happyness,  wolałabym być całe życie sama, niż być w ten sposób wykorzystana. I niestety Shini, tak to trochę brzmi jak Jack napisał, że jaką masz, taką pchasz. Ale to twoje życie, twoje sprawy. Obym się myliła. Ciesz się związkiem, dbajcie o siebie nawzajem i jeśli faktycznie chodzisz na terapię, to warto pomyśleć, czy nie poruszyć tematu swoich uczuć i o nieumiejętność rozmawiania o nich.

Hej Happyness, poczytuję sobie czasem te forum i trochę tu się dziwnie zrobiło, ale coś mnie natchnęło, żeby napisać. Mam nadzieję, że u ciebie wszystko dobrze się układa

Shini, przyznaję, że nie wiem o co ci chodzi. Ja tu o sobie nie zamierzam pisać i opowiadać, ale pochodzę z bardzo zimnego domu, gdzie nie mówiło się o uczuciach, a moich rodziców na spokojnie można uznać za toksycznych, nie mieli oni problemów z opierdzielaniem mnie czy siostry za byle gówno, a i niejedno o sobie złego usłyszałam z ust ojca. Kumpele zawsze ze dwie miałam, ale i okresy samotności też się zdarzały. Także tłumacz to sobie jak chcesz. Niech już będzie, że takie ciężkie miałeś życie, że teraz uczucia są ci obce. Ja naprawdę nie zamierzam się z tym kłócić, bo i po co.

czasem jest lek przed zranieniem, lęk ludzka rzecz, byle nas nie obezwladniał , a duzo rzeczy wynika tez z tej calej kultowej podswiadomości ..

Masakra co ja czytam, dlaczego uważasz że ta dziewczyna jest wykorzystywana? Przecież ona też ma ze stosunku przyjemność, to naprawdę żenujące i totalnie feministyczne.

Dobrze rozumiem, że Ty sobie tłumaczysz na poziomie świadomym, dlaczego ona POWINNA się Tobie podobać?
Jak oglądasz porno, albo nawet zdjęcia jakichś modelek w necie, to też tak analizujesz?
Czy po prostu stwierdzasz, że są ładne, atrakcyjne, seksowne?

W kwestii uczuć, to wielu mężczyzn ma problem z nazywaniem swoich emocji.
Rozmawiałeś o tym z terapeutką? A jeśli tak, to czy otrzymałeś jakieś wskazówki, jak sobie z tym radzić?
Ze swojej strony mogę podsunąć jedną metodę, którą uważam za wartą wypróbowania, czyli nazywanie każdego uczucia, jakie poczujesz. Nieważne, czy to coś pozytywnego, czy negatywnego. Błahe, czy poważne. Ciekawość, strach, znudzenie, radość, pożądanie. Będzie to wymagało skupienia i uważności, ale im częściej zajrzysz w głąb siebie, tym mocniejsze połączenie wytworzysz. Przy okazji warto się za każdym razem zastanowić dlaczego pojawiła się akurat ta konkretna emocja.

Wiesz co, Shini...ty jesteś z tych, co wszystko analizują do spodu. Czasem to ślepa uliczka...żyj, niektórych rzeczy lepiej nie analizować, a już na pewno nie na forum.
Dziewczyna ma ci się podobać i ty jej, i razem ma być wam lepiej niż osobno.
Zauroczenie czy zakochanie, o których tutaj pisano wskazując, ze nie widać ich z Twojej strony w związku - toż zauroczenie to są zmiany fizykochemiczne w mózgu, nie u wszystkich one zachodzą, są ludzie, co całe życie szczęśliwie przeżyli stan zauroczenia znając tylko z opisu. Nie dlatego, że są straumatyzowani i pokręceni ale dlatego, że ich organizm nie wprowadza się z przyczyn biologicznych  w stan fizycznie zbliżony do tego po zażyciu substancji psychoaktywnej czyli stan zauroczenia. Podobnie jak istnieją ludzie, którzy fizjologicznie nie osiągają stanu na przykład wybuchu gorącej wściekłości.
Z tej mąki chleba nie będzie...zastanawiam się, po co coś takiego na forum pisać?
Zaraz mi się przypomina ileś par, co to ludzie mówili, że z tej mąki chleba nie będzie...Shini, to jest mąka Twoja i Twojej dziewczyny. Być może ktoś by z niej chleba nie dal rady wykonać, ale to nie tego kogoś mąka i wypiekanie.
Się zastanów, na ile ma sens analizowanie intymności na publicznym forum i poddawanie akurat intymności osądowi osób trzecich, nawet życzliwych.

