30lat i cały czas sam - Netkobiety.pl

Odpowiedz na moje pytanie.

gman98v2 napisał/a:

A jak wyjdzie nie moje, to mam nadal wychowywać?

Skoro kobiety są w Twoich oczach tak zepsute, że partnerki nie masz, a o testach mówisz, to po co się z kimkolwiek chcesz wiązać?

Takie jest sądownictwo w Polsce. Nawet jak nie faceta dziecko (test wykazał), to musi bulić. A nie zawsze kobieta chce powiedzieć dane prawdziwego ojca.

rossanka napisał/a:

Mikry Mike napisał/a:

Nie, nie. Ewolucyjnie to promowane jest wypełnianie strategii reprodukcyjnych.
Pozostanie jednego samca przy samicy z dzieckiem to cel monogamii. Strategia reprodukcyjna kobiet polega na jakości. To wyjaśnia dlaczego kobiety są bardzo selektywne i wymagające co do partnera. Ponoszą znacznie większy koszt realizacji tej strategii, gdzie na każdym etapie może pójść coś nie tak. Począwszy na stracie czasu i energii w relacji z niewłaściwym partnerem, poprzez komplikacje w trakcie ciąży, kończąc na pozostaniu bez partnera. Ponieważ kobiety ponoszą większy koszt, muszą być bardziej wymagające z kim chcą mieć dziecko. W końcu nie chcą aby ich dziecko urodziło się chore, prawda? Cel swojej strategii osiągają wtedy gdy ich potomstwo wyfrunie "na własne" w dorosłość. Kobiety to pragmatyczki w przebraniu romantyczek
My, mężczyźni? Nasza strategia zostanie wypełniona gdy dojdzie do zapłodnienia kobiety. I przysłowiowe elo! Bierze nogi za pas, zrobił swoje i może dalej zapładniać kobietę. My idziemy na jakość.
Nie jesteśmy tak bardzo wymagający i wybredni, ważne aby mieć dostęp (wiem jak to brzmi, ale tłumacze to suchymi faktami). To sprawia, że jesteśmy romantykami w przebraniu pragmatyków.
Wszelkie dzieła sztuki traktujące o miłości to w większości dzieła mężczyzn, którzy chcą oczarować wybrankę. Gdy się przysłuchać części takich miłosnych piosenek, to podmiot liryczny nie chcę niczego więcej, jak "przelecieć" swój obiekt westchnień

Tak, tylko to stara teoria, ta o mężczyznach, którym niby opłacało się zapłodnić jak najwięcej kobiet.
Było to błędne, bo właśnie Ci co zapłodnili jaknajwięcej kobiet - ich potomstwo miało małe szanse przeżyć tylko z matką, bez opieki i zapewnienia pożywienia przez ojca. Prędzej mężczyzna odgonił lub zabił duże, dzikie zwierze niż kobieta- z natury słabsza fizycznie, która gineła i potomstwo też. Jeśli ojciec zostawał z kobietą i ich wspólnymi dziecmi, te miały większe szanse dorosnąć i sie rozmnożyc. \

Z tym wyborem silnego dużego samca - to prawda, tylko silny, duży samiec mógł pózniej obronic ją i ich wspolne dzieci.

Tak sięc geny mężczyzn, którzy zostawali z rodzinami miały większe szanse przetrwać. Geny mężczyzn, którzy odchodzili - ginęły gdy dzieci były malutkie. Przecież to ma sens. On szedł na konkretne polowanie i bronił przed niedzwiedziem, ona zostawała z dziecmi, opiekowała się nimi, zbierała rośliny i polowała wnykami na drobne zwierzęta.  Jak jego nie było, to nie było i obrony, chociaż z głodu pewnieby nie umarli.

Ewolucja promowała i promuje tych, którzy się rozmnażają, a ich potomstwo jest silniejsze od potomstwa innych, walcząc o zasoby reprodukcyjne w przyszłości. Kropka.
Tu nie ma odstępstw.

To o czym piszesz - czyli promowanie takiego modelu - wyjaśnia się w dualizmie kobiecej strategi reprodukcyjnej. Kobiety chcą na tyle dobrego partnera, aby w perspektywie założenia z nim rodziny oraz ciąży, dziecko było zdrowe. Chcą też, aby ten samiec zdołał przy niej zostać, pomóc w utrzymaniu, wychowaniu oraz zapewnieniu bytu jednostce społecznej jaką jest rodzina.
Problem w tym, że ten dwa zestawy cech nie występują w jednym mężczyźnie. Wysokopunktowany samiec ma na tyle duży wybór, że znajdzie kolejną partnerkę. Ci, którzy tego nie mają obchodzą się smakiem, albo są providerami bytu dla takiej kobiety. Porównanie do trutni w ulu jest adekwatne.
Ot, cała tajemnica.

Mikry Mike napisał/a:

rossanka napisał/a:

Tak, tylko to stara teoria, ta o mężczyznach, którym niby opłacało się zapłodnić jak najwięcej kobiet.
Było to błędne, bo właśnie Ci co zapłodnili jaknajwięcej kobiet - ich potomstwo miało małe szanse przeżyć tylko z matką, bez opieki i zapewnienia pożywienia przez ojca. Prędzej mężczyzna odgonił lub zabił duże, dzikie zwierze niż kobieta- z natury słabsza fizycznie, która gineła i potomstwo też. Jeśli ojciec zostawał z kobietą i ich wspólnymi dziecmi, te miały większe szanse dorosnąć i sie rozmnożyc. \

Z tym wyborem silnego dużego samca - to prawda, tylko silny, duży samiec mógł pózniej obronic ją i ich wspolne dzieci.

Tak sięc geny mężczyzn, którzy zostawali z rodzinami miały większe szanse przetrwać. Geny mężczyzn, którzy odchodzili - ginęły gdy dzieci były malutkie. Przecież to ma sens. On szedł na konkretne polowanie i bronił przed niedzwiedziem, ona zostawała z dziecmi, opiekowała się nimi, zbierała rośliny i polowała wnykami na drobne zwierzęta.  Jak jego nie było, to nie było i obrony, chociaż z głodu pewnieby nie umarli.

Ewolucja promowała i promuje tych, którzy się rozmnażają, a ich potomstwo jest silniejsze od potomstwa innych, walcząc o zasoby reprodukcyjne w przyszłości. Kropka.
Tu nie ma odstępstw.

To o czym piszesz - czyli promowanie takiego modelu - wyjaśnia się w dualizmie kobiecej strategi reprodukcyjnej. Kobiety chcą na tyle dobrego partnera, aby w perspektywie założenia z nim rodziny oraz ciąży, dziecko było zdrowe. Chcą też, aby ten samiec zdołał przy niej zostać, pomóc w utrzymaniu, wychowaniu oraz zapewnieniu bytu jednostce społecznej jaką jest rodzina.
Problem w tym, że ten dwa zestawy cech nie występują w jednym mężczyźnie. Wysokopunktowany samiec ma na tyle duży wybór, że znajdzie kolejną partnerkę. Ci, którzy tego nie mają obchodzą się smakiem, albo są providerami bytu dla takiej kobiety. Porównanie do trutni w ulu jest adekwatne.
Ot, cała tajemnica.

I potomstwo tego wysopunktowego samca wyginie, bo zabije je mamut czy inny grizzli. A przetrwają geny faceta, który został i chroni swoje potomstwo.

Kobietom, jeśli już mówimy o monogamii, paradoksalnie biologicznieopłaca się właśnie poligamia. Raz, że potomstwo z różnych ojców będzie miało rózny zestaw genów, a w przypadku niewłaściwego wybrania ojca numer jeden, lepszy może okazać się ojciec nr 2, może potomstwo będzie odporne na inny zestaw chorób, albo silniejsze. A dwa, że w razie śmierci jednego ojca jest jeszcze drugi.

Oczywiście biologicznie, bo teraz mamy jakieś tam normy  i moralnośc.
Po ulicach też nikt nie biega i nie kradnie jak leci z wystaw sklepowych , bo nie wolno. Biologicznie - wybijasz szybę, kradniesz i masz dla siebie zysk.

eduit:
o trutniach nie pisz, bo tu trochę panów też pisze, to się obrażą.

Powiem, tak nie interesowały mnie singielki z bąbelkiem (i nie uważam, że, to jakieś szalufy czy inne wymysły) po prostu nawet swojego bąbelka nie chciałem, a co dopiero obcego fagasa. Więc nie oszukujmy się 35+ to już dla mężczyzny pozamiatane... co jedna kobiet z bąbelkiem lub ostatni chwila, by mieć bąbleka...