Nie miałam na myśli szczerości w relacji dwustronnej tylko cel umieszczania tej opinii na forum publicznym, Mrs. Happiness .
Shini zaś robi, co uważa. Zasugerowałam mu zastanowienie się nad czymś, no to się zastanowi albo i nie.

To, że Shini racjonalizuje wszystko, nie jest dowodem braku uczuć, ale braku emocjonalnej biegłości. Widać po tym co pisze, że chce dobrze, ale nie wie jak – i wchodzi w to intelektualnie, jakby uczył się gry, zamiast ją czuć.
Jego partnerka wydaje się być podobna emocjonalnie (on sam pisał, że oboje „nie wiedzą, jak to okazywać”), więc to może dawać pewne dopasowanie — oboje są nieśmiali, ostrożni, unikają konfliktów.

We wczesnych wypowiedziach Shiniego widać kilka bardzo charakterystycznych rzeczy:

- Ogromną niepewność i introspekcję — analizował dosłownie każdy gest, zastanawiał się, czy dobrze robi, czy powinien ją przytulić, czy ona na pewno tego chce.
Pisał wręcz w sposób nie tyle romantyczny, co laboratoryjny — jakby badał relację, a nie w niej uczestniczył.

- Brak „iskry” od samego początku, ale jednocześnie silne przywiązanie emocjonalne – nie widać było euforii zakochania, ale raczej wdzięczność, że „ktoś wreszcie mnie chce” i że „mogę tego doświadczyć”.

- Jego dziewczyna jest podobna emocjonalnie – zamknięta, lękliwa, raczej nieśmiała, więc Shini czuje, że to bezpieczne.
Ma wręcz poczucie, że „trafił na kogoś, kto też nie ma doświadczenia i go nie skrzywdzi”.

- Wielokrotnie pisał, że „nie wie, czy ją kocha”, ale jednocześnie dodawał:

Psychologicznie rzecz biorąc, to mimo wszystko nie był cyniczny wyrachowany egoizm, tylko raczej emocjonalna ambiwalencja typowa dla osób z lękowo-unikowym lub ambiwalentnym stylem przywiązania.

Shini nie szukał dziewczyny dla statusu, tylko dla potwierdzenia własnej wartości.
W jego umyśle to nie wyglądało jak „mam ją, więc już jestem kimś”, tylko raczej:

To jest fundamentalna różnica:

Manipulator od początku wie, że nie chce – ale udaje, żeby coś dostać (np. seks, atencję, korzyść).

Osoba lękowa / emocjonalnie niedojrzała autentycznie chce czuć, ale nie potrafi – i myli fascynację z miłością, wdzięczność z bliskością, ulgę z przywiązaniem.

Shini ewidentnie należy do tej drugiej grupy.

Natomiast to jak widzi to większość forumowiczów i forumowiczek to jest nic innego jak projekcja waszych własnych ran.

Reasumując widać, że Shini nie jest wyrachowany, tylko zamrożony emocjonalnie. Z czasem zaczął się otwierać, pisał o większej bliskości, o przytulaniu, dotyku, grze wstępnej, czułych słowach. To świadczy, że próbuje naprawdę wejść w relację, a nie tylko ją „mieć”.

To, że związek wydaje się „chłodny” z zewnątrz, nie oznacza, że jest pusty.
To po prostu związek dwóch ludzi z deficytem emocjonalnego języka – dla obserwatora wygląda sztucznie, ale dla nich może być bardzo realny i intensywny w inny sposób. To nie jest związek pasji, ale związek lęków, bezpieczeństwa i wzajemnej nauki. To, co innym wydaje się „nienaturalne”, może być dla nich czymś w rodzaju terapii w duecie.