Reali, a chęci i wyobraźnia, to dwie różne rzeczy. Dopiero będąc w moim wieku, kolego będziesz widział, że wszystko po zamiatane. Oczywiście człowiek chciałby mieć obok siebie kobietę nadająca na wspólnych falach mieć z kimś wyjść na planszowki, koncert, pierwsze wędrówki, wypad z plecakiem, obejrzeć film pod kocykiem... tylko miejsca, gdzie się idzie, co z tego, jak tam masa par.

rossanka napisał/a:

Mikry Mike napisał/a:

Ewolucja promowała i promuje tych, którzy się rozmnażają, a ich potomstwo jest silniejsze od potomstwa innych, walcząc o zasoby reprodukcyjne w przyszłości. Kropka.
Tu nie ma odstępstw.

To o czym piszesz - czyli promowanie takiego modelu - wyjaśnia się w dualizmie kobiecej strategi reprodukcyjnej. Kobiety chcą na tyle dobrego partnera, aby w perspektywie założenia z nim rodziny oraz ciąży, dziecko było zdrowe. Chcą też, aby ten samiec zdołał przy niej zostać, pomóc w utrzymaniu, wychowaniu oraz zapewnieniu bytu jednostce społecznej jaką jest rodzina.
Problem w tym, że ten dwa zestawy cech nie występują w jednym mężczyźnie. Wysokopunktowany samiec ma na tyle duży wybór, że znajdzie kolejną partnerkę. Ci, którzy tego nie mają obchodzą się smakiem, albo są providerami bytu dla takiej kobiety. Porównanie do trutni w ulu jest adekwatne.
Ot, cała tajemnica.

I potomstwo tego wysopunktowego samca wyginie, bo zabije je mamut czy inny grizzli. A przetrwają geny faceta, który został i chroni swoje potomstwo.

Kobietom, jeśli już mówimy o monogamii, paradoksalnie biologicznieopłaca się właśnie poligamia. Raz, że potomstwo z różnych ojców będzie miało rózny zestaw genów, a w przypadku niewłaściwego wybrania ojca numer jeden, lepszy może okazać się ojciec nr 2, może potomstwo będzie odporne na inny zestaw chorób, albo silniejsze. A dwa, że w razie śmierci jednego ojca jest jeszcze drugi.

Oczywiście biologicznie, bo teraz mamy jakieś tam normy  i moralnośc.
Po ulicach też nikt nie biega i nie kradnie jak leci z wystaw sklepowych , bo nie wolno. Biologicznie - wybijasz szybę, kradniesz i masz dla siebie zysk.

eduit:
o trutniach nie pisz, bo tu trochę panów też pisze, to się obrażą.

No nie wyginą, bo matkę z dzieckiem które jest wynikiem strategi reprodukcyjnej takiego "samca rozpłodowego" weźmie w opiekę właśnie ten truteń.
Niektórzy to klasyfikują za pomocą alfabetu greckiego: alfa i beta. Dość proste w odnoszeniu się, ułatwia sprawę. Więc potomstwo samca alfa przetrwa, bo kobietą z takim dzieckiem zaopiekuje się samiec beta, czyli provider. Zapewni byt i schronienie kobiecie wraz z jej dzieckiem, przez to to przetrwa pierwsze niebezpieczne lata.

Mieszasz pojęcia. Kobietom poligamia nie służy w wypełnianiu ich strategi reprodukcyjnej. Zły wybór i będą musiały się "bujać" z owocem nieprzemyślanego wyboru przez długie lata.
To mężczyznom - rzecz jasna tylko procentowi - opłaca się ta strategia.
Monogamia w swoich zasadach implikuje, że przy jednej kobiecie zostaje jeden mężczyzna. W domyśle ten mężczyzna jest ojcem dzieci, więc zostanie przy niej by zapewnić utrzymanie rodziny - szczególnie w pierwszych, newralgicznych, latach.
Dlatego kobiety są tak pragmatyczne i selektywne. Nie mogą sobie pozwolić na wybór gorszego partnera, bo czeka je dziewięć miesięcy ciąży, poród oraz pierwsze ciężkie lata opieki. To ogromny wydatek energetyczny.