Nie wiem czy dobrze pamiętam ale Shini wraz z wejściem w relacje zrezygnowal chyba z porno? A co bylo wcześniej to bylo wczesniej.

Bardzo mnie to cieszy
Zanim się obejrzysz, będziesz go prowadziła do przedszkola

Do pewnego momentu rozkminy mogą się pojawiać, jeśli komuś brakuje doświadczenia i nie ogarnia własnych emocji, ale prędzej czy później należałoby sobie to poukładać, żeby wiedzieć, czy faktycznie chce się być z tą konkretną osobą, bo niektórych ludzi trzyma przy sobie tylko strach przed samotnością. Niby da się tak żyć, bo są pary, co tkwią w podobnych układach latami, ale lęk to kiepskie spoiwo.

Pisał, że robi to rzadziej odkąd ma dziewczynę, ale nie zrezygnował całkowicie.
Zresztą nie chodzi o samo porno, bo to nic strasznego, o ile mężczyzna nie zaniedbuje partnerki.
Chodzi o sposób, w jaki te kobiety, czy to prawdziwe, czy animowane, były przez niego opisywane, a jak wypowiada się na temat swojej dziewczyny.
To tak, jakbym ja zachwycała się urodą aktora, że to mężczyzna idealny, seksowny, zapierający dech w piersi, po czym, zapytana o mojego partnera, stwierdzała, że gdybym miała patrzeć tylko na wygląd, to nikogo bym nie znalazła.
Mega przykro czyta się takie rzeczy.

Trochę tego jest więc po kolei:

Lunka, dokładnie tak było jak piszesz. W domu nigdy się nie okazywało uczuć, w szkole sam tego unikałem bo niemal na każdym kroku było to wykorzystywane przeciwko mnie. Im dalej w szkole tym gorzej było w tej kwestii, w domu bez zmian. Ja im byłem starszy tym bardziej tłumiłem w sobie uczucia, chciałem całkowicie się ich pozbyć, trochę czasu zajęło mi zrozumienie, że tego się nie da zrobić. Co do dziewczyny to faktycznie ona też nie ma zbyt dużego doświadczenia. Wątpię jednak by mi przytakiwała dla spokoju. Jej na prawdę podoba się nasz związek, a przynajmniej ja w to wierzę i jej ufam.

Mrs.Happiness, po pierwsze dzięki za szczerość, nie spodziewałem się aż takiej szczerości. Po drugie zastanawiam się czy powinna mi się podobać bo nie rozumiem co tak na prawdę decyduje o tym czy można powiedzieć, że ktoś się podoba czy nie. Porno już jest na zasadzie przyzwyczajenia, to działa automatycznie bez żadnego zastanawiania się i tak, cały czas przerabiam to na terapii. Nazywanie emocji to była pierwsza rzecz, jaką przerabialiśmy na terapii. Znam sposób, który podałaś ale dzięki za przypomnienie, straciłem skupienie na tym. To prawda, że nie miałem i wciąż nie mam żadnych innych opcji. Ani trochę mi to nie przeszkadza, a nawet się z tego cieszę. Wystarczy mi ta jedna dziewczyna i chcę rozwijać dalej relację właśnie z nią. Nie do końca rozumiem czemu aż takie znaczenie ma ten "ideał". Ideały nie istnieją, to po prostu fizycznie niemożliwe. Nikt nie jest ideałem, ani moja dziewczyna ani tym bardziej ja. Rozmawialiśmy o tym jakie cechy miałyby nasze ideały płci przeciwnej i oboje jesteśmy daleko od swoich ideałów, a jednak jesteśmy razem i coraz bardziej nam się to podoba. Nie rozumiem też czemu kobiety tak narzekają na to porno. Oczywiście nie ma to zbyt dobrego wpływu na człowieka. Chyba każdy facet dorastający i urodzony w czasach internetu widział porno na długo zanim zobaczył nagą kobietę w realu. Mimo to spora część z nich ma dziewczyny w realu. Powiedz mi tak szczerze czy gdybym powiedział, że moja dziewczyna jest chodzącym ideałem, a te dziewczyny z ekranu jej nie dorównują to byłoby lepiej? Moim zdaniem ideały nie istnieją w realu i właśnie o to chodzi by być razem mimo nie bycia ideałem drugiej osoby. Masażysta "wyglądała lepiej niż jakakolwiek inna dziewczyna jaką w życiu widziałem" bo na tamten moment była jedyną jaką widziałem. Ona miała tylko wygląd, poza tym nie znałem nawet jej imienia. W mojej dziewczynie podoba mi się znacznie więcej niż tylko wygląd. Gdyby mnie nie pociągała to nie byłoby żadnych kontaktów fizycznych. Wytłumaczenie numer 2 bardziej się zgadza ale również chętnie przyznam, że jest ładna.