Nie wiem dlaczego mieliby się obrazić.
Truteń w świecie owadów to robotnik. Osobnik pracujący czyli niejako pożyteczny. A to, że ludzie zaczęli używać to jako obelgę to inna sprawa

No rzeczywiście, wydawać bezcenne zasoby jak czas oraz energia, by znaleźć samca beta chętnego zaopiekować się.
Poligamia jeśli ma służyć kobiecie, to tylko po przez możliwość wyboru najlepszego z najlepszych. Nikt nie naciska ją normami na ustatkowanie się z jakimś przeciętnym, nudnym mężczyzną, który może i ją utrzyma, ale nie zapewni podstawowego paliwa, które napędza kobiety czyli emocji. Dla realizacji żeńskiej strategii reprodukcyjnej najlepsze jest połączenie wysoceatrakcyjnego mężczyzny, który po porodzie zostanie by utrzymać rodzinę. A tacy nie występują w przyrodzie, więc istnieje dualizm.
Swoją drogą, nigdy nie zrozumiem mężczyzn którzy świadomie się w to pakują. Jeśli chcesz mieć własną rodzinę i dzieci, to ją stwórz, zamiast ładować się na szóstego, jako siódme koło do ósmego wozu w dziewięcio zaprzęgowej karawanie. Bez sensu. To absurdalne i głupie, a ja osobiście nie mam szacunku do takich ludzi. Rozumiem, że ktoś ma jakieś potrzeby, ale równie dobrze może zaadoptować dziecko i je wychować, jeśli już tak bardzo chce stworzyć rodzinę, ale po co ładować się w taką formę niańczenia oraz łożenia na cudze geny.

A ja dzisiaj widziałem na mieście zakochaną parę, gdzie kobieta była o ok. 0,5 głowy wyższa od swojego wybranka.

rossanka napisał/a:

gman98v2 napisał/a:

Gościa spokojnego, co pokocha jak swoje, a na boku emocje kobieta znajdzie sobie. Niestety często jest to dziecko faceta nieodpowiedniego, może bad-boya. Ale zawsze mogła wcześnie myśleć kobieta mózgiem, nie macicą. A kobiety gadają, że to my faceci myślimy tym na dole głównie...

A może nie bad boya, ale małżeństwo czy związek po prostu się rozpadło? Moze on był cichy i spokojny ale nie mogli sie dogadać? Nie tylko bad boye biorą rozwody czy zrywają z matkami swoich dzieci.
I teraz taka matka z dziecmi ma opinię takiej, która na pewno zadała się z badboyem, szalała, a teraz szuka spokojnego. Zastanów się, co tY PISZESZ?
Idac tym tokiem myślenia, wszyscy panowie na tym forum, którzy sa po rozwodach i sie tu udzielają i mieli w małżeństwach dzieci, to oznacz, ze sa badboyami - ich kobiety mają łatki takich, co to zadawały się z badboyami, wyszły za nich za mąż, i same sobie sa winne, bo to byli źli mężczyżni (Ci panowie z naszego forum)? Szczerze o tym pomyślałes?

Tutaj będę wredny, bo mam sporo takich przykładów... a ich byłych znam żal, śliny i czasu, by na nich splunąć (facetów) sorry może, niektóre sympatyczne, ale nigdy. Bo gardzę ich facetem, a EMOCJE są u mnie bardzo ważne, dzieciak miałby zero uwagi . Poznałem też takie które miały pech ich 1/2 facet... życie. Wiadomo nie wrzuca się wszytkach, do jednego wora. Ja jestem cholernie emocjonalny, potrzebuje dobre relacji, a dla mnie nawet fizyczność bez tego nie istniej... co czasami jest frustrujące.

ale nie mówmy, że każda, singielka dzieckiem jest beee, zdesperowana, są te które miały pecha, które szukają zwykłego szczęścia. Oceniam ludzi, jak ich poznam oraz jakie emocje towarzyszą poznaniu.

Lady Loka napisał/a:

gman98v2 napisał/a:

i mówił "dzień dobry" na klatce i co niedziela do kościoła chodził...

Dlatego kobiety boją się testów DNA. Wyszłoby na jaw, że mąż jest bankomatem tylko, łoży na nieswoje. Przystojny daję geny (kochanek), a mąż mało urodziwy daje pieniądze.