Muqin, dziewczyna mi się podoba, ja jej też i chcę z nią być, a przynajmniej spróbować i sprawdzić czy to się uda. Kiedy jesteśmy sami jest słodko i niewinnie ale po prostu nie potrafię tego pokazać na zewnątrz. Piszę o tym wszystkim na forum bo wciąż nie mogę się uwolnić od nadmiernego analizowania i ciekawość co napiszą poszczególne osoby bierze górę. Zauważyłem, że to co dla nas, w naszym związku jest normalne dla innych nie musi takie być, a wręcz może być nienormalne.

Kakarotto, nie trzeba zbyt wiele dodawać. Bardzo dobrze opisałeś to co ja myślę i co chciałem przekazać.

Bert44, raczej nie da się całkowicie zrezygnować z czegoś co towarzyszy ci od wczesnych lat szkolnych i przez znaczną większość dotychczasowego życia było jedynym sposobem na rozładowywanie napięcia seksualnego. A może się da tylko potrzeba więcej czasu.

Jeśli pominąłem coś ważnego to dajcie znać. Jak widać jest tego sporo, a i godzina już konkretna. Z góry wybaczcie za wszelkie nieścisłości lub jeśli coś pomyliłem.

Szczerze mówiąc ja nawet nie odczułem bym napisał tu coś prywatnego. Wszystko co napisałem było dość ogólne i bez żadnych danych osobowych. Tylko jedna osoba tu wie kim jesteśmy i tylko od jej dobrej woli zależy czy tak pozostanie. Jak na razie nie widzę powodu by jej nie wierzyć.

Edit

Kurde teraz mnie trochę zaniepokoiłaś. Już zaczęły mi się pojawiać myśli, że przez to wszystko co tu napisałem mój związek czy co gorsza ona mogłaby na tym jakoś ucierpieć.

Dzięki, to trochę uspokaja.

Dziewczyna nie wie o forum. Dosłownie nikt poza terapeutką o nim nie wie, a i ona nie zna szczegółów takich jak nazwa forum. Wolałbym by tak pozostało.

Edit

Teraz ty mnie trochę zaniepokoiłaś tym pytaniem. Chyba nie chcesz poinformować jej o forum?

Ponownie dzięki, za uczciwość i za wyrozumiałość. Ja na prawdę za dużo analizuję i za dużo się przejmuję.

Być może dla tematu nie ma to większego znaczenia, ale moim zdaniem powyższe napisała sztuczna inteligencja. Jeśli nie w całości, to na pewno co najmniej główny zarys.
Nie mylę się, prawda?

Prywatność a intymność dwie różne rzeczy.

Z tymi filmami dla dorosłych to mega nie poważne, zwłaszcza gdy macie klapę w łóżku. Ulżyć sobie raz w tygodniu przy użyciu własnej wyobraźni, bo może nie zawsze podczas spotkania macie warunki na uga-buga.

Nie wylewaj jej przypadkiem takich dołujących  smuteczków  jak tu na forum

I ok. Choć zdjęcia to i z neta można ściągnąć.

Właśnie o to wrażenie, że z tej mąki nie będzie chleba mi dokładnie chodzi. Miałem i mam do czynienia z wieloma osobami, które mają problem z emocjami (ich rozpoznaniem i wyrażaniem), z zaangażowaniem, ale nikt nie pisał/nie mówił tak sucho o partnerce (lub partnerze).

Rumun - bycie aspołecznym prawiczkiem nie czyni z ciebie osoby upośledzonej.

Ciągle zapominacie moi drodzy, że Shini przeszedł przez wszystkie etapy edukacji (w tym studia, które z powodzeniem ukończył) i nie został na żadnym etapie wyłapany przez system. Jestem od niego starszy, a nawet u mnie były raz na rok/raz na semestr robione różne psychotesty i jak ktoś rozwojowo odstawał, to był kierowany albo do klas specjalnych, albo integracyjnych, albo był kierowany do pedagoga celem dalszej ewaluacji. A przecież pisał, że miał w latach szkolnych Osgooda-Schlattera i chodził o kulach. Serio myślicie, że ani w podstawówce, ani w gimnazjum, ani w liceum nikt by nie zwrócił uwagi na wycofanego ucznia bez żadnych kolegów?

Gdyby Shini naprawdę miał takie problemy i naprawdę był tak emocjonalnie niedorozwinięty jak to utrzymuje, to już dawno system by go wyłapał (i nie dałby rady przebrnąć przez studia). Nie jest. Po prostu pierdoli, bo to wygodna wymówka. Kolejna.

No i Shini udaje, ze ta dziewczyna mu się podoba, bo fajnie mu wreszcie poruchać. Jak napisała to Mrs.Happiness - w innych tematach, które go naprawdę kręciły, to pisał kompletnie inaczej. Tutaj pisze z perspektywy "no dobry ze mnie chłopak, trafiło mi się, pouczę się skoro mam okazję, bo druga raczej mi się w życiu nie trafi, a jeśli trafi mi się lepsza to się przerzucę".

Co ty kurwa znowu pierdolisz za farmazony? Przecież rozpisywałeś się tu na temat ile to w ciebie rodzice nie zainwestowali, abyś miał jak najlepiej w życiu. To korepetycje, to sporty walki, zawody sportowe i obozy, to praca załatwiona po rodzinie. Ileż to pisałeś jak to ojciec cię męczy bojowymi zadaniami, matka ci gotuje i sprząta.....fizycznie niemożliwe jest lepsze i dobitniejsze okazywanie uczuć.

W tym pytaniu "co ja bym czuł będąc na miejscu tej drugiej osoby" Priscilla jest niestety pewien haczyk - ja nie jestem tą drugą osobą. I ta druga osoba może czuć co innego niż ja w jakiejś sytuacji. Mnie coś nie przeszkadza, komuś może, może mieć na przykład inaczej ustawioną granicę intymności.
Stad moja sugestia dla Shini, żeby się nad swoim analizowaniem na forum zwyczajnie zastanowił w kontekście właśnie swojej dziewczyny i tego, co ich łączy, bo to, co ich łączy jest ich wspólne, nie tylko jego.
Z korespondencją mam podobnie do Ciebie, dla mnie też upublicznianie jej bez wiedzy i zgody tej drugiej strony jest mocno nie ok. Ale komuś to może kompletnie nie przeszkadzać, tyle że chyba warto sprawdzić przed upublicznieniem.

Tak, masz rację - granice każdy z nas ma ustawione inaczej, ale w moim odczuciu po pierwsze wystarczy trochę elementarnej empatii, bo naprawdę wcale nie jest tak trudno wyczuć, co może kogoś dotknąć, a po drugie - właśnie dlatego warto wprowadzić pewne uniwersalne zasady. Jeśli czegoś nie wiemy albo nie jesteśmy pewni, zawsze bezpieczniej jest założyć, że ta granica może zostać przekroczona, niż że ktoś "na pewno nie będzie miał nic przeciwko". Uważam, że lepiej zachować ostrożność, nawet daleko idącą, niż nieświadomie naruszyć czyjąś prywatność.
Oczywiście istnieje też najprostsze i najzdrowsze rozwiązanie w postaci zapytania, gdzie dla danej osoby przebiega jej granica.