Boją się? a gdzie Ci ktoś powiedział, że się boją

Jeżeli masz podejrzenie, że dziecko nie jest Twoje to rób na zdrowie. Jeżeli podejrzeń brak, a robisz dla zasady, to pokazujesz tylko to, że nie potrafisz mieć na tyke zaufania do partnerki, żeby z nią być w związku.

Przekopywanie telefonu i messengera bez przyczyny, bo tak, też jest dla Ciebie ok?

Ja jestem w ciąży. Z mężem, żeby komuś do głowy glupoty nie przyszły. Jakby mąż, nie mając żadnych podstaw oświadczył, że chce testów DNA, bo nie wierzy, że dziecko jest jego, to jasne, dostałby wynik testów potwierdzających jego ojcostwo i papiery rozwodowe w pakiecie.

Takie testy powinny być obowiązkowe, ale w matriarchalnej Europie to nie przejdzie. We Francji testy na ojcostwo są nawet zakazane, dopóki sąd nie nakaże wykonania takiego testu.

rakastankielia napisał/a:

Lady Loka napisał/a:

Boją się? a gdzie Ci ktoś powiedział, że się boją

Jeżeli masz podejrzenie, że dziecko nie jest Twoje to rób na zdrowie. Jeżeli podejrzeń brak, a robisz dla zasady, to pokazujesz tylko to, że nie potrafisz mieć na tyke zaufania do partnerki, żeby z nią być w związku.

Przekopywanie telefonu i messengera bez przyczyny, bo tak, też jest dla Ciebie ok?

Ja jestem w ciąży. Z mężem, żeby komuś do głowy glupoty nie przyszły. Jakby mąż, nie mając żadnych podstaw oświadczył, że chce testów DNA, bo nie wierzy, że dziecko jest jego, to jasne, dostałby wynik testów potwierdzających jego ojcostwo i papiery rozwodowe w pakiecie.

Takie testy powinny być obowiązkowe, ale w matriarchalnej Europie to nie przejdzie. We Francji testy na ojcostwo są nawet zakazane, dopóki sąd nie nakaże wykonania takiego testu.

A z jakiej paki mają być obowiązkowe?

Jak już teraz boisz się zdrady, nie mając choćby cienia partnerki, to nie wchodź w związki.

rakastankielia napisał/a:

Nie boję się. Po prostu wy macie pewność, że dziecko jest wasze, a my nie.

Zaskakujące, że mój mąż nigdy nie miał takich wątpliwości, a przynajmniej ja nic o tym nie wiem, nawet pomimo tego, że nasz syn zupełnie nie jest do niego podobny.

Może trzeba po prostu związać się z partnerką, której się ufa? <pytanie retoryczne> Zaufanie jest w końcu jednym z podstawowych filarów zdrowo funkcjonującego związku. Jeśli się nie ufa, to należy się rozstać, a już na pewno nie decydować się na dziecko.

Fakty medyczne stoją wyżej od urażonej dumy mamusiek.

rakastankielia napisał/a:

Nie boję się. Po prostu wy macie pewność, że dziecko jest wasze, a my nie.

Zaskakujące, że mój mąż nigdy nie miał takich wątpliwości, a przynajmniej ja nic o tym nie wiem, nawet pomimo tego, że nasz syn zupełnie nie jest do niego podobny.

Może trzeba po prostu związać się z partnerką, której się ufa? <pytanie retoryczne> Zaufanie jest w końcu jednym z podstawowych filarów zdrowo funkcjonującego związku. Jeśli się nie ufa, to należy się rozstać, a już na pewno nie decydować się na dziecko.

Farmer napisał/a:

Kto miałby utrzymywać takie dziecko?

Matka idiotka?

Tak jak napisałam, jakby mi mąż powiedział prosto w twarz, że nie jest pewien swojego ojcostwa, to by dostał badania na ojcostwo w pakiecie z pozwem rozwodowym.

Całe szczęście mam normalnego męża i zaufanie w związku.

Lady Loka napisał/a:

Może po prostu wystarczy się nie rozmnażać, jak się czuje, że coś w relacji jest nie halo?