Na marginesie, bo akurat mi się nasunęło - podobnie jest ze zdradą. Dla jednych granica lojalności zostaje przekroczona dopiero przy konkretnym czynie, dla innych już przy flircie czy choćby bardziej swobodnym tańcu. I właśnie dlatego rozmowa o tym jest tak ważna - żeby nie okazało się zbyt późno, że każde z nas żyje według innej definicji wierności.

To prawda, Shini, że na anonimowym forum człowiek czuje się względnie bezpiecznie, co sprzyja otwieraniu się i szczerości, ale zawsze warto brać pod uwagę, że kiedyś ta druga osoba może to wszystko przeczytać. Owszem, w tym przypadku wydaje się to mało prawdopodobne, ale tak mimo wszystko. Dlatego zachęcam, żeby nie przekraczać pewnych granic, za którymi już nie jesteś Ty sam, decydujący, co chcesz tutaj przekazać, ale i Twoja partnerka, która mogłaby sobie tego po prostu nie życzyć. 
Ogólnie to jest dosyć szeroki, delikatny temat, ale tak jak napisałam powyżej - zawsze lepiej pozostać uważnym na emocje i uczucia drugiej osoby niż zachowywać się jak słoń w składzie emocjonalnej porcelany.

Zależy jakie kto ma preferencje.
Jedna osoba będzie uwielbiała w swoim partnerze to, że jest poważnym, twardo stąpającym po ziemi człowiekiem, który sukcesywnie dąży do wyznaczonego celu. Innej te same cechy mogą przeszkadzać, bo wolałaby kogoś spontanicznego, wyluzowanego, kto potrafi żyć chwilą.
Podobnie wygląd.
Miałam koleżanki, które wzdychały do napakowanych gości o typowo kulturystycznej budowie, podczas gdy mi nigdy się taka sylwetka u mężczyzn nie podobała.
Sam musisz się zastanowić czego chcesz.
Nikt na to pytanie nie odpowie.
Założę się, że nawet w porno masz swój typ i nie puszczasz wszystkiego jak leci.

Wydaje mi się, że nierzadko wynika to z obawy, że jest się niewystarczającą dla partnera i dlatego on potrzebuje dodatkowej stymulacji. A także ze strachu, że z czasem on się uzależni, przez co zamiast seksu będzie wybierał masturbację. Co przecież nie jest jakimś niespotykanym zjawiskiem, bo sporo mężczyzn ma ten problem. 
Generalnie temat jest delikatny dla obu stron.
Niestety wielu ludzi wciąż nie potrafi o nim rozmawiać.

Nie, bo wcale nie o to chodzi.
Wyobraź sobie taką sytuację. Montujecie komuś meble i na koniec słyszysz, jak klienci rozmawiają między sobą, oceniając wykonaną pracę. Żaden z nich nie mówi, że jest zadowolony z efektu końcowego, że super wykonanie, że mają teraz piękną kuchnię, tylko kwitują beznamiętnym tonem, że no, gdyby szukali ideału, to latami musieliby szykować sobie śniadania i kolacje przy stole w salonie, a obiady zamawiać w pobliskiej jadłodajni. 
Co byś sobie pomyślał?

@Shini
O tym, że ktoś się komuś podoba decyduje bardzo dużo różnych rzeczy, nie sposób sporządzić listę. Na dodatek to "podoba się" musi być obustronne.
Wiesz przecież, Shini, że ja do analizowania jestem pierwsza chętna - no to Ci powiem, tego to się akurat skutecznie i w pełni zanalizować zwyczajnie nie da. Zapomnij. Za dużo danych do obróbki.
Czemu kobiety narzekają na porno?
Po pierwsze nie wszystkie narzekają, są takie co używają, używają zgodnie razem z partnerem, ba! już istnieją także kobiety od porno uzależnione.  Po drugie - jak wyżej, każda z narzekających ma swoje powody. Dobra rada jak wyżej - analiza sensu nie ma.
W związku istotne jest to, jakie jest podejście do porno tej drugiej osoby. O to zaś można zapytać, wprost, nie wprost...idzie się dowiedzieć.

Mrs. Happieness, porównujesz właśnie coś tak subtelnego i skomplikowanego jak "podobamy się sobie"  do reakcji klienta na wykonanie usługi?

A przecież różni jesteśmy... ja się inaczej wypowiem o czymś, co mi się faktycznie podoba i o kimś, kto mi się faktycznie podoba niż Ty. Użyję innych słów, inaczej skonstruuję zdania. Odczytasz co odczytasz, wedle swojego klucza. Tylko Twoje odczytanie niczego nie oznacza odnośnie stopnia tego mojego podobania się.

Bo, jak sam o sobie napisał, nadal mu się odzywa "muszę zapytać innych", nie ufa sobie.
W sprawie tego, co między nim a dziewczyną - moim zdaniem ewidentnie powinien postawić na to zaufanie sobie i jej. Tak, jak sam pisał - dotychczas robił na spontanie i było dobrze. Jak nie opanuje szkodliwego mechanizmu "muszę zapytać innych" będzie gorzej.

Mrs. Happieness, dociekliwa z Ciebie kobieta i jestem ciut w kropce.
Uzasadnienie dla tego, o co pytasz istnieje, ale objaśnianie, o co biega, byłoby zauważalnie długie i równie zauważalnie skomplikowane, nie za bardzo to widzę w warunkach internetowego forum. 
Ogólnie to istnieje spora różnica między postrzeganiem wizerunku osoby (net, zdjęcie, film, osoba na żywo ale kompletnie niedostępna) a relacją z osobą żywą odnośnie tego podobania się. Mózg ma trochę inną percepcję. Psychika inaczej do tego podchodzi. W obu przypadkach zwykle zupełnie nieświadomie, na poziomie świadomości to trzeba wiedzieć żeby zauważyć, także u siebie.

To prawda, upierdliwiec ze mnie. W dodatku taki z całkiem niezłą pamięcią

Wiem co masz na myśli, ale takie wytłumaczenie mi tu nie do końca pasuje. Coś zgrzyta.
Dziewczynę z pierwszego cytowanego posta znał dłużej niż obecną partnerkę, mieli regularny kontakt, byli razem na studniówce. Co prawda, nic z tego finalnie nie wyszło, bo nie miał odwagi spróbować, ale nie była to tylko kolejna ładna twarz mijana na ulicy.

Inaczej jest z charakterem, ponieważ faktycznie potrzeba sporo czasu, aby kogoś dobrze poznać, a inaczej z wyglądem, bo w tym przypadku raczej nie ma miejsca na wielkie niespodzianki. Zwłaszcza, gdy widziało się już kogoś wielokrotnie, w tym bez ubrania.
Uważam, że im dłużej trwa okres niezdecydowania odnośnie tego, co się myśli i czuje, tym większe prawdopodobieństwo, że dany człowiek unika prawdy, bo jest mu ona nie na rękę.
Oczywiście niektórzy mają po prostu zbyt wyśrubowane wymagania, przez co nigdy nie są do końca zadowoleni, ale sama świadomość tego, że jest się oderwanym od rzeczywistości, to za mało, bo racjonalnymi argumentami nie uruchomi się uczuć, a z kolei zmiana takiej przypadłości na głębszych poziomach może zająć lata.

Musiałby być prawdziwym geniuszem, by to wszystko przewidzieć i od kilku lat prowadzić jej konto w mediach społecznościowych

Pisałam już kiedyś, ale uprzejmie powtórzę, że w wielu szkołach dyrekcja co najwyżej podciera sobie cztery litery takimi testami. Masa uczniów, którym przydałoby się zostać dostrzeżonym przez system, jest przez niego ignorowana.
Niewidzialni, bo nikomu nie chce się wysilić, żeby im pomóc.
Także to wcale nie wygląda tak kolorowo.