Oczywiście.
Któregoś dnia partnerka przychodzi z informacją, że jest w ciąży

Miałem znajomego.
Wziął ślub, pracował, utrzymywał rodzinę.
Córka w wieku przedszkolnym zachorowała na chorobę genetyczna, robił zbiórki, pożyczał po rodzinie i znajomych, harował na leczenie itp.
Genetyk zaczął grzebać, bo to choroba dziedziczona ze strony ojca. W jego rodzinie nigdy nie było takich przypadków.
I się okazało, że jego żona go zdradzała. Latami ...
Rozwód, orzeczenie o winie, alimenty na nie swoje dziecko.
Bocznego pobił, dostał zawiasy. Trochę się rozpił.
Ostatecznie wyjechał na Zachód.

Oczywiście każdy powie, że to niedobra kobieta była.
Ale to facet musi płacić alimenty jeszcze kilka lat na nieswoje dziecko.
Wyjechał z Polski. Z tego co wiem alimenty wysokie, a przez dłuższy czas nie miał dobrej płacy, więc zostawało mu pod koniec miesiąca niewiele.

Lady Loka napisał/a:

Tak jak napisałam, jakby mi mąż powiedział prosto w twarz, że nie jest pewien swojego ojcostwa, to by dostał badania na ojcostwo w pakiecie z pozwem rozwodowym.

Całe szczęście mam normalnego męża i zaufanie w związku.

Podstawą jest zaufanie.

Uważasz, że gdyby miał wątpliwości, to by nie zrobił testu?
Nie potrzeba dużo materiału biologicznego, dyskrecja zachowana, koszt do 1k i pewność do końca życia.

Dlaczego kobiety się przed tym bronią?
Nie wiem, ale się domyślam (1/10 wychowuje nie swoje dziecko).

Oj Ross te grzeczne "dobre" żony i Ci tacy poprawni,"solidni" mężowie też zdradzają
w taki sposób że nikt nic nie wie i nie widzi,są takie talenty "aktorskie",pozory fasada,życie na pokaz,udawanie,ukrywanie
Taki typ o którym wspominasz to nie jedyny przypadek zdradzania,był po prostu podwyższonego ryzyka
Można latami nie wiedzieć i nie widzieć i nie wszystkie zdrady,romanse wychodzą na jaw
Owszem pewne podejrzenia, sygnały ,wrażenia,przeczucia,intuicję można lekceważyć, wypierać
nie ma się jednak  zbyt wielkiej szansy mając do czynienia z lepszym/lepszą oszustem oszustką zaprawioną/zaprawionym wyrobionym w kłamstwach ,samemu posiadając zaufanie do kogoś takiego.
Znany mi jest przypadek 16 lat trwającego romansu, przez ten czas nikt absolutnie o niczym nie wiedział z otoczenia,sprawa wyszła na jaw po śmierci małżonka dopiero
kiedy kochankowie się pokłócili ze sobą ,to znaczy kochanek nie był zainteresowany formalnym związkiem z kochanką, a ta wylądowała w szpitalu psychiatrycznym po próbie samobójczej .

Tam było to żona zdradzała męża z jego kuzynem ,mąż umarł.
Kuzyn nie chciał związku z tą kobietą
A co się stało później ? Nie zostali parą nigdy - ona go znienawidziła,on wyjechał
z tej miejscowości spora afera była z tego co wiem i duże zamieszanie.

paslawek napisał/a:

Tam było to żona zdradzała męża z jego kuzynem ,mąż umarł.
Kuzyn nie chciał związku z tą kobietą
A co się stało później ? Nie zostali parą nigdy - ona go znienawidziła,on wyjechał
z tej miejscowości spora afera była z tego co wiem i duże zamieszanie.

Coś mi się nie zgadza.
Skoro ona chciała związku z kochankiem, gdy mąż umarł, to dlaczego się nie rozwiodła? Coś mi tu nie pasuje.
Romansowała 16 lat a gdy maż zmarł dopiero chciała się związać z kuzynem?

rossanka napisał/a:

paslawek napisał/a:

Nawet na forum jest sporo wątków totalnie zaskoczonych kobiet i mężczyzn ,w ogromnym szoku że zostali zdradzeni a romanse trwały parę lat.

Rok czy dwa tak. Nawet trzy - i druga strona jest zszokowana. Ale 16 lat? Nie słyszałam tu o takiej historii.
To albo widać, że coś jest nie tak, po czasie(jak tu ludzie piszą), albo ktoś z otoczenia donosi, świat jest mały.

Wyjątki
To są wyjątki Ross.

Poza tym mało kto chce przyznać, że coś podejrzewał, a zignorował.