Takie pozorne niezdecydowanie może wynikać, tak w komunikacji werbalnej, z bardzo prostej rzeczy, z braku umiejętności identyfikowania własnych uczuć oraz nazywania ich odpowiednimi słowami.  Wbrew pozorom nie jest to umiejętność wrodzona, to identyfikowanie i nazywanie. To się nabywa, tego się trzeba nauczyć. I jeszcze, co gorsze, są osoby utalentowane, przeciętne i mające małe zdolności w tym względzie, czyli to samo jednym przychodzi łatwo i szybko, a innym nie.
Efekt w rozmowie - osoba niepewna, niezdecydowana, plącze się, sama  sobie zaprzecza. Ocena - ta osoba unika prawdy -  bardzo prawdopodobna. Albowiem nie jest w stanie szybko i sprawnie oraz precyzyjnie czegoś ująć w słowa, każdy niemal  bardziej zdecydowany rozmówca wytrąca tą osobą z jako/takiej równowagi, peszy, niepokoi, powoduje, ze taka osoba gubi się i zapętla. Nieintencjonalnie, po prostu tak to działa.

Co do wyglądu to niespodzianek każda ilość, jak podrążyć. Bo wizerunek to w sumie przede wszystkim atrybucja z wszystkimi jej błędami, których to błędów się nie koryguje, bo niby jak, skoro to tylko wizerunek. Albo osoba niedostępna, prawie na jedno wychodzi. Da się zauroczyć i zakochać w aktorze - naprawdę. Z wszystkimi objawami zauroczenia, także zmianami fizykochemii mózgu. Tyle że w tym momencie to dotyczy wyobrażenia o aktorze, a nie aktora jako takiego. Był dawno temu taki aktor Rudolf Valentino. Zakochanych w nim kobiet było multum, po jego śmierci wpadały w depresję, popełniały samobójstwa. Nie jakieś pojedyncze i  pokręcone jednostki, niektore szczęśliwie zamężne, matki dzieciom. Brzmi obłędnie, ale...zdarzyło się.

A uczuć, Mrs. Happieness zwyczajnie nie da się uruchomić racjonalnym argumentami. Nie to narzędzie. Racjonalne argumenty to jedno z narzędzi do odblokowania istniejących uczuć. Jedno z, same racjonale argumenty nie wystarczą, stąd między innym praca w terapii. Jak sobie jeszcze ktoś dołoży do "nie umiem nazwać tego, co czuję" pakiet "zdaniem innych powinienem czuć"...wyjdzie z tego coś okropnego.

E tam koleś jest po prostu odrealnionym dziwakiem. Nie ma co dorabiać ideologi.
Żył w fantazjach jak każdy incel uzależniony od porno, z przekonaniem że laski 10/10 są w jego zasięgu. Wyszedł do ludzi, zaobczył na czym polega życie i się okazało, że ma dziewczynę taką jak on sam. Przeciętną. A ponieważ nie miał kontaktu z innymi kobietami, nie kalibrował swojego gustu w oparciu o prawdziwe doświaczenia z prawdziwymi kobietami to teraz sam nie wie co się dzieje. W marzeniach on i jennie z pink uprawiali namiętny seks w jego pokoju z mamą za ścianą, a IRL musi się gimnastykować, żeby Kasia kelnerka w Sphinxie znalazła czas na wyjście do kina.

Tylko przypomnę że nie tak dawno marzył o supermocach i karierze spidermana XD

Mało dziadków emerytów, którzy obczajają młode laski w parkach, na przystankach? Albo żonatych facetów, którzy zawieszą oko na kelnerce? Shini tak sobie żył w fantazji i zawieszał oko to tu, to tam. Takie fantazje podstarzałego kawalera. Nic to nie kosztuje. A że nie ma kolegów, tylko forum i tu sie uwewnętrznia to jak zawsze wyszedł cringe. IMO każdy koleś sobie tak obczaja laski w pewnym momencie i zaczyna się zastanawiać nad swoi miejscu w świecie